Ваикра — жертвоприношения и святость, Алекс Бленд
Vayikra — sacrifices et sainteté, Alex Blend
markiert Stellen, an denen die deutsche Übersetzung bewusst vom russischen Original abweicht. Antippen oder darüberfahren zeigt den Hinweis.
signale les passages où la traduction française s’écarte délibérément de l’original russe. Toucher ou survoler le signe affiche la remarque.
Wajikra ist der Wochenabschnitt über die Opfer, die Heiligkeit und die Annäherung an den Höchsten. Im Stenogramm von Alex Blend werden die Kapitel 1–5 der Reihe nach besprochen: der hebräische Text, die Transliteration, eine ÜbersetzungIm Original ist hier von der russischen Übersetzung die Rede. Da diese Seite eine deutsche Übersetzung bietet, heißt es hier neutral „eine Übersetzung“. und die Auslegung des Autors. Weitere Gespräche sind der Anrede Gottes an Mosche, dem Sinn des Opfers und der rituellen Unreinheit gewidmet.
Ваикра — недельная глава о жертвоприношениях, святости и приближении ко Всевышнему. В стенограмме Алекса Бленда последовательно разбираются главы 1–5: текст на иврите, транслитерация, русский перевод и авторское толкование. Дополнительные беседы посвящены обращению Бога к Моше, смыслу жертвы и ритуальной нечистоте.
Vayikra — section hebdomadaire consacrée aux sacrifices, à la sainteté et à l’approche du Très-Haut. Le sténogramme d’Alex Blend examine successivement les chapitres 1–5 : le texte en hébreu, la translittération, une traductionL'original parle ici de la « traduction russe » présentée sur la page ; puisque cette page offre une traduction française, le texte dit simplement « une traduction ». et l’interprétation de l’auteur. Des entretiens supplémentaires sont consacrés à l’appel que Dieu adresse à Moché, au sens du sacrifice et à l’impureté rituelle.
Wenn jemand opfert (1,1–1,17)
Если кто пожертвует (1:1-1:17)
Si quelqu’un offre en sacrifice (1,1–1,17)
Wir beginnen jetzt gemeinsam, das neue, dritte Buch der Tora zu studieren, das Buch Wajikra.
Мы с вами начинаем изучать новую, третью книгу Торы, книгу Ваикра.
Nous commençons, vous et moi, à étudier un nouveau livre, le troisième livre de la Torah, le livre de Vayikra.
Ein ganz kleines Vorwort. Vor dem Buch Wajikra haben alle Angst. Die Tanach-Lehrer an den säkularen israelischen Schulen haben Angst davor, viele christliche Prediger haben Angst davor, viele Rabbiner, die die Tora auf Russisch unterrichten, haben Angst davor, weil man nicht immer etwas zu sagen hat. Vieles von dem, worüber in diesem Buch gesprochen wird, scheint Theorie zu sein – all diese Opfer, ihre Ordnung, ihr Ablauf –, und was, so scheint es, hat das mit uns zu tun? Wir werden trotzdem versuchen, für uns aus diesem Buch das Maximum herauszuholen, und wir werden es lesen, um uns im Wort Gottes unterweisen zu lassen. Beginnen wir, wie üblich, mit Vers 1 von Kapitel 1.
Совсем маленькое предисловие. Книгу Ваикра все боятся. Её боятся преподаватели Танаха в светских израильских школах, её боятся многие христианские проповедники, её боятся многие раввины, которые преподают Тору на русском языке, потому что не всегда есть, что сказать. Многое из того, о чём говорится в этой книге, кажется теорией – все эти жертвоприношения, их порядок, их распорядок – и, казалось бы, какое это к нам отношение имеет? Мы всё-таки попытаемся для себя из этой книги максимум извлечь и будем её читать, чтобы наставляться в Слове Божьем. Начнём, как обычно, с 1 стиха 1 главы.
Une toute petite préface. Tout le monde a peur du livre de Vayikra. Les enseignants du Tanakh dans les écoles israéliennes laïques en ont peur, beaucoup de prédicateurs chrétiens en ont peur, beaucoup de rabbins qui enseignent la Torah en russe en ont peur, parce qu’on n’a pas toujours quelque chose à dire. Beaucoup de ce dont parle ce livre semble être de la théorie – tous ces sacrifices, leur ordre, leur déroulement – et, semblerait-il, quel rapport cela a-t-il avec nous ? Nous allons tout de même essayer d’en tirer pour nous le maximum, et nous allons le lire pour être instruits dans la Parole de Dieu. Commençons, comme d’habitude, par le verset 1 du chapitre 1.
וַיִּקְרָא אֶל־מֹשֶׁה וַיְדַבֵּר יְהוָה אֵלָיו מֵאֹהֶל מוֹעֵד לֵאמֹר׃
wajikrá el-mosché wajdabbér adonáj eláw me’óhelDie russische Umschrift hat in diesem Wort ein G statt eines H. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: me'óhel. mo’éd lemór
вайикра́ эль-моше́ вайдабэ́р адона́й эла́в мео́гель моэ́д лемо́р
vayikrá el-moché vaydabbér adonáy eláv me’óhel mo’éd lemór
1. Und rief zu Mosche, und der HERR redete mit ihm aus dem Zelt der Begegnung und sprach:
1. И воззвал к Моше, и говорил Господь с ним из Шатра откровения, говоря:
1. Et appela vers Moché, et le SEIGNEUR parla avec lui depuis la Tente d’assignation, en disant :
Der erste Wochenabschnitt beginnt mit dem Wort Wajikra (Und rief …), und deshalb heißt er auch so. Die Weisen hatten keine besondere Fantasie, und sie benannten sowohl die Bücher als auch die Wochenabschnitte nach den ersten Wörtern. Wir haben am Ende des Buches Schemot gelesen, dass Mosche nicht in das Zelt der Begegnung hineingehen konnte, weil auf ihm die Wolke der Herrlichkeit ruhte. Wir haben gesagt, dass er ohne besondere Einladung nicht hineingehen konnte, und hier kommt sie. Der HERR rief, lud Mosche ein, in das Zelt der Begegnung hineinzugehen. In diesem Sinn ist das Buch Wajikra eine direkte Fortsetzung des Buches Schemot, eine direkte Fortsetzung dessen, womit das Buch Schemot endete. Aber die Sache ist die, dass das Buch Schemot noch eine weitere Fortsetzung hat: Im Buch Bemidbar, in Kapitel 7, beginnt der Bericht darüber, was geschah, nachdem Mosche den Bau des Mischkan vollendet hatte. Und dort geht es um etwas anderes. Wie soll man das verstehen, dass bei einem Buch von einer Stelle aus zwei Linien auseinandergehen, zwei Fortsetzungen? Man kann sagen, dass das ganze Buch Wajikra eine Gebrauchsanleitung für das Zelt der Begegnung ist, die ihm beigelegt ist. Das ist so ein großes Buch in Klammern, das davon erzählt, wie das Volk die Heiligkeit bewahren soll, das Verweilen der Wolke der Herrlichkeit über dem Zelt der Begegnung bewahren soll. Für uns ist das aktuell, weil das Zelt der Begegnung, das Zelt des Bundes, das Herz symbolisiert, und in unserem Herzen müssen auch wir diese Wolke der Herrlichkeit bewahren, deshalb ist das auch für uns wichtig.
Первая глава начинается со слова Ваикра (И воззвал…), и потому она так и называется. У мудрецов не было особой фантазии, и они называли и книги, и недельные главы по первым словам. Мы читали в конце книги Шмот, что Моше не мог войти в Шатёр откровения, потому что на нём пребывало облако Славы. Мы сказали, что не мог войти без особого приглашения, и вот оно приходит. Господь позвал, пригласил Моше войти в Шатёр откровения. В этом смысле книга Ваикра – прямое продолжение книги Шмот, прямое продолжение того, чем закончилась книга Шмот. Но дело в том, что у книги Шмот есть ещё одно продолжение: в книге Бемидбар, в 7 главе, начинается рассказ, что́ было после того, как Моше завершил строительство Мишкана. И там речь идёт про другое. Как это понять, что у одной книги, с одного места расходятся две линии, два продолжения? Можно сказать, что вся книга Ваикра – это инструкция по пользованию Шатром откровения, которая к нему прилагается. Это такая большая книга в скобках, которая рассказывает о том, как народу хранить святость, хранить пребывание облака Славы над Шатром откровения. Для нас это актуально, потому что Шатёр откровения, Шатёр завета символизирует сердце, и в нашем сердце мы тоже должны хранить это облако Славы, поэтому это важно и для нас.
La première section commence par le mot Vayikra (Et appela…), et c’est pourquoi elle s’appelle ainsi. Les sages n’avaient pas une imagination particulière, et ils nommaient aussi bien les livres que les sections hebdomadaires d’après les premiers mots. Nous avons lu à la fin du livre de Chémot que Moché ne pouvait pas entrer dans la Tente d’assignation, parce que la nuée de la gloire reposait sur elle. Nous avons dit qu’il ne pouvait pas entrer sans une invitation particulière, et voici qu’elle arrive. Le SEIGNEUR a appelé, a invité Moché à entrer dans la Tente d’assignation. En ce sens, le livre de Vayikra est la suite directe du livre de Chémot, la suite directe de ce par quoi s’est terminé le livre de Chémot. Mais le fait est que le livre de Chémot a encore une autre suite : dans le livre de Bémidbar, au chapitre 7, commence le récit de ce qui s’est passé après que Moché eut achevé la construction du Michkan. Et là, il est question d’autre chose. Comment comprendre que d’un seul livre, d’un même endroit, partent deux lignes, deux suites ? On peut dire que tout le livre de Vayikra est le mode d’emploi de la Tente d’assignation, qui y est joint. C’est un grand livre entre parenthèses, qui raconte comment le peuple doit garder la sainteté, garder la présence de la nuée de la gloire au-dessus de la Tente d’assignation. Pour nous, c’est actuel, parce que la Tente d’assignation, la Tente de l’alliance, symbolise le cœur, et dans notre cœur nous devons nous aussi garder cette nuée de la gloire, c’est pourquoi c’est important pour nous aussi.
Noch ein wichtiges Element. Sehr oft ist es so, dass der Höchste zuerst ruft, auf den Empfang der Prophetie vorbereitet und dann spricht. So ist es in Israel: „Um 8 Uhr abends wird der Regierungschef eine wichtige Erklärung abgeben“, und das ganze Volk ist aufgeregt, wartet, bereitet sich vor. Oder wie in dem alten jüdischen Witz, als eine Familie ein Telegramm bekommt: „Fangt an, euch Sorgen zu machen, Einzelheiten per Brief.“ Genauso gibt der Höchste hier Mosche gleichsam ein Kommando: „Mach dich bereit! Achtung! Jetzt werde Ich reden!“ Und erst dann beginnt Er zu reden. Deshalb: zuerst gerufen und dann zu reden begonnen. Was sagt der Höchste zu Mosche?
Ещё один важный элемент. Очень часто бывает так, что Всевышний сначала призывает, подготавливает к принятию пророчества, а потом говорит. Так бывает в Израиле: «В 8 часов вечера глава правительства сделает важное заявление», и весь народ волнуется, ждёт, готовится. Или, как в старом еврейском анекдоте, когда семье приходит телеграмма: «Начинайте волноваться, подробности письмом». Точно так же здесь Всевышний словно передаёт Моше команду: «Готовься! Внимание! Сейчас Я буду говорить!» И только потом начинает говорить. Поэтому сначала позвал, а потом начал говорить. Что говорит Всевышний Моше?
Encore un élément important. Il arrive très souvent que le Très-Haut appelle d’abord, prépare à recevoir la prophétie, et ensuite parle. C’est ainsi en Israël : « À 8 heures du soir, le chef du gouvernement fera une déclaration importante », et tout le peuple s’agite, attend, se prépare. Ou, comme dans une vieille blague juive, quand une famille reçoit un télégramme : « Commencez à vous inquiéter, détails par lettre ». Exactement de la même façon, ici le Très-Haut transmet pour ainsi dire à Moché l’ordre : « Prépare-toi ! Attention ! Maintenant Je vais parler ! » Et ce n’est qu’ensuite qu’Il commence à parler. C’est pourquoi d’abord Il a appelé, et ensuite Il a commencé à parler. Que dit le Très-Haut à Moché ?
דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם אָדָם כִּי־יַקְרִיב מִכֶּם קָרְבָּן לַיהוָה מִן־הַבְּהֵמָה מִן־הַבָּקָר וּמִן־הַצֹּאן תַּקְרִיבוּ אֶת־קָרְבַּנְכֶם׃
dabbér el-bené jisraél we’amartá alehemDie russische Umschrift hat in diesem Wort einen überzähligen Vokal. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: alehem. adám ki-jakrív mikkém korbán ladonáj min-habbehemá min-habbakár umin-hazzón takríwu et-korbanchém
дабэ́р эль-бэнэ́ йисраэ́ль веамарта́ алеэѓем ада́м ки-якри́в микэ́м корба́н ладона́й мин-ѓабэѓема́ мин-ѓабака́р умин-ѓацо́н такри́ву эт-корбанхэ́м
dabbér el-bené yisraél ve’amartá alehemDans ce mot, la translittération russe ajoute une voyelle qui n'est pas dans l'hébreu ; la translittération française suit l'hébreu. adám ki-yakrív mikkém korbán ladonáy min-habbehemá min-habbakár oumin-hattsón takrívou et-korbankhém
2. Sprich zu den Söhnen Israels und sage ihnen: „Ein Mensch von euch, der ein Opfer darbringt (oder ein Mensch, der aus sich selbst ein Opfer darbringt) dem HERRN, vom großen Vieh und vom kleinen Vieh und von den Ziegenböcken bringt euer Opfer dar.“
2. Говори сыновьям Израиля, и скажи им: «Человек из вас, который принесёт жертву (или человек, который принесёт из себя самого жертву) Господу, от скота крупного, и от скота мелкого, и от козлов принесите свою жертву».
2. Parle aux fils d’Israël, et dis-leur : « Un homme d’entre vous qui apportera un sacrifice (ou un homme qui apportera de lui-même un sacrifice) au SEIGNEUR, du gros bétail, et du petit bétail, et des boucs, apportez votre sacrifice ».
Die Tora erlaubt, nur drei Arten von Tieren als Opfer darzubringen: Stier, Widder, Ziegenbock. Warum ist das so? Nun, es wäre natürlich kompliziert, wenn auch lustig, und es würde dem Menschen sehr interessante Ziele stellen, wenn der Höchste gesagt hätte: „Für diese Sünde bring Mir ein Rentier, und für diese Sünde bring Mir irgendein anderes Tier, zum Beispiel einen Pfau, und für diese Sünde bring Mir einen Elch aus Finnland.“ Und der Mensch wäre nur damit beschäftigt, seltene Tiere zu sammeln.
Тора разрешает приносить в жертву только три вида животных: быка, барана, козла. Почему так? Ну, было бы, конечно, сложно, хотя и весело, и ставило бы очень интересные цели перед человеком, если бы Всевышний сказал: «За этот грех принеси Мне северного оленя, а за этот грех принеси Мне какое-то другое животное, например, павлина, а за этот грех принеси Мне лося из Финляндии». И человек только и занимался бы тем, что собирал редких животных.
La Torah permet d’offrir en sacrifice seulement trois espèces d’animaux : le taureau, le bélier, le bouc. Pourquoi cela ? Eh bien, ce serait bien sûr compliqué, quoique amusant, et cela fixerait à l’homme des objectifs très intéressants, si le Très-Haut avait dit : « Pour ce péché apporte-Moi un renne, et pour ce péché apporte-Moi quelque autre animal, par exemple un paon, et pour ce péché apporte-Moi un élan de Finlande ». Et l’homme ne ferait que collectionner des animaux rares.
Vor allem sind Stier, Widder und Ziegenbock die am leichtesten erhältlichen Tiere. Aber wer wären wir, wenn wir nur dabei stehen blieben? Die Kommentatoren sagen: „Drei Tiere symbolisieren die drei Erzväter.“ Von Awraham heißt es: Als die Engel zu ihm kamen, eilte er zu den Jungstieren, und ihn symbolisiert bakár (Stier). Jizchak, das ist klar: Das ist die Opferung Jizchaks, ihn symbolisiert das Lamm, das Lamm wurde ja an seiner Stelle als Opfer dargebracht. Es gab auch noch Jaakow, der, als er den Segen seines Bruders stahl oder, sagen wir so, nahm, sich ein Ziegenfell anlegte, und ihn symbolisiert der Ziegenbock. Auf diese Weise entsprechen die drei Arten von Tieren den drei Erzvätern. Deshalb sagt der Höchste oft: „Bring pará meschuléschet (eine dreifache oder dreijährige Kuh)“, neben dem Tier wird das Wort dreifach oder dreijährig erwähnt. Außerdem haben die Propheten diese Tiere zur Bezeichnung des Volkes Israel verwendet. Zum Beispiel sagt Hoschea (4,16): „Denn wie eine störrische Kuh hat sich Israel widersetzt“; und weiter (10,11): „Und Efrajim ist eine abgerichtete Färse …“ Deshalb ist das Opfer (korbán) für einen Fehler des ganzen Volkes ein Stier. Der Prophet Jirmejahu (50,17) nennt Israel ein versprengtes Schaf. Überhaupt wird über Schafe sehr viel gesagt, man kann ziemlich viele Beispiele anführen. Mit den Ziegenböcken ist es ein bisschen schwieriger. Beim Propheten Jeschajahu (25,3) heißt es: „Darum wird Dich ein starkes Volk preisen.“ Mit demselben Wort wird an anderen Stellen des Tanach der Ziegenbock bezeichnet. Genauso beim Propheten Jecheskel (7,24): „Und Ich werde dem Hochmut der Starken ein Ende setzen“, und man kann übersetzen als: „Und Ich werde dem Hochmut der Ziegenböcke ein Ende setzen.“
Прежде всего, бык, баран и козёл – это животные самые доступные. Но кто бы мы были, если бы мы только на этом остановились? Комментаторы говорят: «Три животных символизируют трёх Праотцов». Про Авраѓама сказано: когда к нему пришли ангелы, он кинулся к бычкам, и его символизирует бака́р (бык). Ицхак, понятное дело: это жертвоприношение Ицхака, его символизирует агнец, агнец и был принесён в жертву вместо него. Был ещё и Яаков, который, когда воровал или, скажем так, брал благословение своего брата, наложил на себя козлиную шкуру, и его символизирует козёл. Вот таким образом три типа животных соответствуют трём Праотцам. Поэтому Всевышний часто говорит: «Принеси пара́ мешуле́шет (тройную или трёхлетнюю корову)», рядом с животным упоминается слово тройной или трёхлетний. Кроме того, пророки использовали этих животных для названия народа Израиля. Например, Ѓошеа (4:16) говорит: «Потому что, как корова строптивая, упрямился Израиль»; и дальше (10:11): «А Эфрайим – обученная телица…» Поэтому жертва (корба́н) за ошибку всего народа это – бык. Пророк Йирмеягу (50:17) называет Израиль отбившейся овцой. Вообще, об овцах очень много сказано, можно приводить достаточно много примеров. С козлами немножко сложнее. У пророка Йешаягу (25:3) сказано: «Поэтому будет прославлять Тебя народ сильный». Этим же словом в других местах Танаха обозначается козёл. Точно так же у пророка Йехезкеля (7:24): «И положу конец надменности сильных», и можно перевести как: «И положу конец надменности козлов».
Avant tout, le taureau, le bélier et le bouc sont les animaux les plus accessibles. Mais qui serions-nous, si nous nous arrêtions seulement à cela ? Les commentateurs disent : « Les trois animaux symbolisent les trois Patriarches ». À propos d’Avraham il est dit : quand les anges vinrent à lui, il se précipita vers les jeunes taureaux, et il est symbolisé par le bakar (taureau). Yits’hak, c’est évident : c’est le sacrifice de Yits’hak, il est symbolisé par l’agneau, c’est justement l’agneau qui fut offert en sacrifice à sa place. Il y avait aussi Yaakov, qui, quand il vola ou, disons-le ainsi, prit la bénédiction de son frère, se couvrit d’une peau de bouc, et il est symbolisé par le bouc. Voilà de quelle manière les trois types d’animaux correspondent aux trois Patriarches. C’est pourquoi le Très-Haut dit souvent : « Apporte para méchoulléchet (une vache triple ou de trois ans) », à côté de l’animal est mentionné le mot triple ou de trois ans. En outre, les prophètes ont employé ces animaux pour désigner le peuple d’Israël. Par exemple, Hochéa (4,16) dit : « Car, comme une vache rétive, Israël s’est obstiné » ; et plus loin (10,11) : « Et Éfraïm est une génisse dressée… » C’est pourquoi le sacrifice (korban) pour une erreur de tout le peuple, c’est un taureau. Le prophète Yirméyahou (50,17) appelle Israël une brebis égarée. D’une manière générale, il est dit beaucoup de choses sur les brebis, on peut citer bien des exemples. Avec les boucs, c’est un peu plus compliqué. Chez le prophète Yéchayahou (25,3) il est dit : « C’est pourquoi un peuple fort Te glorifiera ». Ce même mot désigne, dans d’autres endroits du Tanakh, le bouc. De même chez le prophète Yé’hezkel (7,24) : « Et Je mettrai fin à l’arrogance des forts », et on peut traduire par : « Et Je mettrai fin à l’arrogance des boucs ».
Wenn die Propheten das Volk Israel zurechtweisen, vergleichen sie es mit verschiedenen Tieren: mit dem Stier, mit dem Schaf, mit dem Ziegenbock. Und deshalb kann man sagen, dass diese Tiere dazu berufen sind, bestimmte sündige Eigenschaften des Menschen zu berichtigen. Dann kann man die Worte des Höchsten: „Wenn jemand von euch ein Opfer darbringt“, als von eurem beschädigten Fleisch verstehen, das heißt, wer irgendeinen sündigen Teil von sich als Opfer hingeben will – nicht nur jemand von euch, der ein Opfer darbringt, sondern auch jemand, der ein Opfer aus sich selbst darbringen will.
Когда пророки обличают народ Израиля, они сравнивают его с разными животными: с быком, с овцой, с козлом. И поэтому можно сказать, что эти животные призваны исправлять определённые греховные качества человека. Тогда слова Всевышнего: «Если кто из вас принесёт жертву», можно понять как из вашей повреждённой плоти, то есть кто хочет какую-то греховную часть себя отдать в жертву – не только кто-то из вас, кто принесёт жертву, но и кто-то, кто хочет принести жертву из самого себя.
Quand les prophètes dénoncent le peuple d’Israël, ils le comparent à différents animaux : au taureau, à la brebis, au bouc. Et c’est pourquoi on peut dire que ces animaux sont appelés à corriger certaines qualités pécheresses de l’homme. Alors les paroles du Très-Haut : « Si quelqu’un d’entre vous apporte un sacrifice », peuvent se comprendre comme de votre chair endommagée, c’est-à-dire celui qui veut offrir en sacrifice une certaine partie pécheresse de lui-même – non seulement quelqu’un d’entre vous qui apportera un sacrifice, mais aussi quelqu’un qui veut apporter un sacrifice de lui-même.
אִם־עֹלָה קָרְבָּנוֹ מִן־הַבָּקָר זָכָר תָּמִים יַקְרִיבֶנּוּ אֶל־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד יַקְרִיב אֹתוֹ לִרְצֹנוֹ לִפְנֵי יְהוָה׃
im-olá korbanó min-habbakár sachár tamím jakriwénnu el-pétach óhel mo’éd jakrív otó lirzonó lifné adonáj
им-ола́ корбано́ мин-ѓабака́р заха́р тами́м якривэ́ну эль-пэ́тах о́ѓель моэ́д якри́в ото́ лирцоно́ лифнэ́ адона́й
im-olá korbanó min-habbakár zakhár tamím yakrivénnou el-péta’h óhel mo’éd yakrív otó lirtsonó lifné adonáy
3. Wenn sein Ganzopfer vom Stier ist, dann soll er es männlich, rein, als Opfer darbringen, er soll es zum Eingang des Zeltes der Begegnung bringen, nach seinem Willen vor dem Höchsten.
3. Если жертва всесожжения у него от быка, то мужского пола, чистого, принесёт его в жертву, принесёт его ко входу в Шатёр откровения по своей воле перед Всевышним.
3. Si son holocauste est de taureau, alors un mâle, pur, il l’apportera en sacrifice, il l’apportera à l’entrée de la Tente d’assignation de sa propre volonté devant le Très-Haut.
Da die Weibchen gebaren und die Weibchen einen Ausfluss hatten, galt ihr Fleisch als weniger hochwertig, und ihnen gegenüber zeigte man mehr Erbarmen. Deshalb galten sowohl von der einen als auch von der anderen Seite – sowohl aus Erbarmen als auch wegen der Qualität des Fleisches – die Männchen als am besten geeignet für das Opfer.
Поскольку самки рожали и самки имели истечение, мясо их считалось менее качественным и к ним проявлялось больше милости. Поэтому и с одной, и с другой стороны – и по милости, и по качеству мяса – самцы считались наиболее подходящими для жертвоприношения.
Puisque les femelles mettaient bas et que les femelles avaient des écoulements, leur viande était considérée comme de moindre qualité et on leur témoignait davantage de miséricorde. C’est pourquoi, d’un côté comme de l’autre – et par miséricorde, et pour la qualité de la viande – les mâles étaient considérés comme les plus appropriés pour le sacrifice.
Das Opfer bringt der Mensch nach seinem Willen dar, das heißt, ein Mensch kann einen anderen nicht zwingen, ein Opfer darzubringen. Man kann nicht sagen: „Du bist ein Sünder, du bist für genau diese Sünde jetzt verpflichtet, einen Stier darzubringen“, und dabei mit dem Finger drohen. Nein, das geht nicht. Nur der Mensch selbst kann ein Opfer darbringen.
Жертву человек приносит по своей воле, то есть человек не может заставить другого принести жертву. Нельзя сказать: «Ты грешник, ты вот за этот грех сейчас обязан принести быка» и помахивать пальцем. Нет, не получится. Только сам человек может принести жертву.
L’homme apporte le sacrifice de sa propre volonté, c’est-à-dire qu’un homme ne peut pas contraindre un autre à apporter un sacrifice. On ne peut pas dire : « Tu es un pécheur, pour ce péché-ci tu es obligé d’apporter maintenant un taureau » en agitant le doigt. Non, ça ne marchera pas. Seul l’homme lui-même peut apporter un sacrifice.
וְסָמַךְ יָדוֹ עַל רֹאשׁ הָעֹלָה וְנִרְצָה לוֹ לְכַפֵּר עָלָיו׃
wesamách jadó al rosch ha’olá wenirzá lo lechappér aláw
весама́х ядо́ аль рош ѓаола́ венирца́ ло лехапэ́р ала́в
vesamákh yadó al roch ha’olá venirtsá lo lekhappér aláv
4. Und er legte die Hand auf den Kopf des Ganzopfers, und Er wurde ihm wohlgesinnt, um für ihn zu sühnen (es wurde ihm gegeben, das Wohlwollen zu spüren).
4. И положил руку на голову жертвы всесожжения, и расположился Он, чтобы искупить его (ему было дано почувствовать расположение).
4. Et il posa la main sur la tête de l’holocauste, et Il se montra bienveillant, pour l’expier (il lui fut donné de ressentir la bienveillance).
Es gibt einen Streit darüber, ob man eine oder zwei Hände auf das Opfer legt. Die Weisen sagen, dass beim Opfer jede Handauflegung mit zwei Händen geschieht, aber wir werden uns nicht darin vertiefen. Im Buch Schemot haben wir über die Handauflegung gesprochen. Jetzt sprechen wir darüber, was hier überhaupt geschieht, woher überhaupt das Opfer olá kommt, warum der Mensch es darbringen will und wie es ihm Sühne verschafft. In Kapitel 5 unseres Buches werden wir ausführlich darüber lesen, jetzt berühren wir es nur kurz (5,2): „Wenn ein Mensch irgendeine rituell unreine Sache berührt hat, einen Leichnam oder ein unreines Tier oder überhaupt etwas Unreines oder ein Insekt, und es ihm verborgen war (er hat nicht bemerkt, dass er es berührt hat, das heißt, er ist faktisch unrein geworden, aber er weiß nichts davon), und er ist schuldig geworden.“ Hier kann man diese Wendung, ist schuldig geworden, als hat sich schuldig gefühlt übersetzen. Der Mensch versteht nicht, was geschehen ist, aber etwas stimmt nicht. Etwas ist nicht so wie gewöhnlich, man spürt nicht jene gewöhnliche Reinheit, jene gewöhnliche Freude der Gemeinschaft mit dem Höchsten, und dann versteht er, dass Unreinheit auf ihm liegt, und bringt dem Höchsten ein Opfer dar. Und hier geht es darum, dass der Anlass für die Darbringung des Opfers das Gefühl der Schuldhaftigkeit ist. Und dann ergibt sich folgendes Verständnis des Verses: Es wird ihn loslassen, es wird bei ihm nachlassen, es wird von ihm weichen, dieses Gefühl der Schuldhaftigkeit. Und was tut der Kohen?
Есть спор, возлагают на жертву одну или две руки. Мудрецы говорят, что при жертвоприношении любое рукоположение – это две руки, но мы не будем в это вникать. В книге Шмот мы говорили о рукоположении. Сейчас поговорим о том, что же вообще здесь происходит, откуда вообще берётся жертва ола́, почему человек её хочет принести и как это его искупляет. В 5 главе нашей книги мы об этом почитаем подробно, сейчас только коротко коснёмся этого (5:2): «Если человек коснулся какой-либо ритуально нечистой вещи, трупа, или нечистого животного, или чего-то нечистого вообще, или насекомого и от него это было скрыто (он не заметил, что он коснулся, то есть он стал нечистым фактически, но он об этом не знает), и он стал виновным». Здесь можно эту фразу, стал виновным, перевести как ощутил себя виноватым. Человек не понимает, что случилось, но что-то не так. Что-то не так, как обычно, не чувствуется той обычной чистоты, той обычной радости общения со Всевышним, и тогда он понимает, что нечистота на нём, и приносит Всевышнему жертву. И вот здесь речь идёт о том, что поводом для принесения жертвы является ощущение виноватости. И тогда вот какое понимание стиха: его отпустит, попустит ему, отойдёт от него это ощущение виноватости. А что делает коѓен?
Il y a une controverse : pose-t-on sur le sacrifice une main ou deux. Les sages disent que lors d’un sacrifice toute imposition des mains se fait avec les deux mains, mais nous n’allons pas entrer là-dedans. Dans le livre de Chémot, nous avons parlé de l’imposition des mains. Maintenant, parlons de ce qui se passe ici en général, d’où vient même le sacrifice ola, pourquoi l’homme veut l’apporter et comment cela fait l’expiation pour lui. Au chapitre 5 de notre livre, nous lirons cela en détail, maintenant nous allons seulement y toucher brièvement (5,2) : « Si un homme a touché une quelconque chose rituellement impure, un cadavre, ou un animal impur, ou quelque chose d’impur en général, ou un insecte, et que cela lui a été caché (il n’a pas remarqué qu’il a touché, c’est-à-dire qu’il est devenu impur de fait, mais il ne le sait pas), et il est devenu coupable ». Ici, on peut traduire cette expression, est devenu coupable, par s’est senti coupable. L’homme ne comprend pas ce qui s’est passé, mais quelque chose ne va pas. Quelque chose ne va pas comme d’habitude, on ne sent pas cette pureté habituelle, cette joie habituelle de la communion avec le Très-Haut, et alors il comprend que l’impureté est sur lui, et il apporte un sacrifice au Très-Haut. Et voici qu’ici il est question de ce que le motif pour apporter un sacrifice est le sentiment d’être coupable. Et alors voici quelle est la compréhension du verset : cela le lâchera, cela se relâchera pour lui, ce sentiment d’être coupable s’éloignera de lui. Et que fait le kohen ?
וְשָׁחַט אֶת־בֶּן הַבָּקָר לִפְנֵי יְהוָה וְהִקְרִיבוּ בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֲנִים אֶת־הַדָּם וְזָרְקוּ אֶת־הַדָּם עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב אֲשֶׁר־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד׃
weschachátDie russische Umschrift hat in der ersten Silbe dieses Wortes ein E statt eines A. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: weschachát. et-bén habbakár lifné adonáj wehikríwu bené aharón hakkohaním et-haddám wesarekú et-haddám al-hammisbéach sawív ascher-pétach óhel mo’éd
вешеха́т эт-бэ́н ѓабака́р лифнэ́ адона́й веѓикри́ву бенэ́ аѓаро́н ѓакоѓани́м эт-ѓада́м везареку́ эт-ѓада́м аль-ѓамизбэ́ях сави́в ашер-пэ́тах о́ѓель моэ́д
vecha’hátDans ce premier mot, la translittération russe a un « e » là où l'hébreu a un « a » ; la translittération française suit l'hébreu. et-bén habbakár lifné adonáy vehikrívou bené aharón hakkohaním et-haddám vezarekoú et-haddám al-hammizbéya’h savív acher-péta’h óhel mo’éd
5. Und er wird den Jungstier als Opfer darbringen vor dem HERRN, und einige Kohanim, die Söhne Aharons, nehmen das Blut und werden das Blut rings um den Altar verspritzen, der am Eingang des Zeltes der Begegnung ist.
5. И принесёт он бычка в жертву перед Господом, а несколько коѓенов, сыновей Аѓарона, берут кровь и разбросают кровь вокруг жертвенника, который у входа в Шатёр откровения.
5. Et il offrira le jeune taureau en sacrifice devant le SEIGNEUR, et quelques kohanim, fils d’Aharon, prennent le sang et jetteront le sang autour de l’autel qui est à l’entrée de la Tente d’assignation.
Achtet darauf: Da kam irgendein einzelner Sünder, nicht zu irgendjemandem kam er, zu den Kohanim selbst kam er. Und wie viel kohanische Geschäftigkeit gibt es um ihn herum mit seinem Opfer, das er darbringt! Einer schlachtet es, andere besprengen den Altar mit Blut … Wir haben über die Bedeutung des Besprengens gesprochen, dass es die Wiederherstellung zu einem einzigen Fleisch ist, es ist dasselbe, wie dem Höchsten zu sagen: „Wir sind eines Blutes, Du und ich.“ Und dann lässt den Menschen sein Schuldgefühl los, sein Gefühl der Unreinheit. Genau dafür wird das alles getan.
Обратите внимание: пришёл какой-то один грешник, не к кому-то пришёл, к самим коѓенам пришёл. И сколько вокруг него коѓенской суеты с его жертвой, которую он приносит! Один её режет, другие кропят кровью жертвенник… Мы говорили про значение кропления, что это восстановление в единую плоть, это всё равно, что сказать Всевышнему: «Мы с Тобой одной крови». И тогда человека отпускает его чувство вины, его чувство нечистоты. Вот для чего всё это и делается.
Remarquez : un pécheur quelconque est venu, il n’est pas venu chez quelqu’un, il est venu chez les kohanim eux-mêmes. Et que d’agitation des kohanim autour de lui avec son sacrifice qu’il apporte ! L’un l’égorge, d’autres aspergent l’autel de sang… Nous avons parlé de la signification de l’aspersion, que c’est un rétablissement en une seule chair, c’est comme dire au Très-Haut : « Toi et nous, nous sommes du même sang ». Et alors l’homme est quitté par son sentiment de culpabilité, son sentiment d’impureté. Voilà pourquoi tout cela se fait.
וְהִפְשִׁיט אֶת־הָעֹלָה וְנִתַּח אֹתָהּ לִנְתָחֶיהָ׃
wehifschít et-ha’olá wenittách otá lintachéha
веѓифши́т эт-ѓаола́ венита́х ота́ линтахэ́ѓа
vehifchít et-ha’olá venittá’h otá linta’héha
6. Und er zog die Haut ab, häutete das Ganzopfer und zerlegte es in Stücke.
6. И снял он шкуру, освежевал жертву всесожжения и разрезал её на куски.
6. Et il enleva la peau, dépouilla l’holocauste et le découpa en morceaux.
Das kann sowohl der Kohen als auch der Levit tun. Später war das hauptsächlich levitischer Dienst. Wenn wir levitischer Dienst sagen – das ist nicht nur Gesang, eine sehr kleine Zahl von Leviten war mit Gesang beschäftigt (ich habe schon darüber gesprochen), die meisten waren mit Aufräumen, Zerschneiden, dem Vorbereiten von Brennholz und anderen technischen Arbeiten im Tempel beschäftigt. Hier tut das der Levit.
Это может делать и коѓен, и левит. Впоследствии это было в основном левитское служение. Когда мы говорим левитское служение – это не только песнопение, очень малое количество левитов занималось песнопением (я уже говорил об этом), большинство занималось уборкой, нарезкой, подготовкой дров и другими техническими работами в Храме. Здесь это делает левит.
Cela peut être fait aussi bien par un kohen que par un lévite. Par la suite, ce fut principalement un service lévitique. Quand nous disons service lévitique – ce n’est pas seulement le chant, un très petit nombre de lévites s’occupaient du chant (j’en ai déjà parlé), la majorité s’occupait du nettoyage, du découpage, de la préparation du bois et d’autres travaux techniques dans le Temple. Ici, c’est le lévite qui le fait.
וְנָתְנוּ בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֵן אֵשׁ עַל־הַמִּזְבֵּחַ וְעָרְכוּ עֵצִים עַל־הָאֵשׁ׃
wenatenú bené aharón hakkohén esch al-hammisbéach we’arechú ezím al-ha’ésch
венатену́ бенэ́ аѓаро́н ѓакоѓе́н эш аль-ѓамизбэ́ях веареху́ эци́м аль-ѓаэ́ш
venatenoú bené aharón hakkohén ech al-hammizbéya’h ve’arekhoú etsím al-ha’éch
7. Die Söhne Aharons, des Kohen, geben Feuer auf den Altar, und richteten (deckten) Holz auf dem Feuer her.
7. Сыновья Аѓарона-коѓена дают огонь на жертвенник, и устроили (накрыли) дрова на огне.
7. Les fils d’Aharon le kohen donnent le feu sur l’autel, et arrangèrent (couvrirent) le bois sur le feu.
Und hier jetzt schon – die Handlungen der Kohanim. Das Wort laaróch bedeutet im modernen Hebräisch organisieren, vorbereiten, herrichten; im Tanach bedeutet es oft decken. Das heißt, die Söhne Aharons deckten, ordneten alles in der richtigen Weise an.
А вот тут уже – действия коѓенов. В современном иврите слово лааро́х означает организовать, подготовить, устроить;в Танахе это часто означает накрывать. То есть сыновья Аѓарона накрыли, расположили всё в правильном виде.
Et voici maintenant les actions des kohanim. En hébreu moderne, le mot la’arokh signifie organiser, préparer, arranger ; dans le Tanakh, cela signifie souvent couvrir. C’est-à-dire que les fils d’Aharon ont couvert, ont disposé tout de la bonne manière.
וְעָרְכוּ בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֲנִים אֵת הַנְּתָחִים אֶת־הָרֹאשׁ וְאֶת־הַפָּדֶר עַל־הָעֵצִים אֲשֶׁר עַל־הָאֵשׁ אֲשֶׁר עַל־הַמִּזְבֵּחַ׃
we’arechú bené aharón hakkohaním et hannetachímDie russische Umschrift hat in diesem Wort ein doppeltes i. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: hannetachím („die Stücke“). et-harosch we’et-happáder al-ha’ezím aschér al-ha’éschIn der russischen Umschrift fehlen hier die Worte „al-ha'ésch aschér“ („auf dem Feuer, das“). Die deutsche Umschrift folgt dem vollständigen hebräischen Vers. aschér al-hammisbéach
веареху́ бенэ́ аѓаро́н ѓакоѓани́м эт ѓанетахи́им эт-ѓарош веэт-ѓапа́дер аль-ѓаэци́м аше́р аль-ѓамизбэ́ях
ve’arekhoú bené aharón hakkohaním et hanneta’hím et-haroch ve’et-happáder al-ha’etsím achér al-ha’éch achérLa translittération russe omet ici les mots al-ha'éch achér (« sur le feu, qui ») et redouble une voyelle dans hanneta'hím ; la translittération française suit l'hébreu. al-hammizbéya’h
8. Die Söhne Aharons, die Kohanim, ordneten die Fleischstücke (die zerlegten) und den Kopf und das Fett auf dem Holz an, das auf dem Feuer ist, das auf dem Altar ist.
8. Сыновья Аѓарона, коѓены, расположили куски мяса (разделанные), и голову, и жир на дровах, которые на огне, которые на жертвеннике.
8. Les fils d’Aharon, les kohanim, disposèrent les morceaux de viande (découpés), et la tête, et la graisse sur le bois qui est sur le feu, qui est sur l’autel.
וְקִרְבּוֹ וּכְרָעָיו יִרְחַץ בַּמָּיִם וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן אֶת־הַכֹּל הַמִּזְבֵּחָה עֹלָה אִשֵּׁה רֵיחַ־נִיחוֹחַ לַיהוָה׃
wekirbó uchra’áw jircház bammájim wehiktír hakkohén et-hakkol hammisbécha olá isché rejach-nichóach ladonáj
векирбо́ ухраа́в йирха́ц бама́йим веѓикти́р ѓакоѓе́н эт-ѓаколь ѓамизбэ́ха ола́ ише́ реях-нихо́ах ладона́й
vekirbó oukhra’áv yir’háts bammáyim vehiktír hakkohén et-hakkol hammizbé’ha olá iché reya’h-ni’hóa’h ladonáy
9. Und seine Eingeweide und seine Unterschenkel wird er mit Wasser waschen; und der Kohen wird all das auf dem Altar des Ganzopfers räuchern: Das ist ein Feueropfer, ein Opfer des Wohlgeruchs (des Genusses) für den Höchsten.
9. А потроха его, и голени его омоет водой; и воскурит коѓен всё это на жертвеннике всесожжения: это – палимая жертва, жертва благоухания (наслаждения) Всевышнему.
9. Et ses entrailles et ses jarrets, il les lavera avec de l’eau ; et le kohen fera fumer tout cela sur l’autel de l’holocauste : c’est un sacrifice consumé par le feu, un sacrifice de bonne odeur (de délice) pour le Très-Haut.
Habt ihr schon einmal verbranntes Fleisch gerochen, verbrannte Innereien? Wahrscheinlich wird es nicht jedem so vorkommen, dass das ein guter Geruch ist. Das ist nicht der Geruch von Schaschlik, das ist ein bisschen schlimmer, sage ich euch. Und selbst wenn es der Geruch von Schaschlik wäre, wäre es seltsam, dass der Höchste Selbst, der Schöpfer des Himmels und der Erde, den Geruch von Schaschlik genießt. Warum genießt der Höchste das? Weil hier Reinigung geschieht. Wenn der Mensch, der menschliche Organismus, sich von etwas reinigt, dann geschieht das sehr unschön. All diese Erscheinungen, wenn aus uns herauskommt, womit wir uns vergiftet haben oder wodurch wir verdorben sind, das ist sehr unrein. Aber der Höchste genießt gerade das: unsere Reinigung. Obwohl es, so scheint es, einen Geruch gibt, reinigt er uns doch, befreit uns von der Unreinheit, von der Schuld, von der Befleckung. Deshalb ist das ein Genuss für den Höchsten.
Нюхали когда-нибудь горелое мясо, горелые внутренности? Наверное, не всем покажется, что это хороший запах. Это не запах шашлыка, это чуть похуже, я вам скажу. Да и даже если бы это был запах шашлыка, было бы странно, чтобы Сам Всевышний, Творец неба и земли, наслаждался запахом шашлыка. Почему Всевышний этим наслаждается? Потому что здесь происходит очищение. Когда человек, человеческий организм, очищается от чего-то, то это происходит очень некрасиво. Все эти явления, когда из нас выходит то, чем мы отравились, или то, чем мы испортились, оно очень нечисто. Но Всевышний именно этим наслаждается: нашим очищением. Хотя, казалось бы, есть запах, но он очищает нас, освобождает нас от нечистоты, от вины, от скверны. Вот почему это наслаждение для Всевышнего.
Avez-vous déjà senti de la viande brûlée, des entrailles brûlées ? Sans doute, il ne semblera pas à tout le monde que ce soit une bonne odeur. Ce n’est pas l’odeur des brochettes, c’est un peu pire, je vous le dis. Et même si c’était l’odeur des brochettes, il serait étrange que le Très-Haut Lui-même, le Créateur du ciel et de la terre, se délecte de l’odeur des brochettes. Pourquoi est-ce que le Très-Haut s’en délecte ? Parce qu’ici se produit une purification. Quand un homme, l’organisme humain, se purifie de quelque chose, cela se passe de façon très laide. Tous ces phénomènes, quand sort de nous ce par quoi nous nous sommes empoisonnés, ou ce par quoi nous nous sommes gâtés, c’est très impur. Mais le Très-Haut se délecte justement de cela : de notre purification. Bien que, semblerait-il, il y ait une odeur, mais elle nous purifie, nous libère de l’impureté, de la culpabilité, de la souillure. Voilà pourquoi c’est un délice pour le Très-Haut.
וְאִם־מִן־הַצֹּאן קָרְבָּנוֹ מִן־הַכְּשָׂבִים אוֹ מִן־הָעִזִּים לְעֹלָה זָכָר תָּמִים יַקְרִיבֶנּוּ׃
we’im-min-hazzón korbanó min-hakkesawím o min-ha’issím le’olá sachár tamím jakriwénnu
веим-мин-ѓацо́н корбано́ мин-ѓакесави́м о мин-ѓаизи́м леола́ заха́р тами́м якривэ́ну
ve’im-min-hattsón korbanó min-hakkesavím o min-ha’izzím le’olá zakhár tamím yakrivénnou
10. Und wenn vom kleinen Vieh, von den Lämmern oder von den Ziegenböcken, soll er als Ganzopfer ein makelloses Männchen darbringen.
10. А если из мелкого скота, из барашков или из козлов, принесёт в жертву всесожжения непорочного самца.
10. Et si c’est du petit bétail, des agneaux ou des boucs, il apportera en holocauste un mâle sans défaut.
Warum ist davon gesondert die Rede? Warum konnte man nicht sagen: „Welches Opfer er auch darbringt, er soll makellose Männchen darbringen, seien es Stiere, Ziegenböcke oder Widder“? Bei einem Menschen kann das Gefühl einer gewissen Minderwertigkeit entstehen, wenn er nicht einen riesigen Stier darbringt, sondern ein kleines Böckchen. Deshalb sagt die Tora in einem gesonderten Absatz: „Ein Böckchen, na und, dann eben ein Böckchen: Das Böckchen des einen kann cooler sein als der Stier eines anderen.“
Почему отдельно сказано об этом? Почему нельзя было сказать: «Какую бы жертву он ни принёс, пусть приносит непорочных самцов, будь то быки, козлы или бараны»? У человека может сложиться ощущение некой неполноценности, когда он приносит не быка огромного, а маленького козлика. Поэтому Тора отдельным абзацем говорит: «Козлик, ну и пусть козлик: чей-то козлик, он может быть круче чьего-то быка».
Pourquoi cela est-il dit séparément ? Pourquoi ne pouvait-on pas dire : « Quel que soit le sacrifice qu’il apporte, qu’il apporte des mâles sans défaut, que ce soient des taureaux, des boucs ou des béliers » ? L’homme peut avoir le sentiment d’une certaine infériorité quand il apporte non pas un énorme taureau, mais un petit bouc. C’est pourquoi la Torah dit dans un paragraphe à part : « Un petit bouc, eh bien, va pour un petit bouc : le petit bouc de l’un peut être plus cool que le taureau de l’autre ».
וְשָׁחַט אֹתוֹ עַל יֶרֶךְ הַמִּזְבֵּחַ צָפֹנָה לִפְנֵי יְהוָה וְזָרְקוּ בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֲנִים אֶת־דָּמוֹ עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
weschachát otó al jérech hammisbéach zafóna lifné adonáj wesarekú bené aharón hakkohaním et-damó al-hammisbéach sawíw
вешаха́т ото́ аль е́рех ѓамизбэ́ях цафо́на лифнэ́ адона́й везареку́ бене́ аѓаро́н ѓакоѓани́м эт-дамо́ аль-ѓамизбэ́ях сави́в
vecha’hát otó al yérekh hammizbéya’h tsafóna lifné adonáy vezarekoú bené aharón hakkohaním et-damó al-hammizbéya’h savív
11. Und er schlachtete es am Altar im Norden vor dem HERRN, und die Söhne Aharons, die Kohanim, sprengten sein Blut ringsum auf den Altar.
11. И зарезал его у жертвенника на севере перед Господом, и покропили сыновья Аѓарона, коѓены, кровь его на жертвеннике вокруг.
11. Et il l’égorgea près de l’autel, au nord, devant le SEIGNEUR, et les fils d’Aharon, les kohanim, aspergèrent son sang sur l’autel tout autour.
Und weiter lesen wir ähnliche Anweisungen, wie es sie in Bezug auf die Stiere gab:
И дальше мы читаем похожие указания, те, что были в отношении быков:
Et ensuite nous lisons des instructions semblables, celles qui concernaient les taureaux :
וְנִתַּח אֹתוֹ לִנְתָחָיו וְאֶת־רֹאשׁוֹ וְאֶת־פִּדְרוֹ וְעָרַךְ הַכֹּהֵן אֹתָם עַל־הָעֵצִים אֲשֶׁר עַל־הָאֵשׁ אֲשֶׁר עַל־הַמִּזְבֵּחַ׃
wenittách otó lintacháw we’et-roschó wet-pidró we’arách hakkohén otám al-ha’ezím aschér al-ha’éschIn der russischen Umschrift fehlen hier die Worte „al-ha'ésch aschér“ („auf dem Feuer, das“). Die deutsche Umschrift folgt dem vollständigen hebräischen Vers. aschér al-hammisbéach
венита́х ото́ линтаха́в веэт-рошо́ вэт-пидро́ веара́х ѓакоѓе́н ота́м аль-ѓаэци́м аше́р аль-ѓамизбэ́ях
venittá’h otó linta’háv ve’et-rochó vet-pidró ve’arákh hakkohén otám al-ha’etsím achér al-ha’éch achérLa translittération russe omet ici les mots al-ha'éch achér (« sur le feu, qui ») ; la translittération française les rétablit d'après l'hébreu. al-hammizbéya’h
12. Und er zerlegte es in Stücke (was fehlt hier? Hier wird das Häuten nicht erwähnt, aber es ist im Großen und Ganzen da, es wird gemacht) den Schenkel und seinen Kopf und sein Fett, und der Kohen wird sie auf dem Holz anordnen, das auf dem Feuer ist, das auf dem Altar ist.
12. И разрезал его на куски (чего здесь нет? Здесь не упоминается свежевание, но оно, в общем-то, есть, оно делается) бедро, и голову его, и жир его, и расположит их коѓен на дровах, которые на огне, которые на жертвеннике.
12. Et il le découpa en morceaux (qu’est-ce qui manque ici ? Ici le dépouillement n’est pas mentionné, mais, en somme, il y est, il se fait) la cuisse, et sa tête, et sa graisse, et le kohen les disposera sur le bois qui est sur le feu, qui est sur l’autel.
וְהַקֶּרֶב וְהַכְּרָעַיִם יִרְחַץ בַּמָּיִם וְהִקְרִיב הַכֹּהֵן אֶת־הַכֹּל וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה עֹלָה הוּא אִשֵּׁה רֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה׃
wehakkérew wehakkera’ájim jircház bammájim wehikrív hakkohen et-hakkól wehiktír hammisbécha olá hu isché réjach nichóach ladonáj
веѓакэ́рев веѓакераа́йим йирха́ц бама́йим веѓикри́в ѓакоѓен эт-ѓако́ль веѓикти́р ѓамизбэ́ха ола́ ѓу ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й
vehakkérev vehakkera’áyim yir’háts bammáyim vehikrív hakkohen et-hakkól vehiktír hammizbé’ha olá hou iché réya’h ni’hóa’h ladonáy
13. Und die Eingeweide und die Unterschenkel wird er im Wasser waschen, und der Kohen wird alles darbringen, und er wird es auf den Altar des Ganzopfers bringen: Das ist ein Feueropfer mit dem Geruch des Genusses für den HERRN.
13. А внутренности и голени омоет в воде, и принесёт коѓен всё, и принесёт на жертвенник всесожжения: это – палимая жертва с запахом наслаждения Господу.
13. Et les entrailles et les jarrets, il les lavera dans l’eau, et le kohen apportera tout, et l’apportera sur l’autel de l’holocauste : c’est un sacrifice consumé par le feu, à l’odeur de délice pour le SEIGNEUR.
Unsere Reinigung, unsere Teschuwá, der Geruch unserer Teschuwá – das ist Parfüm für den Höchsten.
Наше очищение, наша тшува́, запах нашей тшувы́ – это духи́ для Всевышнего.
Notre purification, notre téchouva, l’odeur de notre téchouva – c’est du parfum pour le Très-Haut.
וְאִם מִן־הָעוֹף עֹלָה קָרְבָּנוֹ לַיהוָה וְהִקְרִיב מִן־הַתֹּרִים אוֹ מִן־בְּנֵי הַיּוֹנָה אֶת־קָרְבָּנוֹ׃
we’ím min-haóf olá korbanó ladonáj wehikrív min-hattorím o min-bené hajoná et-korbanó
веи́м мин-ѓао́ф ола́ корбано́ ладона́й веѓикри́в мин-ѓатори́м о мин-бенэ́ ѓаёна́ эт-корбано́
ve’ím min-ha’óf olá korbanó ladonáy vehikrív min-hattorím o min-bené hayoná et-korbanó
14. Und wenn von den Vögeln sein Ganzopfer für den HERRN sein wird, von den Tauben, von den Turteltauben soll er sein Opfer darbringen.
14. А если из птицы будет его жертва всесожжения Господу, из голубей, из горлиц принесёт свою жертву.
14. Et si son holocauste pour le SEIGNEUR est d’oiseaux, il apportera son sacrifice de pigeons, de tourterelles.
Tor (Pl. torím) – das ist die Türkentaube, etwas kleiner als die Haustaube, die in freier Natur lebt. Das heißt, von erwachsenen Türkentauben und von kleinen Täubchen (bené hajoná) soll er ein Opfer darbringen. Zwei Arten von Vögeln, wiederum gibt es weder Pfauen noch Hühner noch Truthähne, nur zwei Arten von Vögeln. Die Kommentatoren setzen das mit Mosche und Aharon in Beziehung. Es gibt noch Parallelen, die davon sprechen, wie sich die Vögel verhalten. Wir sehen auch im Tanach, dass Israel sowohl mit dem Wort tor als auch mit dem Wort jona – sowohl Turteltaube als auch Taube – genannt wird. Und es gibt viele Parallelen, viele Versuche, das zu entschlüsseln. Aber achten wir wieder darauf, dass das auch die am leichtesten erhältlichen Vögel sind. Der Höchste verlangt keine Schwäne, schwarzen Schwäne oder irgendwelche anderen seltenen, luxuriösen Vögel, sodass man sagen könnte: „Na, für diese Sünde kommst du nun wirklich nicht mit weniger als einem schwarzen Schwan davon.“ Nichts dergleichen gibt es hier. Der Höchste sagt: „Bringt eine Taube oder eine Turteltaube.“
Тор (мн.ч. тори́м) – это кольчатая горлица, чуть мельче домашнего голубя, которая живёт в дикой природе. То есть из взрослых кольчатых горлиц и из маленьких голубок (бенэ́ ѓаёна́) принесёт жертву. Два вида птиц, опять-таки нет ни павлинов, ни куриц, ни индюков, только два вида птиц. Комментаторы сопоставляют это с Моше и Аѓароном. Есть ещё параллели, которые говорят о том, как ведут себя птицы. Мы и в Танахе видим, что Израиль назван и словом тор, и словом йона – и горлицей, и голубем. И есть много параллелей, много попыток это расшифровать. Но снова обратим внимание на то, что это и самые доступные птицы. Всевышний не требует лебедей, чёрных лебедей или каких-то ещё редких, роскошных птиц, чтобы можно было сказать: «Ну, уж за этот грех ты меньше, чем чёрным лебедем не отделаешься». Ничего такого здесь нет. Всевышний говорит: «Принесите голубя или горлицу».
Tor (pl. torim) – c’est la tourterelle à collier, un peu plus petite que le pigeon domestique, qui vit à l’état sauvage. C’est-à-dire que c’est de tourterelles à collier adultes et de petites colombes (béné hayona) qu’il apportera le sacrifice. Deux espèces d’oiseaux, de nouveau il n’y a ni paons, ni poules, ni dindons, seulement deux espèces d’oiseaux. Les commentateurs mettent cela en rapport avec Moché et Aharon. Il y a encore des parallèles qui parlent de la façon dont se comportent les oiseaux. Nous voyons aussi dans le Tanakh qu’Israël est appelé et du mot tor, et du mot yona – et tourterelle, et pigeon. Et il y a beaucoup de parallèles, beaucoup de tentatives de déchiffrer cela. Mais de nouveau, prêtons attention au fait que ce sont aussi les oiseaux les plus accessibles. Le Très-Haut n’exige pas de cygnes, de cygnes noirs ou d’autres oiseaux rares et luxueux, pour qu’on puisse dire : « Eh bien, pour ce péché-là, tu ne t’en tireras pas à moins d’un cygne noir ». Rien de tel ici. Le Très-Haut dit : « Apportez un pigeon ou une tourterelle ».
וְהִקְרִיבוֹ הַכֹּהֵן אֶל־הַמִּזְבֵּחַ וּמָלַק אֶת־רֹאשׁוֹ וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה וְנִמְצָה דָמוֹ עַל קִיר הַמִּזְבֵּחַ׃
wehikriwó hakkohén el-hammisbéach umalák et-roschó wehiktír hammisbécha wenimzá damó al kir hammisbéach
веѓикриво́ ѓакоѓе́н эль-ѓамизбэ́ях умала́к эт-рошо́ веѓикти́р ѓамизбэ́ха венимца́ дамо́ аль кир ѓамизбэ́ях
vehikrivó hakkohén el-hammizbéya’h oumalák et-rochó vehiktír hammizbé’ha venimtsá damó al kir hammizbéya’h
15. Und der Kohen wird sie als Opfer darbringen auf dem Altar, und er wird ihr den Kopf abtrennen, und er wird sie auf den Altar bringen, und ihr Blut wird von selbst an den Altar spritzen.
15. И принесёт её в жертву коѓен на жертвеннике, и обезглавит, и принесёт на жертвенник, и кровь её сама брызнет на жертвенник.
15. Et le kohen l’offrira en sacrifice sur l’autel, et la décapitera, et l’apportera sur l’autel, et son sang giclera de lui-même sur l’autel.
Der Kohen brach dem Vögelchen mit dem Fingernagel von hinten den Hinterkopf auf: Er drückte auf den Ansatz des Kopfes, auf den obersten Halswirbel, so lange, bis er ihn durchbrach. Das klingt, ich kann nicht sagen, dass es nicht schrecklich ist – es klingt schrecklich. Wozu wird das gemacht? Beim Vogel kann man das Blut nicht in eine Sprengschale nehmen, weil er nicht so viel Blut hat, und um sein Blut nicht zu verlieren, tötet man ihn auf diese Weise. Natürlich schaudert es viele von uns, wenn wir so etwas hören; aber das Volk lebte unter solchen Bedingungen, dass eine Taube zu töten ungefähr dasselbe war wie für uns ein Ei zu kochen. Das Schlachten von Tieren war für das Volk eine natürliche Sache, deshalb änderte eine solche Handlung wie das Zerquetschen des Kopfes nicht viel. Die Menschen hatten eine ein bisschen andere Natur, einen ein bisschen anderen Charakter.
Коѓен ногтем проламывал сзади затылок птички: давил ей на основание головы, на верхний шейный позвонок, до тех пор, пока не пробьёт. Звучит это, не могу сказать, что не ужасно – звучит ужасно. Зачем это делается? У птицы нельзя взять кровь в кропильницу, потому что нет у неё так много крови, и, чтобы не потерять её кровь, её убивают таким способом. Конечно, многих из нас передёргивает, когда мы слышим подобное; но народ жил в таких условиях, что убить голубя – это было примерно то же, что для нас сварить яйцо. Забой животных был для народа естественным делом, поэтому такое действие, как размозжение головы, ничего особо не меняло. Была немножко другая природа у людей, немножко другой характер.
Le kohen perçait avec l’ongle la nuque du petit oiseau par derrière : il appuyait sur la base de sa tête, sur la vertèbre cervicale supérieure, jusqu’à ce qu’il la perce. À entendre, je ne peux pas dire que ce ne soit pas horrible – à entendre, c’est horrible. Pourquoi fait-on cela ? On ne peut pas recueillir le sang d’un oiseau dans un bassin d’aspersion, parce qu’il n’a pas tellement de sang, et, pour ne pas perdre son sang, on le tue de cette manière. Bien sûr, beaucoup d’entre nous frissonnent quand nous entendons quelque chose de semblable ; mais le peuple vivait dans de telles conditions que tuer un pigeon, c’était à peu près la même chose que, pour nous, faire cuire un œuf. L’abattage des animaux était pour le peuple une chose naturelle, c’est pourquoi une action telle que l’écrasement de la tête ne changeait rien de particulier. Les gens avaient une nature un peu différente, un caractère un peu différent.
וְהֵסִיר אֶת־מֻרְאָתוֹ בְּנֹצָתָהּ וְהִשְׁלִיךְ אֹתָהּ אֵצֶל הַמִּזְבֵּחַ קֵדְמָה אֶל־מְקוֹם הַדָּשֶׁן׃
wehessírDie russische Umschrift hat im ersten Wort ein überzähliges i. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: wehessír („und er entfernte“). et-mur’ató benozatá wehischlich otá ézel hammisbéach kédma el-mekóm haddáschen
веѓиеси́р эт-муръато́ беноцата́ веѓишлих ота́ э́цель ѓамизбэ́ях кэ́дма эль-меко́м ѓада́шен
vehessírDans ce premier mot, la translittération russe porte une voyelle i superflue ; la translittération française suit l'hébreu. et-mour’ató benotsatá vehichlikh otá étsel hammizbéya’h kédma el-mekóm haddáchen
16. Und er entfernte ihren Kropf und die Federn, die um den Kropf sind, und warf sie vorn am Altar hin – dort, wo die Asche ist.
16. И убрал зоб её, и те перья, которые вокруг зоба, и бросил их спереди жертвенника – там, где пепел.
16. Et il ôta son jabot, et ces plumes qui sont autour du jabot, et les jeta à l’avant de l’autel – là où est la cendre.
Der Kropf wird beim geschlachteten Vogel herausgezogen, herausgerissen und auf den Aschehaufen geworfen (vom Altar wurde die Asche abgenommen und auf einen eigenen großen Haufen gelegt). Man erzählt eine solche Legende: Sehr viel Asche (fettiger Abfall) kam aus dem Tempel, und der Haufen mit der Asche stand in Jerusalem beinahe bis zur türkischen Herrschaft, das Volk trug ihn für Seife ab. Warum wird der Kropf nicht als Opfer dargebracht? Wenn ein Lämmchen, ein Jungstier oder ein Böckchen essen, was der Besitzer ihnen gibt, und man verfolgen kann, was sie gegessen haben, so ernährt sich die Taube, wo es sich gerade ergibt, und man nimmt an, dass in ihrem Kropf gestohlenes Futter sein kann. Sie ist in ein fremdes Haus geflogen, hat fremde Hirse, fremdes Korn geschnappt, gefressen – und das war’s, schon taugt sie nicht mehr für den Altar; deshalb wirft man den Kropf weg.
Зоб вытаскивается, вырывается у забитой птицы и выбрасывается на кучу пепла (с жертвенника снимался пепел и складывался в отдельную большую кучу). Рассказывают такую легенду: очень много пепла (жирного мусора) выходило из Храма, и куча с пеплом стояла в Иерусалиме едва ли не до турецкого владычества, народ разбирал её на мыло. Почему зоб не приносится в жертву? Если барашек, бычок или козлик кушают то, что даст им хозяин, и можно проследить, что они кушали, то голубь питается где попало, и считается, что в зобе у него может оказаться ворованная пища. Залетел в чужой дом, схватил чужое пшено, чужое зерно, съел – и всё, уже не годится для жертвенника; поэтому зоб выбрасывают.
Le jabot est retiré, arraché à l’oiseau abattu et jeté sur le tas de cendre (on enlevait la cendre de l’autel et on la déposait en un grand tas à part). On raconte une telle légende : énormément de cendre (de déchets gras) sortait du Temple, et le tas de cendre se trouvait à Jérusalem presque jusqu’à la domination turque, le peuple le démontait pour en faire du savon. Pourquoi le jabot n’est-il pas offert en sacrifice ? Si le petit agneau, le jeune taureau ou le petit bouc mangent ce que leur donne le maître, et qu’on peut suivre ce qu’ils ont mangé, le pigeon, lui, se nourrit n’importe où, et l’on considère que dans son jabot il peut se trouver de la nourriture volée. Il est entré en volant dans une maison étrangère, a saisi le millet d’autrui, le grain d’autrui, l’a mangé – et c’est tout, il ne convient déjà plus pour l’autel ; c’est pourquoi on jette le jabot.
וְשִׁסַּע אֹתוֹ בִכְנָפָיו לֹא יַבְדִּיל וְהִקְטִיר אֹתוֹ הַכֹּהֵן הַמִּזְבֵּחָה עַל־הָעֵצִים אֲשֶׁר עַל־הָאֵשׁ עֹלָה הוּא אִשֵּׁה רֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה׃
weschissá otó wichnafáw lo jawdíl wehiktír otó hakkohen hammisbécha al-ha’ezím aschér al-ha’ésch olá hu isché réjach nichóach ladonáj
вешиса́ ото́ вихнафа́в ло явди́ль веѓикти́р ото́ ѓакоѓен ѓамизбэ́ха аль-ѓаэци́м аше́р аль-ѓаэ́ш ола́ ѓу ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й
vechissá otó vikhnafáv lo yavdíl vehiktír otó hakkohen hammizbé’ha al-ha’etsím achér al-ha’éch olá hou iché réya’h ni’hóa’h ladonáy
17. Und er teilte sie an den Flügeln (öffnete sie, wie man ein Huhn öffnet), ohne sie zu zerbrechen, und der Kohen wird sie auf dem Altar räuchern, auf dem Holz, das auf dem Feuer ist: Das ist ein Ganzopfer, ein Feueropfer, ein Geruch des Genusses für den Höchsten.
17. И раздел её за крылья (раскрыл её, как раскрывают курицу), не разламывая, и воскурит её коѓен на жертвеннике, на дровах, которые на огне: это всесожжение, жертва палимая, запах наслаждения для Всевышнего.
17. Et il la fendit par les ailes (il l’ouvrit, comme on ouvre un poulet), sans la briser, et le kohen la fera fumer sur l’autel, sur le bois qui est sur le feu : c’est un holocauste, un sacrifice consumé par le feu, une odeur de délice pour le Très-Haut.
Das erste Kapitel ist zu Ende, es enthält allgemeine Anweisungen. Später wird es eine Unterteilung geben und ein Verständnis, welche Opfer man wofür darbringt, jetzt haben wir die Einleitung gelesen. So ist die Tora überhaupt aufgebaut und das Buch Wajikra im Besonderen: Zuerst gibt sie eine allgemeine Einleitung, dann die Einzelbeschreibungen. Und wenn man sich erinnert, so war es auch im Buch Schemot.
Закончилась первая глава, она содержит общие инструкции. Потом будет разделение и понимание, какие жертвы и за что́ приносить, сейчас мы прочитали введение. Так устроена Тора вообще и книга Ваикра в частности: сначала она даёт общее введение, потом частные описания. И, если вспомнить, так же было и в книге Шмот.
Le premier chapitre s’est terminé, il contient des instructions générales. Ensuite viendront la distinction et la compréhension de quels sacrifices apporter et pour quoi, maintenant nous avons lu l’introduction. C’est ainsi qu’est construite la Torah en général et le livre de Vayikra en particulier : d’abord elle donne une introduction générale, ensuite des descriptions particulières. Et, si l’on s’en souvient, il en était de même dans le livre de Chémot.
Die Armen bewirten Gott (2,1–16)
Бедняки угощают Бога (2:1-16)
Les pauvres régalent Dieu (2,1–16)
Mit Gottes Hilfe setzen wir gemeinsam das Studium des Wochenabschnitts Wajikra fort. In Kapitel 1 des Buches haben wir über das Ganzopfer (olá) gelesen, darüber, wie es dargebracht wird, darüber, dass es von drei Arten von Tieren und zwei Arten von Vögeln ist. Aber die Situation ist manchmal so, dass nicht immer, nicht jeder Mensch den Wohlstand hat, der es ihm erlaubt, ein Opfer von Tieren darzubringen: Es kommt manchmal vor, dass sogar für eine Taube kein Geld da sein kann. Wie man sich in einer solchen Situation verhält, lesen wir hier, in Kapitel 2.
С Божьей помощью мы с вами продолжаем изучать недельную главу Ваикра. В 1 главе книги мы читали о жертве всесожжения (ола́), о том, как она приносится, о том, что она – из трёх видов животных и двух видов птиц. Но ситуация бывает такая, что не всегда, не у всякого человека есть достаток, позволяющий ему принести жертву из животных: так порой случается, что и на голубицу денег может не быть. О том, как быть в такой ситуации, мы почитаем здесь, во 2 главе.
Avec l’aide de Dieu, nous continuons, vous et moi, à étudier la section hebdomadaire Vayikra. Au chapitre 1 du livre, nous avons lu au sujet de l’holocauste (ola), de la manière dont il est offert, du fait qu’il est pris de trois espèces d’animaux et de deux espèces d’oiseaux. Mais la situation est parfois telle que ce n’est pas toujours, ce n’est pas chaque homme qui a l’aisance lui permettant d’apporter un sacrifice d’animaux : il arrive parfois que même pour une colombe il puisse ne pas y avoir d’argent. Comment faire dans une telle situation, nous allons le lire ici, au chapitre 2.
וְנֶפֶשׁ כִּי־תַקְרִיב קָרְבַּן מִנְחָה לַיהוָה סֹלֶת יִהְיֶה קָרְבָּנוֹ וְיָצַק עָלֶיהָ שֶׁמֶן וְנָתַן עָלֶיהָ לְבֹנָה׃
wenéfesch ki-takrív korbán minchá ladonáj sólet jihjé korbanó wejazák aléha schémen wenatán aléha lewoná
венэ́феш ки-такри́в корба́н минха́ ладона́й со́лет йиѓйе́ корбано́ веяца́к але́ѓа ше́мен вената́н але́ѓа левона́
venéfech ki-takrív korbán min’há ladonáy sólet yihyé korbanó veyatsák aléha chémen venatán aléha levoná
1. Wenn eine Seele dem Höchsten das Opfer minchá (Darbringung, Gabe) darbringt, soll sein Opfer aus dem Mehl solét sein, und er wird Öl darauf gießen und Weihrauch dazugeben.
1. Когда душа принесёт жертву минха́ (приношение, дар) Всевышнему, из муки соле́т будет его жертва, и выльет на неё масло, и добавит к ней ладана.
1. Quand une âme apportera un sacrifice min’ha (offrande, don) au Très-Haut, de farine solet sera son sacrifice, et il versera sur elle de l’huile, et il y ajoutera de l’encens.
Der erste Vers des Kapitels beginnt mit dem Wort néfesch (Seele). Wenn ein armer Mensch ein Opfer darbringt, reißt er es gleichsam von sich selbst ab, wie man im Russischen sagt, als legte er gleichsam einen Teil seiner Seele, seines Herzens zu diesem Opfer hinzu. Deshalb lesen wir hier auch: eine Seele, wenn sie ein Opfer darbringt.
Первый стих главы начинается со слова нэ́феш (душа). Когда бедный человек приносит жертву, он словно от себя отрывает, как говорят в русском языке, словно часть души своей, сердца своего прилагает к этой жертве. Поэтому здесь мы и читаем: душа, когда принесёт жертву.
Le premier verset du chapitre commence par le mot néfech (âme). Quand un homme pauvre apporte un sacrifice, c’est comme s’il l’arrachait à lui-même, comme on dit en russe, comme s’il joignait à ce sacrifice une partie de son âme, de son cœur. C’est pourquoi nous lisons ici : une âme, quand elle apportera un sacrifice.
Bei Weitem nicht jeder kann ein Opfer von den Tieren darbringen, wie wir gesagt haben. Es gibt Menschen, für die es schwer, teuer ist, auch nur eine Taube darzubringen. Wie geht man zu einem irdischen König mit einem billigen Geschenk? Gar nicht. Der irdische König braucht ein würdiges Geschenk, ein kleines schaut er nicht einmal an. Aber der himmlische König, unser König, Er unterscheidet sich stark vom irdischen König und lädt ein, zu Ihm mit der einfachsten Gabe zu kommen: reines, weißes Weizenmehl (sólet), oder, wie man es auch nennt, Konditormehl, vermischt mit Öl, mit einem Zusatz von Weihrauch. Das ist eben die minchá.
Далеко не каждый может принести жертву из животных, как мы сказали. Есть люди, которым сложно, дорого принести даже голубицу. Как пойти к земному царю с дешёвым подарком? Никак. Царю земному нужен достойный подарок, на маленький он даже и не посмотрит. Но Царь Небесный, наш Царь, Он сильно отличается от земного царя и приглашает прийти к Нему с самым простым даром: чистая, белая пшеничная мука (со́лет), или, как ещё её называют, конфетная мука, смешанная с маслом, с добавлением ладана. Это и есть минха́.
Ce n’est pas n’importe qui qui peut apporter un sacrifice d’animaux, comme nous l’avons dit. Il y a des gens pour qui il est difficile, coûteux d’apporter même une colombe. Comment aller chez un roi terrestre avec un cadeau bon marché ? Impossible. Au roi terrestre il faut un cadeau digne, sur un petit il ne jettera même pas un regard. Mais le Roi céleste, notre Roi, Il diffère beaucoup du roi terrestre et Il invite à venir à Lui avec le don le plus simple : de la farine de froment pure, blanche (solet), ou, comme on l’appelle encore, de la farine de confiserie, mélangée à de l’huile, avec un ajout d’encens. C’est cela, la min’ha.
Das Wort minchá kann man unterschiedlich verstehen, seine Herkunft wird auf mehrere Weisen gedeutet. Erstens ist es ein Geschenk, eine Gabe. Gewöhnlich bringt man eine solche Gabe einem König. Wir lesen darüber in Vers 17 von Kapitel 3 des Buches Schoftim: „Und die Söhne Israels sandten durch ihn eine Gabe (minchú) an Eglon, den König von Moaw.“ Eine solche Gabe bringt man auch einem starken oder einflussreichen Menschen, mit dem wir gute Beziehungen haben wollen, den wir günstig stimmen wollen. Wir lesen im Buch Bereschit (32,14): „Und er (Jaakow) nahm von dem, was in seiner Hand war, eine Gabe (minchú) für Esaw, seinen Bruder.“ Ebenso wird auch einem Propheten, von dem man irgendeine Hilfe bekommen will, eine minchá gebracht. Wir lesen über Chasa’el im zweiten Buch Melachim (8,9): „Und Chasa’el ging ihm (dem Propheten) entgegen, und er nahm eine Gabe (minchú) in seine Hand von allem Besten, was es in Damessek gibt, so viel vierzig Kamele tragen können.“ Auf diese Weise ist minchá eine Gabe, die dem gebracht wird, den wir geneigt machen wollen, den wir für wichtiger halten als uns selbst, und es ist ganz natürlich, sie einem König zu bringen. Und Gott halten wir für den König.
Слово минха́ можно понимать по-разному, его происхождение трактуется несколькими способами. Во-первых, это подарок, дар. Обычно такой дар приносят царю. Мы читаем об этом в 17 стихе 3 главы книги Шофтим: «И послали сыны Израиля с ним дар (минху́) Эглону, царю Моавитскому». Ещё такой дар приносят сильному или влиятельному человеку, с которым мы хотим иметь хорошие отношения, которого мы хотим задобрить. Мы читаем в книге Берешит (32:14): «И взял он (Яаков) из имевшегося в его руке дар (минху́) для Эсава, брата своего». Так же и пророку, от которого хотят получить какую-то помощь, тоже приносится минха́. Мы читаем про Хазаэля, во второй книге Мелахим (8:9): «И пошёл Хазаэль навстречу ему (пророку), и взял он дар (минху́) в руку свою из всего лучшего, что есть в Дамэсэке, сколько смогут снести сорок верблюдов». Таким образом, минха́ – это дар, приносимый тому, кого мы хотим расположить, кого мы считаем важнее себя, и совершенно естественно приносить его царю. А Бога мы считаем Царём.
Le mot min’ha peut se comprendre de différentes manières, son origine est interprétée de plusieurs façons. Premièrement, c’est un cadeau, un don. D’habitude, un tel don est apporté au roi. Nous lisons cela au verset 17 du chapitre 3 du livre de Choftim : « Et les fils d’Israël envoyèrent par lui un don (min’ha) à Églon, roi de Moav ». On apporte aussi un tel don à un homme fort ou influent avec qui nous voulons avoir de bonnes relations, que nous voulons amadouer. Nous lisons dans le livre de Béréchit (32,14) : « Et il (Yaakov) prit de ce qu’il avait en main un don (min’ha) pour Essav, son frère ». De même, au prophète, dont on veut obtenir quelque aide, on apporte aussi une min’ha. Nous lisons à propos de ‚Hazaël, dans le deuxième livre de Mélakhim (8,9) : « Et ‚Hazaël alla à sa rencontre (du prophète), et il prit un don (min’ha) dans sa main, de tout ce qu’il y a de meilleur à Damessek, autant que peuvent en porter quarante chameaux ». Ainsi, la min’ha, c’est un don apporté à celui que nous voulons nous rendre favorable, que nous considérons comme plus important que nous, et il est tout à fait naturel de l’apporter au roi. Or Dieu, nous Le considérons comme Roi.
Zweitens gibt es noch eine Deutung des Wortes minchá auf der Grundlage der altsemitischen Wurzel mánch (geben), diese Wurzel ist im Hebräischen nicht erhalten geblieben, das heißt, es ist einfach ein Almosen. Oder vom Verb lehaníach (hinreichen, bringen, legen), wiederum einfach eine Darbringung. Es gibt eine dritte Deutung, vom Wort nóach (bequem, friedlich, ruhig), von dem der Name des Patriarchen kommt. Und dann kann man das Opfer minchá als Besänftigung, Befriedung verstehen. Man kann alle drei Deutungen annehmen, sie widersprechen einander nicht, und minchá wird mit seinen Facetten funkeln als ein vieldeutiges Wort.
Во-вторых, есть ещё толкование слова минха́ на основании древнесемитского корня ма́нх (давать), этот корень в иврите не сохранился, то есть это просто подаяние. Или от глагола леѓани́ах (подносить, приносить, класть), опять же, просто приношение. Есть третье толкование, от слова но́ах (удобный, мирный, покойный), от которого происходит имя патриарха. И тогда жертву минха́ можно понимать как умилостивление, умиротворение. Можно принять все три толкования, они не противоречат друг другу, и минха́ засверкает гранями как многозначное слово.
Deuxièmement, il y a encore une interprétation du mot min’ha à partir de la racine sémitique ancienne man’h (donner), cette racine ne s’est pas conservée en hébreu, c’est-à-dire que c’est simplement une aumône. Ou bien du verbe lehania’h (présenter, apporter, poser), là encore, simplement une offrande. Il y a une troisième interprétation, à partir du mot noa’h (commode, paisible, tranquille), d’où vient le nom du patriarche. Et alors le sacrifice min’ha peut se comprendre comme propitiation, apaisement. On peut accepter les trois interprétations, elles ne se contredisent pas l’une l’autre, et la min’ha brillera de toutes ses facettes comme un mot à plusieurs sens.
Sólet ist Weizenmehl höchster Qualität, reines, weißes Mehl, ohne Beimischungen. Gewöhnlich ist in der Tora das Weizenmehl eine Art Alternative zum Gerstenmehl, eine teure Alternative zum billigen Gerstenmehl. Deshalb wird im Tempeldienst, bei den Kohanim, gerade solét verwendet. Außer der Ausnahme, wenn es um eine Frau geht, die man des Ehebruchs verdächtigt. Im Buch Bemidbar (5,15) lesen wir, dass ihr Mann als Opfer ein Zehntel Efa gerade von Gerstenmehl darbringt, ohne irgendein Öl darauf zu gießen und ohne Weihrauch dazuzugeben. Es heißt: „Das ist eine Gedächtnisdarbringung, eine Erinnerung an die Sünde.“ Dort, wo es eine Erinnerung an die Sünde gibt, dort ist die Darbringung aus Gerste. Hier, wenn ein Mensch aus dem Antrieb seines Herzens in den Tempel bringt, den Kohanim bringt, in das Zelt der Begegnung minchú bringt, ist es Weizenmehl.
Со́лет – пшеничная мука высшего качества, чистая, белая мука, без примесей. Обычно в Торе пшеничная мука – это своего рода альтернатива ячменной муки, дорогая альтернатива дешёвой ячменной муки. Поэтому в Храмовом служении, у коѓенов, используется именно соле́т. Кроме исключения, когда речь идёт о женщине, которую подозревают в прелюбодеянии. В книге Бемидбар (5:15) мы читаем, что её муж приносит в жертву десятую часть эфы именно из ячменной муки, не возливая на неё никакого масла и не добавляя к нему ладана. Сказано: «Это памятное приношение, напоминание о грехе». Там, где есть напоминание о грехе, там приношение ячменное. Здесь, когда человек по движению сердца своего приносит в Храм, приносит коѓенам, в Шатёр откровения минху́ – это мука пшеничная.
Solet – farine de froment de la plus haute qualité, farine pure, blanche, sans mélange. D’habitude, dans la Torah, la farine de froment est une sorte d’alternative à la farine d’orge, une alternative chère à la farine d’orge bon marché. C’est pourquoi dans le service du Temple, chez les kohanim, on emploie justement la solet. Sauf une exception, quand il s’agit d’une femme que l’on soupçonne d’adultère. Dans le livre de Bémidbar (5,15) nous lisons que son mari apporte en sacrifice le dixième d’un épha, justement de farine d’orge, sans verser sur elle aucune huile et sans y ajouter d’encens. Il est dit : « C’est une offrande de mémoire, un rappel du péché ». Là où il y a un rappel du péché, là l’offrande est d’orge. Ici, quand l’homme, par un mouvement de son cœur, apporte au Temple, apporte aux kohanim, dans la Tente d’assignation, une min’ha – c’est de la farine de froment.
Noch ein Bestandteil des Speiseopfers außer dem Olivenöl ist lewoná (Weihrauch). Es gibt solche niedrigen Bäume in Südindien, ihr botanischer Name ist Boswellia serrata. Aus seinem Stamm gewinnt man mithilfe eines Einschnitts ein duftendes Gummiharz (Weihrauch), einen der bekanntesten Duftstoffe und eines der bekanntesten Gewürze. In der heutigen Welt liegt sein Preis bei etwa 300 Dollar pro Kilogramm. Das ist nicht wahnsinnig teuer, weil Weihrauch in sehr kleinen Mengen verwendet wird, aber trotzdem teuer.
Ещё одна составляющая хлебного приношения, кроме оливкового масла, – это левона́ (ладан). Есть такие невысокие деревья в Южной Индии, их ботаническое название босве́ллия пи́льчатая. Из его ствола, при помощи надреза, выделяют ароматную камеде-смолу (ладан), одно из самых известных благовоний и приправ. В современном мире его стоимость около 300 долларов за килограмм. Это не безумно дорого, поскольку используется ладан в очень малых количествах, но всё-таки дорого.
Encore une composante de l’offrande de céréales, outre l’huile d’olive, c’est la levona (encens). Il existe de ces arbres peu élevés en Inde du Sud, leur nom botanique est boswellie dentelée. De son tronc, au moyen d’une incision, on extrait une gomme-résine aromatique (l’encens), l’un des aromates et des condiments les plus connus. Dans le monde moderne, son prix est d’environ 300 dollars le kilogramme. Ce n’est pas follement cher, puisque l’encens s’emploie en très petites quantités, mais c’est tout de même cher.
Eine solche Variante eines einfachen Opfers bietet der Höchste an.
Такой вариант простого жертвоприношения предлагает Всевышний.
Voilà la variante de sacrifice simple que propose le Très-Haut.
וֶהֱבִיאָהּ אֶל־בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֲנִים וְקָמַץ מִשָּׁם מְלֹא קֻמְצוֹ מִסָּלְתָּהּ וּמִשַּׁמְנָהּ עַל כָּל־לְבֹנָתָהּ וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן אֶת־אַזְכָּרָתָהּ הַמִּזְבֵּחָה אִשֵּׁה רֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה׃
wehewi’á el-bené aharón hakkohaním wekamáz mischám meló kumzó missoltá umischamná al kol-lewonatá wehiktír hakkohén et-askaratá hammisbécha isché réjach nichóach ladonáj
веѓевиа́ эль-бенэ́ аѓаро́н ѓакоѓани́м векама́ц миша́м мело́ кумцо́ мисольта́ умишамна́ аль коль-левоната́ веѓикти́р ѓакоѓе́н эт-азкарата́ ѓамизбэ́ха ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й
vehevi’á el-bené aharón hakkohaním vekamáts michám meló koumtsó missoltá oumichamná al kol-levonatá vehiktír hakkohén et-azkaratá hammizbé’ha iché réya’h ni’hóa’h ladonáy
2. Und er wird sie zu den Söhnen Aharons, den Kohanim, bringen, und der Kohen wird von dort eine volle Handvoll nehmen, mit dem Öl, mit all ihrem Weihrauch, und der Kohen wird diese Erinnerung auf dem Altar räuchern – ein Feueropfer, ein Duft des Wohlgeruchs für den Höchsten.
2. И принесёт её к сынам Аѓарона, коѓенам, и возьмёт оттуда коѓен полную горсть, с маслом, со всем её ладаном, и воскурит коѓен воспоминание это на жертвеннике – палимая жертва, запах благоухания для Всевышнего.
2. Et il l’apportera aux fils d’Aharon, les kohanim, et le kohen en prendra une pleine poignée, avec l’huile, avec tout son encens, et le kohen fera fumer ce souvenir sur l’autel – sacrifice consumé par le feu, odeur de bonne senteur pour le Très-Haut.
Das heißt, der Kohen rollt aus diesem mit Öl vermischten Mehl und dem Weihrauch so eine Art Frikadelle und räuchert sie auf dem Altar. Achten wir auf das Wort askaratá (Gedenken). Es hat drei Bedeutungen, drei Verständnisse. Erstens eigentlich Erinnerung. Das ähnelt einem Souvenir, wenn wir einem Menschen etwas schenken, wie wir sagen, zur Erinnerung, damit er an uns denkt. Wenn wir auf das schauen, was man uns zur Erinnerung geschenkt hat, haben wir gute Erinnerungen an den Menschen, der uns das geschenkt hat, und wir wünschen ihm Gutes. Ebenso bringen wir diese Gabe dem Höchsten. In Tehillim (20,4) sagt David über den Höchsten: „Er wird all deiner Darbringungen gedenken (minchotécha), und dein Ganzopfer wird Er zu Asche machen und es als Ganzopfer anrechnen.“ Diese deine minchót werden dir als Ganzopfer angerechnet – das ist eines der möglichen Verständnisse dieses Verses. Also ist die erste Variante eine Erinnerung zum guten Andenken.
То есть коѓен скатает из этой смешанной с маслом муки и ладана такую своего рода котлетку и воскурит её на жертвеннике. Давайте обратим внимание на слово азкарата́ (памятование). У него есть три значения, три понимания. Во-первых, собственно воспоминание. Это похоже на сувенир, когда мы дарим что-то человеку, как мы говорим, на память, чтобы он помнил о нас. Когда мы смотрим на то, что нам подарили на память, у нас есть добрые воспоминания о человеке, который нам это подарил, и мы желаем ему добра. Также мы приносим этот дар Всевышнему. В Теѓилим (20:4) Давид говорит про Всевышнего: «Вспомнит Он все приношения твои (минхоте́ха), и всесожжение твоё обратит в пепел, и засчитает его как всесожжение». Эти твои минхо́т посчитаются тебе за жертву всесожжения – таково одно из возможных пониманий этого стиха. Итак, первый вариант – это напоминание на добрую память.
C’est-à-dire que le kohen roulera, de cette farine mélangée à l’huile et de l’encens, une sorte de petite boulette et la fera fumer sur l’autel. Prêtons attention au mot azkarata (commémoration). Il a trois sens, trois compréhensions. Premièrement, à proprement parler, le souvenir. Cela ressemble à un souvenir qu’on offre, quand nous offrons quelque chose à une personne, comme nous disons, en souvenir, pour qu’elle se souvienne de nous. Quand nous regardons ce qu’on nous a offert en souvenir, nous avons de bons souvenirs de la personne qui nous l’a offert, et nous lui souhaitons du bien. De même, nous apportons ce don au Très-Haut. Dans les Téhillim (20,4), David dit à propos du Très-Haut : « Il se souviendra de toutes tes offrandes (min’hotékha), et réduira en cendre ton holocauste, et le comptera comme holocauste ». Ces min’hot à toi te seront comptées comme holocauste – telle est l’une des compréhensions possibles de ce verset. Donc, la première variante, c’est un rappel en bon souvenir.
Das zweite Verständnis des Wortes askaratá – Gedenken des Opfers. Der Kohen nimmt lediglich eine kleine Handvoll von diesem Mehl, vermischt mit Öl und Weihrauch, und bringt sie auf den Altar, damit sie als das ganze Opfer angerechnet wird.
Второе понимание слова азкарата́ – памятование жертвы. Коѓен всего лишь берёт горсточку от этой муки, смешанной с маслом и ладаном, и приносит её на жертвенник, чтобы она засчиталась как всё жертвоприношение.
La deuxième compréhension du mot azkarata – commémoration du sacrifice. Le kohen prend seulement une petite poignée de cette farine mélangée à l’huile et à l’encens, et l’apporte sur l’autel, pour qu’elle soit comptée comme le sacrifice tout entier.
Und die dritte wichtige Bedeutung ist Geruch. Gedenken bedeutet auch noch Geruch, die Erinnerung ist mit dem Geruch verbunden. Beim Propheten Hoschea (14,7–8) lesen wir: „Seine Zweige (Israels) werden sich ausbreiten, und seine Pracht wird wie ein Olivenbaum werden, und sein Duft wie vom Lewanon. Die in seinem Schatten sitzen, werden Ruhe finden, sie werden Brot wachsen lassen und (selbst) aufblühen wie der Weinstock. Und sein Wohlgeruch (sekarón, Gedächtnis) ist wie der Wein vom Lewanon.“ Das heißt, die Erinnerung ist mit dem Wohlgeruch verbunden. Und das führt uns dahin, dass der Geruch der Reinigung, er ist isché réjach nichóach ladonáj – der Geruch des Feueropfers, dem Höchsten wohlgefällig, ein Geruch des Genusses für Ihn. Hier – die Erinnerung daran, dass wir für das Gute bestimmt sind, daran, wie Er uns im Reich zu sein vorgesehen hat, und diese Erinnerung ist auch wie ein Parfüm, wie ein Wohlgeruch für den Höchsten.
И третье важное значение – это запах. Памятование означает ещё и запах, память связана с запахом. У пророка Ѓошеа (14:7-8) мы читаем: «Раскинутся ветви его (Израиля), и станет подобно оливковому дереву краса его, а аромат его как с Леванона. Обретут покой сидящие в тени его, взрастят они хлеб и (сами) расцветут, как виноградная лоза. И благоухание (зекаро́н, память) его, как вино Леванонское». То есть память связана с благоуханием. И это выводит нас на то, что запах очищения, он ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й – запах палимой жертвы, благоугодный Всевышнему, запах наслаждения для Него. Здесь – воспоминание о том, что мы предназначены для добра, о том, какими Он нас наметил быть в Царстве, и это воспоминание тоже как духи, как благоухание для Всевышнего.
Et le troisième sens important, c’est l’odeur. La commémoration signifie aussi l’odeur, la mémoire est liée à l’odeur. Chez le prophète Hochéa (14,7–8) nous lisons : « Ses branches (d’Israël) s’étendront, et sa beauté deviendra semblable à l’olivier, et son parfum comme du Lévanon. Ceux qui sont assis à son ombre trouveront le repos, ils feront croître le blé et (eux-mêmes) fleuriront comme la vigne. Et son parfum (zékaron, mémoire) sera comme le vin du Lévanon ». C’est-à-dire que la mémoire est liée au parfum. Et cela nous amène à ceci que l’odeur de purification, elle est iché réya’h ni’hoa’h ladonaï – odeur du sacrifice consumé par le feu, agréable au Très-Haut, une odeur de délice pour Lui. Ici, c’est le souvenir de ce que nous sommes destinés au bien, de ce qu’Il a projeté que nous soyons dans le Royaume, et ce souvenir aussi est comme un parfum, comme une bonne senteur pour le Très-Haut.
Also nimmt Aharon (oder der Kohen) einen Teil der minchí (Gabe), legt ihn auf den Altar und räuchert ihn als Ganzopfer.
Итак, Аѓарон (или коѓен) берёт часть минхи́ (дара), кладёт её на жертвенник и воскуривает во всесожжение.
Donc, Aharon (ou le kohen) prend une partie de la min’ha (du don), la pose sur l’autel et la fait fumer en holocauste.
וְהַנּוֹתֶרֶת מִן־הַמִּנְחָה לְאַהֲרֹן וּלְבָנָיו קֹדֶשׁ קָדָשִׁים מֵאִשֵּׁי יְהוָה׃
wehannotéret min-hamminchá le’aharón ulwanáw kódesch kadaschím me’isché adonáj
веѓанотэ́рет мин-ѓаминха́ леаѓаро́н ульвана́в ко́деш кадаши́м меише́ адона́й
vehannotéret min-hammin’há le’aharón oulvanáv kódech kadachím me’iché adonáy
3. Und das von der minchí (Gabe) Übrige gehört Aharon und den Söhnen, ein Allerheiligstes von den Feueropfern des Höchsten.
3. А оставшееся от минхи́ (дара) принадлежит Аѓарону и сыновьям, святая святых от палимых жертв Всевышнего.
3. Et ce qui reste de la min’ha (du don) appartient à Aharon et aux fils, saint des saints parmi les sacrifices consumés par le feu du Très-Haut.
Was bedeutet das? Wenn ein Mensch einen Jungstier, ein Lamm oder ein Böckchen gebracht hat, ein gewöhnliches Ganzopfer, wurde es ganz und gar im Tempel verbrannt. Aber der HERR ist gnädig gegenüber dem Opfer des Armen, es ist schade, das zu verbrennen, was man essen kann: Ich habe ihm Speise gegeben, und er hat sie verbrannt, das ist irgendwie nicht ganz richtig. Deshalb gebot der Höchste den Kohanim, diese Darbringung als Seine Gabe zu essen (so teilt ein König Speise mit seinen Untertanen von seinem Tisch). Es gibt Opfer, an denen die Kohanim einen Anteil haben und die sie wie ihr Eigenes essen. Hier essen die Kohanim nicht ihr Eigenes, sondern das, was dem Höchsten gehört, und indem sie einen Teil der Darbringung dieses Opfers verzehren, ist es, als würden sie es „zu Ende darbringen“. Eine solche Ehre wird gerade dem Opfer des Armen minchá erwiesen und keinem anderen Opfer. Darin liegt die Besonderheit, darin die Gnade des HERRN gegenüber dem armen Menschen.
Что это значит? Если человек принёс бычка, барашка или козлика, обычную жертву всесожжения, она вся полностью сжигалась в Храме. Но Господь милостив к бедняцкой жертве, жалко сжигать то, что можно съесть: Я дал ему еду, а он её сжёг, получается как-то не очень правильно. Поэтому Всевышний повелел коѓенам есть это приношение как Свой дар (так царь делится едой со своим подданными со своего стола). Есть жертвы, в которых коѓены имеют часть и едят это, как своё. Здесь коѓены едят не своё, а то, что принадлежит Всевышнему, и, поедая часть приношения этой жертвы, они как бы её «доприносят». Такой почёт оказывается именно бедняцкой жертве минха́ и никакой другой жертве. В этом особенность, в этом милость Господа к человеку бедному.
Qu’est-ce que cela signifie ? Si un homme apportait un jeune taureau, un petit bélier ou un petit bouc, un holocauste ordinaire, il était entièrement brûlé dans le Temple. Mais le SEIGNEUR est miséricordieux envers le sacrifice du pauvre, il est dommage de brûler ce qu’on peut manger : Je lui ai donné de la nourriture, et lui l’a brûlée, cela ne paraît pas très juste. C’est pourquoi le Très-Haut a ordonné aux kohanim de manger cette offrande comme Son don (ainsi un roi partage la nourriture de sa table avec ses sujets). Il y a des sacrifices dans lesquels les kohanim ont une part et la mangent comme leur bien. Ici, les kohanim ne mangent pas ce qui est à eux, mais ce qui appartient au Très-Haut, et, en mangeant une partie de l’offrande de ce sacrifice, c’est comme s’ils l’« achevaient d’offrir ». Un tel honneur est rendu justement au sacrifice du pauvre, min’ha, et à aucun autre sacrifice. C’est là la particularité, c’est là la miséricorde du SEIGNEUR envers l’homme pauvre.
Wenn aber kein Geld für Weihrauch da ist (Weihrauch ist ein Gewürz, ein teures Mittel), dann erfordert alles, was aus thermisch behandeltem Mehl gemacht wird, keinen Zusatz von Weihrauch. Darüber lesen wir jetzt.
Если же нет денег на ладан (ладан – приправа, снадобье дорогое), то всё, что делается из термически обработанной муки, не требует добавления ладана. Об этом мы сейчас почитаем.
Mais s’il n’y a pas d’argent pour l’encens (l’encens est un condiment, une préparation coûteuse), alors tout ce qui est fait de farine traitée par la chaleur n’exige pas d’ajout d’encens. C’est ce que nous allons lire maintenant.
וְכִי תַקְרִב קָרְבַּן מִנְחָה מַאֲפֵה תַנּוּר סֹלֶת חַלּוֹת מַצֹּת בְּלוּלֹת בַּשֶּׁמֶן וּרְקִיקֵי מַצּוֹת מְשֻׁחִים בַּשָּׁמֶן׃
wechí takrív korbán minchá ma’afé tannúr sólet challót mazzót belulót baschémen urkiké mazzót meschuchím baschámen
вехи́ такри́в корба́н минха́ маафэ́ тану́р со́лет хало́т мацо́т белуло́т баше́мен уркикэ́ мацо́т мешухи́м баша́мен
vekhí takrív korbán min’há ma’afé tannoúr sólet ‚hallót mattsót beloulót bachémen ourkiké mattsót mechou’hím bachámen
4. Und wenn du als Opfer eine Gabe darbringst, im Ofen gebacken, dann aus dem Mehl sólet, ungesäuerte Challas aus Mehl, vermischt mit Öl zu einem flüssigen Teig, oder ganz dünne ungesäuerte Fladenbrote, mit Öl bestrichen.
4. А если ты принесёшь в жертву дар, выпеченный в печке, то из муки со́лет, пресные халы из муки, смешанной с маслом в жидкое тесто, или тоненькие пресные хлебцы, обмазанные маслом.
4. Et si tu apportes en sacrifice un don cuit au four, alors de farine solet, des ‚hallas azymes de farine mélangée à de l’huile en une pâte liquide, ou de tout minces petits pains azymes enduits d’huile.
Das Wort challót ist der Plural des Wortes chála, das viele wahrscheinlich kennen. Chála ist der Name des heutigen festlichen Schabbatbrotes. Möglicherweise kommt das Wort chála vom Wort chalúl, was leer, durchlöchert bedeutet. Das kann einen innen hohlen Fladen bedeuten, wie die heutige Pita, oder einen Fladen in Form eines Rings. Es ist schwer, eine der Bedeutungen auszuwählen. Möglich ist auch, nach einer anderen Deutung, dass dieses Wort vom Wort chól (Kreis oder Drehung) kommt, eine Parallele zur alten akkadischen Wurzel ellú (das heilige Runde), das heißt ein Fladen in Form eines Kreises. Bei vielen Völkern und in einigen Kirchen entstand eine Verehrung gerade des runden Brotes (so ist der Kulitsch auf Griechisch ein rundes Brot). Also ist die erste Variante des im Ofen Gemachten challót mazzót oder runde Fladen, ungesäuert, aus einer Mischung von Mehl und Öl. Und die zweite Variante: ganz dünne Fladen, mit Öl bestrichen, flache, so mit Öl bestrichene Fladenbrote. Das ist, wenn wir im Ofen backen, wenn wir viel Mehl haben. Gut, Weihrauch haben wir nicht, aber Mehl haben wir viel. Aber es kommt vor, dass auch Mehl wenig da ist.
Слово хало́т – множественное число от слова ха́ла, которое многие, наверное, знают. Ха́ла – это название сегодняшнего шаббатнего праздничного хлеба. Возможно, слово ха́ла происходит от слова халу́ль, что означает пустой, дырявый. Это может означать полую внутри лепёшку, как современная пита, или лепёшку в виде кольца. Трудно выбрать одно из значений. Возможно также, по другому толкованию, что это слово происходит от слова хо́ль (круг или кручение), параллель с древним аккадским корнем эллю́ (святое круглое), то есть лепёшка в виде круга. У многих народов и в некоторых церквях появилось почитание именно круглого хлеба (так, кулич по-гречески – это круглый хлеб). Итак, первый вариант сделанного в печи – это хало́т мацо́т или круглые лепёшки, пресные, из смеси муки и масла. И второй вариант: тоненькие лепёшки, промазанные маслом, плоские такие промазанные маслом хлебцы. Это если мы делаем выпечку в печи, если у нас есть много муки. Ладно, ладана у нас нет, но муки у нас много. Но бывает так, что и муки немного.
Le mot ‚hallot est le pluriel du mot ‚halla, que beaucoup connaissent sans doute. La ‚halla, c’est le nom du pain de fête du Chabbat d’aujourd’hui. Il est possible que le mot ‚halla vienne du mot ‚haloul, qui signifie vide, troué. Cela peut désigner une galette creuse à l’intérieur, comme la pita moderne, ou une galette en forme d’anneau. Il est difficile de choisir l’un des sens. Il est possible aussi, selon une autre interprétation, que ce mot vienne du mot ‚hol (cercle ou rotation), en parallèle avec l’ancienne racine akkadienne ellou (saint rond), c’est-à-dire une galette en forme de cercle. Chez beaucoup de peuples et dans certaines Églises est apparue la vénération justement du pain rond (ainsi, le koulitch, en grec, c’est un pain rond). Donc, la première variante de ce qui est fait au four, ce sont les ‚hallot matsot ou galettes rondes, sans levain, faites d’un mélange de farine et d’huile. Et la deuxième variante : de minces galettes enduites d’huile, de ces petits pains plats enduits d’huile. C’est si nous faisons une cuisson au four, si nous avons beaucoup de farine. Bon, de l’encens nous n’en avons pas, mais de la farine nous en avons beaucoup. Mais il arrive que de la farine non plus, il n’y en ait pas beaucoup.
וְאִם־מִנְחָה עַל־הַמַּחֲבַת קָרְבָּנֶךָ סֹלֶת בְּלוּלָה בַשֶּׁמֶן מַצָּה תִהְיֶה׃
we’im-minchá al-hammachawát korbanécha sólet belulá waschémen mazzá tihje
веим-минха́ аль-ѓамахава́т корбанэ́ха со́лет белула́ ваше́мен маца́ тиѓйе
ve’im-min’há al-hamma’havát korbanékha sólet beloulá vachémen mattsá tihye
5. Und wenn eine Gabe auf der Pfanne dein Opfer ist, soll sie aus dem Mehl sólet sein, vermischt mit Öl, ein dünnes ungesäuertes Brot.
5. А если дар на сковородке жертва твоя, она будет из муки со́лет, смешанной с маслом, тонкий опреснок.
5. Et si c’est un don sur la poêle, ton sacrifice, il sera de farine solet mélangée à de l’huile, un mince pain azyme.
Die Pfanne ist ganz dünn, sie erhitzt sich schnell, und das Brot wird stark ausgetrocknet. Öl wird hier dreimal hinzugefügt: Zuerst wird die Pfanne damit bestrichen, Öl wird in den Fladen selbst gegeben, und dann werden auch die Fladen selbst mit Öl bestrichen. Sie werden sehr trocken, sehr dünn, hart, und so einfach isst man sie nicht, und im Großen und Ganzen, kann man sagen, schämt man sich, sie auf den Tisch zu bringen. Deshalb sagt der Höchste:
Сковородка тоненькая, нагревается она быстро, и хлеб получается сильно подсушенным. Масло здесь добавляется три раза: сначала им смазывается сковорода, добавляется масло в саму лепёшечку, и потом сами лепёшки тоже промазываются маслом. Они получаются очень сухими, очень тонкими, твёрдыми, и так просто их не съешь, и в общем-то, можно сказать, стыдно подать к столу. Поэтому Всевышний говорит:
La poêle est toute mince, elle chauffe vite, et le pain en sort très desséché. L’huile est ajoutée ici trois fois : d’abord on en enduit la poêle, on ajoute de l’huile dans la petite galette elle-même, et ensuite les galettes elles-mêmes sont aussi enduites d’huile. Elles sont très sèches, très minces, dures, on ne les mange pas comme ça, et en somme, on peut dire qu’on a honte de les servir à table. C’est pourquoi le Très-Haut dit :
פָּתוֹת אֹתָהּ פִּתִּים וְיָצַקְתָּ עָלֶיהָ שָׁמֶן מִנְחָה הִוא׃
patót otá pittím wejazaktá aléha schámen minchá hi
пато́т ота́ пити́м веяцакта́ але́ѓа ша́мен минха́ ѓи
patót otá pittím veyatsaktá aléha chámen min’há hi
6. Zerbröckle den Fladen zu Krümeln und gieß Öl darauf, und das wird eine Darbringung sein.
6. Покроши лепёшку на крошки и вылей на неё масло, и это будет приношением.
6. Émiette la galette en miettes et verse sur elle de l’huile, et ce sera une offrande.
Wenn du ganz wenig Mehl hast, back einen ganz, ganz dünnen Fladen, ein Fladenbrot, zerbröckle es, begieß es mit Öl, und auch dieses Gebröckel wird minchá sein. Und das bedeutet, auch die Kohanim werden es als Gabe vom königlichen Tisch essen.
Если у тебя совсем мало муки, тоненькую-тоненькую лепёшку, хлебец испеки, покроши его, полей маслом, и это крошево тоже будет минха́. И это значит, коѓены тоже будут есть его как дар с царского стола.
Si tu as vraiment peu de farine, une galette toute mince, un petit pain, fais-le cuire, émiette-le, arrose-le d’huile, et ces miettes seront aussi une min’ha. Et cela veut dire que les kohanim aussi la mangeront comme un don de la table royale.
וְאִם־מִנְחַת מַרְחֶשֶׁת קָרְבָּנֶךָ סֹלֶת בַּשֶּׁמֶן תֵּעָשֶׂה׃
we’im-minchát marchéschet korbanécha sólet baschémen te’assé
веим-минха́т мархэ́шет корбанэ́ха со́лет баше́мен теасэ́
ve’im-min’hát mar’héchet korbanékha sólet bachémen te’assé
7. Und wenn du dein Opfer in einem tiefen Topf zubereitet hast (in einem Topf zum Braten in einer tiefen Schicht Öl), so mach es ebenfalls aus Solet-Mehl mit Öl.
7. А если ты приготовил свою жертву в глубоком котелке (в котелке для жарки в глубоком слое масла), сделай её тоже из муки со́лет с маслом.
7. Et si tu as préparé ton sacrifice dans une marmite profonde (dans une marmite pour frire dans une épaisse couche d’huile), fais-le lui aussi de farine solet avec de l’huile.
Da es ja schon in Öl zubereitet wird, muss man es nicht zusätzlich mit Öl bestreichen. Das Wort marchéschet hat dieselbe Wurzel wie das Wort rochésch (nach dem Gleichklang, so zischt das Öl, wenn man Teig hineinwirft), wörtlich „Zischpfanne“, eine Fritteuse im modernen Sinn.
Поскольку она уже будет готовиться в масле, дополнительно промазывать маслом её не надо. Слово мархэ́шет однокоренное со словом рохэ́ш (по созвучию, так шипит масло, когда в него бросают тесто), дословно «шипе́лка», фритюрница в современном смысле.
Puisqu’il cuira déjà dans l’huile, il n’est pas nécessaire de l’enduire d’huile en plus. Le mot mar’héchet est de la même racine que le mot ro’héch (par consonance, c’est ainsi que grésille l’huile quand on y jette la pâte), littéralement « grésilleuse », une friteuse au sens moderne.
Nach der Aufzählung verschiedener Varianten sagt der Höchste:
Перечислив разные варианты, Всевышний говорит:
Après avoir énuméré les différentes variantes, le Très-Haut dit :
וְהֵבֵאתָ אֶת־הַמִּנְחָה אֲשֶׁר יֵעָשֶׂה מֵאֵלֶּה לַיהוָה וְהִקְרִיבָהּ אֶל־הַכֹּהֵן וְהִגִּישָׁהּ אֶל־הַמִּזְבֵּחַ׃
wehewetá et-hamminchá aschér je’assé me’élle ladonáj wehikriwá el-hakkohen wehiggischá el-hammisbéach
веѓевета́ эт-ѓаминха́ аше́р еасэ́ меэ́ле ладона́й веѓикрива́ эль-ѓакоѓен веѓигиша́ эль-ѓамизбэ́ях
vehevetá et-hammin’há achér ye’assé me’élle ladonáy vehikrivá el-hakkohen vehiggichá el-hammizbéya’h
8. Und du wirst deine Mincha, die du aus diesen Arten machst, dem HERRN bringen, und du wirst sie dem Kohen reichen, und er wird sie auf den Altar erheben.
8. И принесёшь минху́ свою, которую сделаешь из этих видов, Господу, и подашь её коѓену, и он вознесёт её на жертвенник.
8. Et tu apporteras ta min’ha, que tu feras de ces sortes, au SEIGNEUR, et tu la présenteras au kohen, et il l’élèvera sur l’autel.
וְהֵרִים הַכֹּהֵן מִן־הַמִּנְחָה אֶת־אַזְכָּרָתָהּ וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה אִשֵּׁה רֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה׃
weherím hakkohén min-hamminchá et-askaratá wehiktír hammisbécha isché réach nichóach ladonáj
веѓери́м ѓакоѓе́н мин-ѓаминха́ эт-азкарата́ веѓикти́р ѓамизбэ́ха ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й
veherím hakkohén min-hammin’há et-azkaratá vehiktír hammizbé’ha iché réya’h ni’hóa’h ladonáy
9. Und der Kohen wird eben jenes Gedenken von der Mincha (der Darbringung) nehmen, und brachte es auf dem Altar dar – das ist ein Feueropfer, ein Wohlgeruch, angenehm dem HERRN.
9. И возьмёт коѓен то самое воспоминание от минхи́ (приношения), и принёс на жертвеннике – это жертва палимая, благоухание, приятное Господу.
9. Et le kohen prendra ce souvenir même de la min’ha (de l’offrande), et apporta sur l’autel – c’est un sacrifice consumé par le feu, une bonne senteur agréable au SEIGNEUR.
Das heißt, der Kohen wird eine Handvoll, ein Händchen voll Mehl mit Öl von deiner Darbringung nehmen oder von einem Teil der Fladen, die du gebracht hast, je nachdem, in welcher Form du sie bringst, und wird es auf dem Altar verbrennen.
То есть коѓен возьмёт жменьку, горсточку муки с маслом из твоего приношения или из части лепёшек, которые ты принёс, в зависимости от того, в каком виде ты приносишь, и сожжёт на жертвеннике.
C’est-à-dire que le kohen prendra une pleine main, une petite poignée de farine avec de l’huile de ton offrande ou d’une partie des galettes que tu as apportées, selon la forme sous laquelle tu l’apportes, et la brûlera sur l’autel.
וְהַנּוֹתֶרֶת מִן־הַמִּנְחָה לְאַהֲרֹן וּלְבָנָיו קֹדֶשׁ קָדָשִׁים מֵאִשֵּׁי יְהוָה׃
wehannotéret min-hamminchá le’aharón ulwanáw kódesch kadaschím me’isché adonáj
веѓанотэ́рет мин-ѓаминха́ леаѓаро́н ульвана́в ко́деш кадаши́м меише́ адона́й
vehannotéret min-hammin’há le’aharón oulvanáv kódech kadachím me’iché adonáy
10. Und das von der Mincha Übriggebliebene – für Aharon und seine Söhne, das Allerheiligste von den Feueropfern für den Höchsten.
10. А оставшееся от минхи́ – Аѓарону и сыновьям его, святая святых от палимых жертв Всевышнему.
10. Et ce qui reste de la min’ha – à Aharon et à ses fils, saint des saints parmi les sacrifices consumés par le feu pour le Très-Haut.
כָּל־הַמִּנְחָה אֲשֶׁר תַּקְרִיבוּ לַיהוָה לֹא תֵעָשֶׂה חָמֵץ כִּי כָל־שְׂאֹר וְכָל־דְּבַשׁ לֹא־תַקְטִירוּ מִמֶּנּוּ אִשֶּׁה לַיהוָה׃
kol-hamminchá aschér takríwu ladonáj lo te’assé chaméz ki chol-seór wechol-dewásch lo-taktíru mimménu isché ladonáj
коль-ѓаминха́ аше́р такри́ву ладона́й ло теасэ́ хамэ́ц ки холь-сео́р вехоль-дева́ш ло-такти́ру мимэ́ну ише́ ладона́й
kol-hammin’há achér takrívou ladonáy lo te’assé ‚haméts ki khol-se’ór vekhol-devách lo-taktírou mimménnou iché ladonáy
11. Jedes Opfer, das ihr dem HERRN darbringen werdet, mach es nicht gesäuert, denn alles Gesäuerte und allen Honig räuchert nicht für den Höchsten.
11. Всякую жертву, которую принесёте Господу, не делай её квасной, ибо всякое квасное и всякий мёд не воскуряйте Всевышнему.
11. Tout sacrifice que vous apporterez au SEIGNEUR, ne le fais pas levé, car tout ce qui est levé et tout miel, ne les faites pas fumer pour le Très-Haut.
Wenn mit dem Gesäuerten scheinbar alles klar ist, so ist nicht klar, warum man keinen Honig darbringen darf? Man glaubte, dass Honig die Leidenschaft weckt. Wie das Gesäuerte gärt und im Menschen Stolz, Ehrgeiz und allerlei ungesunde Bestrebungen weckt, so weckt auch der Honig ungesunde Leidenschaften. Deshalb darf man ihn essen, aber auf dem Altar, dort, wo das ungesäuerte Opfer dem Höchsten dargebracht wird, hat er keinen Platz. Und der Höchste Selbst sagt im folgenden Vers:
Если насчёт квасного вроде бы всё понятно, то не понятно, почему нельзя приносить мёд? Считалось, что мёд пробуждает страсть. Как квасное бродит и пробуждает в человеке гордость, амбиции и всякие нездоровые стремления, так же и мёд пробуждает нездоровые страсти. Поэтому кушать его можно, но на жертвеннике, там, где пресная жертва Всевышнему приносится, ему не место. И Сам Всевышний говорит в следующем стихе:
Si pour ce qui est levé tout semble à peu près clair, on ne comprend pas pourquoi on ne peut pas apporter de miel ? On considérait que le miel éveille la passion. Comme ce qui est levé fermente et éveille dans l’homme l’orgueil, les ambitions et toutes sortes d’aspirations malsaines, de même le miel éveille des passions malsaines. C’est pourquoi on peut le manger, mais sur l’autel, là où l’on apporte au Très-Haut le sacrifice sans levain, il n’a pas sa place. Et le Très-Haut Lui-même dit au verset suivant :
קָרְבַּן רֵאשִׁית תַּקְרִיבוּ אֹתָם לַיהוָה וְאֶל־הַמִּזְבֵּחַ לֹא־יַעֲלוּ לְרֵיחַ נִיחֹחַ׃
korbán reschít takríwu otám ladonáj we’el-hammisbéach lo-ja’alú leréach nichóach
корба́н реши́т такри́ву ота́м ладона́й веэль-ѓамизбэ́ях ло-яалу́ лерэ́ях нихо́ах
korbán rechít takrívou otám ladonáy ve’el-hammizbéya’h lo-ya’aloú leréya’h ni’hóa’h
12. Wenn ihr die Erstlinge als Opfer darbringt, bringt sie dar, aber auf den Altar werden sie nicht hinaufkommen zum angenehmen Wohlgeruch.
12. Когда вы приносите в жертву первинки, приносите их, но на жертвенник они не поднимутся в приятное благоухание.
12. Quand vous apportez en sacrifice les prémices, apportez-les, mais sur l’autel elles ne monteront pas en agréable senteur.
Wir wissen, dass an Schawuot Brote aus zwei Zehnteln einer Efa Weizenmehl höchster Qualität (solét) dargebracht werden, und sie müssen gesäuert sein. Das heißt, man darf chaméz darbringen, aber er wird nicht auf dem Altar geräuchert. Zur selben Zeit wird zusammen mit den Erstlingen auch Honig dargebracht. Der Honig, der in der Tora gemeint ist, ist bei weitem nicht immer Bienenhonig, häufiger ist es Fruchthonig, eingedickter Saft von Früchten oder Dattelsirup.
Мы знаем, что в Шавуот приносятся хлеба из двух десятых частей эфы пшеничной муки высшего качества (соле́т) и они должны быть квасными. То есть можно приносить хаме́ц, но он не воскуривается на жертвеннике. Тогда же вместе с первинками приносится и мёд. Мёд, который имеется в виду в Торе, это далеко не всегда пчелиный мёд, чаще это фруктовый мёд, сгустившийся сок фруктов или финиковый сироп.
Nous savons qu’à Chavouot on apporte des pains de deux dixièmes d‘épha de farine de froment de la plus haute qualité (solet), et ils doivent être levés. C’est-à-dire qu’on peut apporter du ‚hamets, mais on ne le fait pas fumer sur l’autel. À ce moment-là aussi, avec les prémices, on apporte également du miel. Le miel dont il est question dans la Torah, ce n’est pas toujours, loin de là, du miel d’abeille, c’est plus souvent du miel de fruits, du jus de fruits épaissi ou du sirop de dattes.
Oft kommt es vor, wenn man einen älteren Menschen nach irgendeinem Rezept ausfragt (ich sammle sehr gern alte Kochrezepte), dass man es voller Stolz aufschreibt und den Menschen fragt: „Was, das ist alles?“ – „Ja, alles, natürlich.“ – „Und wo ist das Salz?“ – „Na ja, ja, ja, salzen muss man auch.“ Wir vergessen kleine Details. Auch der Höchste fügt das mit dem Salz ganz am Ende hinzu.
Часто бывает, когда выспрашиваешь у пожилого человека какой-то рецепт (я очень люблю собирать старые рецепты еды), с гордостью ты его записываешь и спрашиваешь человека: «Что, это всё?» – «Да, всё, конечно» – «А где соль?» – «Ну да, да, и посолить надо тоже». Мы забываем мелкие детали. Всевышний тоже добавляет про соль в самом конце.
Il arrive souvent, quand tu fais dire à une personne âgée une recette (j’aime beaucoup collectionner les vieilles recettes de cuisine), que tu la notes avec fierté et que tu demandes à la personne : « Alors, c’est tout ? » – « Oui, c’est tout, bien sûr » – « Et où est le sel ? » – « Ah oui, oui, il faut aussi saler ». Nous oublions les petits détails. Le Très-Haut aussi ajoute à propos du sel tout à la fin.
וְכָל־קָרְבַּן מִנְחָתְךָ בַּמֶּלַח תִּמְלָח וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹהֶיךָ מֵעַל מִנְחָתֶךָ עַל כָּל־קָרְבָּנְךָ תַּקְרִיב מֶלַח׃
wechol-korbán minchatechá bammélach timlách weló taschbít mélach berít elohécha me’ál minchatécha al kol-korbanechá takríw mélach
вехоль-корба́н минхатеха́ бамэ́лах тимла́х вело́ ташби́т мэ́лах бери́т элоѓе́ха меа́ль минхатэ́ха аль коль-корбанеха́ такри́в мэ́лах
vekhol-korbán min’hatekhá bamméla’h timlá’h veló tachbít méla’h berít elohékha me’ál min’hatékha al kol-korbanekhá takrív méla’h
13. Jedes Opfer deiner Darbringung bestreue mit Salz und entferne das Salz, den Bund deines Gottes, nicht von deiner Darbringung, mit jedem deiner Opfer bringe Salz dar.
13. Всякую жертву приношения твоего солью посыпай и не убирай соль, завет Бога твоего, от твоего приношения, со всякой своей жертвой приноси соль.
13. Tout sacrifice de ton offrande, saupoudre-le de sel, et n’ôte pas le sel, l’alliance de ton Dieu, de ton offrande, avec chacun de tes sacrifices apporte du sel.
So spricht der Höchste. Das Salz ist an jedem Bund beteiligt. Und in alten Zeiten, wenn man einen Bund schloss, aß man etwas Salziges. Denn Salz ist das einzige Konservierungsmittel, das in jenen Zeiten bekannt war. Salz bewahrt das Fleisch, Salz bewahrt den Bund, ist verantwortlich dafür, dass der Bund bewahrt bleibt. Salz ist das, was seine Kraft nicht verliert. Zu sagen, dass das Salz seine Kraft verloren hat, heißt, es in ironischem Sinn zu sagen, dieses Bild verwendet Jeschua. Das Bild des Salzes, das seine Kraft verloren hat, als etwas Unmögliches, wird auch im Talmud verwendet. Das Symbol des Bundes, der seine Kraft nicht verliert, ist das Salz. Deshalb sagt der Höchste: „Da die Beziehungen selbst zwischen Israel und dem Volk Beziehungen des Bundes sind und das Opfer im Rahmen des Bundes dargebracht wird, ist es mit Salz darzubringen.“
Так говорит Всевышний. Соль – участница любого завета. И в древние времена, когда заключали завет, ели что-то солёное. Ведь соль – это единственный консервант, известный в те времена. Соль сохраняет плоть, соль сохраняет завет, отвечает за сохранность завета. Соль – это то, что не теряет силу. Сказать, что соль потеряла силу, значит сказать в ироничном смысле, этот образ, использует Йешуа. Образ соли, потерявшей силу, как что-то невозможное, используется и в Талмуде. Символ завета, не теряющего силу, – это соль. Поэтому Всевышний говорит: «Поскольку сами отношения между Израилем и народом – это отношения завета и жертва приносится в рамках завета, то её надлежит приносить с солью».
Ainsi parle le Très-Haut. Le sel est partie prenante de toute alliance. Et dans les temps anciens, quand on concluait une alliance, on mangeait quelque chose de salé. Car le sel est le seul conservateur connu en ces temps-là. Le sel conserve la chair, le sel conserve l’alliance, il répond de la conservation de l’alliance. Le sel, c’est ce qui ne perd pas sa force. Dire que le sel a perdu sa force, c’est parler dans un sens ironique, cette image, Yéchoua l’emploie. L’image du sel qui a perdu sa force, comme quelque chose d’impossible, est employée aussi dans le Talmud. Le symbole de l’alliance qui ne perd pas sa force, c’est le sel. C’est pourquoi le Très-Haut dit : « Puisque les relations elles-mêmes entre Israël et le peupleLe russe dit bien « entre Israël et le peuple », alors qu'on attendrait plutôt « entre le Très-Haut et le peuple » ; la traduction suit le texte tel qu'il est. sont des relations d’alliance, et que le sacrifice est apporté dans le cadre de l’alliance, il convient de l’apporter avec du sel ».
Und noch Empfehlungen, die der Höchste gibt.
И ещё рекомендации, которые Всевышний даёт.
Et encore des recommandations que donne le Très-Haut.
וְאִם־תַּקְרִיב מִנְחַת בִּכּוּרִים לַיהוָה אָבִיב קָלוּי בָּאֵשׁ גֶּרֶשׂ כַּרְמֶל תַּקְרִיב אֵת מִנְחַת בִּכּוּרֶיךָ׃
we’im-takríw minchát bikkurím ladonáj awíw kalúj ba’ésch géres karmél takríw et minchát bikkurécha
веим-такри́в минха́т бикури́м ладона́й ави́в калу́й баэ́ш гэ́рес кармэ́ль такри́в эт минха́т бикурэ́ха
ve’im-takrív min’hát bikkourím ladonáy avív kaloúy ba’éch géres karmél takrív et min’hát bikkourékha
14. Und wenn du dem Höchsten ein Opfer von den Erstlingen bringst, von den allerfrühesten unreifen Körnern, am Feuer geröstet, oder zerstoßenes Milchkorn, bring es dar als Opfer deiner Erstlinge.
14. А если ты принесёшь жертву из первинков Всевышнему, из самых ранних неспелых зёрен, прокалённых на огне, или молочное зерно дроблёное принеси в жертву первинков твоих.
14. Et si tu apportes un sacrifice des prémices au Très-Haut, des tout premiers grains pas mûrs, grillés au feu, ou apporte du grain laiteux concassé en sacrifice de tes prémices.
Es war üblich, Weizenkörner zu rösten und sie zu essen, das ist so ein biblisches Popcorn. Gewöhnlich isst man die Körner in Form von kalí (gebratene, geröstete Körner vom Weizen) und karmél (Milchkörner). Im zweiten Buch Melachim (4,42) lesen wir: „Es kam ein Mann aus Ba’al-Schalischa und brachte dem Mann Gottes in seinem Beutel Brot von den ersten Früchten: zwanzig Gerstenbrote und frische Körner (karmél).“ Die allerfrischesten Körner, die er brachte, Milchkörnchen in den Ähren, die man gleich so aß oder zerstieß. Hier spricht der Höchste von zwei Varianten der minchá: entweder geröstete Körner oder zerstoßene Milchkörner.
Было принято прокаливать зёрна пшеницы и кушать их, это такой библейский попкорн. Обычно зёрна едят в виде кали́ (жареные, калёные зёрна пшеницы) и кармэ́ль (молочные зёрна). Во второй книге Мелахим (4:42) мы читаем: «Пришёл человек из Баал-Шалиши и принёс человеку Божьему в котомке своей хлеб из первых плодов: двадцать ячменных хлебцев и свежие зёрна (кармэ́ль)». Самые свежие зёрна, которые он принёс, молочные зёрнышки в колосках, которые ели прямо так или дробили. Здесь Всевышний говорит о двух вариантах минхи́: либо обжаренные зёрна, либо дроблёные молочные зёрна.
On avait coutume de griller les grains de froment et de les manger, c’est une sorte de pop-corn biblique. D’habitude, on mange les grains sous forme de kali (grains grillés, rôtis de froment) et de karmel (grains laiteux). Dans le deuxième livre de Mélakhim (4,42) nous lisons : « Un homme vint de Ba’al-Chalicha et apporta à l’homme de Dieu, dans sa besace, du pain des premiers fruits : vingt petits pains d’orge et des grains frais (karmel) ». Les grains les plus frais qu’il apporta, de petits grains laiteux dans les épis, qu’on mangeait tels quels ou qu’on concassait. Ici, le Très-Haut parle de deux variantes de min’ha : soit des grains grillés, soit des grains laiteux concassés.
וְנָתַתָּ עָלֶיהָ שֶׁמֶן וְשַׂמְתָּ עָלֶיהָ לְבֹנָה מִנְחָה הִוא׃
wenatattá aléha schémen wesamtá aléha lewoná minchá hi
венатата́ але́ѓа ше́мен весамта́ але́ѓа левона́ минха́ ѓи
venatattá aléha chémen vesamtá aléha levoná min’há hi
15. Und goss Öl darauf und gab Weihrauch dazu –
15. И возлил на неё масло, и добавил к ней ладана –
15. Et il versa sur elle de l’huile, et y ajouta de l’encens –
das wird ein Opfer sein.
это будет жертвоприношение.
ce sera un sacrifice.
Wenn wir aus thermisch unbehandeltem Korn zubereiten, müssen wir Weihrauch hinzufügen, das ist ein allgemeines Prinzip. Das heißt, es ist so einfach, ein Opfer aus den allerfrühesten Früchten zu machen und nicht zu überlegen: „Bringen? Nicht bringen?“ Der Höchste sagt: „Das hier ist minchá, das ist eine Darbringung.“
Когда мы готовим из термически необработанного зерна, нам необходимо добавлять ладан, это общий принцип. То есть так просто сделать жертвоприношение из самых ранних плодов и не думать: «Нести? Не нести?» Всевышний говорит: «Вот это – минха́, это приношение».
Quand nous préparons à partir de grain non traité par la chaleur, il nous faut ajouter de l’encens, c’est un principe général. C’est-à-dire qu’il est aussi simple que cela de faire un sacrifice des tout premiers fruits, sans réfléchir : « Apporter ? Ne pas apporter ? » Le Très-Haut dit : « Voici, c’est la min’ha, c’est une offrande ».
וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן אֶת־אַזְכָּרָתָהּ מִגִּרְשָׂהּ וּמִשַּׁמְנָהּ עַל כָּל־לְבֹנָתָהּ אִשֶּׁה לַיהוָה׃
wehiktir hakkohen et-askaratá miggirsá umischamná al kol-lewonatá isché ladonáj
веѓиктир ѓакоѓен эт-азкарата́ мигирса́ умишамна́ аль коль-левоната́ ише́ ладона́й
vehiktir hakkohen et-azkaratá miggirsá oumichamná al kol-levonatá iché ladonáy
16. Und der Kohen wird nehmen und wird von diesem zerstoßenen jungen Korn mit Öl darbringen (wieder wird er eine Handvoll nehmen, ein Händchen voll) und reichlich Weihrauch, und wird es zu einem Räuchern für den Höchsten machen.
16. И коѓен возьмёт, и принесёт из этого дроблёного молодого зерна с маслом (снова, возьмёт горсть, жменьку) и побольше ладана, и сделает это воскурением Всевышнему.
16. Et le kohen prendra, et apportera de ce jeune grain concassé avec de l’huile (de nouveau, il prendra une poignée, une pleine main) et davantage d’encens, et en fera un encensement pour le Très-Haut.
So beschreibt der Höchste die Varianten des Opfers, die Möglichkeit der Opfergemeinschaft mit Ihm, für einen fast mittellosen Menschen, für einen Menschen, der fast überhaupt keine Möglichkeiten hat. Und Er sagt, dass dieses Opfer das würdigste ist. Gerade ihm gegenüber sollen die Kohanim mehr Pietät zeigen, mehr Achtung, und sie essen es als Bewirtung Gottes, als Bewirtung vom Höchsten.
Так Всевышний описывает варианты жертвоприношения, возможность жертвенного общения с Ним, для человека почти неимущего, для человека, у которого почти совсем нет никаких возможностей. И Он говорит о том, что эта жертва – наиболее достойна. Именно к ней коѓены должны проявлять больше пиетета, больше уважения, и они её едят как угощение Божье, как угощение от Всевышнего.
Ainsi le Très-Haut décrit les variantes de sacrifice, la possibilité d’une communion sacrificielle avec Lui, pour un homme presque démuni, pour un homme qui n’a presque absolument aucune possibilité. Et Il dit que ce sacrifice est le plus digne. C’est précisément envers lui que les kohanim doivent manifester plus de révérence, plus de respect, et ils le mangent comme un régal de Dieu, comme un régal offert par le Très-Haut.
Eine natürliche Frage, die im Lauf der ganzen menschlichen Geschichte gestellt wird: „Was kannst du Gott geben?“ Tatsächlich können wir Gott nichts geben, alles gehört Ihm ohnehin. Aber Er hat sich aus Seiner Gnade auf die Stufe herabgelassen, auf der wir Ihn gleichsam speisen können, sogar der Ärmste von uns. Wie soll es ein König machen, der alles hat? Wie soll er seinen Untertanen die Möglichkeit geben, ihm Geschenke zu bringen? Das ist es, was der Höchste hier tut. Er freut sich über unsere Geschenke, wie eine Mama sich über ein Blümchen freut, das ihre Tochter gemalt hat. Mit genau derselben väterlichen, mütterlichen Freude freut sich der Höchste. Und darin liegt das Wesen dieses Kapitels – über die Geschenke und über Den, der die Geschenke annimmt. Denn das Zelt der Begegnung, das Heiligtum, der Tempel – das ist der Ort der Begegnung von Mensch und Gott. Nicht nur ein Ort der Buße, ein Ort, wohin der Mensch um Vergebung und um Offenbarung kommt, sondern auch ein Ort, wohin der Mensch zum Höchsten kommen kann, wenn er Ihm eine Gabe bringen will. Vielleicht wegen eines Gefühls der Unreinheit, vielleicht aus dem Wunsch, sich zu versöhnen, oder vielleicht deshalb, weil er aufgewacht ist und gedacht hat: „Was für ein schönes Wetter, was für eine gute Stimmung, ich bringe doch dem Höchsten, dem Schöpfer des Himmels und der Erde, eine Gabe dafür, dass alles auf der Welt gut ist!“
Естественный вопрос, который задаётся на протяжении всей человеческой истории: «Что ты можешь дать Богу?» Действительно, мы ничего не можем дать Богу, всё и так принадлежит Ему. Но Он из милости Своей опустился на тот уровень, на котором мы можем Его как бы накормить, даже самый бедный из нас. Как быть царю, у которого всё есть? Как дать возможность своим подданным приносить ему подарки? Это то, что делает здесь Всевышний. Он радуется нашим подаркам, как мама радуется цветочку, который нарисовала её дочка. Такой же самой отцовской, материнской радостью радуется Всевышний. И в этом суть этой главы – о подарках и о Принимающем подарки. Ведь Шатёр откровения, Святилище, Храм – это место встречи человека и Бога. Не только место покаяния, место, куда человек приходит за прощением и за откровением, но и место, куда человек может прийти ко Всевышнему, когда он хочет принести Ему дар. Может быть, из-за ощущения нечистоты, может быть, из-за желания примириться, а может быть, от того, что он проснулся и подумал: «Какая хорошая погода, какое хорошее настроение, принесу-ка я Всевышнему, Творцу неба и земли, дар за то, что всё на свете хорошо!»
La question naturelle qui se pose tout au long de l’histoire humaine : « Que peux-tu donner à Dieu ? » En effet, nous ne pouvons rien donner à Dieu, tout Lui appartient déjà. Mais Il est descendu, dans Sa miséricorde, au niveau où nous pouvons pour ainsi dire Le nourrir, même le plus pauvre d’entre nous. Que doit faire un roi qui a tout ? Comment donner à ses sujets la possibilité de lui apporter des cadeaux ? C’est ce que fait ici le Très-Haut. Il se réjouit de nos cadeaux, comme une maman se réjouit d’une petite fleur qu’a dessinée sa fille. C’est de la même joie paternelle, maternelle que se réjouit le Très-Haut. Et c’est là l’essentiel de ce chapitre – sur les cadeaux et sur Celui qui reçoit les cadeaux. Car la Tente d’assignation, le Sanctuaire, le Temple, c’est le lieu de la rencontre de l’homme et de Dieu. Non seulement le lieu de la repentance, le lieu où l’homme vient chercher le pardon et la révélation, mais aussi le lieu où l’homme peut venir auprès du Très-Haut quand il veut Lui apporter un don. Peut-être à cause d’un sentiment d’impureté, peut-être à cause d’un désir de se réconcilier, ou peut-être parce qu’il s’est réveillé et a pensé : « Quel beau temps, quelle bonne humeur, je vais donc apporter au Très-Haut, le Créateur du ciel et de la terre, un don, parce que tout au monde est bien ! »
Ladet Gott zu euch zu Gast ein (3,1–17)
Пригласите Бога в гости (3:1-17)
Invitez Dieu chez vous (3,1–17)
Mit Gottes Hilfe lesen wir gemeinsam den Wochenabschnitt Wajikra weiter. Wir haben über die Ganzopfer (olá) gesprochen, dann haben wir über das Opfer gelesen, das minchá (Gabe, Geschenk) heißt. Jetzt sprechen wir über ein erstaunliches Opfer, über das Opfer schelamím, das Opfer der Versöhnung oder der Besänftigung.
С Божьей помощью мы с вами продолжаем читать недельную главу Ваикра. Мы говорили о жертвах всесожжения (ола́), затем мы читали о жертве, которая называется минха́ (дар, подношение). Теперь мы поговорим об удивительной жертве, о жертве шлами́м, жертве примирения или умилостивления.
Avec l’aide de Dieu, nous continuons, vous et moi, à lire la section hebdomadaire Vayikra. Nous avons parlé des holocaustes (ola), puis nous avons lu à propos du sacrifice qui s’appelle min’ha (don, offrande). Maintenant nous allons parler d’un sacrifice étonnant, du sacrifice chélamim, sacrifice de réconciliation ou de propitiation.
וְאִם־זֶבַח שְׁלָמִים קָרְבָּנוֹ אִם מִן־הַבָּקָר הוּא מַקְרִיב אִם־זָכָר
אִם־נְקֵבָה תָּמִים יַקְרִיבֶנּוּ לִפְנֵי יְהוָה׃
weim-séwach schelamím korbanó im min-habbakár hu makrív im-sachár im-nekewá tamím jakriwénnu lifné adonáj
веим-зэ́вах шелами́м корбано́ им мин-ѓабака́р ѓу макри́в им-заха́р им-некева́ тами́м якривэ́ну лифнэ́ адона́й
ve’im-zéva’h chelamím korbanó im min-habbakár hou makrív im-zakhár im-nekevá tamím yakrivénnou lifné adonáy
1. Und falls sein Opfer ein Versöhnungsopfer sein wird und er es von den Rindern darbringen wird, wird er ein Männchen oder ein Weibchen, makellos, vor dem Höchsten darbringen.
1. И если жертва его будет жертвой примирения, и будет он её приносить из быков, самца или самку непорочных принесёт перед Всевышним.
1. Et si son sacrifice est un sacrifice de réconciliation, et qu’il l’apporte d’entre les taureaux, il apportera un mâle ou une femelle sans tache devant le Très-Haut.
Der Vers beginnt mit dem Wort weim (und falls). Gewöhnlich beginnt mit dem Wort im (falls) ein Unterpunkt irgendeines Gesetzes. Das Gesetz selbst beginnt mit dem Wort ki (wenn). Und es ist für uns in diesem Fall nicht schwer zu verstehen, um den Unterpunkt welches Gesetzes es geht. In Kapitel 1, in Vers 2, haben wir gelesen: ki-jakrív mikkém korbán ladonáj (wenn jemand von euch Gott ein Opfer darbringen will), und weiter folgten die Arten der Opfer. Hier kehren wir gewissermaßen zum Thema von Kapitel 1 zurück: „Wenn jemand von uns ein Opfer darbringen will, und falls dieses Opfer ein schelamím sein wird …“
Стих начинается со слова веим (и если). Обычно со слова им (если) начинается подпункт какого-то закона. Сам закон начинается со слова ки (когда). И нам в данном случае несложно понять, о подпункте какого закона идёт речь. В 1 главе, во 2 стихе, мы читали: ки-якри́в микэ́м корба́н ладона́й (когда кто-то из вас захочет принести жертву Богу), и дальше шли виды жертв. Здесь мы как бы возвращаемся к теме 1 главы: «Когда кто-то из нас хочет принести жертву, и если жертва эта будет шлами́м…»
Le verset commence par le mot vé’im (et si). D’habitude, c’est par le mot im (si) que commence une sous-clause d’une loi. La loi elle-même commence par le mot ki (quand). Et pour nous, dans ce cas, il n’est pas difficile de comprendre de la sous-clause de quelle loi il s’agit. Au chapitre 1, au verset 2, nous avons lu : ki-yakriv mikém korban ladonaï (quand quelqu’un d’entre vous voudra apporter un sacrifice à Dieu), et ensuite venaient les sortes de sacrifices. Ici, nous revenons pour ainsi dire au thème du chapitre 1 : « Quand quelqu’un d’entre nous veut apporter un sacrifice, et si ce sacrifice est chélamim… »
Das Opfer schelamím (Opfer der Versöhnung) heißt so, weil neben ihm schalóm (Frieden) ist. Das ist ein Opfer, an dessen Verzehr es drei Teilnehmer gibt: der, der das Opfer darbringt (er isst den größeren Teil), der Höchste und der Kohen. Somit ist das Opfer schelamím, das Friedensopfer, eine einzigartige Möglichkeit für den, der das Opfer darbringt, den Höchsten zu seinem Fest einzuladen, zu seinem Festmahl. Der Höchste bekommt seinen Teil – das sind das Blut und das Fett: Mit dem Blut wird der Altar besprengt, und das Fett wird auf ihm verbrannt. Die Kohanim bekommen ihren Teil – die Brust und den Schenkel als „Vermittlerlohn“ dafür, dass sie das Opfer darbringen, das ist eine „Provision“ für die Dienste. Das heißt, Gott hat seinen Teil, der Kohen hat seinen Teil, und den Rest bekommt der, der dieses Opfer darbringt. Alle drei Seiten nehmen an einem Festmahl teil, die Darbringung dieses Opfers ist mit Freude verbunden.
Жертва шлами́м (жертва примирения) названа так, потому что рядом с ней шало́м (мир). Это жертва, в поедании которой есть три участника: приносящий жертву (он съедает бо́льшую часть), Всевышний и коѓен. Таким образом, жертва шлами́м, жертва мирная – это уникальная возможность для приносящего жертву пригласить Всевышнего на свой праздник, на своё застолье. Всевышний получает свою часть – это кровь и жир: кровью окропляется жертвенник, а жир на нём сжигается. Коѓены получают свою часть – грудину и голень как «посреднические» за то, что они приносят жертву, это «комиссия» за услуги. То есть Бог имеет свою часть, коѓен имеет свою часть, и остальное получает тот, кто эту жертву приносит. Все три стороны участвуют в одном застолье, принесение этой жертвы связано с радостью.
Le sacrifice chélamim (sacrifice de réconciliation) est appelé ainsi parce qu’à côté de lui se trouve chalom (paix). C’est un sacrifice dont la consommation compte trois participants : celui qui apporte le sacrifice (il en mange la plus grande partie), le Très-Haut et le kohen. Ainsi, le sacrifice chélamim, sacrifice de paix, c’est une possibilité unique pour celui qui apporte le sacrifice d’inviter le Très-Haut à sa fête, à son repas. Le Très-Haut reçoit sa part – c’est le sang et la graisse : avec le sang on asperge l’autel, et la graisse y est brûlée. Les kohanim reçoivent leur part – la poitrine et le jarret comme « frais d’intermédiaire » pour ce qu’ils apportent le sacrifice, c’est une « commission » pour les services. C’est-à-dire que Dieu a sa part, le kohen a sa part, et le reste, c’est celui qui apporte ce sacrifice qui le reçoit. Les trois parties participent à un même repas, l’apport de ce sacrifice est lié à la joie.
Es gibt drei Unterkategorien des Friedensopfers. Die erste – das Opfer nedawá (freiwilliges Opfer, Antrieb der Seele), wenn ein Mensch einfach, ohne jeden Grund, aus Sehnsucht des Geistes, aus dem Streben, beim Höchsten zu sein, mit Ihm an einem Tisch zu speisen, kann man sagen, dieses Opfer darbringt. Die zweite Kategorie – das Opfer néder (aufgrund eines Gelübdes oder Schwurs). Es gibt die Situation, dass ein Mensch in der Hoffnung auf Erlösung dem Höchsten ein Gelübde gibt und sagt: „Wenn ich überlebe, wenn ich gerettet werde, wenn mein Sohn gesund wird, wenn das und das geschieht, werde ich ein Opfer aufgrund des Gelübdes darbringen.“ Und die dritte Kategorie des Opfers – das ist das Opfer todá (Opfer des Dankes). Selbst wenn ich kein Gelübde gegeben habe, aber wenn ich in irgendeiner schweren Situation gerettet wurde, wenn mir ein Sohn geboren wurde, wenn mir irgendein unerwartet gutes, glückliches Ereignis widerfahren ist, kann ich zum Dank dafür ebenfalls dem Höchsten ein Friedensopfer darbringen, den Höchsten zu meinem Fest einladen. Alle diese drei Kategorien verbindet, dass das Opfer schelamím immer ein Opfer der Freude ist, es ist immer mit Freude verbunden und wiederum eine Möglichkeit, Freunde mit Fleisch zu bewirten. Fleisch ist ein seltener Gast auf dem Tisch des Armen: ein Lämmchen, ein Zicklein oder einen Jungstier zu schlachten – das macht man nicht einfach so. Für eine einzelne Familie kann das ein zu großer Luxus sein, und um die Verwandtschaft einzuladen – dafür braucht man einen Anlass für ein Fest. Und genau das Opfer schelamím ist ein Anlass für ein Fest, und umgekehrt, wenn es ein Fest gibt, gibt es einen Anlass, das Opfer schelamím darzubringen. Im Buch Dewarim heißt es: „Und schlachte deine Friedensopfer und iss dort und freue dich vor dem HERRN, deinem Gott.“ Die Darbringung der Friedensopfer ist direkt mit Fröhlichkeit verbunden.
Есть три подкатегории мирной жертвы. Первая –жертва недава́ (добровольная жертва, побуждение души), когда человек просто, без всякой причины, из томления духа, из стремления быть со Всевышним, отобедать с Ним за одним столом, можно сказать, приносит эту жертву. Вторая категория – жертва не́дер (по обету или клятве). Бывает ситуация, когда человек в надежде на избавление даёт Всевышнему обет и говорит: «Если я выживу, если я спасусь, если мой сын выздоровеет, если случится то-то и то-то, я принесу жертву по обету». И третья категория жертвы – это жертва тода́ (жертва благодарности). Даже если я не давал обета, но если я спасся в какой-то тяжёлой ситуации, если у меня родился сын, если со мной случилось какое-то неожиданно доброе, счастливое событие, в благодарность за это я тоже могу принести жертву мирную Всевышнему, пригласить Всевышнего на свой праздник. Все эти три категории объединяет то, что жертва шлами́м – это всегда жертва радости, она всегда связана с радостью и опять-таки возможность накормить мясом друзей. Мясо – редкий гость на столе бедняка: зарезать барашка, козлика или бычка – это не просто так. Для одной семьи это может быть слишком большой роскошью, а родню позвать – это нужен повод для праздника. И вот именно жертва шлами́м – это повод для праздника, и, наоборот, когда есть праздник, есть повод принести жертву шлами́м. В книге Дварим сказано: «И режь мирные жертвы твои, и ешь там, и веселись перед Господом, Богом твоим». Принесение мирных жертв напрямую связано с весельем.
Il y a trois sous-catégories de sacrifice de paix. La première – le sacrifice nédava (sacrifice volontaire, élan de l’âme), quand un homme simplement, sans aucune raison, par langueur de l’esprit, par aspiration à être avec le Très-Haut, à dîner avec Lui à une même table, pour ainsi dire, apporte ce sacrifice. La deuxième catégorie – le sacrifice néder (par vœu ou par serment). Il arrive qu’un homme, dans l’espoir d’une délivrance, fasse un vœu au Très-Haut et dise : « Si je survis, si je suis sauvé, si mon fils guérit, s’il arrive ceci et cela, j’apporterai un sacrifice par vœu ». Et la troisième catégorie de sacrifice, c’est le sacrifice toda (sacrifice de reconnaissance). Même si je n’ai pas fait de vœu, mais si j’ai été sauvé dans quelque situation difficile, s’il m’est né un fils, s’il m’est arrivé quelque événement inattendu, bon, heureux, en reconnaissance pour cela je peux aussi apporter un sacrifice de paix au Très-Haut, inviter le Très-Haut à ma fête. Ce qui unit ces trois catégories, c’est que le sacrifice chélamim est toujours un sacrifice de joie, il est toujours lié à la joie et, encore une fois, à la possibilité de nourrir de viande ses amis. La viande est un hôte rare sur la table du pauvre : égorger un petit bélier, un petit bouc ou un jeune taureau, ce n’est pas rien. Pour une seule famille, cela peut être un trop grand luxe, et pour inviter la parenté, il faut une occasion de fête. Et voilà, c’est justement le sacrifice chélamim qui est l’occasion de fête, et, inversement, quand il y a une fête, il y a l’occasion d’apporter le sacrifice chélamim. Dans le livre de Dévarim il est dit : « Et égorge tes sacrifices de paix, et mange là, et réjouis-toi devant le SEIGNEUR, ton Dieu ». L’apport des sacrifices de paix est directement lié à la réjouissance.
Eines der Vorbilder oder, sagen wir, der erste Präzedenzfall des Friedensopfers ist das Pessachopfer – korbán pésach. Als die Juden aus Ägypten ausziehen, geschieht die Erlösung, die Befreiung und ein gemeinsames Fest, ein gemeinsames Festmahl. Und das ist ein Vorbild des kommenden Pessachopfers, denn das ist ein Opfer, das alle essen müssen. Wer die Frucht des Pessachopfers nicht isst, sein Fleisch nicht isst, der wird von seinem Volk abgeschnitten.
Одним из прообразов или, скажем, первым прецедентом жертвы мирной является пасхальная жертва – корба́н пе́сах. Когда евреи выходят из Египта, происходит избавление, освобождение и общий праздник, общее застолье. И это – прообраз грядущей Пасхальной жертвы, потому что это жертва, которую все обязаны есть. Кто не ест плод пасхальной жертвы, не ест её мясо, тот отсекается от своего народа.
L’une des préfigurations ou, disons, le premier précédent du sacrifice de paix, c’est le sacrifice pascal – korban Pessa’h. Quand les Juifs sortent d’Égypte, il se produit une délivrance, une libération et une fête commune, un repas commun. Et c’est une préfiguration du Sacrifice pascal à venir, parce que c’est un sacrifice que tous sont obligés de manger. Celui qui ne mange pas le fruit du sacrifice pascal, qui ne mange pas sa viande, celui-là est retranché de son peuple.
Das ist so ein notwendiges Vorwort über das Opfer schelamím. Wir werden sehen, dass es von verschiedenen Tieren dargebracht wird. Die Tora beginnt mit dem Stier und macht keinen Unterschied zwischen Männchen und Weibchen, im Unterschied zum Ganzopfer, bei dem ein Stier männlichen Geschlechts dargebracht wird (sachár).
Это такое необходимое предисловие о жертве шлами́м. Мы увидим, что она приносится из разных животных. Тора начинает с быка и не делает различия между самцом и самкой, в отличие от жертвы всесожжения, когда приносится бык мужского пола (заха́р).
C’est là une préface nécessaire sur le sacrifice chélamim. Nous verrons qu’on l’apporte de différents animaux. La Torah commence par le taureau et ne fait pas de différence entre le mâle et la femelle, à la différence de l’holocauste, où l’on apporte un taureau de sexe masculin (zakhar).
וְסָמַךְ יָדוֹ עַל־רֹאשׁ קָרְבָּנוֹ וּשְׁחָטוֹ פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד וְזָרְקוּ בְּנֵי אַהֲרֹן הַכֹּהֲנִים אֶת־הַדָּם עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
wesamách jadó al-rósch korbanó uschcható pétach óhel mo’éd wesarekú bené aharón hakkohaním et-haddám al-hammisbéach sawív
весама́х ядо́ аль-ро́ш корбано́ ушхато́ пэ́тах о́ѓель моэ́д везареку́ бене́ аѓаро́н ѓакоѓани́м эт-ѓада́м аль-ѓамизбэ́ях сави́в
vesamákh yadó al-róch korbanó ouch’ható péta’h óhel mo’éd vezarekoú bené aharón hakkohaním et-haddám al-hammizbéya’h savív
2. Und er legte die Hand auf den Kopf seines Opfers und schlachtete es am Eingang des Zeltes der Begegnung, und die Söhne Aharons, die Kohanim, besprengten mit dem Blut ringsum den Altar.
2. И возложил руку на голову жертвы своей, и забил её у входа в Шатёр откровения, и окропили сыновья Аѓарона, коѓены, кровью вокруг жертвенника.
2. Et il posa la main sur la tête de son sacrifice, et il l’égorgea à l’entrée de la Tente d’assignation, et les fils d’Aharon, les kohanim, aspergèrent avec le sang autour de l’autel.
Hier, im ersten Fall, wo es um den Stier geht, lesen wir samách jadó, was bedeutet er legte mit seiner ganzen Kraft die Hand auf. Das zeigt, dass man die Hand nicht nur symbolisch auf das Tier legen muss, sondern die Hand mit einem gewissen Druck auflegen muss, sich auf es stützen. Weiter, wenn vom Widder und vom Ziegenbock die Rede sein wird, wird es heißen samách et-jadó. Ein Lämmchen oder ein Zicklein hat nicht so viel Kraft, wie ein Stier hat, deshalb stützt man sich auf den Stier mit größerer Kraft. Ich wiederhole: Wenn man mit dem Blut ringsum den Altar besprengt, stellt man damit die verwandtschaftliche Beziehung mit dem Höchsten wieder her, wir werden mit Ihm eines Blutes.
Здесь, в первом случае, когда касается быка, мы читаем сама́х ядо́, что значит всей силой своей приложил руку. Это говорит о том, что на животное не просто символически надо класть руку, а надо класть руку с определённым давлением, опираться на него. Дальше, когда речь пойдёт о баране и о козле, будет сказано сама́х эт-ядо́. Барашек или козлик не имеют столько мощи, сколько имеет бык, поэтому на быка опираются с бо́льшей силой. Повторю, что, когда кровью окропляют вокруг жертвенника, тем самым восстанавливают родственные отношения со Всевышним, мы становимся с Ним одной крови.
Ici, dans le premier cas, quand il s’agit du taureau, nous lisons samakh yado, ce qui signifie il appuya la main de toute sa force. Cela dit qu’il ne faut pas poser la main sur l’animal de façon simplement symbolique, mais qu’il faut poser la main avec une certaine pression, s’appuyer sur lui. Plus loin, quand il sera question du bélier et du bouc, il sera dit samakh et-yado. Un petit bélier ou un petit bouc n’a pas autant de puissance qu’un taureau, c’est pourquoi on s’appuie sur le taureau avec une plus grande force. Je répète que, quand on asperge avec le sang autour de l’autel, on rétablit par là les liens de parenté avec le Très-Haut, nous devenons avec Lui d’un même sang.
וְהִקְרִיב מִזֶּבַח הַשְּׁלָמִים אִשֶּׁה לַיהוָה אֶת־הַחֵלֶב הַמְכַסֶּה אֶת־הַקֶּרֶב וְאֵת כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב׃
wehikrív misséwach haschelamím isché ladonáj et-hachélew hamchassé et-hakkérew we’ét kol-hachélew aschér al-hakkérew
веѓикри́в мизэ́вах ѓашелами́м ише́ ладона́й эт-ѓахэ́лев ѓамхасэ́ эт-ѓакэ́рев веэ́т коль-ѓахэ́лев аше́р аль-ѓакэ́рев
vehikrív mizzéva’h hachelamím iché ladonáy et-ha’hélev hamkhassé et-hakkérev ve’ét kol-ha’hélev achér al-hakkérev
3. Und er brachte das Friedensopfer dar, ein Feueropfer dem Höchsten: das Fett, das die Eingeweide bedeckt, und alles Fett, das an den Eingeweiden ist,
3. И принёс жертву мирную, палимую жертву Всевышнему: жир, который покрывает внутренности, и весь жир, который на внутренностях,
3. Et il apporta le sacrifice de paix, sacrifice consumé par le feu pour le Très-Haut : la graisse qui couvre les entrailles, et toute la graisse qui est sur les entrailles,
Im Hebräischen gibt es viele verschiedene Wörter zur Bezeichnung dieser oder jener Art von Fett. Das Wort chélew – das ist gelblich gefärbtes, formloses Fett, das sich leicht in Schichten teilt: Wenn man daran zieht, teilt es sich, es wird wie dünnes Papier. Es löst sich leicht von den inneren Organen, und seine Bestimmung im Organismus ist es, eine Polsterung zu sein, ein Federbett für die inneren Organe. Das Wort chélew kann man verstehen als schwächend, zurückziehend, trennend, Trennung bewirkend oder Schwächung. Das heißt, das Wort selbst hat eine negative Konnotation, und die Weisen wählten es zur Bezeichnung des Fettes, das zum Essen verboten ist (im Unterschied zu dem Fett, das zum Essen erlaubt ist und schumán heißt). Jedenfalls sind die Fettzellen nicht nur auf der physischen Ebene ein Speicher für alles, was wir nicht besonders aufbewahren wollen, sie haben auch auf der geistlichen Ebene eine ähnliche Bedeutung. Und genau dieses innere Fett fällt nach dem Willen des Höchsten als Seine Portion bei unserem Festmahl ab. Aber auch nicht nur dieses.
В иврите есть много разных слов для обозначения того или иного вида жира. Слово хэ́лев – это желтоватого цвета бесформенный жир, который легко разделяется на слои: если его тянуть, он разделяется, получается как тонкая бумага. Он легко отделяется от внутренних органов и назначение его в организме – быть прокладкой, периной для внутренних органов. Слово хэ́лев можно понимать как ослабляющий, тянущий назад, разделяющий, творящий разделение или ослабление. То есть у самого слова есть отрицательная коннотация, и мудрецы избрали его для обозначения жира, запрещённого в пищу (в отличие от разрешённого в пищу жира, который называется шума́н). В любом случае жировые клетки не только на физическом уровне являются хранилищем всего, что мы не очень хотим хранить, они и на духовном уровне имеют похожее значение. И именно этот внутренний жир выпадает, согласно воле Всевышнего, Его порцией за нашим застольем. Но и не только он.
En hébreu, il y a beaucoup de mots différents pour désigner telle ou telle sorte de graisse. Le mot ‚hélev, c’est une graisse informe de couleur jaunâtre, qui se sépare facilement en couches : si on la tire, elle se sépare, on obtient comme du papier fin. Elle se détache facilement des organes internes, et sa fonction dans l’organisme est d’être un coussinet, un édredon pour les organes internes. Le mot ‚hélev peut se comprendre comme affaiblissant, tirant en arrière, séparant, créant la séparation ou l’affaiblissement. C’est-à-dire que le mot lui-même a une connotation négative, et les sages l’ont choisi pour désigner la graisse interdite à la consommation (à la différence de la graisse permise à la consommation, qui s’appelle chouman). En tout cas, les cellules graisseuses ne sont pas seulement, au niveau physique, un entrepôt de tout ce que nous ne voulons pas trop garder, elles ont aussi, au niveau spirituel, une signification semblable. Et c’est justement cette graisse intérieure qui échoit, selon la volonté du Très-Haut, comme Sa portion à notre repas. Mais pas seulement elle.
וְאֵת שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עֲלֵהֶן אֲשֶׁר עַל־הַכְּסָלִים וְאֶת־הַיֹּתֶרֶת עַל־הַכָּבֵד עַל־הַכְּלָיוֹת יְסִירֶנָּה׃
we’ét scheté hakkelajot we’et-hachélew aschér alehén aschér al-hakkessalím we’et-hajotéret al-hakkawéd al-hakkelajot jesirénna
веэ́т шетэ́ ѓакелаёт веэт-ѓахэ́лев аше́р алеѓе́н аше́р аль-ѓакесали́м веэт-ѓаётэ́рет аль-ѓакавэ́д аль-ѓакелаёт есирэ́на
ve’ét cheté hakkelayot ve’et-ha’hélev achér alehén achér al-hakkesalím ve’et-hayotéret al-hakkavéd al-hakkelayot yesirénna
4. Und die beiden Nieren und das Fett, das an ihnen ist, und das am oberen Teil der Hüften ist, und den Schwanzlappen der Leber wird er, bei den Nieren beginnend, abtrennen.
4. И две почки, и жир, который на них, и который на верхней части бёдер, и хвостатую долю печени, начиная с почек отделит.
4. Et les deux reins, et la graisse qui est sur eux, et celle qui est sur le haut des cuisses, et le lobe caudé du foie, en commençant par les reins, il séparera.
Der Kohen trennt alle aufgezählten Teile des Tierkörpers ab, die für den Höchsten bestimmt sind. Von den Nieren wissen wir, dass auch sie in der geistlichen Anatomie eine wichtige Rolle spielen. Wenn wir die ganze Zeit davon sprechen, dass im Tanach das denkende Organ des Menschen das Herz ist, so sind das fühlende Organ, das emotionale Organ, das Zentrum, das „träumende“ Organ die Nieren. In der Synodalübersetzung geht das oft verloren, an den Stellen, wo gesagt wird, dass der Höchste die Eingeweide prüft. In Wirklichkeit, im Original, prüft Er die Nieren (kelajot). Und so wie der Höchste unser inneres Fett auf Sich nassá (getragen hat), es auf Sich genommen hat, genauso hebt Er auch die Nieren des Opfers auf, nimmt sie als Seine Portion an.
Коѓен отделяет все перечисленные части туши, которые предназначены Всевышнему. О почках мы знаем, что они тоже играют важную роль в духовной анатомии. Если мы всё время говорим о том, что в Танахе думающим органом человека является сердце, то чувствующим органом, эмоциональным органом, центром, «мечтающим» органом являются почки. В синодальном переводе это зачастую теряется, в тех местах, когда говорится, что Всевышний проверяет внутренности. На самом деле, в оригинале, Он проверяет почки (келаёт). И как Всевышний наса́ (понёс) на Себе наш внутренний жир, взял его на Себя, точно так же Он поднимает, принимает как Свою порцию и почки жертвы.
Le kohen sépare toutes les parties énumérées de la carcasse, qui sont destinées au Très-Haut. Des reins, nous savons qu’eux aussi jouent un rôle important dans l’anatomie spirituelle. Si nous disons tout le temps que dans le Tanakh l’organe pensant de l’homme est le cœur, l’organe sentant, l’organe émotionnel, le centre, l’organe « rêvant », ce sont les reins. Dans la traduction synodale, cela se perd souvent, aux endroits où il est dit que le Très-Haut examine les entrailles. En réalité, dans l’original, Il examine les reins (kélayot). Et de même que le Très-Haut nassa (a porté) sur Lui notre graisse intérieure, l’a prise sur Lui, de même Il élève, accepte comme Sa portion aussi les reins du sacrifice.
Kessalím – ein selten gebrauchtes Wort und deshalb schwer zu verstehen. Manche übersetzen es als Flanken. Aber wenn es Flanken bedeuten würde, dann wäre es nicht im Plural geschrieben, sondern im Dual. Im Hebräischen haben die Substantive Singular, Plural und Dual, wenn es von etwas nicht viele gibt, sondern genau zwei, und in solchen Fällen wird eine bestimmte Endung verwendet. Zum Beispiel ajn (Auge) – ejnájim (Augen), ósen (Ohr) – osnájim (Ohren), jad (Hand) – jadájim (Hände). Wenn von Flanken die Rede wäre, dann wäre es richtig, ksalájim zu sagen. Da von kessalím mit der Pluralendung gesprochen wird, geht es um irgendwelche inneren oder unpaarigen Organe. Das Wort késsal ist mit Anspannung verbunden, mit Muskeln, mit Kraft, und deshalb ist die wahrscheinlichste Übersetzung Fett vom oberen Teil der Hüften.
Кесали́м – слово редко используемое и поэтому трудное для понимания. Некоторые переводят его как бока́. Но если бы это означало бока́, то оно было бы написано не во множественном числе, а в двойственном. В иврите у имён существительных есть единственное, множественное и двойственное число, когда чего-то не много, а именно два, и в таких случаях применяется определённое окончание. Например, айн (глаз) – эйна́йим (глаза), о́зэн (ухо) – озна́йим (уши), яд (рука) – яда́йим (руки). Если бы речь шла о бока́х, то правильно бы было сказать ксала́йим. Поскольку говорится о кесали́м с окончанием множественного числа, то речь идёт о каких-то внутренних или непарных органах. Слово ке́саль связано с напряжением, с мышцами, с силой, и поэтому наиболее вероятный перевод – это жир с верхней части бёдер.
Késsalim – un mot rarement employé et donc difficile à comprendre. Certains le traduisent par les flancs. Mais si cela signifiait les flancs, il serait écrit non pas au pluriel, mais au duel. En hébreu, les noms ont un singulier, un pluriel et un duel, quand il n’y a pas beaucoup de quelque chose, mais justement deux, et dans de tels cas on emploie une terminaison déterminée. Par exemple, ayin (œil) – éynayim (yeux), ozén (oreille) – oznayim (oreilles), yad (main) – yadayim (mains). S’il s’agissait des flancs, il aurait été juste de dire ksalayim. Puisqu’on parle de késsalim avec la terminaison du pluriel, il s’agit de certains organes internes ou non appariés. Le mot késsal est lié à la tension, aux muscles, à la force, et c’est pourquoi la traduction la plus probable est la graisse du haut des cuisses.
Das Verständnis, das durch die Wortverbindung jotéret al-hakkawéd (Schwanzlappen der Leber) ausgedrückt ist, deuten manche als Zwerchfell (Scheidewand zwischen Brust und Bauch), so kann man es auch verstehen, aber die wahrscheinlichste Variante ist, dass es der Schwanzlappen der Leber ist. Es gibt einen besonderen Teil der Leber, und er wird Teil der Portion des Höchsten bei unserem Festmahl. Was ist besonders an dem Organ, dessen Bezeichnung wir als Schwanzlappen der Leber übersetzt haben? Dieses Organ wurde bei den Heiden, bei den Völkern der Welt zum Wahrsagen verwendet. Wenn man den Körper eines Tieres aufschnitt und seine Eingeweide auswarf, wurde genau dieses Organ verwendet, um das Schicksal des Menschen zu bestimmen. Der Höchste nimmt das auf Sich, das ist Sein Teil.
Понимание, выраженное словосочетанием ётэ́рет аль-ѓакавэ́д (хвостатая доля печени) некоторые трактуют как диафрагма (грудобрюшная преграда), так тоже можно понять, но наиболее вероятный вариант, что это хвостатая доля печени. Есть особая часть печени, и она становится частью порции Всевышнего на нашем застолье. Что особенного в органе, название которого мы перевели как хвостатая доля печени? Этот орган использовался у язычников, у народов мира для гадания. Когда разрезали тело животного и разбрасывали его внутренности, именно этот орган использовался для определения судьбы человека. Всевышний берёт это на Себя, это – Его часть.
La compréhension exprimée par l’expression yotéret al-hakavéd (lobe caudé du foie), certains l’interprètent comme le diaphragme (cloison thoraco-abdominale), on peut aussi le comprendre ainsi, mais la variante la plus probable, c’est que c’est le lobe caudé du foie. Il y a une partie particulière du foie, et elle devient une partie de la portion du Très-Haut à notre repas. Qu’y a-t-il de particulier dans l’organe dont nous avons traduit le nom par lobe caudé du foie ? Cet organe était utilisé chez les païens, chez les peuples du monde, pour la divination. Quand on découpait le corps de l’animal et qu’on en éparpillait les entrailles, c’est justement cet organe qui était utilisé pour déterminer le destin de l’homme. Le Très-Haut prend cela sur Lui, c’est Sa part.
וְהִקְטִירוּ אֹתוֹ בְנֵי־אַהֲרֹן הַמִּזְבֵּחָה עַל־הָעֹלָה אֲשֶׁר עַל־הָעֵצִים אֲשֶׁר עַל־הָאֵשׁ אִשֵּׁה רֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה׃
wehiktíru otó wené-aharón hammisbécha al-ha’olá aschér al-ha’ezím aschér al-ha’ésch isché réach nichóach ladonáj
веѓикти́ру ото́ вене-аѓаро́н ѓамизбэ́ха аль-ѓаола́ аше́р аль-ѓаэци́м аше́р аль-ѓаэ́ш ише́ рэ́ях нихо́ах ладона́й
vehiktírou otó vene-aharón hammizbé’ha al-ha’olá achér al-ha’etsím achér al-ha’éch iché réya’h ni’hóa’h ladonáy
5. Und die Söhne Aharons werden es auf dem Altar räuchern, über dem Ganzopfer, das auf dem Holz ist, das auf dem Feuer ist, ein Feueropfer, ein Wohlgeruch dem Höchsten.
5. И воскурят его сыновья Аѓарона на жертвеннике, поверх жертвы всесожжения, которая на дровах, которая на огне, палимая жертва, благоухание Всевышнему.
5. Et les fils d’Aharon le feront fumer sur l’autel, par-dessus l’holocauste qui est sur le bois, qui est sur le feu, sacrifice consumé par le feu, bonne senteur pour le Très-Haut.
Man kann es so verstehen, dass das Ganzopfer noch brennt und man dieses Räuchern in Stücken von oben darauflegt. Und man kann es so verstehen, dass es neben, zusätzlich zu dem Ganzopfer dargebracht wird, das ohnehin dargebracht werden muss. Der Mensch ist mit Dank zum HERRN gekommen, hat Ihn eingeladen und will mit Ihm Tischgenosse sein. Dieses Verlangen nach Gemeinschaft, das Verlangen nach Nähe zu Gott – das ist auch ein Parfüm für den Höchsten.
Можно понять так, что жертва всесожжения ещё горит, а на неё сверху кусками кладут это воскурение. А можно понять, что оно приносится помимо, сверх жертвы всесожжения, которую и без того нужно приносить. Человек пришёл с благодарностью к Господу, пригласил Его и хочет быть с Ним сотрапезником. Это желание общности, желание близости с Богом – тоже духи для Всевышнего.
On peut comprendre que l’holocauste brûle encore, et que par-dessus on pose en morceaux cet encensement. Et on peut comprendre qu’il est apporté en plus, au-delà de l’holocauste, qu’il faut de toute façon apporter. L’homme est venu avec reconnaissance au SEIGNEUR, L’a invité et veut être commensal avec Lui. Ce désir de communion, ce désir de proximité avec Dieu, c’est aussi un parfum pour le Très-Haut.
Aber nicht immer hat ein Mensch die Möglichkeit, einen Stier als Opfer darzubringen, das ist ein teures Tier. Deshalb fährt die Tora fort und sagt:
Но не всегда у человека есть возможность принести в жертву быка, это животное дорогое. Поэтому Тора продолжает и говорит:
Mais l’homme n’a pas toujours la possibilité d’apporter en sacrifice un taureau, c’est un animal cher. C’est pourquoi la Torah continue et dit :
וְאִם־מִן־הַצֹּאן קָרְבָּנוֹ לְזֶבַח שְׁלָמִים לַיהוָה זָכָר אוֹ נְקֵבָה תָּמִים יַקְרִיבֶנּוּ׃
we’im-min-hazzón korbanó leséwach schelamím ladonáj sachár o nekewá tamím jakriwénnu
веим-мин-ѓацо́н корбано́ лезэ́вах шелами́м ладона́й заха́р о некева́ тами́м якривэ́ну
ve’im-min-hattsón korbanó lezéva’h chelamím ladonáy zakhár o nekevá tamím yakrivénnou
6. Falls aber sein Friedensopfer für den HERRN vom Kleinvieh ist, wird er ein Männchen oder ein Weibchen, rein (ohne Makel), als Opfer darbringen.
6. А если из мелкого скота его жертва мирная Господу, самца или самку чистых (без порока) принесёт в жертву.
6. Et si c’est du petit bétail, son sacrifice de paix au SEIGNEUR, il apportera en sacrifice un mâle ou une femelle purs (sans défaut).
Wir gleiten gewissermaßen so über das Wort makellos (ohne Makel) hinweg: Das bedeutet, dass es an diesem Tier nicht einmal die geringste Verletzung, Schramme, Wunde, keinen Makel gibt, und man untersucht es lange, um es als makellos anzuerkennen, anzunehmen. Da das kleine Hornvieh, das für Opfer zulässig ist, von zwei Arten ist – Widder und Ziegenböcke –, beginnt die Tora, die Einzelfälle aufzuzählen.
Мы как бы так проскальзываем слово непорочное (без порока): это значит, что даже малейшего повреждения, царапины, болячки, изъяна в этом животном нет, и его долго осматривают, чтобы признать, принять как непорочное. Поскольку мелкий рогатый скот, допустимый для жертвоприношений, бывает двух видов – бараны и козлы, Тора начинает перечислять частные случаи.
Nous glissons pour ainsi dire comme ça sur le mot sans tache (sans défaut) : cela veut dire que dans cet animal il n’y a pas même le moindre dommage, la moindre égratignure, plaie, défaut, et on l’examine longuement pour le reconnaître, l’accepter comme sans tache. Puisque le petit bétail à cornes admis pour les sacrifices est de deux sortes – les béliers et les boucs, la Torah commence à énumérer les cas particuliers.
אִם־כֶּשֶׂב הוּא־מַקְרִיב אֶת־קָרְבָּנוֹ וְהִקְרִיב אֹתוֹ לִפְנֵי יְהוָה׃
im-késsew hu-makrív et-korbanó wehikrív otó lifné adonáj
им-кэ́сев ѓу-макри́в эт-корбано́ веѓикри́в ото́ лифнэ́ адона́й
im-késsev hou-makrív et-korbanó vehikrív otó lifné adonáy
7. Wenn er einen Widder oder ein Schaf als Opfer darbringt, dann soll er es vor dem Höchsten darbringen.
7. Если барана или овцу он приносит в жертву, то принесёт её перед Всевышним.
7. Si c’est un bélier ou une brebis qu’il apporte en sacrifice, alors il l’apportera devant le Très-Haut.
Wir halten inne und achten auf ein Wort. Es scheint, als gäbe es hier, in der Tora, einen Schreibfehler, einen Druckfehler. Auf Hebräisch heißt das Wort Widder kéwes, nicht késsew. Die Buchstaben Bet und Schin haben gleichsam die Plätze getauscht. Viele Forscher achten darauf und machen es zum Gegenstand des Spotts, indem sie sagen: „Seht, euer Gott hat Grammatikfehler im Text.“ Aber das Wort késsew ist ein Verkleinerungs- und Kosewort, wie Zicklein, Schäfchen, Lämmchen. So nennt man die Kleinen, késsew – das ist gleichsam Baby-Schaf, Baby-Widder. Wir begegnen diesem Wort selten, aber es gibt es im Hebräischen. Im 30. Kapitel des Buches Bereschit, in der Geschichte mit den Hirtenlisten Jaakows, kommt es auch vor. Deshalb spricht die Tora gewissermaßen zärtlich: nicht „wenn er ein Schaf oder einen Widder als Opfer darbringt“, sondern „wenn er ein Schäfchen oder ein Lämmchen als Opfer darbringt“. Weiter lesen wir ein im Großen und Ganzen sehr ähnliches Ritual.
Мы остановимся и обратим внимание на одно слово. Кажется, что здесь, в Торе, описка, опечатка. На иврите слово баран это кэ́вес, не кэ́сев. Буковки бэт и шин словно поменялись местами. Многие исследователи обращают на это внимание и делают это предметом насмешки, говоря: «Смотрите, у вашего Бога грамматические ошибки в тексте». Но слово кэ́сев – это уменьшительно-ласкательное слово, как козочка, овечка, барашек. Так называют маленьких, кэ́сев – это как бы бэ́би овца, бэ́би баран. Мы редко встречаем это слово, но оно в иврите есть. В 30 главе книги Берешит, в истории с пастушескими хитростями Яакова, оно тоже встречается. Поэтому Тора говорит отчасти ласково: не «если он овцу или барана приносит в жертву», а «если он овечку или барашка принесёт в жертву». Дальше мы читаем, в общем-то, очень похожий ритуал.
Nous allons nous arrêter et prêter attention à un mot. Il semble qu’ici, dans la Torah, il y ait une faute d’écriture, une coquille. En hébreu, le mot bélier, c’est kéves, et non késsev. Les petites lettres bet et chin ont comme échangé leurs places. Beaucoup de chercheurs y prêtent attention et en font un sujet de moquerie, en disant : « Regardez, votre Dieu a des fautes de grammaire dans le texte ». Mais le mot késsev, c’est un mot diminutif et affectueux, comme chevrette, petite brebis, petit bélier. On appelle ainsi les petits, késsev – c’est comme baby brebis, baby bélier. Nous rencontrons rarement ce mot, mais il existe en hébreu. Au chapitre 30 du livre de Béréchit, dans l’histoire des ruses de berger de Yaakov, on le rencontre aussi. C’est pourquoi la Torah parle en partie avec tendresse : non pas « s’il apporte en sacrifice une brebis ou un bélier », mais « s’il apporte en sacrifice une petite brebis ou un petit bélier ». Ensuite nous lisons, au fond, un rituel très semblable.
וְסָמַךְ אֶת־יָדוֹ עַל־רֹאשׁ קָרְבָּנוֹ וְשָׁחַט אֹתוֹ לִפְנֵי אֹהֶל מוֹעֵד וְזָרְקוּ בְּנֵי אַהֲרֹן אֶת־דָּמוֹ עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
wesamách et-jadó al-rósch korbanó weschachát otó lifné óhel mo’éd wesarekú bené aharón et-damó al-hammisbéach sawív
весама́х эт-ядо́ аль-ро́ш корбано́ вешаха́т ото́ лифнэ́ о́ѓель моэ́д везареку́ бенэ́ аѓаро́н эт-дамо́ аль-ѓамизбэ́ях сави́в
vesamákh et-yadó al-róch korbanó vecha’hát otó lifné óhel mo’éd vezarekoú bené aharón et-damó al-hammizbéya’h savív
8. Und er legte seine Hand auf den Kopf seines Opfers und schlachtete es vor dem Eingang des Zeltes der Begegnung, und die Söhne Aharons besprengten mit seinem Blut ringsum den Altar.
8. И положил свою руку на голову своей жертвы, и забил его перед входом в Шатёр откровения, и сыновья Аѓароновы окропили его кровью вокруг жертвенника.
8. Et il posa sa main sur la tête de son sacrifice, et l’abattit devant l’entrée de la Tente d’assignation, et les fils d’Aharon l’aspergèrent de son sang autour de l’autel.
Wir haben beim 2. Vers gesagt, dass in Bezug auf den Stier gesagt ist: samách jadó, das heißt er legte seine Hand ganz auf, stützte sich auf ihn. Hier – samách et-jadó, einfach er legte seine Hand.
Мы говорили во 2 стихе, что в отношении быка сказано сама́х ядо́, то есть полностью приложил свою руку, опёрся на него. Здесь – сама́х эт-ядо́, просто положил свою руку.
Nous avons dit au verset 2 qu’à propos du taureau il est dit samakh yado, c’est-à-dire il appuya entièrement sa main, il s’appuya sur lui. Ici – samakh et-yado, simplement il posa sa main.
וְהִקְרִיב מִזֶּבַח הַשְּׁלָמִים אִשֶּׁה לַיהוָה חֶלְבּוֹ הָאַלְיָה תְמִימָה לְעֻמַּת הֶעָצֶה יְסִירֶנָּה וְאֶת־הַחֵלֶב הַמְכַסֶּה אֶת־הַקֶּרֶב וְאֵת כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב׃
wehikrív misséwach haschelamím isché ladonáj chelbó ha‘aljá temimá le’ummát he’azé jessirénna we’et-hachélew hamchassé et-hakkérew we’ét kol-hachélew aschér al-hakkérew
веѓикри́в мизэ́вах ѓашелами́м ише́ ладона́й хельбо́ ѓаалья́ темима́ леума́т ѓеацэ́ есирэ́на веэт-ѓахэ́лев ѓамхасэ́ эт-ѓакэ́рев веэ́т коль-ѓахэ́лев аше́р аль-ѓакэ́рев
vehikrív mizzéva’h hachelamím iché ladonáy ‚helbó ha‘alyá temimá le’oummát he’atsé yesirénna ve’et-ha’hélev hamkhassé et-hakkérev ve’ét kol-ha’hélev achér al-hakkérev
9. Und sie brachten auf dem Altar als Feuer-Friedensopfer des Höchsten das Fett dar: den ganzen Fettschwanz, indem sie ihn vom Steißbein abbrachen, und das Fett, das alle Eingeweide bedeckt, und alles Fett, das an den inneren Organen ist.
9. И принесли на жертвенник в мирную палимую жертву Всевышнего жир: целый курдюк, отламывая его от копчика, и жир, покрывающий все внутренности, и весь жир, который на внутренних органах.
9. Et ils apportèrent sur l’autel, en sacrifice de paix consumé par le feu du Très-Haut, la graisse : la queue grasse entière, en la détachant du coccyx, et la graisse qui couvre toutes les entrailles, et toute la graisse qui est sur les organes internes.
Noch ein Teil, der das Lämmchen von allen anderen Tieren unterscheidet, ist der Fettschwanz (aljá), ein fetter Auswuchs am Schwanz. Im Land Israel gab es Fettschwanzwidder, deren Fettschwanz (nach dem Zeugnis des griechischen Historikers Herodot) im Durchschnitt 7 Kilogramm wog, bei manchen auch viel mehr. Es ist durchaus möglich, dass das eine Übertreibung ist, aber es ist ein interessantes Zeugnis. Interessant ist auch, dass der Fettschwanz hier getrennt vom chélew aufgezählt ist, das heißt, der Fettschwanz gehört nicht zu dem Fett, dessen Verzehr verboten ist. Das ist der Hauptunterschied des Lämmchens von allen anderen. Den Fettschwanz bricht man vom Schwanzknöchelchen ab, vom allerletzten Glied der Wirbelsäule. Außerdem wird derselbe Teil dargebracht, dasselbe innere Fett (chélew), wie im Fall des Stiers.
Ещё одна часть, которая отличает барашка от всех остальных животных – это курдюк (алья́), жирный нарост на хвосте. В стране Израиля были курдючные бараны, курдюк которых (по свидетельству греческого историка Геродота) в среднем весил 7 килограммов, а у некоторых и много больше. Вполне возможно, что это преувеличение, но это интересное свидетельство. Интересно также и то, что курдюк здесь перечислен отдельно от хэ́лева, то есть курдюк не относится к запретному к употреблению в пищу жиру. Это основное отличие барашка от всех остальных. Курдюк отламывают от хвостовой косточки, от самого последнего звена позвоночника. Кроме этого, приносится та же самая часть, тот же внутренний жир (хэ́лев), что и в случае с быком.
Encore une partie qui distingue le petit bélier de tous les autres animaux, c’est la queue grasse (alya), une excroissance grasse sur la queue. Au pays d’Israël il y avait des béliers à queue grasse, dont la queue grasse (selon le témoignage de l’historien grec Hérodote) pesait en moyenne 7 kilogrammes, et chez certains beaucoup plus. Il est tout à fait possible que ce soit une exagération, mais c’est un témoignage intéressant. Il est intéressant aussi que la queue grasse soit ici énumérée séparément du ‚hélev, c’est-à-dire que la queue grasse ne fait pas partie de la graisse interdite à la consommation. C’est la différence principale entre le petit bélier et tous les autres. On détache la queue grasse de l’os de la queue, du tout dernier maillon de la colonne vertébrale. En plus de cela, on apporte la même partie, la même graisse interne (‚hélev), que dans le cas du taureau.
Und weiter ist alles ebenfalls wie beim Stier:
И дальше всё тоже подобно быку:
Et ensuite tout est aussi semblable au taureau :
וְאֵת שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עֲלֵהֶן אֲשֶׁר עַל־הַכְּסָלִים וְאֶת־הַיֹּתֶרֶת עַל־הַכָּבֵד עַל־הַכְּלָיֹת יְסִירֶנָּה׃
we’ét scheté hakkelajot we’et-hachélew aschér alehén aschér al-hakkessalím we’et-hajotéret al-hakkawéd al-hakkelajot jessirénna
веэ́т шетэ́ ѓакелаёт веэт-ѓахэ́лев аше́р алеѓе́н аше́р аль-ѓакесали́м веэт-ѓаётэ́рет аль-ѓакавэ́д аль-ѓакелаёт есирэ́на
ve’ét cheté hakkelayot ve’et-ha’hélev achér alehén achér al-hakkessalím ve’et-hayotéret al-hakkavéd al-hakkelayot yesirénna
10. Und die zwei Nieren und das Fett, das an ihnen ist und das am oberen Teil der Hüften ist, und den geschwänzten Lappen der Leber soll er von den Nieren abnehmen.
10. И две почки, и жир, который на них, и который на верхней части бёдер, и хвостатую долю печени, будет снимать с почек.
10. Et les deux reins, et la graisse qui est sur eux, et qui est sur le haut des cuisses, et le lobe caudé du foie, il les enlèvera des reins.
וְהִקְטִירוֹ הַכֹּהֵן הַמִּזְבֵּחָה לֶחֶם אִשֶּׁה לַיהוָה׃
wehiktiró hakkohén hammisbécha léchem isché ladonáj
веѓиктиро́ ѓакоѓе́н ѓамизбэ́ха ле́хем ише́ ладона́й
vehiktiró hakkohén hammizbé’ha lé’hem iché ladonáy
11. Und der Kohen wird auf dem Altar das Brot der Verbrennung dem HERRN räuchern (aufsteigen lassen).
11. И воскурит (вознесёт) коѓен на жертвеннике хлеб сожжения Господу.
11. Et le kohen fera fumer (élèvera) sur l’autel le pain de combustion au SEIGNEUR.
Eben dieses Fleisch, diese Stücke der Nieren, des Fetts, des Fettschwanzes – all das zusammen wird hier léchem oder Brot genannt, weil das Wort Brot in einem weiteren Sinn des Wortes gebraucht wird, in der Bedeutung Speise, Nahrung, das, was der Mensch bekommt, seine Ration. In diesem Fall bekommt es nicht der Mensch, sondern der Höchste. Daraus können wir schließen, dass es für alle Beteiligten, für diejenigen, die dieses Opfer essen – und wir haben gesagt, dass das der Mensch ist, der das Opfer darbringt, der Höchste und die Kohanim –, für alle Brot ist. Brot ist nicht nur Brot, nicht nur das, was wir aus Getreide machen, es ist Nahrung, das, was uns sättigt. Außerdem ist eine der Bedeutungen des Wortes léchem – ist Fleisch, sie hat sich, sagen wir, im Arabischen erhalten, wo man mit dem Wort léchem Fleisch bezeichnet. In dieser Bedeutung wird es beim Propheten Zefanja gebraucht, auch im Hebräischen gibt es sie. All diese Vieldeutigkeit gibt uns Nahrung zum Nachdenken (oder Brot zum Nachdenken) in Bezug auf die Natur des Opfers schelamím.
Это самое мясо, эти куски почек, жира, курдюка – всё это вместе здесь называется ле́хем или хлеб, потому что слово хлеб используется в более широком смысле слова, в значении еда, пища, то, что человек получает, его паёк. В данном случае получает не человек, а Всевышний. Из этого мы можем заключить, что для всех участников, тех, кто ест эту жертву, – а мы сказали, что это человек, приносящий жертву, Всевышний и коѓены – для всех это является хлебом. Хлеб – это не только хлеб, не только то, что мы делаем из зерна, это пища, то, что нас насыщает. Кроме того, одно из значений слова ле́хем – это мясо, оно сохранилось, скажем, в арабском языке, где словом ле́хем называют мясо. Оно используется в таком значении у пророка Цфании, оно в иврите тоже есть. Вся эта многозначность добавляет нам пищу для размышлений (или хлеб для размышлений) в отношении природы жертвы шлами́м.
Cette viande même, ces morceaux de reins, de graisse, de queue grasse – tout cela ensemble est appelé ici lé’hem ou pain, parce que le mot pain est employé dans un sens plus large du mot, au sens de nourriture, aliment, ce que l’homme reçoit, sa ration. Dans ce cas précis, ce n’est pas l’homme qui reçoit, mais le Très-Haut. De cela nous pouvons conclure que pour tous les participants, ceux qui mangent ce sacrifice – or nous avons dit que ce sont l’homme qui apporte le sacrifice, le Très-Haut et les kohanim – pour tous, cela est du pain. Le pain, ce n’est pas seulement le pain, pas seulement ce que nous faisons à partir du grain, c’est la nourriture, ce qui nous rassasie. En outre, l’un des sens du mot lé’hem – c’est la viande, il s’est conservé, disons, en arabe, où l’on appelle la viande du mot lé’hem. Il est employé en ce sens chez le prophète Tsfania, il existe aussi en hébreu. Toute cette pluralité de sens nous ajoute de la nourriture pour la réflexion (ou du pain pour la réflexion) à propos de la nature du sacrifice chélamim.
Das war der Fall, wenn ein Mensch ein Lämmchen oder ein Schaf als Opfer darbringt.
Это был случай, если человек приносит в жертву барашка или овцу.
C’était le cas où un homme apporte en sacrifice un petit bélier ou une brebis.
וְאִם עֵז קָרְבָּנוֹ וְהִקְרִיבוֹ לִפְנֵי יְהוָה׃
we’im-és korbanó wehikriwó lifné adonáj
веим-э́з корбано́ веѓикриво́ лифнэ́ адона́й
ve’im-éz korbanó vehikrivó lifné adonáy
12. Und wenn sein Opfer ein Ziegenbock ist, soll er ihn vor dem HERRN als Opfer darbringen.
12. А если его жертва – козёл, принесёт его в жертву перед Господом.
12. Et si son sacrifice est un bouc, il l’apportera en sacrifice devant le SEIGNEUR.
Hier ist nicht gesagt – von den Ziegenböcken, und noch ein Detail ist ausgelassen: Hier ist nicht gesagt, welchen Geschlechts das Tier sein darf, das man darbringt – ein Männchen oder ein Weibchen. Die Kommentatoren streiten darüber, warum das nicht gesagt ist. Viele sagen: „Weil man, da schon über die Stiere gesprochen wurde und über die Schafe gesprochen wurde, auch bei den Ziegenböcken anscheinend versteht, dass man einen Ziegenbock oder eine Geiß als Opfer darbringen darf.“ Andere sagen: „Nein, das ist nicht so. Die Sache ist die, dass ein Mensch im Alltag eher einen Ziegenbock schlachtet als eine Geiß. Kaum jemand hält einen Ziegenbock für sich allein. Wozu einen einzelnen Ziegenbock halten? Von ihm hat man so viel Nutzen wie Milch von einem Ziegenbock, und deshalb hält der Mensch einen Ziegenbock und eine Geiß.“ Und wiederum wird er nicht die Geiß schlachten, um einen einzelnen Ziegenbock übrig zu behalten, weil man von ihm so viel Nutzen hat wie Milch von einem Ziegenbock. Deshalb wird, wenn wir über die Ziegen sprechen, das Opfer eben ein Böckchen sein.
Здесь не сказано – из козлов, и ещё одна деталь, которая упущена: здесь не сказано, какого пола животное можно приносить – самца или самку. Комментаторы спорят, почему это не сказано. Многие говорят: «Потому что, раз уже про быков сказали, и про овец сказали, то и про козлов, вроде понятно, что можно принести в жертву козла или козочку». Другие говорят: «Нет, это не так. Дело в том, что в повседневной жизни человек скорее забьёт козла, чем козочку. Мало кто держит козла самого по себе. Зачем держать одного козла? С него толку как с козла молока, и поэтому человек держит козла и козочку». И снова он не забьёт козочку, чтобы оставить одного козла, потому что толку с него как с козла молока. Поэтому, когда мы говорим про коз, жертвой будет именно козлик.
Ici il n’est pas dit – d’entre les boucs, et encore un détail qui est omis : il n’est pas dit ici de quel sexe peut être l’animal qu’on peut apporter, mâle ou femelle. Les commentateurs discutent pourquoi cela n’est pas dit. Beaucoup disent : « Parce que, puisqu’on a déjà parlé des taureaux, et qu’on a parlé des brebis, alors pour les boucs aussi, semble-t-il, il est clair qu’on peut apporter en sacrifice un bouc ou une chevrette ». D’autres disent : « Non, il n’en est pas ainsi. Le fait est que dans la vie quotidienne, un homme abattra plutôt un bouc qu’une chevrette. Peu de gens gardent un bouc tout seul. Pourquoi garder un seul bouc ? On en tire autant que du lait d’un bouc, et c’est pourquoi l’homme garde un bouc et une chevrette ». Et de nouveau, il n’abattra pas la chevrette pour garder un seul bouc, parce qu’on en tire autant que du lait d’un bouc. C’est pourquoi, quand nous parlons des chèvres, le sacrifice sera justement un petit bouc.
וְסָמַךְ אֶת־יָדוֹ עַל־רֹאשׁוֹ וְשָׁחַט אֹתוֹ לִפְנֵי אֹהֶל מוֹעֵד וְזָרְקוּ בְּנֵי אַהֲרֹן אֶת־דָּמוֹ עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
wesamách et-jadó al-roschó weschachát otó lifné óhel mo’éd wesarekú bené aharón et-damó al-hammisbéach sawív
весама́х эт-ядо́ аль-рошо́ вешаха́т ото́ лифнэ́ о́ѓель моэ́д везареку́ бенэ́ аѓаро́н эт-дамо́ аль-ѓамизбэ́ях сави́в
vesamákh et-yadó al-rochó vecha’hát otó lifné óhel mo’éd vezarekoú bené aharón et-damó al-hammizbéya’h savív
13. Und er legte die Hand auf den Kopf des Opfers und schlachtete ihn vor dem Eingang des Zeltes der Begegnung, und die Söhne Aharons besprengten mit seinem Blut ringsum den Altar.
13. И возложил руку на голову жертвы, и забил его перед входом в Шатёр откровения, и окропили сыновья Аѓарона кровью его вокруг жертвенника.
13. Et il imposa la main sur la tête du sacrifice, et l’abattit devant l’entrée de la Tente d’assignation, et les fils d’Aharon aspergèrent de son sang autour de l’autel.
וְהִקְרִיב מִמֶּנּוּ קָרְבָּנוֹ אִשֶּׁה לַיהוָה אֶת־הַחֵלֶב הַמְכַסֶּה אֶת־הַקֶּרֶב וְאֵת כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב׃
wehikrív mimménnu korbanó isché ladonáj et-hachélew hamchassé et-hakkérew we’ét kol-hachélew aschér al-hakkérew
веѓикри́в мимэ́ну корбано́ ише́ ладона́й эт-ѓахэ́лев ѓамхасэ́ эт-ѓакэ́рев веэ́т коль-ѓахэ́лев аше́р аль-ѓакэ́рев
vehikrív mimménou korbanó iché ladonáy et-ha’hélev hamkhassé et-hakkérev ve’ét kol-ha’hélev achér al-hakkérev
14. Und er wird von ihm ein Feueropfer dem Höchsten darbringen: das Fett, das die Eingeweide bedeckt, und alles Fett, das an den inneren Organen ist,
14. И принесёт от него палимую жертву Всевышнему: жир, который покрывает внутренности, и весь жир, который на внутренних органах,
14. Et il apportera de lui un sacrifice consumé par le feu au Très-Haut : la graisse qui couvre les entrailles, et toute la graisse qui est sur les organes internes,
Obwohl auch die Böckchen (das wissen nur wenige) einen kleinen Fettschwanz haben, ist er doch so klein, dass er nicht als Speise verwendet wird und man ihn vernachlässigen kann. Deshalb sticht von allen drei Tieren nur das Lämmchen hervor, von dem als Opfer zusätzlich noch der Fettschwanz dargebracht wird.
Хотя у козликов (мало кто это знает) тоже бывает небольшой курдюк, но он настолько небольшой, что в пищу не используется и им можно пренебречь. Поэтому из всех трёх животных выделяется только барашек, от которого в жертву приносится ещё и курдюк.
Certes, chez les petits boucs (peu de gens le savent) il y a aussi une petite queue grasse, mais elle est si petite qu’on ne l’emploie pas comme nourriture et qu’on peut la négliger. C’est pourquoi, de tous les trois animaux, seul se distingue le petit bélier, dont on apporte en sacrifice encore aussi la queue grasse.
Warum wiederholt die Tora es dreimal, warum sagt sie es nicht in einer einzigen Liste: „Er soll einen Stier, ein Lämmchen oder ein Böckchen darbringen?“ Damit ein Mensch, dessen Gabe bescheiden ist und der nur ein Böckchen darbringen kann, sich darauf stützen und sagen kann: „Für mein Böckchen stehen in der Tora nicht weniger Verse als für euren Jungstier. Der Höchste macht überhaupt keinen Unterschied. Deshalb werde ich mein Böckchen nicht durch den Hintereingang bringen, und nicht gegen Bestechung, und nicht heimlich, sondern ich werde es ebenfalls offen bringen.“ Und die Kohanim dienen genauso dem, der ein Böckchen gebracht hat, wie dem, der einen Stier gebracht hat, ohne irgendeinen Unterschied zu machen. Deshalb wiederholt die Tora das absichtlich. Und wieder ist der Teil, der dem Höchsten gehört, ein und derselbe. Zum dritten Mal wiederholt sich in der Tora ein und derselbe Inhalt des Verses.
Почему Тора повторяет три раза, почему не сказать единым списком: «Пусть принесёт быка, барашка или козлика?» Чтобы человек, у которого дар скромный и который может принести только козлика, опираясь на это, мог сказать: «А для моего козлика не меньше стихов в Торе, чем для вашего бычка. Всевышний вообще не делает никакой разницы. Поэтому козлика своего я принесу не с чёрного хода, и не за взятку, и не украдкой, а тоже открыто принесу». И коѓены точно так же служат тому, кто принёс козлика, как и тому, кто принёс быка, не делая никакого различия. Поэтому Тора специально это повторяет. И снова часть, принадлежащая Всевышнему, одна и та же. Третий раз повторяется в Торе одно и то же содержание стиха.
Pourquoi la Torah répète-t-elle trois fois, pourquoi ne pas dire en une seule liste : « Qu’il apporte un taureau, un petit bélier ou un petit bouc ? » Pour que l’homme dont le don est modeste et qui ne peut apporter qu’un petit bouc puisse, en s’appuyant sur cela, dire : « Mais pour mon petit bouc, il n’y a pas moins de versets dans la Torah que pour votre jeune taureau. Le Très-Haut ne fait absolument aucune différence. C’est pourquoi mon petit bouc, je ne l’apporterai pas par la porte de service, ni avec un pot-de-vin, ni en cachette, mais je l’apporterai moi aussi ouvertement ». Et les kohanim servent exactement de la même façon celui qui a apporté un petit bouc que celui qui a apporté un taureau, sans faire aucune différence. C’est pourquoi la Torah le répète exprès. Et de nouveau, la part qui appartient au Très-Haut est une seule et même. Pour la troisième fois se répète dans la Torah un même contenu de verset.
וְאֵת שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עֲלֵהֶן אֲשֶׁר עַל־הַכְּסָלִים וְאֶת־הַיֹּתֶרֶת עַל־הַכָּבֵד עַל־הַכְּלָיֹת יְסִירֶנָּה׃
we’ét scheté hakkelajot we’et-hachélew aschér alehén aschér al-hakkessalím we’et-hajotéret al-hakkawéd al-hakkelajot jessirénna
веэ́т шетэ́ ѓакелаёт веэт-ѓахэ́лев аше́р алеѓе́н аше́р аль-ѓакесали́м веэт-ѓаётэ́рет аль-ѓакавэ́д аль-ѓакелаёт есирэ́на
ve’ét cheté hakkelayot ve’et-ha’hélev achér alehén achér al-hakkessalím ve’et-hayotéret al-hakkavéd al-hakkelayot yesirénna
15. Und die zwei Nieren und das innere Fett, das an ihnen ist und das am oberen Teil der Hüften ist, und der geschwänzte Lappen der Leber – bei den Nieren beginnend wird er ihn abtrennen.
15. И две почки, и внутренний жир, который на них и который на верхней части бёдер, и хвостатая доля печени, начиная от почек, отделит его.
15. Et les deux reins, et la graisse interne qui est sur eux et qui est sur le haut des cuisses, et le lobe caudé du foie, à partir des reins, il le séparera.
Und die Handlungen des Kohen mit diesen Teilen sind genau dieselben.
И действия коѓена точно такие же с этими частями.
Et les actions du kohen sont exactement les mêmes avec ces parties.
וְהִקְטִירָם הַכֹּהֵן הַמִּזְבֵּחָה לֶחֶם אִשֶּׁה לְרֵיחַ נִיחֹחַ כָּל־חֵלֶב לַיהוָה׃
wehiktirám hakkohén hammisbécha léchem isché leréach nichóach kol-chélew ladonáj
веѓиктира́м ѓакоѓе́н ѓамизбэ́ха ле́хем ише́ лерэ́ях нихо́ах коль-хэ́лев ладона́й
vehiktirám hakkohén hammizbé’ha lé’hem iché leréya’h ni’hóa’h kol-‚hélev ladonáy
16. Und der Kohen wird auf dem Altar das Brot des Feueropfers räuchern (aufsteigen lassen) zum Duft des Wohlgeruchs, alles innere Fett dem HERRN.
16. И воскурит (вознесёт) коѓен на жертвеннике хлеб палимой жертвы для запаха благоухания, весь внутренний жир Господу.
16. Et le kohen fera fumer (élèvera) sur l’autel le pain du sacrifice consumé par le feu, pour une odeur de bonne senteur, toute la graisse interne au SEIGNEUR.
Damit beendet die Tora die Anleitung zur Darbringung des Friedensopfers und fügt eine Anordnung hinzu:
На этом Тора заканчивает инструкцию по принесению мирной жертвы и добавляет повеление:
Sur ce, la Torah termine l’instruction sur l’apport du sacrifice de paix et ajoute un ordre :
חֻקַּת עוֹלָם לְדֹרֹתֵיכֶם בְּכֹל מוֹשְׁבֹתֵיכֶם כָּל־חֵלֶב וְכָל־דָּם לֹא תֹאכֵלוּ׃
chukkát olám ledorotechém bechól moschewotechém kol-chélew wechol-dám lo tochélu
хука́т ола́м ледоротехэ́м бехо́ль мошевотехэ́м коль-хэ́лев вехоль-да́м ло тохэ́лу
‚houkkát olám ledorotekhém bekhól mochevotekhém kol-‚hélev vekhol-dám lo tokhélou
17. Das ist eine ewige Anordnung für eure Geschlechter, für eure Generation, in all euren Wohnstätten, überall, wo ihr auch wohnt: Speist keinerlei inneres Fett, und Blut esst nicht.
17. Вот повеление вечное в ваши роды, в ваше поколение, во всех жилищах ваших, везде, где бы вы не жили: не кушайте всякий внутренний жир и кровь не ешьте.
17. Voici un ordre éternel pour vos lignées, pour votre génération, dans toutes vos demeures, partout où vous viviez : ne mangez aucune graisse interne, et le sang, ne le mangez pas.
Wir haben gesagt, dass das zum Essen verbotene Fett chélew ist, das Fett, das die Höhle der inneren Organe und die inneren Organe selbst bedeckt. Das heißt, es ist das Fett, das die Nieren und überhaupt die Bauchhöhle bedeckt, ein gelbliches Fett, das sich leicht ablöst und in Schichten liegt. Das betrifft weder das Fett des Fettschwanzes noch das Fett, das sich zum Beispiel an den Lammrippchen befindet. Wir können den Höchsten einladen und Ihn mit diesen für uns ungenießbaren Teilen bewirten und Ihn erfreuen, obwohl das natürlich metaphorisch ist: Der Höchste speist selbstverständlich nicht, Er braucht unser Mittagessen nicht, das muss man im Gedächtnis behalten, aber Er erlaubt uns, Ihn gleichsam zu unserem Festmahl einzuladen. Das ist eine große Gnade uns gegenüber. Und wir sehen, dass Er durch Seine Teilnahme an unserem Opfer, an unserer gemeinsamen Mahlzeit, gleichsam bestimmte Eigenschaften von uns auf Sich trägt, unseren sündigen Anteil, die sündige Natur auf Sich trägt. Das ist die Antwort des Höchsten auf unsere Einladung an Ihn, zu uns zum Festmahl zu kommen und mit uns die Freude zu teilen.
Мы сказали, что запрещённый для еды жир – это хэ́лев, жир, который покрывает полость внутренних органов и сами внутренние органы. То есть это жир, который покрывает почки и вообще полость живота, жир желтоватого цвета, который легко отделяется и слоится. Это не относится ни к курдючному жиру, ни к жиру, который находится, например, на бараньих ребрышках. Мы можем пригласить Всевышнего и угостить Его этими несъедобными для нас частями и порадовать Его, хотя, конечно, это метафорически: Всевышний, разумеется, не кушает, Он не нуждается в нашем обеде, это надо помнить, но Он позволяет нам как бы пригласить Его на наш пир. Это – великая милость к нам. И мы видим, что через Его участие в нашей жертве, в нашей совместной трапезе Он словно несёт на Себе определённые наши качества, несёт на Себе нашу греховную составляющую, греховную природу. Это ответ Всевышнего на наше Ему приглашение прийти к нам на пир и разделить с нами радость.
Nous avons dit que la graisse interdite à la consommation, c’est le ‚hélev, la graisse qui couvre la cavité des organes internes et les organes internes eux-mêmes. C’est-à-dire que c’est la graisse qui couvre les reins et en général la cavité du ventre, une graisse de couleur jaunâtre, qui se détache facilement et se dispose en couches. Cela ne concerne ni la graisse de la queue grasse, ni la graisse qui se trouve, par exemple, sur les côtelettes de mouton. Nous pouvons inviter le Très-Haut et Le régaler de ces parties non comestibles pour nous, et Le réjouir, bien que, bien sûr, ce soit métaphorique : le Très-Haut, évidemment, ne mange pas, Il n’a pas besoin de notre repas, il faut s’en souvenir, mais Il nous permet comme de L’inviter à notre festin. C’est – une grande grâce envers nous. Et nous voyons qu’à travers Sa participation à notre sacrifice, à notre repas commun, Il porte comme sur Lui-même certaines de nos qualités, porte sur Lui-même notre composante pécheresse, notre nature pécheresse. C’est la réponse du Très-Haut à notre invitation, qui Lui est faite, de venir chez nous au festin et de partager avec nous la joie.
Göttliche Hygiene (4,1–4,35)
Божественная гигиена (4:1-4:35)
Hygiène divine (4,1–4,35)
In den vorigen drei Kapiteln haben wir zuerst über das Opfer olá gesprochen, das Ganzopfer, dann über das Opfer minchá und schließlich über das Friedensopfer, das Opfer schelamím. Heute sprechen wir über eine völlig andere Art von Opfern. Es ist gut, wenn man dem Höchsten eine Gabe bringen kann, dem Höchsten ein Dankopfer oder ein Versöhnungsopfer darbringen kann, die der Mensch nach seinem Willen, nach seinem Wohlwollen darbringt. Oder ein Opfer darzubringen, um seine Beziehung zum Höchsten zu spüren oder zurechtzurücken, wiederum aus eigener Neigung. Aber es gibt Fälle, in denen ein Mensch sich mit dem Höchsten zerstreitet.
В предыдущих трёх главах мы вначале говорили о жертве ола́, жертве всесожжения, потом о жертве минха́ и, наконец, о жертве мирной, жертве шлами́м. Сегодня мы поговорим о совершенно другом роде жертв. Хорошо, когда можно принести Всевышнему дар, принести Всевышнему жертву благодарения или примирения, которые человек приносит по своей воле, по своему благорасположению. Либо принести жертву для того, чтобы почувствовать или подправить свои отношения со Всевышним, снова-таки по собственному расположению. Но бывают случаи, когда человек ссорится со Всевышним.
Dans les trois chapitres précédents, nous avons d’abord parlé du sacrifice ola, l’holocauste, puis du sacrifice min’ha et, enfin, du sacrifice de paix, le sacrifice chélamim. Aujourd’hui nous allons parler d’un tout autre genre de sacrifices. C’est bien quand on peut apporter au Très-Haut un don, apporter au Très-Haut un sacrifice d’action de grâce ou de réconciliation, que l’homme apporte de sa propre volonté, selon sa bonne disposition. Ou bien apporter un sacrifice pour ressentir ou pour rectifier ses relations avec le Très-Haut, là encore selon sa propre disposition. Mais il arrive des cas où l’homme se brouille avec le Très-Haut.
Im Unterschied zur heidnischen Kultur, zu den heidnischen Glaubensvorstellungen, ist der Mensch im Judentum, in der Tora, mit unglaublichen Fähigkeiten, mit unglaublicher Kraft ausgestattet: er kann den Höchsten vertreiben. In den heidnischen Mythen haben die Götter einen bestimmten Wohnort: Die griechischen Götter wohnen auf dem Olymp, die skandinavischen Götter wohnen in Asgard, andere Götter wohnen noch irgendwo anders, und von dort räucherst du sie nicht aus, was du auch tust, sie vertreiben selbst jeden Beliebigen. Der Höchste hat geruht, sich niederzulassen, das Volk Israel zu Seinem Haus zu machen. Und wenn im Volk Unreinheit entsteht (nicht physischer Schmutz, sondern tum’á, Befleckung, Schmutz im metaphysischen, geistigen Verständnis), dann kann der Höchste nicht inmitten seines Volkes wohnen und entfernt sich. Deshalb wird, wenn ein Mensch sündigt, willentlich oder unwillentlich, in der geistigen Sphäre irgendeine Unreinheit ausgeschieden, tum’á, etwas Ähnliches wie ein Virus. Der Höchste ist langmütig: Wie Mosche bemerkt hat, atmet Er lange ein, ein bestimmtes Maß an Unreinheit erträgt Er. Wenn sich aber der Schmutz auf diesem Niveau ansammelt, will der Höchste nicht länger in solchen geistig unhygienischen Verhältnissen verweilen und geht fort. Deshalb wird, wenn ein Mensch sündigt, das Heiligtum verunreinigt, das Haus des Höchsten wird verunreinigt, und es braucht eine Reinigung.
В отличие от языческой культуры, от языческих верований, в иудаизме, в Торе, человек наделён невероятными способностями, невероятной силой: он может прогнать Всевышнего. В языческих мифах у богов есть определённое место обитания: греческие боги живут на Олимпе, скандинавские боги живут в Асгарде, другие боги живут где-то ещё, и оттуда их не выкуришь, хоть ты что делай, они сами кого хочешь прогонят. Всевышний соблаговолил поселиться, сделать Своим домом народ Израиля. И когда в народе возникает нечистота (не физическая грязь, а тума́, скверна, грязь в понимании метафизическом, духовном), то Всевышний не может жить среди своего народа и удаляется. Поэтому, когда человек согрешает, вольно или невольно в духовной сфере выделяется какая-то нечистота, тума́, что-то похожее на вирус. Всевышний долготерпелив: как заметил Моше, Он долго вдыхает, определённый уровень нечистоты Он терпит. Когда же грязь на этом уровне накапливается, Всевышний не желает больше пребывать в такой духовной антисанитарии и уходит. Поэтому, когда человек согрешает, оскверняется Святилище, оскверняется Дом Всевышнего, и ему необходима очистка.
À la différence de la culture païenne, des croyances païennes, dans le judaïsme, dans la Torah, l’homme est doté de capacités incroyables, d’une force incroyable : il peut chasser le Très-Haut. Dans les mythes païens, les dieux ont un lieu d’habitation déterminé : les dieux grecs vivent sur l’Olympe, les dieux scandinaves vivent à Asgard, d’autres dieux vivent encore ailleurs, et de là tu ne les déloges pas, quoi que tu fasses, ce sont eux-mêmes qui chasseront qui ils veulent. Le Très-Haut a daigné s’établir, faire du peuple d’Israël Sa maison. Et quand dans le peuple apparaît une impureté (non pas une saleté physique, mais la toum’a, souillure, une saleté au sens métaphysique, spirituel), alors le Très-Haut ne peut pas vivre au milieu de son peuple et s’éloigne. C’est pourquoi, quand l’homme pèche, volontairement ou involontairement, il se dégage dans la sphère spirituelle une certaine impureté, toum’a, quelque chose qui ressemble à un virus. Le Très-Haut est longanime : comme l’a remarqué Moché, Il inspire longuement, un certain niveau d’impureté, Il le supporte. Mais quand la saleté s’accumule à ce niveau, le Très-Haut ne veut plus demeurer dans une telle insalubrité spirituelle et s’en va. C’est pourquoi, quand l’homme pèche, le Sanctuaire est souillé, la Maison du Très-Haut est souillée, et celui-ci a besoin d’un nettoyage.
Ein Mensch, der Ausflüsse hatte (darüber werden wir noch lesen), kann gehen und in der Míkwe (im Wasserbecken) untertauchen und sich so reinigen. Ein Mensch, der eine Verfehlung begangen hat, kann teschuwá tun (bereuen), und anscheinend geschieht eine Reinigung. Aber was ist geschehen, als der Höchste sich entfernt hat? Der Mensch selbst hat sich ebenfalls vom Höchsten entfernt.
Человек, у которого были истечения (мы об этом ещё будем читать), может пойти окунуться в ми́кву (в водоём) и так очиститься. Человек, который совершил прегрешение, может сделать тшуву́ (раскаяться), и вроде бы очищение происходит. Но что произошло, когда Всевышний удалился? Сам человек тоже отдалился от Всевышнего.
Un homme qui a eu des écoulements (nous lirons encore à ce sujet) peut aller s’immerger dans le mikva (dans un bassin d’eau) et ainsi se purifier. Un homme qui a commis une faute peut faire téchouva (se repentir), et il semble que la purification ait lieu. Mais que s’est-il passé quand le Très-Haut s’est éloigné ? L’homme lui-même aussi s’est éloigné du Très-Haut.
Der bekannte Schriftsteller Oscar Wilde hat einen Roman „Das Bildnis des Dorian Gray“. Die Handlung besteht darin (ich erzähle sie sehr vereinfacht nach), dass ein gewisser Maler das Porträt eines schön aussehenden Schurken namens Dorian Gray malte. Dorian Gray sprach laut den Wunsch aus, dass das Porträt altern und er selbst ewige Jugend erlangen solle, dass es so sei und nicht umgekehrt. Und Dorian Gray stürzte sich in alle Laster und handelte, wie es sich für einen Schurken des viktorianischen Zeitalters gehört: Er spielte sehr vielen Menschen übel mit, tat sehr viel Böses. Allmählich begann er irgendwelche Verzerrungen im Gesicht seines Porträts zu bemerken, und letzten Endes verwandelte sich das Porträt in einen abscheulichen Anblick. Dorian Gray selbst aber behielt dabei seine Jugend und war ein erfolgreicher, glamouröser viktorianischer Schurke.
У известного писателя Оскара Уайльда есть роман «Портрет Дориана Грея». Сюжет заключается в том (я его очень упрощённо перескажу), что некий художник нарисовал портрет прекрасного видом мерзавца по имени Дориан Грей. Дориан Грей высказал вслух мечту о том, чтобы портрет старел, а он сам обрёл бы вечную молодость, чтобы было так, а не наоборот. И Дориан Грей ударился во все тяжкие и поступал, как и подобает поступать мерзавцу викторианской эпохи: насолил очень многим людям, сделал очень много зла. Постепенно он стал замечать какие-то искажения лица у своего портрета, и в конечном счёте портрет превратился в некое омерзительное зрелище. А сам Дориан Грей при этом сохранял молодость и был успешным гламурным викторианским мерзавцем.
Le célèbre écrivain Oscar Wilde a un roman, « Le Portrait de Dorian Gray ». L’intrigue consiste en ceci (je vais la raconter de façon très simplifiée) : un certain peintre a peint le portrait d’un scélérat d’une belle apparence nommé Dorian Gray. Dorian Gray a exprimé à voix haute le rêve que le portrait vieillisse et que lui-même acquière une jeunesse éternelle, que ce soit ainsi, et non l’inverse. Et Dorian Gray s’est lancé dans tous les excès et agissait comme il convient d’agir à un scélérat de l’époque victorienne : il a joué de mauvais tours à beaucoup de gens, il a fait beaucoup de mal. Peu à peu il a commencé à remarquer certaines déformations du visage de son portrait, et finalement le portrait s’est transformé en un spectacle répugnant. Et Dorian Gray lui-même, pendant ce temps, conservait sa jeunesse et était un scélérat victorien glamour et plein de succès.
Eine ähnliche Situation geschieht mit einem Menschen, der unbemerkt oder bemerkt gesündigt hat. Anscheinend geht sein Leben seinen Gang, und das ist die ewige Frage: Warum haben die Übeltäter Erfolg? Aber der Mensch ist nicht nur ein physischer Körper, und irgendwo hat jeder von uns ein Porträt, das sich verzerrt, entstellt wird, wenn wir eine Sünde begehen, wenn wir unrein werden. Und selbst nachdem wir bereut haben, brauchen wir es, dass man uns in den Zustand der Nähe zum Höchsten zurückversetzt, in den ursprünglichen Zustand unseres Porträts zurückversetzt, alle nötigen kosmetischen Operationen vornimmt, um jene Entstellungen zu glätten, die wir mit den Pinselstrichen unserer Sünden auf unser Gesicht aufgetragen haben.
Похожая ситуация происходит с человеком, который незаметно или заметно согрешил. Вроде бы жизнь его идёт своим чередом, и это извечный вопрос: почему злодеи преуспевают? Но человек – это не только физическое тело, и где-то у каждого из нас есть портрет, который искажается, уродуется, когда мы совершаем грех, когда мы становимся нечистыми. И даже после того, как мы раскаиваемся, мы нуждаемся в том, чтобы нас вернули в состояние близости со Всевышним, вернули к изначальному состоянию нашего портрета, сделали бы все необходимые косметические операции для того, чтобы сгладить те уродства, которые мы на своё лицо нанесли мазками своих грехов.
Une situation semblable arrive à l’homme qui a péché de façon imperceptible ou perceptible. Il semble que sa vie suive son cours, et c’est l’éternelle question : pourquoi les méchants prospèrent-ils ? Mais l’homme, ce n’est pas seulement un corps physique, et quelque part chacun de nous a un portrait qui se déforme, s’enlaidit, quand nous commettons un péché, quand nous devenons impurs. Et même après que nous nous sommes repentis, nous avons besoin qu’on nous ramène à l’état de proximité avec le Très-Haut, qu’on nous ramène à l’état originel de notre portrait, qu’on fasse toutes les opérations esthétiques nécessaires pour aplanir ces difformités que nous avons infligées à notre visage par les touches de pinceau de nos péchés.
Kehren wir zu unserem Sünder zurück: Also, als er gesündigt hat, hat sich der Höchste von ihm entfernt. Es entstand ein Abstand zwischen ihm und dem Höchsten, sie waren weit voneinander entfernt. Und was nützt es dann, dass der Mensch sich gereinigt hat? Es braucht noch etwas – das, was ihn dem Höchsten wieder näherbringt, irgendeinen Aufzug oder irgendeine Mitfahrgelegenheit, die ihn wieder zum Höchsten hinaufbringen, reinigen und ihn in die Nachbarschaft des Höchsten zurückbringen würde, die jenes unsichtbare Porträt wiederherstellen würde, das ich als Beispiel angeführt habe. Und dafür gibt es das Opfer (korbán, von der Wurzel kuf-resch-bet – nahebringen).
Вернёмся к нашему согрешившему: итак, когда он согрешил, Всевышний удалился от него. Возникло расстояние между ним и Всевышним, они оказались далеко друг от друга. И тогда что толку, что человек очистился? Нужно что-то ещё – то, что его ко Всевышнему обратно приблизит, какой-то лифт или какая-то подвозка, которая бы его ко Всевышнему снова подняла, очистила и вернула бы его в соседство со Всевышним, исправила бы тот самый невидимый портрет, который я привёл в пример. И для этого существует жертва (корба́н, от корня куф-рейш-бет – приближать).
Revenons à notre pécheur : donc, quand il a péché, le Très-Haut s’est éloigné de lui. Une distance est apparue entre lui et le Très-Haut, ils se sont retrouvés loin l’un de l’autre. Et alors à quoi bon que l’homme se soit purifié ? Il faut encore quelque chose – ce qui le rapprochera de nouveau du Très-Haut, une sorte d’ascenseur ou une sorte de navette qui le remonterait de nouveau vers le Très-Haut, le purifierait et le ramènerait dans le voisinage du Très-Haut, réparerait ce même portrait invisible que j’ai pris en exemple. Et c’est pour cela qu’existe le sacrifice (korban, de la racine kouf-reich-bet – rapprocher).
In unserem Kapitel werden wir über das Opfer sprechen, das chatát heißt. Sowohl in der Schreibung als auch im Klang ähnelt dieses Wort chet (Sünde), als eine solche künstliche Bildung weiblichen Geschlechts, wenn es ein solches Wort gäbe. Aber das ist kein sehr passendes Verständnis, obwohl es sich förmlich auf die Zunge drängt. Noch eine Bedeutung des Wortes chatát – ist Desinfektion, Reinigung. Reinigung nicht des Menschen selbst, sondern Reinigung des Heiligtums als des Ortes, an dem der Mensch vor dem Höchsten stehen kann. Warum so? Weil wir sehen, dass gerade das Heiligtum mit Blut besprengt wird, und nicht der Mensch. Und eben jener geistige Mensch in uns, der geistige Israelit, befindet sich mit seinem Porträt ständig im Heiligtum. Und wenn er eine Sünde begeht, wird nicht so sehr sein physisches Wesen beschädigt als vielmehr sein geistiges, als ein Ziegelsteinchen, aus dem das Heiligtum besteht.
В нашей главе мы будем говорить о жертве, которая называется хата́т. И по написанию, и по звучанию это слово похоже на хет (грех), как такое искусственное образование женского рода, если бы такое слово существовало. Но это не очень уместное понимание, хотя и явно напрашивается на язык. Ещё одно значение слова хата́т – это дезинфекция, очищение. Очищение не самого человека, а очищение Святилища как места, где человек может перед Всевышним предстоять. Почему так? Потому что мы видим, что кровью окропляется именно Святилище, а не человек. И тот самый духовный наш человек, духовный израильтянин, со своим портретом в Святилище находится постоянно. И при совершении им греха повреждается не столько физическая его сущность, сколько духовная, как кирпичик, из которого состоит Святилище.
Dans notre chapitre, nous allons parler du sacrifice qui s’appelle ‚hatat. Et par l’écriture et par le son, ce mot ressemble à ‚het (péché), comme une sorte de formation artificielle au féminin, si un tel mot existait. Mais ce n’est pas une compréhension très appropriée, bien qu’elle vienne manifestement sur la langue. Encore un sens du mot ‚hatat – c’est désinfection, purification. La purification non pas de l’homme lui-même, mais la purification du Sanctuaire comme lieu où l’homme peut se tenir devant le Très-Haut. Pourquoi ainsi ? Parce que nous voyons que c’est justement le Sanctuaire qui est aspergé de sang, et non l’homme. Et ce même homme spirituel qui est le nôtre, l’Israélite spirituel, se trouve constamment dans le Sanctuaire avec son portrait. Et quand il commet un péché, ce n’est pas tant son essence physique qui est endommagée que son essence spirituelle, comme une petite brique dont est constitué le Sanctuaire.
Und unser Kapitel wird vier verschiedene Situationen beschreiben, in denen irgendeine Sünde aus Versehen begangen wird. In der ersten Situation ist es der Kohen Gadol, der sündigt. In der zweiten Situation begeht die ganze Gemeinde Israels aus Unwissenheit irgendeine Sünde. Die dritte Situation ist die Situation, in der jemand von den Ältesten gesündigt hat. Und die vierte Situation ist, wenn jemand aus dem Volk gesündigt hat, irgendein einfacher Mensch. In allen vier Fällen sind der Altar und das Heiligtum verunreinigt, und sie müssen gereinigt, geheiligt werden. Geheiligt werden sie durch ein Opfer von dem, der gesündigt hat. Je nach dem Status, nach der Stufe dessen, der gesündigt hat, wird das Heiligtum auf verschiedene Weise gereinigt.
И наша глава опишет четыре разных ситуации, когда какой-то грех совершается по ошибке. В первой ситуации – это коѓен гадоль, который согрешает. Во второй ситуации вся община Израиля совершает какой-то грех по незнанию. Третья ситуация – это ситуация, когда согрешил кто-то из старейшин. И четвёртая ситуация – это когда согрешил кто-то из народа, какой-то простой человек. Во всех четырёх случаях жертвенник и Святилище оказываются загрязнёнными, и они должны быть очищены, освящены. Освящаются они жертвой от того, кто согрешил. В зависимости от статуса, от уровня того, кто согрешил, Святилище очищается по-разному.
Et notre chapitre décrira quatre situations différentes où un péché est commis par erreur. Dans la première situation, c’est le kohen gadol qui pèche. Dans la deuxième situation, toute la communauté d’Israël commet un péché par ignorance. La troisième situation, c’est la situation où l’un des anciens a péché. Et la quatrième situation, c’est quand quelqu’un du peuple a péché, un homme simple. Dans les quatre cas, l’autel et le Sanctuaire se trouvent souillés, et ils doivent être purifiés, sanctifiés. Ils sont sanctifiés par un sacrifice de celui qui a péché. Selon le statut, selon le niveau de celui qui a péché, le Sanctuaire est purifié de différentes manières.
Einmal im Jahr fand im Heiligtum zudem ein Großputz statt. Das war so: An Jom Kippur ging der Kohen Gadol hinein und vollzog eine solche einmalige, allgemeine Generalreinigung und Sühne des ganzen Heiligtums, indem er ein Opfer für sich und für die Sünden des Volkes darbrachte, gleich für die ganze Gemeinde. Und heute haben wir einen Hohepriester, der sich ständig im himmlischen Heiligtum befindet. Wir erinnern uns ja, dass Mosche das Heiligtum nach dem Bild errichtete, das er auf dem Berg gesehen hatte. Das irdische Heiligtum ist nur ein Abbild des himmlischen Heiligtums. Im idealen Zustand soll das irdische Heiligtum bis an den Himmel reichen, gleichsam bis zum Himmel hinaufreichen. Und das, was auf der Erde geschieht, das, was auf der Erde gebunden wird, soll auch im Himmel geschehen. Dort haben wir einen Hohepriester, dort haben wir Hoffnung. Aber heute lesen wir, wie das alles am Anfang eingerichtet war und wie das alles ganz am Anfang funktionierte.
Раз в году в Святилище совершалась ещё и генеральная уборка. Это было так: в Йом Кипур коѓен гадоль входил и совершал такое одноразовое, общее генеральное очищение и искупление всего Святилища, принося жертву за себя и за грехи народа, сразу за всю общину. И сегодня мы имеем Первосвященника, который постоянно находится в небесном Святилище. Ведь мы помним, что Моше создал Святилище по тому образу, который он видел на горе. Святилище земное – только отражение Святилища небесного. В идеальном состоянии Святилище земное должно достигать небес, как бы доставать до неба. И то, что происходит на земле, то, что связывается на земле, должно происходить и на небесах. Там мы имеем Первосвященника, там мы имеем надежду. Но сегодня мы читаем, как это всё было устроено вначале и как это всё в самом начале работало.
Une fois par an, on faisait en plus dans le Sanctuaire un grand ménage. Cela se passait ainsi : à Yom Kippour, le kohen gadol entrait et accomplissait une sorte de purification générale, unique et globale, et l’expiation de tout le Sanctuaire, en apportant un sacrifice pour lui-même et pour les péchés du peuple, d’un seul coup pour toute la communauté. Et aujourd’hui nous avons un Grand Prêtre qui se trouve constamment dans le Sanctuaire céleste. Car nous nous souvenons que Moché a fait le Sanctuaire selon le modèle qu’il avait vu sur la montagne. Le Sanctuaire terrestre n’est que le reflet du Sanctuaire céleste. Dans l’état idéal, le Sanctuaire terrestre doit atteindre les cieux, comme toucher le ciel. Et ce qui se passe sur la terre, ce qui est lié sur la terre, doit se passer aussi dans les cieux. Là nous avons un Grand Prêtre, là nous avons une espérance. Mais aujourd’hui nous lisons comment tout cela était organisé au début et comment tout cela fonctionnait tout au commencement.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
1. Und der HERR redete mit Mosche und sprach:
1. И говорил Господь с Моше, говоря:
1. Et le SEIGNEUR parla avec Moché, en disant :
דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר נֶפֶשׁ כִּי־תֶחֱטָא בִשְׁגָגָה מִכֹּל מִצְוֹת יְהוָה אֲשֶׁר לֹא תֵעָשֶׂינָה וְעָשָׂה מֵאַחַת מֵהֵנָּה׃
dabbér el-bené jisraél lemór néfesch ki-techetá wischgagá mikkól mizwót adonáj aschér lo te’asséna we’assá me’achát mehénna
дабэ́р эль-бенэ́ йисраэ́ль лемо́р нэ́феш ки-техета́ вишгага́ мико́ль мицво́т адона́й аше́р ло теасэ́на веаса́ меаха́т меѓе́на
dabbér el-bené yisraél lemór néfech ki-te’hetá vichgagá mikkól mitsvót adonáy achér lo te’asséna ve’assá me’a’hát mehénna
2. „Sprich zu den Söhnen Israels und sage: Eine Seele, wenn sie aus Versehen sündigt, von allen Geboten des HERRN, die geboten sind, damit man sie nicht tut, und tat eines von ihnen,
2. «Скажи сынам Израиля, говоря: душа если согрешит по ошибке, от всех заповедей Господа, которые заповеданы, чтобы не делать, и сделал одно из них,
2. « Dis aux fils d’Israël, en disant : une âme, si elle pèche par erreur, de tous les commandements du SEIGNEUR qui sont commandés de ne pas faire, et a fait l’un d’eux,
Das ist jetzt eine allgemeine Ankündigung. Der Höchste sagt: Das müsst ihr tun, wenn ihr eines der Gebote des Höchsten übertretet. Wozu dient dieses ganze Kapitel, wozu wird das gesagt? Das Volk Israel ist doch erwählt als Wohnstätte des Höchsten, erwählt als das Volk, auf dem ständig die Herrlichkeit des Höchsten ruhen wird, in dem der Höchste wohnen wird. Und wie man mit Ihm Freundschaft hält, wurde uns schon beschrieben. Was tun, wenn wir unfreiwillig, obwohl wir Ihn lieben, gesündigt haben? Wie versöhnt man sich mit Ihm? Darum wird es gehen.
Это сейчас общее объявление. Всевышний говорит: вот что нужно делать, если вы нарушите одну из заповедей Всевышнего. Для чего вся эта глава, для чего это говорится? Ведь народ Израиля избран как обитель Всевышнего, избран как народ, на котором будет постоянно пребывать Слава Всевышнего, в котором Всевышний будет жить. И как с Ним дружить, нам уже описали. Как быть, если поневоле, несмотря на то что мы Его любим, мы согрешили? Как с Ним помириться? Вот о чём пойдёт речь.
C’est maintenant une annonce générale. Le Très-Haut dit : voici ce qu’il faut faire si vous transgressez l’un des commandements du Très-Haut. Pourquoi tout ce chapitre, pourquoi cela est-il dit ? Car le peuple d’Israël est choisi comme demeure du Très-Haut, choisi comme le peuple sur lequel reposera constamment la gloire du Très-Haut, dans lequel le Très-Haut vivra. Et comment être ami avec Lui, on nous l’a déjà décrit. Que faire si, malgré nous, bien que nous L’aimions, nous avons péché ? Comment faire la paix avec Lui ? Voilà de quoi il va être question.
Also, der erste Fall ist, wie wir gesagt haben, der Fall, in dem der Kohen Gadol sündigt.
Итак, первый случай, как мы сказали – это случай, когда согрешает коѓен гадоль.
Donc, le premier cas, comme nous l’avons dit, c’est le cas où le kohen gadol pèche.
אִם הַכֹּהֵן הַמָּשִׁיחַ יֶחֱטָא לְאַשְׁמַת הָעָם וְהִקְרִיב עַל חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר חָטָא פַּר בֶּן־בָּקָר תָּמִים לַיהוָה לְחַטָּאת׃
im hakkohén hammaschíach jechetá le’aschmát ha’ám wehikrív al chattató aschér chatá par ben-bakár tamím ladonáj lechattát
им ѓакоѓе́н ѓамаши́ях ехета́ леашма́т ѓаа́м веѓикри́в аль хатато́ аше́р хата́ пар бен-бака́р тами́м ладона́й лехата́т
im hakkohén hammachíya’h ye’hetá le’achmát ha’ám vehikrív al ‚hattató achér ‚hatá par ben-bakár tamím ladonáy le’hattát
3. Wenn der gesalbte Kohen sündigt, und Schuld auf dem Volk sein wird (das Volk fühlt Schuld), und er soll für seine Sünde, mit der er gesündigt hat, einen Stier (Sohn eines Stiers, einen Stier Stierssohn) darbringen, einen reinen, als Reinigungsopfer dem Höchsten.
3. Если согрешит помазанный коѓен, и будет вина на народе (народ чувствует вину), и принесёт за грех свой, которым согрешил, быка (сына быка, быка быко́вича) чистого в жертву очистительную Всевышнему.
3. Si le kohen oint pèche, et qu’il y ait une culpabilité sur le peuple (le peuple ressent la culpabilité), il apportera pour son péché par lequel il a péché un taureau (fils de bovin, taureau fils de taureau) pur en sacrifice de purification au Très-Haut.
Der Hohepriester ist ja, wie wir schon gesagt haben, nicht einfach ein Mensch, der Hohepriester ist ein Mensch-Volk, ein Mensch, der für das ganze Volk einsteht. Wenn er in diesem Zustand sündigt, ist seine Schuld eine Schuld, die auf das ganze Volk fällt. Und wenn wir von aschmá (Schuld) sprechen, muss man im Gedächtnis behalten, dass wir vom Empfinden dieser Schuld durch den Menschen selbst sprechen. Es ist unmöglich, einen Menschen zu zwingen, sich schuldig zu fühlen, und ihn zu zwingen, ein Opfer darzubringen. Das heißt, theoretisch ist das natürlich möglich, sogar praktisch ist das möglich. Aber wenn er sich in Wirklichkeit nicht schuldig fühlt, dann wird auch sein Opfer keinerlei Kraft haben.
Ведь первосвященник, как мы уже сказали, это не просто человек, первосвященник – это человек-народ, человек, который предстоит за весь народ. Если в этом состоянии он согрешит, его вина – это вина, которая ложится на весь народ. И когда мы говорим об ашма́ (вине), то нужно помнить, что мы говорим об ощущении этой вины самим человеком. Невозможно заставить человека почувствовать себя виноватым и заставить его принести жертву. То есть теоретически это, конечно, возможно, даже практически это возможно. Но если он на самом деле не будет себя чувствовать виноватым, то и его жертва не будет иметь никакой силы.
Car le grand prêtre, comme nous l’avons déjà dit, ce n’est pas simplement un homme, le grand prêtre, c’est un homme-peuple, un homme qui se tient devant pour tout le peuple. S’il pèche dans cet état, sa culpabilité, c’est une culpabilité qui retombe sur tout le peuple. Et quand nous parlons d‘achma (culpabilité), il faut se rappeler que nous parlons du sentiment de cette culpabilité chez l’homme lui-même. Il est impossible de forcer un homme à se sentir coupable et de le forcer à apporter un sacrifice. C’est-à-dire que théoriquement c’est bien sûr possible, même pratiquement c’est possible. Mais s’il ne se sent pas réellement coupable, alors son sacrifice non plus n’aura aucune force.
וְהֵבִיא אֶת־הַפָּר אֶל־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד לִפְנֵי יְהוָה וְסָמַךְ אֶת־יָדוֹ עַל־רֹאשׁ הַפָּר וְשָׁחַט אֶת־הַפָּר לִפְנֵי יְהוָה׃
wehewí et-happár el-pétach óhel mo’éd lifné adonáj wesamách et-jadó al-rósch happár weschachát et-happár lifné adonáj
веѓеви́ эт-ѓапа́р эль-пэ́тах о́ѓель моэ́д лифнэ́ адона́й весама́х эт-ядо́ аль-ро́ш ѓапа́р вешаха́т эт-ѓапа́р лифнэ́ адона́й
veheví et-happár el-péta’h óhel mo’éd lifné adonáy vessamákh et-yadó al-róch happár vecha’hát et-happár lifné adonáy
4. Und er soll diesen Stier zum Eingang des Zeltes der Begegnung vor den HERRN bringen, und seine Hand auf den Kopf des Stieres legen, und diesen Stier vor dem HERRN schlachten.
4. И приведёт он этого быка ко входу в Шатёр откровения перед Господом, и возложит руку свою на голову быка, и забьёт этого быка перед Господом.
4. Et il amènera ce taureau à l’entrée de la Tente d’assignation devant le SEIGNEUR, et posera sa main sur la tête du taureau, et égorgera ce taureau devant le SEIGNEUR.
In der Physik des Tempels stellen wir uns vor, als ob der Höchste durch den Eingang des Zeltes der Begegnung (óhel mo’éd) auf uns schaut, als ob Sein Blick aus dem Zelt auf uns gerichtet ist. Deshalb, wenn wir sagen vor dem Eingang des Zeltes, ist das gleichsam vor dem Höchsten. Selbstverständlich ist man überall vor dem Höchsten, wo auch immer, aber wir sprechen jetzt die Sprache des Tempels.
В физике храма мы представляем себе, словно Всевышний через вход в Шатёр откровения (о́ѓель моэ́д) смотрит на нас, словно Его взгляд устремлён на нас из Шатра. Поэтому, когда мы говорим перед входом в Шатёр, это словно перед Всевышним. Разумеется, что перед Всевышним – это везде, где угодно, но мы сейчас говорим языком Храма.
Dans la physique du temple, nous nous représentons comme si le Très-Haut nous regardait par l’entrée de la Tente d’assignation (ohel mo’ed), comme si Son regard était dirigé vers nous depuis la Tente. C’est pourquoi, quand nous disons devant l’entrée de la Tente, c’est comme devant le Très-Haut. Bien entendu, devant le Très-Haut, c’est partout, n’importe où, mais nous parlons maintenant la langue du Temple.
Und hier entsteht weiter ein Unterschied zu allen übrigen Opfern, von denen wir früher gelesen haben.
И тут дальше возникает отличие от всех остальных жертв, о которых мы читали раньше.
Et ici, plus loin, apparaît une différence avec tous les autres sacrifices dont nous avons lu auparavant.
וְלָקַח הַכֹּהֵן הַמָּשִׁיחַ מִדַּם הַפָּר וְהֵבִיא אֹתוֹ אֶל־אֹהֶל מוֹעֵד׃
welakách hakkohén hammaschíach middám happár wehewí otó el-óhel mo’éd
велака́х ѓакоѓе́н ѓамаши́ях мида́м ѓапа́р веѓеви́ ото́ эль-о́ѓель моэ́д
velaká’h hakkohén hammachíya’h middám happár veheví otó el-óhel mo’éd
5. Und der gesalbte Kohen nahm vom Blut des Stieres und brachte es in das Zelt der Begegnung hinein.
5. И взял помазанный коѓен от крови быка, и внёс его в Шатёр откровения.
5. Et le kohen oint prit du sang du taureau, et l’apporta dans la Tente d’assignation.
Hier wird der Kohen der Gesalbte (hakkohén hammaschíach) genannt, weil er in diesem Fall Aharon repräsentiert. Alle Übrigen befinden sich im Status der Söhne Aharons, dieser Kohen aber im Status Aharons selbst, desjenigen, der die hauptsächliche Salbung des Priestertums trägt. Wir sehen hier zum ersten Mal, dass das Blut in das Zelt der Begegnung hineingebracht wird. Wiederum wird das nicht bei allen Opfern so sein. Hier geht es um den Hohepriester, das heißt um einen sehr hochgestellten Menschen, um einen Vorsteher, um den, der zum Dienst im Heiligen bestimmt ist. Wenn er etwas angestellt, Schmutz gemacht hat, dann zeigt sich dieser Schmutz im Heiligen, und dorthin geht er hinein.
Здесь коѓен называется помазанным (ѓакоѓе́н ѓамаши́ях), потому что он в данном случае представляет Аѓарона. Все остальные находятся в статусе сыновей Аѓарона, а этот коѓен – в статусе самого Аѓарона, того, кто несёт главное помазание священства. Мы тут впервые видим, что кровь вносится в Шатёр откровения. Опять-таки это не со всеми жертвами будет так. Здесь идёт речь о первосвященнике, то есть об очень высокопоставленном человеке, о предстоятеле, о том, кто предназначен ко служению в Святом. Если он набедокурил, напачкал, то эта грязь проявляется в Святом, и туда он входит.
Ici le kohen est appelé oint (hakkohen hammachia’h), parce que dans ce cas il représente Aharon. Tous les autres sont dans le statut des fils d’Aharon, mais ce kohen est dans le statut d’Aharon lui-même, de celui qui porte l’onction principale de la prêtrise. Nous voyons ici pour la première fois que le sang est apporté dans la Tente d’assignation. Là encore, il n’en sera pas ainsi avec tous les sacrifices. Il s’agit ici du grand prêtre, c’est-à-dire d’un homme très haut placé, du primat, de celui qui est destiné au service dans le Saint. S’il a fait des bêtises, s’il a sali, cette saleté se manifeste dans le Saint, et c’est là qu’il entre.
וְטָבַל הַכֹּהֵן אֶת־אֶצְבָּעוֹ בַּדָּם וְהִזָּה מִן־הַדָּם שֶׁבַע פְּעָמִים לִפְנֵי יְהוָה אֶת־פְּנֵי פָּרֹכֶת הַקֹּדֶשׁ׃
wetawál hakkohén et-ezba’ó baddám wehissá min-haddám schéwa pe’amím lifné adonáj et-pené paróchet hakkódesch
ветава́ль ѓакоѓе́н эт-эцбао́ бада́м веѓиза́ мин-ѓада́м ше́ва пеами́м лифнэ́ адона́й эт-пенэ́ паро́хет ѓако́деш
vetavál hakkohén et-etsbaó baddám vehizzá min-haddám chéva pe’amím lifné adonáy et-pené parókhet hakkódech
6. Und der Kohen tauchte seinen Finger in das Blut und sprengte (schüttelte ab) das Blut siebenmal vor dem HERRN, vor dem heiligen Vorhang.
6. И обмакнул коѓен палец свой в крови, и брызнул (стряхнул) кровь семь раз перед Господом, перед завесой святой.
6. Et le kohen trempa son doigt dans le sang, et aspergea (secoua) le sang sept fois devant le SEIGNEUR, devant le voile saint.
Nicht auf den Vorhang selbst, sondern vor den Vorhang sprengt er dieses Blut, in seine Richtung. Wenn etwas auf den Vorhang gekommen ist, ist das nicht schlimm, aber das Ziel ist, nicht auf den Vorhang zu sprengen. Bei den Reinigungsopfern sprengt man das Blut dorthin, wo Reinigung nötig ist. In diesem Fall wird mit dem Blut der Vorhang gereinigt und weiter:
Не на саму завесу, а перед завесой он брызгает этой кровью, в её направлении. Если попало на завесу, то ничего страшного, но цель – не брызгать на завесу. В жертвах очистительных кровь брызгают туда, где необходимо очищение. В данном случае кровью очищается завеса и дальше:
Ce n’est pas sur le voile lui-même, mais devant le voile qu’il asperge ce sang, dans sa direction. Si cela tombe sur le voile, ce n’est pas grave, mais le but est de ne pas asperger le voile. Dans les sacrifices de purification, on asperge le sang là où une purification est nécessaire. Dans ce cas, c’est le voile qui est purifié par le sang, et ensuite :
וְנָתַן הַכֹּהֵן מִן־הַדָּם עַל־קַרְנוֹת מִזְבַּח קְטֹרֶת הַסַּמִּים לִפְנֵי יְהוָה אֲשֶׁר בְּאֹהֶל מוֹעֵד וְאֵת כָּל־דַּם הַפָּר יִשְׁפֹּךְ אֶל־יְסוֹד מִזְבַּח הָעֹלָה אֲשֶׁר־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד׃
wenatán hakkohén min-haddám al-karnót misbách ketóret hassammím lifné adonáj aschér be’óhel mo’éd we’ét kol-dám happár jischpóch el-jessód misbách ha’olá ascher-pétach óhel mo’éd
вената́н ѓакоѓе́н мин-ѓада́м аль-карно́т мизба́х кето́рет ѓасами́м лифнэ́ адона́й аше́р бео́ѓель моэ́д веэ́т коль-да́м ѓапа́р йишпо́х эль-есо́д мизба́х ѓаола́ ашер-пэ́тах о́ѓель моэ́д
venatán hakkohén min-haddám al-karnót mizbá’h ketóret hassammím lifné adonáy achér be’óhel mo’éd ve’ét kol-dám happár yichpókh el-yesód mizbá’h ha’olá acher-péta’h óhel mo’éd
7. Und der Kohen wird von dem Blut auf die Hörner des Räucheraltars geben vor dem HERRN, der im Zelt der Begegnung ist, und das ganze übrige Blut des Stiers soll er am Fuß des Altars des Ganzopfers ausgießen, der vor dem Eingang zum Zelt der Begegnung ist.
7. И даст коѓен от крови на рога жертвенника воскурений перед Господом, который в Шатре откровения, а всю остальную кровь быка он должен вылить у основания жертвенника всесожжения, который перед входом в Шатёр откровения.
7. Et le kohen mettra du sang sur les cornes de l’autel des encensements devant le SEIGNEUR, qui est dans la Tente d’assignation, et tout le reste du sang du taureau, il doit le verser à la base de l’autel de l’holocauste, qui est devant l’entrée de la Tente d’assignation.
Außer dass der Kohen den paróchet (Vorhang) besprengt und reinigt, reinigt er mit dem Blut auch den Räucheraltar, der sich im Heiligen befindet. Da der Kohen, wie wir gesagt haben, im Heiligen etwas angestellt hat – sein Arbeitsplatz ist das Heilige –, geschieht auch dort die Reinigung. Siebenmal besprengt er den Vorhang, dann besprengt er die Hörner des Altars. Sieben ist eine symbolische Zahl, die einen Zyklus abschließt. Die Zahl sieben bedeutet in der Tora sehr viel, zum Beispiel die Wochentage und dergleichen. Und das übrige Blut gießt er dann draußen aus und reinigt so den Altar des Ganzopfers. Das heißt, es findet so ein gründliches Aufräumen statt, bei dem sowohl im Heiligen als auch im Hof des Tempels aufgeräumt wird.
Кроме того, что коѓен окропляет и очищает паро́хет (завесу), он очищает кровью и жертвенник воскурений, который находится в Святом. Поскольку коѓен, как мы сказали, набедокурил в Святом, его место работы – это Святое, то там и происходит очищение. Семь раз он кропи́т завесу, затем он окропляет рога жертвенника. Семь – это символическое число, заканчивающее цикл. Число семь очень многое значит в Торе, например, дни недели и тому подобное. И остальную кровь он выливает уже наружу, очищая жертвенник всесожжения. То есть происходит такая основательная уборка, когда убирают и в Святом, и во дворе Храма.
Outre que le kohen asperge et purifie le parokhet (voile), il purifie avec le sang aussi l’autel des encensements, qui se trouve dans le Saint. Puisque le kohen, comme nous l’avons dit, a fait des bêtises dans le Saint, son lieu de travail, c’est le Saint, c’est donc là qu’a lieu la purification. Sept fois il asperge le voile, ensuite il asperge les cornes de l’autel. Sept, c’est un nombre symbolique, qui achève un cycle. Le nombre sept signifie énormément de choses dans la Torah, par exemple les jours de la semaine et ainsi de suite. Et le reste du sang, il le verse déjà dehors, en purifiant l’autel de l’holocauste. C’est-à-dire qu’il se fait un de ces grands nettoyages en profondeur, où l’on nettoie et dans le Saint, et dans la cour du Temple.
וְאֶת־כָּל־חֵלֶב פַּר הַחַטָּאת יָרִים מִמֶּנּוּ אֶת־הַחֵלֶב הַמְכַסֶּה עַל־הַקֶּרֶב וְאֵת כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב׃
we’et-kol-chélew par hachattát jarím mimménnu et-hachélew hamchassé al-hakkérew we’ét kol-hachélewDie russische Umschrift hat im vorletzten Wort ein zusätzliches „sch“. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: hachélew. aschér al-hakkérew
веэт-коль-хэ́лев пар ѓахата́т яри́м мимэ́ну эт-ѓахэ́лев ѓамхасэ́ аль-ѓакэ́рев веэ́т коль-ѓахэ́шлев аше́р аль-ѓакэ́рев
ve’et-kol-‚hélev par ha’hattát yarím mimménnou et-ha’hélev hamkhassé al-hakkérev ve’ét kol-ha’hélevLa translittération russe déforme ici ce mot par une lettre de trop ; l'hébreu porte ha'hélev (« la graisse »), que la translittération française suit. achér al-hakkérev
8. Und alles Fett vom Stier des Reinigungsopfers, er wird es abheben (das heißt, er wird es in einem Stück nehmen und es abtrennen) – alles, was die Eingeweide bedeckt, er wird alles Fett entfernen, das an den Eingeweiden ist.
8. И весь жир от быка очистительного, поднимет его, (то есть возьмет его одним куском и отделит его) – всë, что покрывает внутренности, уберёт весь жир, который на внутренностях.
8. Et toute la graisse du taureau purificatoire, il la lèvera, (c’est-à-dire qu’il la prendra d’un seul morceau et la séparera) – tout ce qui couvre les entrailles, il enlèvera toute la graisse qui est sur les entrailles.
וְאֵת שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עֲלֵיהֶן אֲשֶׁר עַל־הַכְּסָלִים וְאֶת־הַיֹּתֶרֶת עַל־הַכָּבֵד עַל־הַכְּלָיוֹת יְסִירֶנָּה׃
we’ét scheté hakkelajot we’et-hachélew aschér alehén aschér al-hakkessalím we’et-hajotéret al-hakkawéd al-hakkelajot jessirénna
веэ́т шетэ́ ѓакелаëт веэт-ѓахэ́лев аше́р алеѓе́н аше́р аль-ѓакесали́м веэт-ѓаëтэ́рет аль-ѓакавэ́д аль-ѓакелаëт есирэ́на
ve’ét cheté hakkelayot ve’et-ha’hélev achér alehén achér al-hakkessalím ve’et-hayotéret al-hakkavéd al-hakkelayot yesirénna
9. Und die zwei Nieren mit dem Fett, das an ihnen ist, und das Fett, das am oberen Teil der Hüften ist, und den geschwänzten Lappen der Leber wird er zusammen mit den Nieren abtrennen,
9. И две почки с жиром, который на них, и жир, который на верхней части бёдер, и хвостатую долю печени вместе с почками отделит,
9. Et les deux reins avec la graisse qui est sur eux, et la graisse qui est sur la partie supérieure des cuisses, et le lobe caudé du foie avec les reins, il les séparera,
Hier trennt der Kohen nach einem ähnlichen Prinzip wie beim Opfer schelamím Teile von den Eingeweiden des Stiers ab, zur Darbringung auf dem Altar.
Тут, по похожему для жертвы шлами́м принципу, коѓен отделяет части от внутренностей быка для приношения на жертвеннике.
Ici, selon un principe semblable à celui du sacrifice chélamim, le kohen sépare des parts des entrailles du taureau pour l’offrande sur l’autel.
כַּאֲשֶׁר יוּרַם מִשּׁוֹר זֶבַח הַשְּׁלָמִים וְהִקְטִירָם הַכֹּהֵן עַל מִזְבַּח הָעֹלָה׃
ka’aschér jurám mischór séwach haschelamím wehiktirám hakkohén al misbách ha’olá
кааше́р юра́м мишо́р зэ́вах ѓашелами́м веѓиктира́м ѓакоѓе́н аль мизба́х ѓаола́
ka’achér yourám michór zéva’h hachelamím vehiktirám hakkohén al mizbá’h ha’olá
10. Wie man sie vom Stier abhebt, der als schelamím zum Opfer dargebracht wird, und der Kohen verbrennt sie (räuchert sie) auf dem Altar des Ganzopfers.
10. Как поднимают с быка, который приносится в жертву в шлами́м, и коѓен сжигает их (воскуряет) на жертвеннике всесожжения.
10. Comme on les lève du taureau qui est offert en sacrifice en chélamim, et le kohen les brûle (les fait fumer) sur l’autel de l’holocauste.
Wie im Fall des Opfers schelamím (des Versöhnungsopfers), wird der Kohen auf genau dieselbe Weise die Eingeweide abtrennen und sie auf dem Altar verbrennen. Und das ist der Teil des Höchsten bei jedem Opfer. Wer bekommt noch einen Teil dieses Opfers? In diesem Fall bekommt niemand etwas.
Как и в случае с жертвой шлами́м (жертвой примирения), точно таким же образом коѓен отделит внутренности и сожжёт их на жертвеннике. И это часть Всевышнего в любой жертве. Кто ещё получает часть этой жертвы? В данном случае никто не получает.
Comme dans le cas du sacrifice chélamim (sacrifice de réconciliation), exactement de la même manière le kohen séparera les entrailles et les brûlera sur l’autel. Et c’est la part du Très-Haut dans tout sacrifice. Qui d’autre reçoit une part de ce sacrifice ? Dans ce cas-ci, personne n’en reçoit.
וְאֶת־עוֹר הַפָּר וְאֶת־כָּל־בְּשָׂרוֹ עַל־רֹאשׁוֹ וְעַל־כְּרָעָיו וְקִרְבּוֹ וּפִרְשׁוֹ׃
we’et-ór happár we’et-kol-bessaró al-roschó we’al-kera’áw wekirbó ufirschó
веэт-о́р ѓапа́р веэт-коль-бесаро́ аль-рошо́ веаль-кераа́в векирбо́ уфиршо́
ve’et-ór happár ve’et-kol-bessaró al-rochó ve’al-kera’áv vekirbó oufirchó
11. Aber die Haut des Stiers, all sein Fleisch samt dem Kopf und seinen Unterschenkeln, und seine Eingeweide mit dem Mist,
11. А шкуру быка, всë его мясо вместе с головой и голенями его, и внутренности его с навозом,
11. Et la peau du taureau, toute sa chair avec la tête et ses jarrets, et ses entrailles avec le fumier,
Wenn wir uns erinnern: Beim Opfer schelamím wurden die Eingeweide gewaschen, dort musste man die Eingeweide reinigen. Hier wird nichts gewaschen, und man nimmt die Haut des Stiers samt Kopf und Unterschenkeln, samt seinem Mist, der in den Därmen ist.
Если мы помним, в жертве шлами́м внутренности омывались, там нужно было очистить внутренности. Здесь ничего не моется, и берётся шкура быка вместе с головой и голенями, вместе с навозом его, который в кишках.
Si nous nous en souvenons, dans le sacrifice chélamim les entrailles étaient lavées, là il fallait nettoyer les entrailles. Ici rien n’est lavé, et l’on prend la peau du taureau avec la tête et les jarrets, avec son fumier, qui est dans les intestins.
וְהוֹצִיא אֶת־כָּל־הַפָּר אֶל־מִחוּץ לַמַּחֲנֶה אֶל־מָקוֹם טָהוֹר אֶל־שֶׁפֶךְ הַדֶּשֶׁן וְשָׂרַף אֹתוֹ עַל־עֵצִים בָּאֵשׁ עַל־שֶׁפֶךְ הַדֶּשֶׁן יִשָּׂרֵף׃
wehozí et-kol-happár el-michúz lammachané el-makóm tahór el-schéfech haddéschen wesaráf otó al-ezím ba’ésch al-schéfech haddéschen jissaréf
веѓоци́ эт-коль-ѓапа́р эль-миху́ц ламаханэ́ эль-мако́м таѓо́р эль-ше́фех ѓадэ́шен весара́ф ото́ аль-эци́м баэ́ш аль-ше́фех ѓадэ́шен йисарэ́ф
vehotsí et-kol-happár el-mi’hoúts lamma’hané el-makóm tahór el-chéfekh haddéchen vessaráf otó al-etsím ba’éch al-chéfekh haddéchen yissaréf
12. Und er wird diesen ganzen Stier über die Grenzen des Lagers hinausschaffen an einen reinen Ort – dorthin, wo die Asche ausgeschüttet wird, und verbrannte ihn dort auf Holz im Feuer, an dem Ort, wo die Asche hinausgeworfen wird.
12. И вытащит он всего этого быка за пределы стана в чистое место – туда, где высыпается пепел, и сжёг его там на дровах на огне, на том месте, где выбрасывается пепел.
12. Et il sortira tout ce taureau hors du camp, en un lieu pur – là où l’on déverse la cendre, et il le brûla là sur du bois, au feu, à l’endroit où l’on jette la cendre.
Wir haben schon darüber gesprochen, jetzt sehen wir es uns etwas genauer an. Wenn ein Mensch ein Ganzopfer darbringt, verbrennt es in Wirklichkeit nicht ganz, es ist unmöglich, das ganze Opfer zu verbrennen. Es bleibt so eine eigentümliche fettige Asche, die man nicht verbrennen kann. Man nahm sie mit Schaufeln, einen Teil davon legte man neben den Altar. Man erzählt von so einem Wunder, als hätte die Erde diese Asche verschluckt (ich weiß es nicht). Den anderen Teil trug man über die Grenzen des Lagers hinaus als Zeugnis dafür, dass im Tempel Opfer dargebracht werden, dass eine bestimmte Arbeit geschieht. Das ist genauso, wie wenn neben einem Laden Pappkartons von Konserven stehen und man sagen kann: Im Laden verkauft man Konserven, in ihm geht irgendeine Arbeit vor sich. Genau so, wie gewisse Schalen oder Hüllen, wurde diese Asche nach draußen getragen. Diese Asche, das Vorhandensein dieser Asche in uns – selbst wenn wir uns selbst nicht ganz dem Höchsten weihen können, uns nicht völlig zum Ganzopfer hingeben können, so sehr wir es auch wollten –, das ist in Wirklichkeit ebenfalls ein Zeugnis unserer Arbeit. Zu dieser Asche, zu diesem Ort, der eine Müllhalde ist, eine Aschenhalde, bringt man diesen Stier hinaus. In diesem Fall (anders als in anderen Fällen des Sündopfers) isst der Kohen seinen Teil des Opfers nicht, weil er die sündigende Seite ist: Obwohl er das Opfer darbringt, bekommt er seinen Teil nicht.
Мы говорили уже об этом, сейчас разберём немного подробнее. Когда человек приносит жертву всесожжения, на самом деле, она не сгорает вся, невозможно сжечь всю жертву. Остаётся такой своеобразный жирный пепел, который сжечь нельзя. Его брали лопатами, часть его клали у жертвенника. Рассказывают про такое чудо, будто земля поглощала этот пепел (я не знаю). Другую часть выносили за пределы стана как свидетельство того, что жертвы в Храме приносятся, что происходит определённая работа. Это так же, как если возле магазина стоят картонные ящики из-под консервов, и можно сказать: в магазине продают консервы, в нём какая-то работа идёт. Точно так же, как некие шкурки или оболочки, выносился этот пепел наружу. Этот пепел, наличие этого пепла в нас – даже когда мы и сами не можем всего себя посвятить Всевышнему, не можем всецело во всесожжение себя отдать, сколько бы мы не хотели – это тоже, на самом деле, свидетельство нашей работы. К этому пеплу, к этому месту, которое является мусорной свалкой, пепельной свалкой, выносят этого быка. В этом случае (в отличие от других случаев жертвы за грех) коѓен не ест своей части жертвы, потому что он – согрешающая сторона: несмотря на то что он и приносит жертву, своей части он не получает.
Nous en avons déjà parlé, maintenant nous allons l’examiner un peu plus en détail. Quand un homme apporte un holocauste, en réalité, il ne brûle pas entièrement, il est impossible de brûler tout le sacrifice. Il reste une sorte de cendre grasse particulière, qu’on ne peut pas brûler. On la prenait avec des pelles, on en posait une partie près de l’autel. On raconte un miracle, comme quoi la terre absorbait cette cendre (je ne sais pas). L’autre partie, on la portait hors du camp comme témoignage de ce que des sacrifices sont apportés au Temple, de ce qu’un certain travail a lieu. C’est comme lorsque près d’un magasin il y a des cartons de boîtes de conserve, et on peut dire : dans ce magasin on vend des conserves, il s’y fait un certain travail. Exactement de la même façon, comme des sortes de pelures ou d’enveloppes, cette cendre était portée dehors. Cette cendre, la présence de cette cendre en nous – même quand nous ne pouvons pas nous-mêmes nous consacrer tout entiers au Très-Haut, que nous ne pouvons pas nous donner entièrement en holocauste, autant que nous le voudrions – c’est aussi, en réalité, un témoignage de notre travail. Vers cette cendre, vers cet endroit, qui est une décharge d’ordures, une décharge de cendres, on porte ce taureau. Dans ce cas (à la différence des autres cas de sacrifice pour le péché) le kohen ne mange pas sa part du sacrifice, parce qu’il est la partie qui pèche : bien qu’il apporte le sacrifice, sa part, il ne la reçoit pas.
Der zweite Fall, die zweite Situation, von der die Tora spricht, ist, wenn die ganze Gemeinde Israels sündigt, das ganze Volk Israel. Die Kommentatoren sagen, dass hier möglicherweise vom Gericht die Rede ist, nicht vom ganzen Volk. Aber wenn wir den einfachen Sinn der Tora lesen, dann hat die ganze Gemeinde, das ganze Volk mit irgendeiner unklaren Sünde gesündigt, das ganze Volk hat sich geirrt und diesen Irrtum erkannt.
Второй случай, вторая ситуация, о которой Тора говорит – это когда согрешает вся община Израиля, весь народ Израиля. Комментаторы говорят, что, возможно, речь здесь идёт о суде, не обо всём народе. Но если мы читаем простой смысл Торы, то вся община, весь народ каким-то непонятным грехом согрешил, весь народ ошибся и осознал эту ошибку.
Le deuxième cas, la deuxième situation dont parle la Torah, c’est quand toute la communauté d’Israël pèche, tout le peuple d’Israël. Les commentateurs disent que, peut-être, il s’agit ici du tribunal, pas de tout le peuple. Mais si nous lisons le sens simple de la Torah, alors toute la communauté, tout le peuple a péché d’un péché incompréhensible, tout le peuple s’est trompé et a pris conscience de cette erreur.
וְאִם כָּל־עֲדַת יִשְׂרָאֵל יִשְׁגּוּ וְנֶעְלַם דָּבָר מֵעֵינֵי הַקָּהָל וְעָשׂוּ אַחַת מִכָּל־מִצְוֹת יְהוָה אֲשֶׁר לֹא־תֵעָשֶׂינָה וְאָשֵׁמוּ׃
we’ím kol-adát jisraél jischgú wene’lám dawár me’ené hakkahál we’assú achát mikkol-mizwót adonáj aschér lo-te’asséna we’aschému
веи́м коль-ада́т йисраэ́ль йишгу́ вене’ла́м дава́р меэнэ́ ѓакаѓа́ль веасу́ аха́т миколь-мицво́т адона́й аше́р ло-теасэ́на веаше́му
ve’ím kol-adát yisraél yichgoú vene’lám davár me’ené hakkahál ve’assoú a’hát mikkol-mitsvót adonáy achér lo-te’asséna ve’achémou
13. Und wenn die ganze Gemeinde Israels sich geirrt hat und es vor den Augen der Gemeinde (der Menge) verborgen war, und sie eines der Gebote des HERRN getan haben, das verboten ist, und sich unrein fühlten,
13. А если вся община Израиля ошиблась, и сокрыто было это от глаз общины (толпы), и сделали одну из заповедей Господних, которую запрещено, и почувствовали себя нечистыми,
13. Et si toute la communauté d’Israël s’est trompée, et que cela a été caché aux yeux de la communauté (de la foule), et qu’ils ont fait l’un des commandements du SEIGNEUR, qui est interdit, et se sont sentis impurs,
וְנוֹדְעָה הַחַטָּאת אֲשֶׁר חָטְאוּ עָלֶיהָ וְהִקְרִיבוּ הַקָּהָל פַּר בֶּן־בָּקָר לְחַטָּאת וְהֵבִיאוּ אֹתוֹ לִפְנֵי אֹהֶל מוֹעֵד׃
wenode’á hachattát aschér chate’ú aléha wehikríwu hakkahál par ben-bakár lechattát wehewíu otó lifné óhel mo’éd
венодеа́ ѓахата́т аше́р хатеу́ але́ѓа веѓикри́ву ѓакаѓа́ль пар бен-бака́р лехата́т веѓеви́у ото́ лифнэ́ о́ѓель моэ́д
venode’á ha’hattát achér ‚hate’oú aléha vehikrívou hakkahál par ben-bakár le’hattát vehevíou otó lifné óhel mo’éd
14. Und sie erfuhren von der Sünde, die sie begangen hatten, und die Gemeinde wird par ben-bakár (einen jungen Stier, einen Stier Stiersohn) als Reinigungsopfer darbringen, sie werden ihn zum Zelt der Begegnung bringen,
14. И узнали они о грехе, который совершили, и принесёт община пар бен-бака́р (молодого быка, быка быко́вича) в очистительную жертву, приведут его к Шатру откровения,
14. Et ils apprirent le péché qu’ils avaient commis, et la communauté apportera par ben-bakar (un jeune taureau, un taureau fils de taureau) en sacrifice purificatoire, ils l’amèneront à la Tente d’assignation,
Die Gemeinde hat ein Gebot übertreten, hat das getan, wovon gesagt ist: Tu es nicht, und sie erfuhren von der Sünde, die sie begangen hatten. Was bedeutet das? Wir haben davon gesprochen, dass ein Mensch versehentlich mit irgendeiner Sünde sündigen kann und nicht weiß, mit welcher Sünde genau; er weiß vielleicht nicht einmal, dass er gesündigt hat. Zum Beispiel hat er irgendwo etwas Unreines berührt, was verboten ist, oder irgendwo etwas gegessen, weil er dachte, es sei erlaubte Speise, aber dem war nicht so. Und noch viele allerlei Unannehmlichkeiten können geschehen. Der Mensch hat nicht erfahren, wo er gesündigt hat, aber er fühlte etwas Unreines in sich. Und dann kann er, wie wir gesagt haben, das Opfer olá (Ganzopfer) darbringen. Aber wenn er erfahren hat, wenn ihm offenbar wurde, worin er gesündigt hat, dann bringt er das Opfer chatát (das Reinigungsopfer) dar. Hier ist der Fall, dass man zuerst versehentlich gesündigt hat, „die Truppe hat nicht bemerkt …“, dass sie gesündigt hat, und danach erfahren hat, worin die Sünde bestand, das heißt, man muss ebenfalls das Opfer chatát darbringen.
Община нарушила заповедь, сделала то, о чëм сказано: не делай, и узнали они о грехе, который совершили. Что это значит? Мы говорили о том, что человек может согрешить нечаянно каким-то грехом и не знать, каким именно грехом; он даже может не знать, что он согрешил. Например, где-то он прикоснулся к чему-то нечистому, что запрещено, или где-то он съел что-то, думая, что это дозволенная пища, а это не так. И ещё много всяких неприятностей может случиться. Человек не узнал, где он согрешил, но чувствовал что-то нечистое в себе. И тогда, как мы говорили, он может принести жертву ола́ (всесожжение). Но если он узнал, если ему открылось, в чём он согрешил, то он приносит жертву хата́т (жертву очистительную). Здесь тот случай, когда сначала согрешили нечаянно, «отряд не заметил…» то, что он согрешил, а потом узнали, в чём был грех, то есть также должны принести жертву хата́т.
La communauté a transgressé le commandement, a fait ce dont il est dit : ne fais pas, et ils apprirent le péché qu’ils avaient commis. Qu’est-ce que cela signifie ? Nous avons dit qu’un homme peut pécher par mégarde d’un certain péché et ne pas savoir de quel péché précisément ; il peut même ne pas savoir qu’il a péché. Par exemple, quelque part il a touché quelque chose d’impur, ce qui est interdit, ou quelque part il a mangé quelque chose en pensant que c’était une nourriture permise, alors que ce n’est pas le cas. Et encore beaucoup de désagréments de toutes sortes peuvent arriver. L’homme n’a pas appris où il a péché, mais il sentait quelque chose d’impur en lui. Et alors, comme nous l’avons dit, il peut apporter un sacrifice ola (holocauste). Mais s’il a appris, s’il lui a été révélé en quoi il a péché, alors il apporte un sacrifice ‚hatat (sacrifice purificatoire). Ici, c’est le cas où d’abord on a péché par mégarde, « le détachement n’a pas remarqué… » qu’il avait péché, et ensuite on a appris en quoi consistait le péché, c’est-à-dire qu’on doit aussi apporter un sacrifice ‚hatat.
וְסָמְכוּ זִקְנֵי הָעֵדָה אֶת־יְדֵיהֶם עַל־רֹאשׁ הַפָּר לִפְנֵי יְהוָה וְשָׁחַט אֶת־הַפָּר לִפְנֵי יְהוָה׃
wesamechú sikné ha’edá et-jedehém al-rósch happár lifné adonáj weschachát et-happár lifné adonáj
весамеху́ зикнэ́ ѓаэда́ эт-едеѓе́м аль-ро́ш ѓапа́р лифнэ́ адона́й вешаха́т эт-ѓапа́р лифнэ́ адона́й
vessamekhoú zikné ha’edá et-yedehém al-róch happár lifné adonáy vecha’hát et-happár lifné adonáy
15. Und die Ältesten der Gemeinde werden ihre Hände auf den Kopf des Stiers legen vor dem HERRN, und sie werden den Stier vor dem HERRN schlachten.
15. И возложат старейшины общины руки свои на голову быка перед Господом, и забьют быка перед Господом.
15. Et les anciens de la communauté poseront leurs mains sur la tête du taureau devant le SEIGNEUR, et ils égorgeront le taureau devant le SEIGNEUR.
וְהֵבִיא הַכֹּהֵן הַמָּשִׁיחַ מִדַּם הַפָּר אֶל־אֹהֶל מוֹעֵד׃
wehewí hakkohén hammaschíach middám happár el-óhel mo’éd
веѓеви́ ѓакоѓе́н ѓамаши́ях мида́м ѓапа́р эль-о́ѓель моэ́д
veheví hakkohén hammachíya’h middám happár el-óhel mo’éd
16. Und der gesalbte Kohen bringt das Blut des Stiers in das Zelt der Begegnung hinein,
16. И вносит помазанный коѓен кровь быка в Шатёр откровения,
16. Et le kohen oint apporte le sang du taureau dans la Tente d’assignation,
וְטָבַל הַכֹּהֵן אֶצְבָּעוֹ מִן־הַדָּם וְהִזָּה שֶׁבַע פְּעָמִים לִפְנֵי יְהוָה אֵת פְּנֵי הַפָּרֹכֶת׃
wetawál hakkohén ezba’ó min-haddám wehissá schéwa pe’amím lifné adonáj et-pené happaróchet
ветава́ль ѓакоѓе́н эцбао́ мин-ѓада́м веѓиза́ ше́ва пеами́м лифнэ́ адона́й эт-пенэ́ ѓапаро́хет
vetavál hakkohén etsba’ó min-haddám vehizzá chéva pe’amím lifné adonáy et-pené happarókhet
17. Und der Kohen tauchte seinen Finger in das Blut und spritzte siebenmal vor dem HERRN, vor dem Vorhang (in Richtung des Vorhangs).
17. И макнул коѓен палец свой в кровь, и брызнул семь раз перед Господом, перед завесой (в сторону завесы).
17. Et le kohen trempa son doigt dans le sang, et aspergea sept fois devant le SEIGNEUR, devant le voile (en direction du voile).
וּמִן־הַדָּם יִתֵּן עַל־קַרְנֹת הַמִּזְבֵּחַ אֲשֶׁר לִפְנֵי יְהוָה אֲשֶׁר בְּאֹהֶל מוֹעֵד וְאֵת כָּל־הַדָּם יִשְׁפֹּךְ אֶל־יְסוֹד מִזְבַּח הָעֹלָה אֲשֶׁר־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד׃
umin-haddám jittén al-karnót hammisbéach aschér lifné adonáj aschér be’óhel mo’éd we’ét kol-haddám jischpóch el-jessód misbách ha’olá ascher-pétach óhel mo’éd
умин-ѓада́м йитэ́н аль-карно́т ѓамизбэ́ях аше́р лифнэ́ адона́й аше́р бео́ѓель моэ́д веэ́т коль-ѓада́м йишпо́х эль-есо́д мизба́х ѓаола́ ашер-пэ́тах о́ѓель моэ́д
oumin-haddám yittén al-karnót hammizbéya’h achér lifné adonáy achér be’óhel mo’éd ve’ét kol-haddám yichpókh el-yesód mizbá’h ha’olá acher-péta’h óhel mo’éd
18. Und von dem Blut wird er auf die Hörner des Altars geben, der vor dem HERRN ist, der im Zelt der Begegnung ist, und alles Blut wird er an den Fuß des Altars des Ganzopfers ausgießen, der vor dem Eingang zum Zelt der Begegnung ist.
18. А от крови даст на рога жертвенника, который перед Господом, который в Шатре откровения, а всю кровь выльет к основанию жертвенника всесожжения, который перед входом в Шатёр откровения.
18. Et du sang, il en mettra sur les cornes de l’autel qui est devant le SEIGNEUR, qui est dans la Tente d’assignation, et tout le sang, il le versera vers la base de l’autel de l’holocauste, qui est devant l’entrée de la Tente d’assignation.
Hier ist wieder vom Räucheraltar die Rede, obwohl er nicht direkt genannt wird. Alles geschieht fast genauso, wie es auch im ersten Fall geschah, außer dass nicht ein Mensch die Hände auf den Stier legt, sondern alle Häupter der Gemeinde die Hände auf den Stier legen.
Здесь снова речь идёт о жертвеннике воскурений, хотя он прямо не назван. Всё делается почти так же, как делалось и в первом случае, кроме того, что не один человек возлагает руки на быка, а все главы общины возлагают руки на быка.
Ici il s’agit de nouveau de l’autel des encensements, bien qu’il ne soit pas nommé directement. Tout se fait presque de la même façon que cela se faisait aussi dans le premier cas, sauf que ce n’est pas un seul homme qui pose les mains sur le taureau, mais tous les chefs de la communauté posent les mains sur le taureau.
וְאֵת כָּל־חֶלְבּוֹ יָרִים מִמֶּנּוּ וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה׃
we’ét kol-chelbó jarím mimménnu wehiktír hammisbécha
веэ́т коль-хельбо́ яри́м мимэ́ну веѓикти́р ѓамизбэ́ха
ve’ét kol-‚helbó yarím mimménnou vehiktír hammizbé’ha
19. Und alles Fett wird er von ihm abheben und auf dem Altar aufsteigen lassen.
19. А весь жир поднимет с него и вознесёт на жертвеннике.
19. Et toute la graisse, il la lèvera de lui et l’élèvera sur l’autel.
וְעָשָׂה לַפָּר כַּאֲשֶׁר עָשָׂה לְפַר הַחַטָּאת כֵּן יַעֲשֶׂה־לּוֹ וְכִפֶּר עֲלֵהֶם הַכֹּהֵן וְנִסְלַח לָהֶם׃
we’assá lappár ka’aschér assá lefár hachattát ken ja’asse-ló wechippér alehém hakkohén wenislách lahém
веаса́ лапа́р кааше́р аса́ лефа́р ѓахата́т кэн яасе-ло́ вехипэ́р алеѓе́м ѓакоѓе́н венисла́х лаѓе́м
ve’assá lappár ka’achér assá lefár ha’hattát ken ya’asse-ló vekhippér alehém hakkohén venislá’h lahém
20. Und er wird mit dem Stier tun, wie er mit dem ersten Stier getan hat, so wird er auch mit diesem tun, und der Kohen entsühnte sie, und es wird ihnen vergeben werden.
20. И сделает с быком, как он сделал с первым быком, так сделает и с этим, и искупил их коѓен, и будет прощено им.
20. Et il fera avec le taureau comme il a fait avec le premier taureau, ainsi fera-t-il aussi avec celui-ci, et le kohen les expia, et il leur sera pardonné.
Der Kohen entsühnte die Gemeinde, und der Gemeinde ist vergeben. Warum lesen wir im ersten Fall über den Kohen nicht, dass er sich selbst entsühnt hat (oder dass er entsühnt ist) und dass ihm vergeben ist, hier aber lesen wir das, und auch weiter werden wir diesen Ausdruck lesen? Lasst uns das klären.
Коѓен искупил общину, и прощено общине. Почему в первом случае про коѓена мы не читаем, что он самого себя искупил (или что он искуплен) и что прощено ему, а здесь мы читаем это, и дальше будем читать это выражение? Давайте разбираться.
Le kohen a expié la communauté, et il a été pardonné à la communauté. Pourquoi, dans le premier cas, ne lisons-nous pas à propos du kohen qu’il s’est expié lui-même (ou qu’il est expié) et qu’il lui est pardonné, alors qu’ici nous le lisons, et plus loin nous lirons encore cette expression ? Examinons cela.
Die Wurzel kaf-pe-resch bedeutet Sühne, Bedeckung, somit bedeutet das Wort lechappér (sühnen) bedecken; von derselben Wurzel kommt das Wort kapóret (Deckel). Das heißt, der Kohen bedeckte ihre Unreinheit, man kann sagen, er stopfte ihre Unreinheit, stopfte alle Ozonlöcher, die sie in die Atmosphäre gemacht hatten.
Корень каф-пэй-рэйш означает искупление, покрытие, таким образом,слово лехапе́р (искупить) означает покрыть; от того же корня слово капо́рет (крышка). То есть коѓен прикрыл их нечистоту, можно сказать, заделал их нечистоту, заделал все озоновые дыры, которые они сделали в атмосфере.
La racine kaf-pé-réch signifie expiation, couverture, ainsi, le mot lekhaper (expier) signifie couvrir ; de la même racine vient le mot kaporet (couvercle). C’est-à-dire que le kohen a recouvert leur impureté, on peut dire, a colmaté leur impureté, a colmaté tous les trous d’ozone qu’ils avaient faits dans l’atmosphère.
Jetzt zum Wort lehisloach (nislách – es wird vergeben werden). Es ist verbunden mit dem Wort nähern und mit dem Wort anheben: lislól – einen Weg bahnen, sulám – das ist Leiter; lessalék – das ist entfernen, wegwerfen und so weiter. Das heißt, das Wort slichá (Vergebung) ist mit Annäherung und Entfernung im Raum verbunden: Es wird ihnen erlaubt sein, sich dem Höchsten zu nähern, oder der Höchste wird sich ihnen nähern. Eben diese Entfernung, die wegen der Unreinheit zwischen der Gemeinde Israels und dem Höchsten entstanden ist, wird sich verringern, weil der Tempel gereinigt ist, eine Desinfektion stattgefunden hat und das Heiligtum wieder rein ist und das, was sie getan haben, berichtigt ist. Und das ist eigentlich die slichá – nicht so eine Vergebung, wie wenn wir jemandem eine Schuld vergeben, sondern die Wiederherstellung jener Nähe, die das Volk mit dem Höchsten hatte.
Теперь о слове леѓислоах (нисла́х – прощено будет). Оно связано со словом приближать и со словом приподнимать: лисло́ль – прокладывать дорогу, сула́м – это лестница; лесале́к – это удалять, отбрасывать и так далее. То есть слово слиха́ (прощение) связанно с приближением и удалением в пространстве: им дозволено будет приблизиться ко Всевышнему или Всевышний приблизится к ним. Вот это самое расстояние, которое возникло из-за нечистоты между общиной Израиля и Всевышним, оно сократится, потому что Храм очищен, произошла дезинфекция, и Святилище снова чистое, и то, что они сделали, исправлено. И это, собственно, и есть слиха́ – не такое прощение, когда мы прощаем кому-то долг, а восстановление той близости, которая была у народа со Всевышним.
Maintenant, à propos du mot lehisloa’h (nisla’h – il sera pardonné). Il est lié au mot rapprocher et au mot soulever : lislol – frayer un chemin, soulam – c’est une échelle ; lessalek – c’est éloigner, rejeter et ainsi de suite. C’est-à-dire que le mot sli’ha (pardon) est lié au rapprochement et à l’éloignement dans l’espace : il leur sera permis de s’approcher du Très-Haut, ou le Très-Haut s’approchera d’eux. Cette distance même, qui était apparue à cause de l’impureté entre la communauté d’Israël et le Très-Haut, elle se réduira, parce que le Temple est purifié, une désinfection a eu lieu, et le Sanctuaire est de nouveau pur, et ce qu’ils ont fait est réparé. Et c’est cela, à proprement parler, la sli’ha – non pas un pardon tel que lorsque nous remettons une dette à quelqu’un, mais le rétablissement de cette proximité qu’avait le peuple avec le Très-Haut.
Jetzt beantworten wir die gestellte Frage. In Bezug auf den Hohepriester ist nicht gesagt und er wird entsühnt werden, und es wird ihm vergeben werden, weil der Hohepriester sich auf einer solchen Stufe der Heiligkeit befindet, auf einer solchen Stufe der Nähe zum Höchsten, dass er sich in seinem Fall nur einmal irrt, wie ein Minenräumer. In jene Entfernung, in der er war, in jene Nähe, in jene Heiligkeit wird er nicht mehr eintreten können. Und sein ganzes Leben lang blieb er mit diesem Zweifel, mit einer gewissen Beschädigung, die zum größten Teil behoben ist, aber nicht endgültig. Deshalb gibt es für den Kohen keine Sühne und Vergebung, wie es sie für alle anderen gibt.
Теперь ответим на заданный вопрос. В отношении первосвященника не сказано и будет он искуплен, и будет прощено ему, потому что первосвященник находится на таком уровне святости, на таком уровне близости ко Всевышнему, что в его случае он ошибается один раз, как сапёр. На то расстояние, на котором он был, в ту близость, в ту святость он уже не сможет войти. И на всю жизнь он остался с этим сомнением, с неким повреждением, которое в большей своей части исправлено, но не окончательно. Поэтому для коѓена нет искупления и прощения, которые есть для всех остальных.
Maintenant répondons à la question posée. À l’égard du grand prêtre il n’est pas dit et il sera expié, et il lui sera pardonné, parce que le grand prêtre se trouve à un tel niveau de sainteté, à un tel niveau de proximité avec le Très-Haut, que dans son cas il se trompe une seule fois, comme un démineur. À cette distance à laquelle il était, dans cette proximité, dans cette sainteté, il ne pourra plus entrer. Et pour toute la vie il est resté avec ce doute, avec une certaine lésion, qui pour la plus grande part est réparée, mais pas définitivement. C’est pourquoi pour le kohen il n’y a pas l’expiation et le pardon qu’il y a pour tous les autres.
וְהוֹצִיא אֶת־הַפָּר אֶל־מִחוּץ לַמַּחֲנֶה וְשָׂרַף אֹתוֹ כַּאֲשֶׁר שָׂרַף אֵת הַפָּר הָרִאשׁוֹן חַטַּאת הַקָּהָל הוּא׃
wehozí et-happár el-michúz lammachané wesaráf otó ka’aschér saráf et happár harischón chattát hakkahál hu
веѓоци́ эт-ѓапа́р эль-миху́ц ламаханэ́ весара́ф ото́ кааше́р сара́ф эт ѓапа́р ѓаришо́н хата́т ѓакаѓа́ль ѓу
vehotsí et-happár el-mi’hoúts lamma’hané vessaráf otó ka’achér saráf et happár harichón ‚hattát hakkahál hou
21. Und er wird den Stier über die Grenzen des Lagers hinausschaffen und ihn verbrennen, wie er den ersten Stier verbrannt hat. Das ist ein Sündopfer der Gemeinde.
21. И вытащит быка за пределы лагеря, и сожжёт его, как сжёг он первого быка. Это жертва общинная за грех.
21. Et il sortira le taureau hors du camp, et le brûlera, comme il a brûlé le premier taureau. C’est le sacrifice communautaire pour le péché.
Ab dem 22. Vers wird der dritte Fall betrachtet – wenn ein Oberhaupt sündigt.
С 22 стиха рассматривается третий случай – когда согрешает начальник.
À partir du verset 22 est examiné le troisième cas – quand c’est un chef qui pèche.
אֲשֶׁר נָשִׂיא יֶחֱטָא וְעָשָׂה אַחַת מִכָּל־מִצְוֹת יְהוָה אֱלֹהָיו אֲשֶׁר לֹא־תֵעָשֶׂינָה בִּשְׁגָגָה וְאָשֵׁם׃
aschér nassí jechetá we’assá achát mikkol-mizwót adonáj eloháw aschér lo-te’asséna bischgagá we’aschém
аше́р наси́ ехета́ веаса́ аха́т миколь-мицво́т адона́й элоѓа́в аше́р ло-теасэ́на бишгага́ веаше́м
achér nassí ye’hetá ve’assá a’hát mikkol-mitsvót adonáy eloháv achér lo-te’asséna bichgagá ve’achém
22. Wenn ein Vorsteher sündigt und eines der Gebote des HERRN, seines Gottes, getan hat, das zu tun verboten ist, aus Versehen, und sich schuldig fühlt,
22. Когда согрешит начальник, и сделал одну из заповедей Господа Бога своего, которую запрещено делать, по ошибке, и чувствует вину,
22. Quand un chef péchera, et a fait l’un des commandements du SEIGNEUR son Dieu, qu’il est interdit de faire, par erreur, et se sent coupable,
In den ersten beiden Fällen haben wir gelesen: falls ein Kohen sündigt und falls die ganze Gemeinde Israels sündigt. Hier lesen wir etwas Erstaunliches: wenn ein Vorsteher sündigt. In Bezug auf den Vorsteher gibt es keine Frage falls, es gibt die Frage wann. Wann also sündigt ein Vorsteher? Ein Mensch, der Macht besitzt, irrt sich unvermeidlich, sündigt unvermeidlich, weil er eine Masse von Entscheidungen in kurzer Zeit treffen muss. Jeder Mensch, besonders ein Mensch, der Auto fährt, weiß, dass er während des Fahrens im Lauf von ein, zwei Minuten viele verschiedene Entscheidungen treffen muss. Manchmal werden nicht alle seine Entscheidungen die richtigsten sein. Genauso kann ein Arzt, ein Lehrer und jeder, der für sich und für andere in irgendeiner dynamischen Welt verantwortlich ist, nicht anders, als sich in seinen Handlungen zu irren. Deshalb gibt es keine Frage: Wird der Vorsteher sich irren? Er wird sich irren. Er trifft so viele Entscheidungen, dass, wenn 90 % seiner Entscheidungen richtig sind, das schon ein wunderbarer Vorsteher sein wird. Trotzdem irrt er sich. Aschér nassí jechetá (wenn ein Vorsteher sündigt) – hier kann man dem Wort jechetá (wird sündigen) Aufmerksamkeit schenken. Es ist durch dieselbe Wurzel mit dem Wort lehachtí (danebentreffen) verbunden, deshalb ist das eine unbeabsichtigte Sünde. Es gibt andere Wörter, und wir werden über sie noch sprechen, und ich habe auch früher schon darüber gesprochen.
В первых двух случаях мы читали: если коѓенсогрешит и если вся община Израиля согрешит. Здесь мы читаем удивительное: когда начальник согрешит. В отношении начальника нет вопроса если, есть вопрос когда. Когда же начальник согрешит? Человек, обладающий властью, неизбежно ошибается, неизбежно согрешает, потому что он должен принимать массу решений в короткое время. Любой человек, особенно человек, который водит машину, знает, что во время вождения он должен принимать много разных решений в течение одной-двух минут. Иногда не все его решения будут самыми правильными. Точно так же врач, учитель и любой, кто отвечает за себя и за других в каком-то динамичном мире, не может не ошибаться в своих действиях. Поэтому нет вопроса: ошибётся ли начальник? Ошибётся. Он принимает столько решений, что если 90% его решений будут верными, то это уже будет замечательный начальник. Тем не менее он ошибается. Аше́р наси́ ехета́ (когда согрешит начальник) – здесь можно уделить внимание слову ехета́ (согрешит). Оно связано тем же корнем со словом леѓахти́ (промахнуться), поэтому это непреднамеренный грех. Есть другие слова, и мы о них ещё будем говорить, и я об этом и раньше говорил.
Dans les deux premiers cas nous lisions : si le kohen pèche et si toute la communauté d’Israël pèche. Ici nous lisons une chose étonnante : quand le chef péchera. À l’égard du chef, il n’y a pas la question si, il y a la question quand. Quand donc le chef péchera-t-il ? Un homme qui détient le pouvoir se trompe inévitablement, pèche inévitablement, parce qu’il doit prendre une masse de décisions en peu de temps. Tout homme, surtout un homme qui conduit une voiture, sait que pendant la conduite il doit prendre beaucoup de décisions différentes en l’espace d’une ou deux minutes. Parfois toutes ses décisions ne seront pas les plus justes. Exactement de la même façon, un médecin, un enseignant et quiconque répond de lui-même et des autres dans un quelconque monde dynamique ne peut pas ne pas se tromper dans ses actions. C’est pourquoi il n’y a pas de question : le chef se trompera-t-il ? Il se trompera. Il prend tant de décisions que si 90 % de ses décisions sont justes, ce sera déjà un chef remarquable. Néanmoins il se trompe. Acher nassi ye’heta (quand un chef péchera) – ici on peut prêter attention au mot ye’heta (péchera). Il est lié par la même racine au mot leha’hti (manquer le but), c’est pourquoi c’est un péché non intentionnel. Il y a d’autres mots, et nous en parlerons encore, et j’en ai parlé aussi auparavant.
אוֹ־הוֹדַע אֵלָיו חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר חָטָא בָּהּ וְהֵבִיא אֶת־קָרְבָּנוֹ שְׂעִיר עִזִּים זָכָר תָּמִים׃
o-hodá eláw chattató aschér chatá ba wehewí et-korbanó se’ír issím sachár tamím
о-ѓода́ эла́в хатато́ аше́р хата́ ба веѓеви́ эт-корбано́ сеи́р изи́м заха́р тами́м
o-hodá eláv ‚hattató achér ‚hatá ba veheví et-korbanó se’ír izzím zakhár tamím
23. Und, wenn ihm seine Sünde bekannt geworden ist, mit der er gesündigt hat, wird er als sein Opfer ein Böckchen männlichen Geschlechts darbringen, ein makelloses,
23. И, если стал ему известен его грех, которым он согрешил, принесёт он в жертву свою козлика мужского пола непорочного,
23. Et, si son péché, par lequel il a péché, lui est devenu connu, il apportera en son sacrifice un chevreau de sexe mâle sans défaut,
Das heißt, jemand ist gekommen und hat ihn überführt, oder es ist als Ergebnis irgendwelcher Überprüfungen ans Licht gekommen. Hier kann man Böckchen auch als viele Ziegenböcke verstehen. Natürlich sofort die Frage: Warum bringt der Hohepriester einen Stier dar, die Gemeinde bringt ebenfalls einen Stier dar, der Vorsteher (der Älteste) aber bringt einfach einen Ziegenbock dar? Erstens ist der Ziegenbock derjenige, der oft die Herde anführt. Er geht der Herde voran und benimmt sich manchmal so, dass das Wort im Tanach eine negative Konnotation bekommen hat: Die Ziegenböcke zertrampelten alles vor sich und „benahmen sich“, im Großen und Ganzen, „wie Ziegenböcke“. Zweitens ordnet sich der Ziegenbock seiner Natur nach niemandem unter außer seinem Besitzer, so sagt man über sie. Ich bin kein Hirte, aber sehr viele Kommentatoren sprechen davon, dass man einen Ziegenbock nicht so einfach wegführen kann wie einen Widder: er ist stur, er weiß, wem er folgen soll. Deshalb bringt der Vorsteher einen Ziegenbock als Opfer dar.
То есть кто-то пришёл и обличил его, или в результате каких-то проверок это открылось. Здесь козлик можно понять и как много козлов. Естественно, сразу же вопрос: почему первосвященник приносит быка, община тоже приносит быка, а начальник (старейшина) приносит просто козла? Во-первых, козёл – это тот, кто часто ведёт стадо. Он идёт впереди стада и иногда ведёт себя так, что в Танахе слово получило отрицательную коннотацию: козлы вытаптывали всё перед собой и, в общем, «вели себя как козлы». Во-вторых, козёл по природе своей не подчиняется никому, кроме своего хозяина, так про них говорят. Я не пастух, но очень многие комментаторы говорят о том, что козла не так просто увести, как барана: он упёртый, он знает, за кем идти. Поэтому начальник приносит в жертву козла.
C’est-à-dire que quelqu’un est venu et l’a dénoncé, ou bien, à la suite de certaines vérifications, cela s’est révélé. Ici, chevreau peut se comprendre aussi comme beaucoup de boucs. Naturellement, tout de suite une question : pourquoi le grand prêtre apporte-t-il un taureau, la communauté apporte aussi un taureau, et le chef (l’ancien) apporte simplement un bouc ? Premièrement, le bouc, c’est celui qui souvent mène le troupeau. Il marche devant le troupeau et se comporte parfois de telle sorte que dans le Tanakh le mot a reçu une connotation négative : les boucs piétinaient tout devant eux et, en somme, « se comportaient comme des boucs ». Deuxièmement, le bouc, de par sa nature, n’obéit à personne d’autre que son maître, c’est ce qu’on dit d’eux. Je ne suis pas berger, mais de très nombreux commentateurs disent qu’on n’emmène pas un bouc aussi facilement qu’un bélier : il est têtu, il sait qui suivre. C’est pourquoi le chef apporte un bouc en sacrifice.
וְסָמַךְ יָדוֹ עַל־רֹאשׁ הַשָּׂעִיר וְשָׁחַט אֹתוֹ בִּמְקוֹם אֲשֶׁר־יִשְׁחַט אֶת־הָעֹלָה לִפְנֵי יְהוָה חַטָּאת הוּא׃
wesamách jadó al-rósch hassa’ír weschachát otó bimkóm ascher-jischchát et-ha’olá lifné adonáj chattát hu
весама́х ядо́ аль-ро́ш ѓасаи́р вешаха́т ото́ бимко́м ашер-йишха́т эт-ѓаола́ лифнэ́ адона́й хата́т ѓу
vessamákh yadó al-róch hassa’ír vecha’hát otó bimkóm acher-yich’hát et-ha’olá lifné adonáy ‚hattát hou
24. Und er wird seine Hand auf den Kopf des Ziegenbocks legen und ihn an dem Ort schlachten, an dem man das Ganzopfer darbringt, vor dem HERRN; ein Reinigungsopfer.
24. И возложит руку свою на голову козла, и забьёт его в том месте, в котором приносят жертву всесожжения, перед Господом; жертва очистительная.
24. Et il posera sa main sur la tête du bouc, et l’abattra à l’endroit où l’on offre l’holocauste, devant le SEIGNEUR ; sacrifice purificatoire.
Warum wird hier davon gesprochen, dass er ihn an dem Ort schlachten wird, wo dargebracht wird das Opfer olá (das Ganzopfer)? Damit diejenigen, die von außen zuschauen, nicht denken: „Aha, der Vorsteher hat gesündigt. Womit hat er wohl gesündigt, interessant? Hat er Bestechungsgeld gegeben oder sonst etwas?“ Das ist ähnlich wie bei einem Menschen, der eine Bescheinigung aus der Suchtambulanz bringen muss. Und da geht er dort hinein, und die Leute denken sofort: „Ah, dieser Mensch ist drogensüchtig, oder etwas Ähnliches.“ Oder andere Bescheinigungen, nicht sehr angenehmer Art, die man sich holen muss. Ein Mensch, ein Vorsteher, geht, um ein Sündopfer darzubringen, und fühlt dabei seine Unreinheit. Das ist eine Frage des Stehens zwischen ihm und dem Höchsten, das ist nicht etwas, was in der gelben Presse besprochen oder auf gelbe Steine geschrieben werden soll. Deshalb bringt er ein Opfer dar, das man dem Aussehen nach nicht vom Opfer olá unterscheiden kann, so ist darüber gesagt. Aber das gilt nur für einen äußeren Beobachter.
Почему здесь сказано о том, что забьёт в том месте, где приносится жертва ола́ (жертва всесожжения)? Чтобы те, кто смотрит со стороны, не думали: «Ага, начальник согрешил. Чем это интересно он согрешил? Взятку дал или что-то ещё?» Это похоже на человека, который должен принести справку из наркологического диспансера. И вот он туда заходит, и люди сразу думают: «А, этот человек наркоман, или что-то подобное». Или другие справки, не очень приятного характера, которые приходится брать. Человек, начальник, идёт приносить жертву за грех, чувствуя свою нечистоту. Это вопрос стояния между ним и Всевышним, это не то, что должно обсуждаться в жёлтой прессе или записываться на жёлтых камнях. Поэтому он приносит жертву, которую на вид не отличить от жертвы ола́, так об этом сказано. Но это только для внешнего наблюдателя.
Pourquoi est-il dit ici qu‘il l’abattra à l’endroit où l’on offre le sacrifice ola (holocauste) ? Pour que ceux qui regardent de l’extérieur ne pensent pas : « Aha, le chef a péché. De quoi donc, c’est intéressant, a-t-il péché ? Il a donné un pot-de-vin ou autre chose ? » Cela ressemble à un homme qui doit apporter un certificat d’un dispensaire de narcologie. Et voilà qu’il y entre, et les gens pensent aussitôt : « Ah, cet homme est un toxicomane, ou quelque chose de semblable ». Ou d’autres certificats, d’un caractère pas très agréable, qu’il faut aller chercher. Un homme, un chef, va apporter un sacrifice pour le péché, en sentant son impureté. C’est une question de ce qui se tient entre lui et le Très-Haut, ce n’est pas quelque chose qui doit être discuté dans la presse jaune ou inscrit sur des pierres jaunes. C’est pourquoi il apporte un sacrifice qu’on ne peut pas distinguer à vue d’un sacrifice ola, c’est ainsi qu’il est dit à ce sujet. Mais ce n’est que pour l’observateur extérieur.
וְלָקַח הַכֹּהֵן מִדַּם הַחַטָּאת בְּאֶצְבָּעוֹ וְנָתַן עַל־קַרְנֹת מִזְבַּח הָעֹלָה וְאֶת־דָּמוֹ יִשְׁפֹּךְ אֶל־יְסוֹד מִזְבַּח הָעֹלָה׃
welakách hakkohén middám hachattát be’ezbaó wenatán al-karnót misbách ha’olá we’et-damó jischpóch el-jesód misbách ha’olá
велака́х ѓакоѓе́н мида́м ѓахата́т беэцбао́ вената́н аль-карно́т мизба́х ѓаола́ веэт-дамо́ йишпо́х эль-есо́д мизба́х ѓаола́
velaká’h hakkohén middám ha’hattát be’etsbaó venatán al-karnót mizbá’h ha’olá ve’et-damó yichpókh el-yesód mizbá’h ha’olá
25. Und der Kohen wird vom Blut des Reinigungsopfers mit seinem Finger nehmen und die Hörner des Altars des Ganzopfers reinigen, das Blut aber wird er an den Sockel des Altars des Ganzopfers gießen.
25. И возьмёт коѓен от крови очистительной жертвы пальцем своим, и почистит рога жертвенника всесожжения, а кровь выльет на основание жертвенника всесожжения.
25. Et le kohen prendra du sang du sacrifice purificatoire avec son doigt, et nettoiera les cornes de l’autel de l’holocauste, et le sang, il le versera sur la base de l’autel de l’holocauste.
Beachtet: Wenn es ein Vorsteher ist (das heißt ein Mensch, der keinen Bezug zum Heiligen hat), dann wird das Blut nicht in das Heilige hineingebracht, sondern mit dem Blut wird der Altar des Ganzopfers gereinigt.
Обратите внимание: когда это начальник (то есть человек, не имеющий отношения к Святому), то в Святое кровь не вносится, а кровью очищается жертвенник всесожжения.
Faites attention : quand c’est un chef (c’est-à-dire un homme qui n’a pas de rapport avec le Saint), alors le sang n’est pas apporté dans le Saint, mais c’est l’autel de l’holocauste qui est purifié par le sang.
וְאֶת־כָּל־חֶלְבּוֹ יַקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה כְּחֵלֶב זֶבַח הַשְּׁלָמִים וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן מֵחַטָּאתוֹ וְנִסְלַח לוֹ׃
we’et-kol-chelbó jaktír hammisbécha kechélew séwach haschelamím wechippér aláw hakkohén mechattató wenislách lo
веэт-коль-хельбо́ якти́р ѓамизбэ́ха кехэ́лев зэ́вах ѓашелами́м вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н мехатато́ венисла́х ло
ve’et-kol-‚helbó yaktír hammizbé’ha ke’hélev zéva’h hachelamím vekhippér aláv hakkohén me’hattató venislá’h lo
26. Und alles Fett wird er auf dem Altar räuchern wie das Fett des Opfers schelamím (des Friedensopfers), und der Kohen wird für ihn sühnen wegen seiner Sünde, und es wird ihm vergeben werden.
26. А весь жир воскурит на жертвеннике, как жир жертвы шлами́м (жертвы примирительной), и искупит его коѓен от его греха, и проститься ему.
26. Et toute la graisse, il la fera fumer sur l’autel, comme la graisse du sacrifice chélamim (sacrifice de réconciliation), et le kohen l’expiera de son péché, et il lui sera pardonné.
Warum ist hier nicht gesagt, dass man die Überreste des Ziegenbocks zusammen mit der Haut, mit dem Mist verbrennen muss? Weil in diesem Fall, wie auch in anderen Fällen mit dem Reinigungsopfer, der Kohen das Fleisch des Opfers bekommt. In gewissem Sinn kann man sagen, dass er die Sünden des Volkes trägt, dadurch, dass er das Fleisch isst. Wenn du dein Volk nicht erziehen kannst, dann iss, wohl bekomm’s, und trag, wohl bekomm’s, an dir, in deiner Leibesfülle, die Sünden deines Volkes. Die Kohanim waren sehr oft beleibte Menschen. Es gab Fälle, in denen man ihnen erlaubte, im Liegen zu beten, weil sie sich nicht setzen konnten. Das sind Anzeichen eines ungesunden Zustands und der Verderbtheit unter den Kohanim selbst, weil das in für das Volk schweren Zeiten war; und trotzdem gab es das alles.
Почему здесь не сказано, что остатки козла вместе со шкурой, с навозом надо сжечь? Потому что в этом случае, как и в других случаях с жертвой очистительной, коѓен получает мясо жертвы. В каком-то смысле можно сказать, что он несёт грехи народа через то, что ест мясо. Если ты не можешь воспитывать свой народ, то кушай на здоровье и носи на здоровье на себе, в телесах своих, грехи своего народа. Коѓены очень часто были людьми тучными. Были случаи, когда им разрешали молиться лёжа, потому что они не могли сесть. Это признаки нездоровья и развращённости среди самих коѓенов, потому что было это в нелёгкие для народа времена; и тем не менее всё это было.
Pourquoi n’est-il pas dit ici que les restes du bouc, avec la peau, avec le fumier, il faut les brûler ? Parce que dans ce cas, comme dans les autres cas de sacrifice purificatoire, le kohen reçoit la viande du sacrifice. En un certain sens, on peut dire qu’il porte les péchés du peuple en mangeant la viande. Si tu ne peux pas éduquer ton peuple, alors mange à ta santé et porte à ta santé sur toi, dans tes chairs, les péchés de ton peuple. Les kohanim étaient très souvent des gens corpulents. Il y a eu des cas où on leur permettait de prier couchés, parce qu’ils ne pouvaient pas s’asseoir. Ce sont des signes de mauvaise santé et de dépravation parmi les kohanim eux-mêmes, parce que cela se passait en des temps difficiles pour le peuple ; et néanmoins tout cela a existé.
Weiter wird es um die vierte Situation gehen, wenn ein einfacher Mensch sündigt.
Дальше речь пойдёт о четвертой ситуации, когда согрешает простой человек.
Ensuite, il sera question de la quatrième situation, quand un homme simple pèche.
וְאִם־נֶפֶשׁ אַחַת תֶּחֱטָא בִשְׁגָגָה מֵעַם הָאָרֶץ בַּעֲשֹׂתָהּ אַחַת מִמִּצְוֹת יְהוָה אֲשֶׁר לֹא־תֵעָשֶׂינָה וְאָשֵׁם׃
we’im-néfesch achát techetá wischgagá me’ám ha’árez ba’assotá achát mimmizwót adonáj aschér lo-te’asséna we’aschém
веим-нэ́феш аха́т техета́ вишгага́ меа́м ѓаа́рец баасота́ аха́т мимицво́т адона́й аше́р ло-теасэ́на веаше́м
ve’im-néfech a’hát te’hetá vichgagá me’ám ha’árets ba’assotá a’hát mimmitsvót adonáy achér lo-te’asséna ve’achém
27. Und wenn eine einzelne Seele aus Versehen sündigt, aus dem Volk des Landes (das heißt aus den einfachen Leuten), indem sie eines der Gebote des HERRN übertritt, von denen Er gesagt hat, sie nicht zu tun, und sich unrein fühlt,
27. А если душа одна согрешит по ошибке из народа страны (то есть из простых людей), нарушив одну из заповедей Господа, которые Он сказал не делать, и ощутит себя нечистой,
27. Et si une seule âme pèche par erreur, d’entre le peuple du pays (c’est-à-dire d’entre les gens simples), en transgressant l’un des commandements du SEIGNEUR, qu’Il a dit de ne pas faire, et se sent impure,
אוֹ הוֹדַע אֵלָיו חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר חָטָא וְהֵבִיא קָרְבָּנוֹ שְׂעִירַת עִזִּים תְּמִימָה נְקֵבָה עַל־חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר חָטָא׃
o hoda eláw chattató aschér chatá wehewí korbanó se’irát issím temimá nekewá al-chattató aschér chatá
о ѓода эла́в хатато́ аше́р хата́ веѓеви́ корбано́ сеира́т изи́м темима́ некева́ аль-хатато́ аше́р хата́
o hoda eláv ‚hattató achér ‚hatá veheví korbanó se’irát izzím temimá nekevá al-‚hattató achér ‚hatá
28. Oder wenn man ihm (dem Menschen) von seiner Sünde erzählt, mit der er gesündigt hat, wird er als sein Opfer ein reines Geißlein darbringen,
28. Или если ему (человеку) расскажут о его грехе, которым он согрешил, и принесёт он в жертву свою чистую козочку,
28. Ou si on lui (à l’homme) raconte son péché, par lequel il a péché, il apportera en son sacrifice une chevrette pure,
Im Unterschied zum Opfer des Kohen, zum Opfer der ganzen Gemeinde und zum Opfer des Vorstehers bringt er als Opfer gerade ein reines Geißlein dar. Sehr viele Kommentatoren erörtern, warum gerade ein Geißlein, denn ein Geißlein ist hauptsächlich eine Quelle von Ziegenmilch, manchmal von Käse, ein Geißlein ist eine Ernährerin. Und wir haben gesagt, dass der Mensch sie nicht als Ganzopfer darbringt: ohne Geißlein mit einem einzelnen Böckchen zurückzubleiben, hat keinen Sinn. Aber wenn ein Mensch einer Sünde überführt ist und seine Sünde kennt, dann wird auch mehr von ihm verlangt, und deshalb kann er hier auch ein Geißlein darbringen, um zu spüren, dass sein Beitrag Gewicht hat. Das ist nur eine der möglichen Erklärungen, in Wirklichkeit gibt es sehr viele davon, und jeder ist frei, sich das auch selbst zu erklären.
В отличие от жертвы коѓена, жертвы всей общины и жертвы начальника, он приносит в жертву именно чистую козочку. Очень много комментаторов обсуждают, почему именно козочку, ведь козочка в основном – это источник козьего молока, иногда сыра, козочка – это кормилица. И мы говорили, что человек не приносит её в жертву всесожжения: остаться без козочки с одним козликом не имеет смысла. Но если человек обличён в грехе и знает свой грех, то и спрос с него больше, и поэтому здесь он может и козочку принести для ощущения того, что его вклад весо́м. Это только одно из возможных объяснений, на самом деле, их очень много, и каждый волен сам себе это тоже объяснять.
À la différence du sacrifice du kohen, du sacrifice de toute la communauté et du sacrifice du chef, il apporte en sacrifice précisément une chevrette pure. De très nombreux commentateurs discutent pourquoi précisément une chevrette, puisque la chevrette, c’est principalement une source de lait de chèvre, parfois de fromage, la chevrette, c’est une nourricière. Et nous avons dit que l’homme ne l’apporte pas en holocauste : rester sans chevrette avec un seul chevreau n’a pas de sens. Mais si un homme est convaincu de péché et connaît son péché, alors on lui demande aussi davantage, et c’est pourquoi ici il peut apporter même une chevrette, pour avoir le sentiment que sa contribution a du poids. Ce n’est qu’une des explications possibles, en réalité, il y en a beaucoup, et chacun est libre de se l’expliquer aussi lui-même.
וְסָמַךְ אֶת־יָדוֹ עַל רֹאשׁ הַחַטָּאת וְשָׁחַט אֶת־הַחַטָּאת בִּמְקוֹם הָעֹלָה׃
wesamách et-jadó al rosch hachattát weschachát et-hachattát bimkóm ha’olá
весама́х эт-ядо́ аль рош ѓахата́т вешаха́т эт-ѓахата́т бимко́м ѓаола́
vessamákh et-yadó al roch ha’hattát vecha’hát et-ha’hattát bimkóm ha’olá
29. Und er wird seine Hand auf den Kopf des Opfers legen und sein Opfer am Ort des Ganzopfers schlachten.
29. И возложит руку свою на голову жертвы, и забьёт свою жертву в месте всесожжения.
29. Et il posera sa main sur la tête du sacrifice, et abattra son sacrifice au lieu de l’holocauste.
Auch er bringt sein Opfer still, friedlich dar, ohne an die große Glocke zu hängen, wofür er das Opfer darbringt.
Он тоже приносит свою жертву тихо, мирно, не афишируя, за что он приносит жертву.
Lui aussi apporte son sacrifice tranquillement, paisiblement, sans afficher pour quoi il apporte le sacrifice.
וְלָקַח הַכֹּהֵן מִדָּמָהּ בְּאֶצְבָּעוֹ וְנָתַן עַל־קַרְנֹת מִזְבַּח הָעֹלָה וְאֶת־כָּל־דָּמָהּ יִשְׁפֹּךְ אֶל־יְסוֹד הַמִּזְבֵּחַ׃
welakách hakkohén middamá be’ezbaó wenatán al-karnót misbách ha’olá we’et-kol-damá jischpóch el-jesód hammisbéjach
велака́х ѓакоѓе́н мидама́ беэцбао́ вената́н аль-карно́т мизба́х ѓаола́ веэт-коль-дама́ йишпо́х эль-есо́д ѓамизбэ́ях
velaká’h hakkohén middamá be’etsbaó venatán al-karnót mizbá’h ha’olá ve’et-kol-damá yichpókh el-yesód hammizbéya’h
30. Und der Kohen wird Blut mit dem Finger nehmen und damit die Hörner des Altars des Ganzopfers bestreichen, und alles übrige Blut wird er an den Sockel des Altars gießen.
30. И возьмёт коѓен кровь пальцем, и помажет ею рога жертвенника всесожжения, а всю остальную кровь выльет к основанию жертвенника.
30. Et le kohen prendra du sang avec le doigt, et en oindra les cornes de l’autel de l’holocauste, et tout le reste du sang, il le versera vers la base de l’autel.
Auch dieses Blut wird nicht in das Heilige hineingebracht, und das übrige Blut wird wiederum am Altar des Ganzopfers ausgegossen, der im Hof steht.
Эта кровь тоже не вносится в Святое, и остальная кровь опять-таки выливается у жертвенника всесожжения, который во дворе.
Ce sang non plus n’est pas apporté dans le Saint, et le reste du sang est de nouveau versé près de l’autel de l’holocauste, qui est dans la cour.
וְאֶת־כָּל־חֶלְבָּהּ יָסִיר כַּאֲשֶׁר הוּסַר חֵלֶב מֵעַל זֶבַח הַשְּׁלָמִים וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן הַמִּזְבֵּחָה לְרֵיחַ נִיחֹחַ לַיהוָה וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן וְנִסְלַח לוֹ׃
we’et-kol-chelbá jassír ka’aschér hussár chélew me’al-séwach haschelamím wehiktír hakkohén hammisbécha leréjach nichóach ladonáj wechippér aláw hakkohén wenislách lo
веэт-коль-хельба́ яси́р кааше́р ѓуса́р хэ́лев меаль-зэ́вах ѓашелами́м веѓикти́р ѓакоѓе́н ѓамизбэ́ха лерэ́ях нихо́ах ладона́й вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н венисла́х ло
ve’et-kol-‚helbá yassír ka’achér houssár ‚hélev me’al-zéva’h hachelamím vehiktír hakkohén hammizbé’ha leréya’h ni’hóa’h ladonáy vekhippér aláv hakkohén venislá’h lo
31. Und all ihr Fett wird er abnehmen, wie das Fett vom Opfer schelamím abgenommen wird, und der Kohen wird es auf dem Altar räuchern als Opfer des Wohlgeruchs für den Höchsten, und der Kohen wird für ihn sühnen, und es wird ihm vergeben werden.
31. А весь жир её снимет, как снимается жир с жертвы шлами́м, и воскурит это коѓен на жертвеннике в жертву благоухания Всевышнего, и искупит его коѓен, и будет ему прощено.
31. Et toute sa graisse, il l’enlèvera, comme on enlève la graisse du sacrifice chélamim, et le kohen la fera fumer sur l’autel en sacrifice de bonne odeur pour le Très-Haut, et le kohen l’expiera, et il lui sera pardonné.
Nur über dieses Opfer, über das Opfer eines einzelnen Menschen, eines Mannes aus dem einfachen Volk, ist gesagt, dass sein Opfer für den Höchsten wohlriechend ist, weil es für den Menschen wirklich ein Opfer ist, wirklich eine Ausgabe. Vielleicht ist für das ganze Volk ein Jungstier überhaupt keine Ausgabe. Die Kohanim, besonders die Hohepriester, sind reiche Leute. Der Vorsteher ist auch kein armer Mensch, und was ist ihm schon ein Ziegenbock? Außerdem kann der Vorsteher sein Opfer aus einer Menge von Ziegenböcken darbringen. Aber dieses Opfer eines armen Menschen, das ist vielleicht wie die zwei Scherflein der Witwe aus dem Gleichnis Jeschuas, das ist wirklich ein Wohlgeruch für den Höchsten.
Только про эту жертву, про жертву одного человека, простолюдина, сказано, что его жертва благоуханна для Всевышнего, потому что для человека это реально жертва, реально расход. Может быть, для всего народа бычок – это вообще не расходы. Коѓены, особенно первосвященники, – люди богатые. Начальник тоже человек небедный, и что ему козёл? К тому же начальник может принести свою жертву из множества козлов. А вот эта жертва бедного человека, она, возможно, как две лепты вдовы из притчи Йешуа, это действительно благоухание для Всевышнего.
Seulement à propos de ce sacrifice, à propos du sacrifice d’un seul homme, d’un homme du peuple, il est dit que son sacrifice est de bonne odeur pour le Très-Haut, parce que pour l’homme c’est réellement un sacrifice, réellement une dépense. Peut-être que pour tout le peuple un jeune taureau, ce n’est pas du tout une dépense. Les kohanim, surtout les grands prêtres, sont des gens riches. Le chef aussi est un homme qui n’est pas pauvre, et qu’est-ce qu’un bouc pour lui ? De plus, le chef peut apporter son sacrifice parmi une multitude de boucs. Mais ce sacrifice-ci d’un homme pauvre, il est peut-être comme les deux petites pièces de la veuve de la parabole de Yéchoua, c’est vraiment une bonne odeur pour le Très-Haut.
וְאִם־כֶּבֶשׂ יָבִיא קָרְבָּנוֹ לְחַטָּאת נְקֵבָה תְמִימָה יְבִיאֶנָּה׃
we’im-kéwes jawí korbanó lechattát nekewá temimá jewi’énna
веим-кэ́вес яви́ корбано́ лехата́т некева́ темима́ евиэ́на
ve’im-kéves yaví korbanó le’hattát nekevá temimá yevi’énna
32. Und wenn er ein Schaf als Opfer darbringt, wird er ebenfalls ein reines Weibchen herbeiführen,
32. А если овцу принесёт в жертву, тоже чистую самочку приведёт,
32. Et s’il apporte une brebis en sacrifice, il amènera aussi une petite femelle pure,
וְסָמַךְ אֶת־יָדוֹ עַל רֹאשׁ הַחַטָּאת וְשָׁחַט אֹתָהּ לְחַטָּאת בִּמְקוֹם אֲשֶׁר יִשְׁחַט אֶת־הָעֹלָה׃
wesamách et-jadó al rosch hachattát weschachát otá lechattát bimkóm aschér jischchát et-ha’olá
весама́х эт-ядо́ аль рош ѓахата́т вешаха́т ота́ лехата́т бимко́м аше́р йишха́т эт-ѓаола́
vessamákh et-yadó al roch ha’hattát vecha’hát otá le’hattát bimkóm achér yich’hát et-ha’olá
33. Und er wird die Hand auf den Kopf des Opfers legen und es als Reinigungsopfer schlachten dort, wo das Ganzopfer dargebracht wird.
33. И возложит руку на голову жертвы, и забьёт её в жертву очистительную там, где приносится жертва всесожжения.
33. Et il posera la main sur la tête du sacrifice, et l’abattra en sacrifice purificatoire là où l’on offre l’holocauste.
וְלָקַח הַכֹּהֵן מִדַּם הַחַטָּאת בְּאֶצְבָּעוֹ וְנָתַן עַל־קַרְנֹת מִזְבַּח הָעֹלָה וְאֶת־כָּל־דָּמָהּ יִשְׁפֹּךְ אֶל־יְסוֹד הַמִּזְבֵּחַ׃
welakách hakkohén middám hachattát be’ezbaó wenatán al-karnót misbách ha’olá we’et-kol-damá jischpóch el-jesód hammisbéjach
велака́х ѓакоѓе́н мида́м ѓахата́т беэцбао́ вената́н аль-карно́т мизба́х ѓаола́ веэт-коль-дама́ йишпо́х эль-есо́д ѓамизбэ́ях
velaká’h hakkohén middám ha’hattát be’etsbaó venatán al-karnót mizbá’h ha’olá ve’et-kol-damá yichpókh el-yesód hammizbéya’h
34. Und der Kohen wird vom Blut des Opfers mit seinem Finger nehmen und auf die Hörner des Altars des Ganzopfers spritzen, und all ihr Blut wird er an den Sockel des Altars gießen.
34. И возьмёт коѓен от крови жертвы пальцем своим, и брызнет на рога жертвенника всесожжения, и всю кровь её выльет к основанию жертвенника.
34. Et le kohen prendra du sang du sacrifice avec son doigt, et en aspergera les cornes de l’autel de l’holocauste, et tout son sang, il le versera vers la base de l’autel.
וְאֶת־כָּל־חֶלְבָּה יָסִיר כַּאֲשֶׁר יוּסַר חֵלֶב־הַכֶּשֶׂב מִזֶּבַח הַשְּׁלָמִים וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן אֹתָם הַמִּזְבֵּחָה עַל אִשֵּׁי יְהוָה וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן עַל־חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר־חָטָא וְנִסְלַח לוֹ׃
we’et-kol-chelbá jassír ka’aschér jussár chelew-hakkéssew misséwach haschelamím wehiktírDie russische Umschrift beginnt dieses Wort mit „wi“ statt „we“. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text und Vers 31: wehiktír. hakkohén otám hammisbécha al isché adonáj wechippér aláw hakkohén al-chattató ascher-chatá wenislách lo
веэт-коль-хельба́ яси́р кааше́р юса́р хелев-ѓакэ́сев мизэ́вах ѓашелами́м виѓикти́р ѓакоѓе́н ота́м ѓамизбэ́ха аль ише́ адона́й вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н аль-хатато́ ашер-хата́ венисла́х ло
ve’et-kol-‚helbá yassír ka’achér youssár ‚helev-hakkéssev mizzéva’h hachelamím vehiktírLa translittération russe commence ce mot par « vi » ; l'hébreu a « ve », comme au verset 31, et la translittération française suit l'hébreu. hakkohén otám hammizbé’ha al iché adonáy vekhippér aláv hakkohén al-‚hattató acher-‚hatá venislá’h lo
35. Und all ihr Fett wird er genauso abnehmen, wie man das Fett vom Lämmchen abnimmt, das als Friedensopfer dargebracht wird, und der Kohen wird auf dem Altar das Opfer räuchern, das für den HERRN verbrannt wird, und der Kohen hat die Sünde bedeckt, mit der er gesündigt hat, und es wird ihm vergeben werden.
35. А весь жир её снимет точно так же, как снимают жир с барашка, приносимого в мирную жертву, и воскурит коѓен на жертвеннике жертву, палимую Господу, и покрыл коѓен грех, которым он согрешил, и прощено ему будет.
35. Et toute sa graisse, il l’enlèvera exactement de la même façon qu’on enlève la graisse d’un agneau offert en sacrifice de paix, et le kohen fera fumer sur l’autel le sacrifice consumé par le feu pour le SEIGNEUR, et le kohen couvrit le péché par lequel il a péché, et il lui sera pardonné.
Das ist es also, das nicht einfache, wenn auch aus Wiederholungen bestehende vierte Kapitel des Buches Wajikra.
Такая вот непростая, хотя и состоящая из повторений, четвёртая глава книги Ваикра.
Tel est donc ce quatrième chapitre du livre de Vayikra, pas simple, bien que composé de répétitions.
Ich werde das nicht mehr tun (5,1–26)
Я больше так не буду (5:1-26)
Je ne le ferai plus (5,1–26)
Wir lesen also weiter den Wochenabschnitt Wajikra. Wir haben schon über das Ganzopfer (olá) gesprochen, über das Opfer minchá, über das Versöhnungsopfer (schelamím) und über das Reinigungsopfer (chatát). In diesem Kapitel werden wir über das Opfer der Schuld sprechen, das Schuldopfer – das Opfer, das aschám heißt. Dieses Opfer ist die Antwort auf die Frage des Menschen: Was soll ich tun, wenn man nicht sagen kann: Das war aus Versehen, wenn es doch „mit Absicht“ geschehen ist, wir aber bereuen, was war? Und auch hier hat der Höchste eine Lösung, eine Möglichkeit, ein besonderes Opfer. Und wir werden darüber ab Vers 1 von Kapitel 5 lesen.
Итак, продолжаем читать недельную главу Ваикра. Мы уже поговорили о жертве всесожжения (ола́), о жертве минха́, о жертве примирения (шлами́м) и о жертве очистительной (хата́т). В этой главе мы будем говорить о жертве вины, повинности – жертве, которая называется аша́м. Эта жертва – ответ на вопрос человека: что мне делать, когда нельзя сказать: это я нечаянно, если всё же случилось «чаянно», но мы раскаиваемся в том, что было. И здесь у Всевышнего тоже есть решение, есть вариант, есть особая жертва. И будем читать о ней с 1 стиха 5 главы.
Ainsi, nous continuons à lire la section hebdomadaire Vayikra. Nous avons déjà parlé de l’holocauste (ola), du sacrifice min’ha, du sacrifice de réconciliation (chélamim) et du sacrifice purificatoire (‚hatat). Dans ce chapitre, nous allons parler du sacrifice de la faute, de culpabilité – du sacrifice qui s’appelle acham. Ce sacrifice est la réponse à la question de l’homme : que dois-je faire, quand on ne peut pas dire : je ne l’ai pas fait exprès, si c’est tout de même arrivé « exprès », mais que nous nous repentons de ce qui a été. Et ici aussi le Très-Haut a une solution, il y a une option, il y a un sacrifice particulier. Et nous lirons à son sujet à partir du verset 1 du chapitre 5.
וְנֶפֶשׁ כִּי־תֶחֱטָא וְשָׁמְעָה קוֹל אָלָה וְהוּא עֵד אוֹ רָאָה אוֹ יָדָע אִם־לוֹא יַגִּיד וְנָשָׂא עֲוֹנוֹ׃
wenéfesch ki-techetá weschame’á kol alá wehú ed o ra’á o jadá im-ló jaggíd wenassá awonó
венэ́феш ки-техета́ вешамеа́ коль ала́ веѓу́ эд о раа́ о яда́ им-ло́ яги́д венаса́ авоно́
venéfech ki-te’hetá vechame’á kol alá vehoú ed o ra’á o yadá im-ló yaggíd venassá avonó
1. Wenn irgendeine Seele sündigt und die Stimme des Fluches gehört hat, und er ist Zeuge, oder hat gesehen, oder hat gewusst, wenn er es nicht sagt, und er wird die Strafe tragen.
1. Если душа какая-то согрешит, и слышала голос проклятия, а он свидетель или видел, или знал, если не скажет, и понесёт наказание.
1. Si une âme quelconque pèche, et a entendu la voix de la malédiction, et lui est témoin, ou a vu, ou a su, s’il ne le dit pas, il portera aussi le châtiment.
Das ist so ein schwieriger erster Vers, und nicht sofort und nicht jedem ist verständlich, worum es hier geht. Wenn ein Mensch in irgendeiner Sache Zeuge wird, lädt man ihn vor Gericht. Bevor man ihn verhört, bevor er vor Gericht aussagt, warnt man ihn, in der Sprache der Mischna, man schüchtert den Zeugen ein und sagt zu ihm: „Hast du wirklich gesehen, was du gesehen hast? Vielleicht sprichst du nicht auf Grund dessen, was du wirklich gesehen hast, sondern auf Grund irgendeiner Schlussfolgerung? Vielleicht ist das deine Folgerung, oder keine Tatsache, sondern deine persönliche Meinung? Vielleicht hast du es nicht selbst gehört, sondern von jemand anderem gehört? Vielleicht hat sich noch etwas eingeschlichen, irgendeine Verfälschung in deiner Aussage? Bedenke: Wenn du lügst, wenn du uns anlügst, dann fällst du nicht nur unter den Fluch, weil du falsch beim Namen Gottes schwörst, du nimmst außerdem die Verantwortung für die Seele eines Menschen auf dich.“
Вот такой непростой первый стих, и не сразу, и не всем понятно, о чём здесь идёт речь. Если человек становится свидетелем в каком-то деле, его приглашают в суд. Перед тем как его допросить, перед тем как он даст показания в суде, его предупреждают на языке Мишны, свидетеля запугивают и говорят ему: «Точно ли ты видел то, что ты видел? Может быть, ты говоришь не на основании того, что ты действительно видел, а на основании какого-то вывода? Может, это твоё умозаключение или не факт, а твоё личное мнение? Может быть, ты не слышал сам, а слышал от кого-то другого? Может, ещё что-то закралось, какое-то повреждение в твоих показаниях? Учти, если ты лжёшь, если ты лжёшь нам, то ты не только попадаешь под проклятие тем, что ложно поклянёшься именем Божьим, ты ещё берёшь на себя ответственность за душу человека».
Voilà un premier verset pas simple, et ce n’est pas tout de suite, et pas pour tout le monde, qu’on comprend de quoi il s’agit ici. Si un homme devient témoin dans une affaire, on le convoque au tribunal. Avant de l’interroger, avant qu’il ne fasse sa déposition au tribunal, on l’avertit dans la langue de la Michna, on intimide le témoin et on lui dit : « As-tu vraiment vu ce que tu as vu ? Peut-être ne parles-tu pas sur la base de ce que tu as réellement vu, mais sur la base d’une quelconque déduction ? Peut-être est-ce ta conclusion, ou pas un fait, mais ton opinion personnelle ? Peut-être n’as-tu pas entendu toi-même, mais l’as-tu entendu de quelqu’un d’autre ? Peut-être quelque chose d’autre s’est-il glissé, une quelconque altération dans ton témoignage ? Sache que si tu mens, si tu nous mens, non seulement tu tombes sous la malédiction en jurant faussement par le nom de Dieu, mais tu prends encore sur toi la responsabilité de l’âme d’un homme. »
Der Höchste hat nur einen einzigen Menschen erschaffen, der Mensch gleicht einer ganzen Welt. Alle Tiere sind von Gott in Mengen geschaffen: Der Höchste schuf gleich viele Pferde, viele Nilpferde, viele Elefanten. Aber mit dem Menschen ist alles anders, der Mensch ist Einzelanfertigung. Und deshalb ist der, der einen Menschen zugrunde richtet, wie einer, der die ganze Welt zugrunde richtet, genauso wie der, der einen Menschen rettet, die ganze Welt rettet. Und wenn man in finanziellen Fragen den Schaden aus irgendeinem falschen Zeugnis mit Geld wiedergutmachen kann, dann kann man in Fragen, die die Todesstrafe betreffen, nichts wiedergutmachen. Und das Blut des Menschen, den du verleumden kannst, wird ewig an dir haften. So schüchtert man den Zeugen ein. Jetzt stellt euch einen einfachen Mann aus dem Volk vor, ach was, einen einfachen Mann, stellt euch selbst vor, in eine solche Lage geraten, und ihr werdet ohne Mühe verstehen, dass man Angst bekommen, zweifeln und keine Aussage machen kann, die Wahrheit nicht erzählt, die man kennt. Ich hätte vielleicht selbst entschieden, dass ich lieber überhaupt nichts sage. Und dadurch sündigt der Mensch, weil er die Rechtsprechung behindert. Das ist die erste der Sünden, von denen die Tora hier spricht. Und wir sehen, dass es schon nicht mehr um Sünden geht, die ein Mensch unabsichtlich begangen hat, sondern um Sünden, die aus Kleinmut oder, wie wir weiter sehen werden, aus Unachtsamkeit begangen werden.
Всевышний создал только одного человека, человек подобен целому миру. Все животные сотворены Богом кучно: Всевышний сотворил сразу много лошадей, много бегемотов, много слонов. Но с человеком всё не так, человек – работа штучная. И поэтому тот, кто погубит одного человека, словно погубит весь мир, точно так же, как тот, кто спасёт человека, спасёт весь мир. И если в вопросах финансовых ущерб от какого-то лжесвидетельства можно исправить деньгами, то в вопросах, которые касаются смертной казни, невозможно ничего исправить. И кровь человека, которого ты можешь оклеветать, вечно будет находиться на тебе. Вот так запугивают свидетеля. Теперь представьте себе простолюдина, да что там простолюдина, представьте себе самого себя, попавшего в такую ситуацию, и вы без труда поймёте, что можно испугаться, усомниться и не дать показания, не рассказать правду, которую знаешь. Я бы, возможно, и сам решил, что лучше я вообще ничего говорить не буду. И тем самым человек согрешает, потому что он препятствует правосудию. Это первый из грехов, о котором здесь говорит Тора. И мы видим, что речь идёт уже не о грехах, которые человек совершил непреднамеренно, но о грехах, которые совершаются по малодушию или, как мы увидим дальше, по невнимательности.
Le Très-Haut n’a créé qu’un seul homme, l’homme est semblable à un monde entier. Tous les animaux ont été créés par Dieu en masse : le Très-Haut a créé d’un coup beaucoup de chevaux, beaucoup d’hippopotames, beaucoup d’éléphants. Mais avec l’homme, il n’en va pas du tout ainsi, l’homme est un ouvrage fait à la pièce. Et c’est pourquoi celui qui fera périr un seul homme, c’est comme s’il faisait périr le monde entier, exactement de même que celui qui sauvera un homme sauvera le monde entier. Et si, dans les questions financières, le dommage causé par un faux témoignage peut être réparé avec de l’argent, dans les questions qui concernent la peine de mort, il est impossible de rien réparer. Et le sang de l’homme que tu peux calomnier sera éternellement sur toi. Voilà comment on intimide le témoin. Maintenant représentez-vous un homme du peuple, et que dire d’un homme du peuple, représentez-vous vous-mêmes tombés dans une telle situation, et vous comprendrez sans peine qu’on peut prendre peur, douter et ne pas faire de déposition, ne pas raconter la vérité qu’on connaît. Moi-même, peut-être, j’aurais décidé qu’il vaut mieux que je ne dise rien du tout. Et par là même l’homme pèche, parce qu’il fait obstacle à la justice. C’est le premier des péchés dont la Torah parle ici. Et nous voyons qu’il ne s’agit déjà plus de péchés que l’homme a commis sans intention, mais de péchés qui se commettent par lâcheté ou, comme nous le verrons plus loin, par inattention.
אוֹ נֶפֶשׁ אֲשֶׁר תִּגַּע בְּכָל־דָּבָר טָמֵא אוֹ בְנִבְלַת חַיָּה טְמֵאָה אוֹ בְּנִבְלַת בְּהֵמָה טְמֵאָה אוֹ בְּנִבְלַת שֶׁרֶץ טָמֵא וְנֶעְלַם מִמֶּנּוּ וְהוּא טָמֵא וְאָשֵׁם׃
o néfesch aschér tiggá bechol-dawár tamé o weniwlát chajá teme’á o beniwlát behemá teme’á o beniwlát schérez tamé wene׳lám mimménnu wehú tamé we’aschém
о нэ́феш аше́р тига́ бехоль-дава́р таме́ о венивла́т хая́ темеа́ о бенивла́т беѓема́ темеа́ о бенивла́т ше́рец тамэ́ вене׳ла́м мимэ́ну веѓу́ тамэ́ веаше́м
o néfech achér tiggá bekhol-davár tamé o venivlát ‚hayá teme’á o benivlát behemá teme’á o benivlát chérets tamé vene׳lám mimménou vehoú tamé ve’achém
2. Oder eine Seele, die irgendetwas Unreines berührt: den Kadaver eines unreinen Tieres oder den Kadaver unreinen Viehs oder Aas von Insekten, von Kriechtieren, und er hat es vergessen und war unrein und hat sich verschuldet.
2. Или душа, которая прикоснётся ко всякому нечистому: к трупу нечистого животного, или к трупу нечистой скотины, или к мертвечине из насекомых, из гадов, и он забыл об этом, и был нечистым, и провинился.
2. Ou une âme qui touchera à toute chose impure : au cadavre d’un animal impur, ou au cadavre d’une bête domestique impure, ou à la charogne d’insectes, de reptiles, et il l’a oublié, et il était impur, et il s’est rendu coupable.
Ein unreines Tier ist ein Tier, das auf dem Feld lebt; auf dem Feld können ein Hirsch, ein Stachelschwein, ein Fuchs, ein Wolf und so weiter leben. Unreines Vieh ist zum Beispiel der Esel. Er gehört zum Hof, er ist behemá (Vieh), aber er gilt als unrein.
Нечистое животное – это животное, которое живёт в поле, в поле может жить олень, дикобраз, лиса, волк и так далее. Нечистая скотина – это, например, осёл. Он в хозяйстве, он беѓема́ (скот), но он считается нечистым.
Un animal impur, c’est un animal qui vit dans les champs, dans les champs peuvent vivre le cerf, le porc-épic, le renard, le loup et ainsi de suite. Une bête domestique impure, c’est par exemple l’âne. Il est dans l’exploitation, il est béhéma (bétail), mais il est considéré comme impur.
Man muss sagen, und das ist sehr wichtig zu verstehen: Es ist keine Sünde, unrein zu sein. Eine Frau wird nach der Geburt unrein, ein Mann wird nach einem Samenerguss unrein. Sogar das, was in Heiligkeit getan wird, kann einen Menschen unrein machen. Unreinheit (tum’á) entsteht dort, wo die Heiligkeit verschwindet. Wenn eine Frau ein Kind in sich trägt, befindet sie sich in einem besonderen Dienst der Schwangerschaft; wenn dieser Dienst aufhört, erscheint vorübergehend tum’á. Genauso geschieht es, wenn ein Mensch irgendwelche heiligen Bücher in die Hände nimmt, Torarollen zum Beispiel. Wenn er sie aber weglegt, werden seine Hände unrein, weil die Heiligkeit sie verlassen hat, und er muss sie reinigen. Ein heiliger Ort bleibt nicht leer, und wenn die Heiligkeit ihn verlässt, füllt er sich mit tum’á.
Нужно сказать, это очень важно понять, нет греха в том, чтобы быть нечистым. Женщина становится нечистой после родов, мужчина становится нечистым после истечения семени. Даже то, что делается в святости, может сделать человека нечистым. Нечистота (тума́) возникает там, где исчезает святость. Когда женщина носит в себе ребёнка, она находится в особом служении беременности, когда это служение прекращается, временно появляется тума́. Точно так же происходит, когда человек берёт в руки какие-то святые книги, свитки Торы, например. Когда же он их оставляет, его руки становятся нечистыми, потому что их оставила святость, и он должен их очистить. Свято место пусто не бывает, и,когда святость его оставляет, оно заполняется тумо́й.
Il faut dire, c’est très important à comprendre, qu’il n’y a pas de péché à être impur. La femme devient impure après l’accouchement, l’homme devient impur après un écoulement de semence. Même ce qui se fait dans la sainteté peut rendre l’homme impur. L’impureté (toum’a) apparaît là où la sainteté disparaît. Quand une femme porte en elle un enfant, elle se trouve dans un service particulier, celui de la grossesse, quand ce service cesse, apparaît temporairement la toum’a. Il en va exactement de même quand un homme prend en main des livres saints, des rouleaux de la Torah, par exemple. Mais quand il les laisse, ses mains deviennent impures, parce que la sainteté les a quittées, et il doit les purifier. Un lieu saint ne reste jamais vide, et quand la sainteté le quitte, il se remplit de toum’a.
Worin besteht nun die Sünde in Bezug auf diesen Vers? Die Sünde besteht darin, dass der Mensch vergessen hat, dass er unrein ist, Heiliges berührt hat, in den Tempel gegangen ist oder vom heiligen Opfer gegessen hat, das heißt getan hat, was man in Unreinheit nicht tun darf, und sich so verschuldet hat. Im Grunde liegt die Sünde hier in einer gewissen nachlässigen Haltung gegenüber der geistlichen Hygiene. Es wäre gut, wenn der Mensch sich sofort waschen würde, die Sache nicht hinauszögern würde, aber er hat es eben hinausgezögert und ist schuldig geworden. Man kann nicht sagen, dass es aus Versehen so gekommen ist: Er verstand, dass er unrein ist, aber er hat es vergessen. Er wusste noch, dass er eigentlich untertauchen sollte, aber er hat die Sache versäumt.
В чём же грех применительно к этому стиху? Грех в том, что человек забыл, что он нечист, прикоснулся к святому, пошёл в Храм или ел от святой жертвы, то есть делал то, что нельзя делать в нечистоте, и таким образом провинился. По сути, грех здесь в некотором халатном отношении к духовной гигиене. Хорошо бы человеку омыться сразу, не тянуть с этим делом, но вот он затянул и оказался виноват. Нельзя сказать, что это нечаянно получилось, он понимал, что он нечист, но забыл. Он помнил, что надо бы окунуться, но упустил это дело.
En quoi consiste donc le péché, par rapport à ce verset ? Le péché consiste en ce que l’homme a oublié qu’il était impur, a touché une chose sainte, est allé au Temple ou a mangé d’un sacrifice saint, c’est-à-dire a fait ce qu’on ne peut pas faire dans l’impureté, et s’est ainsi rendu coupable. Au fond, le péché ici réside dans une certaine négligence envers l’hygiène spirituelle. Il serait bon que l’homme se lave tout de suite, qu’il ne fasse pas traîner cette affaire, mais voilà, il a traîné et s’est retrouvé coupable. On ne peut pas dire que c’est arrivé par mégarde, il comprenait qu’il était impur, mais il a oublié. Il se souvenait qu’il faudrait s’immerger, mais il a laissé passer la chose.
אוֹ כִי יִגַּע בְּטֻמְאַת אָדָם לְכֹל טֻמְאָתוֹ אֲשֶׁר יִטְמָא בָּהּ וְנֶעְלַם מִמֶּנּוּ וְהוּא יָדַע וְאָשֵׁם׃
o chi jiggá betum’át adám lechól tum’ató aschér jitmá ba wene’lám mimménnu wehú jadá we’aschém
о хи йига́ бетумъа́т ада́м лехо́ль тумъато́ аше́р йитма́ ба вене’ла́м мимэ́ну веѓу́ яда́ веаше́м
o khi yiggá betoum’át adám lekhól toum’ató achér yitmá ba vene’lám mimménou vehoú yadá ve’achém
3. Und ebenso, wenn er menschliche Unreinheit berührt, in all ihren Unreinheiten, durch die er sich verunreinigt, und es wird vergessen, und er ist schuldig.
3. И так же, если коснётся нечистоты человеческой, во всех нечистотах его, которыми он осквернится, и это забудется, и он виновен.
3. Et de même, s’il touche une impureté humaine, dans toutes ses impuretés par lesquelles il se souillera, et cela s’oubliera, et il est coupable.
Das heißt, der Mensch vergisst, dass er unrein ist, und tut das, was ein Mensch im Zustand der Unreinheit nicht tun darf. Ich wiederhole es noch einmal, das ist wichtig im Gedächtnis zu behalten: Es ist keine Sünde, unrein zu sein. Sünde ist es, im Zustand der Unreinheit bestimmte Dinge zu tun, zum Beispiel vom heiligen Opfer zu essen, den Tempel zu betreten und so weiter. Dieselbe Geschichte wie im 2. Vers, aber statt eines unreinen Tieres hat der Mensch irgendeine menschliche Unreinheit berührt, irgendwelche Ausscheidungen, irgendetwas am Menschen, das ihn unrein macht.
То есть человек забудет о том, что он нечист, и сделает то, что нельзя делать человеку в состоянии нечистоты. Я ещё раз повторю, это важно помнить: нет греха в том, чтобы быть нечистым. Грех – это в состоянии нечистоты делать определённые вещи, например, есть от святой жертвы, заходить Храм и так далее. Та же самая история, что и во 2 стихе, но вместо нечистого животного человек коснулся какой-то человеческой нечистоты, каких-то выделений, чего-то такого в человеке, что делает его нечистым.
C’est-à-dire que l’homme oubliera qu’il est impur, et fera ce qu’un homme ne peut pas faire en état d’impureté. Je le répète encore une fois, il est important de s’en souvenir : il n’y a pas de péché à être impur. Le péché, c’est de faire certaines choses en état d’impureté, par exemple manger d’un sacrifice saint, entrer au Temple et ainsi de suite. La même histoire qu’au verset 2, mais au lieu d’un animal impur, l’homme a touché quelque impureté humaine, quelques sécrétions, quelque chose dans l’homme qui le rend impur.
אוֹ נֶפֶשׁ כִּי תִשָּׁבַע לְבַטֵּא בִשְׂפָתַיִם לְהָרַע אוֹ לְהֵיטִיב לְכֹל אֲשֶׁר יְבַטֵּא הָאָדָם בִּשְׁבֻעָה וְנֶעְלַם מִמֶּנּוּ וְהוּא־יָדַע וְאָשֵׁם לְאַחַת מֵאֵלֶּה׃
o néfesch ki tischawá lewatté wisfatájim lehará o lehetíw lechól aschér jewatté ha’adám bischwu’á wene’lám mimménnu wehu-jadá we’aschém le’achát me’élle
о нэ́феш ки тишава́ леватэ́ висфата́йим леѓара́ о леѓети́в лехо́ль аше́р еватэ́ ѓаада́м бишвуа́ вене’ла́м мимэ́ну веѓу-яда́ веаше́м леаха́т меэ́ле
o néfech ki tichavá levatté visfatáyim lehará o lehetív lekhól achér yevatté ha’adám bichvou’á vene’lám mimménou vehou-yadá ve’achém le’a’hát me’élle
4. Und wenn irgendeine Seele geschworen hat, einen Schwur ausgesprochen hat, zum Bösen oder zum Guten – in allem, was ein Mensch mit einem Schwur schwört, und er vergisst es, wenn er es erfährt, und er hat sich in einem von diesen als schuldig erwiesen.
4. И если какая-то душа поклялась, произнесла клятву на зло или на добро – во всём, о чём поклянётся человек клятвой и забудет он об этом, если он узнает, и он оказался виноват в одном из этих.
4. Et si une âme quelconque a juré, a prononcé un serment pour le mal ou pour le bien – en tout ce que l’homme jurera par serment, et il l’oubliera, s’il l’apprend, et il s’est trouvé coupable en l’un de ceux-ci.
Schuldig in einem von diesen – gemeint sind alle vier betrachteten Verfehlungen, in allen vier Versen. Hier ist die vierte Variante des Vergehens, die die Tora vermerkt. Sagen wir, ein Mensch sagt: „Ich werde der Oma von nebenan jeden Freitag ein Huhn bringen“ oder: „Ich werde ab morgen jeden Morgen laufen gehen“, und sagt das mit einem Schwur – das ist zum Guten. Oder Varianten zum Bösen: „Wenn ich diesen Wasja sehe – bringe ich ihn um!“ oder: „Hier setze ich nie wieder einen Fuß hin!“, oder irgendwelche anderen Schwüre. Selbstverständlich schließen diese vier Arten von Sünde alle auch die ihnen ähnlichen ein, die Tora spricht nicht einfach über irgendwelche vier konkreten Fälle.
Виноват в одном из этих – имеются в виду все четыре рассмотренных согрешения, во всех четырёх стихах. Здесь четвёртый вариант проступка, который Тора отмечает. Скажем, человек говорит: «Я бабушке-соседке буду каждую пятницу приносить курицу» или: «Я с завтрашнего дня буду бегать каждое утро», и говорит это с клятвой – это на добро. Или варианты на зло: «Вот увижу этого Васю – убью его!» или: «Ноги моей больше здесь не будет!», или какие-то ещё другие клятвы. Разумеется, эти четыре вида греха, все они включают в себя и подобные им, Тора не говорит просто о каких-то четырёх конкретных случаях.
Coupable en l’un de ceux-ci – on entend par là les quatre transgressions examinées, dans les quatre versets. Voici la quatrième variante de faute que la Torah relève. Disons qu’un homme dit : « À la grand-mère, ma voisine, j’apporterai un poulet chaque vendredi » ou : « À partir de demain, je courrai chaque matin », et il le dit avec un serment – c’est pour le bien. Ou des variantes pour le mal : « Quand je verrai ce Vassia – je le tuerai ! » ou : « Je ne remettrai plus jamais les pieds ici ! », ou encore d’autres serments. Bien entendu, ces quatre sortes de péché, toutes incluent aussi ceux qui leur sont semblables, la Torah ne parle pas simplement de quatre cas concrets quelconques.
Wir haben gesagt, dass man ein Opfer nur für eine unabsichtliche Sünde darbringen kann. Was soll man aber tun, wenn die Sünde, die ein Mensch begeht, nicht ganz aus Versehen ist, wenn es eine vorsätzlich begangene Sünde ist (offensichtlich oder vermutlich)?
Мы говорили, что жертву можно принести только за неумышленный грех. Что же делать, если грех, который человек совершает, это не совсем нечаянно, это грех, совершённый преднамеренно (явно или предположительно)?
Nous avons dit qu’on ne peut apporter un sacrifice que pour un péché non intentionnel. Que faire donc si le péché que l’homme commet, ce n’est pas tout à fait par mégarde, c’est un péché commis délibérément (manifestement ou présumément) ?
וְהָיָה כִי־יֶאְשַׁם לְאַחַת מֵאֵלֶּה וְהִתְוַדָּה אֲשֶׁר חָטָא עָלֶיהָ׃
wehajá chi-je’schám le’achát me’élle wehitwaddá aschér chatá aleha
веѓая́ хи-е’ша́м леаха́т меэ́ле веѓитвада́ аше́р хата́ алеѓа
vehayá khi-ye’chám le’a’hát me’élle vehitvaddá achér ‚hatá aleha
5. Und es war: Wenn er sich in einem von diesen (vieren) als schuldig erweist und bekennt, worin er gesündigt hat,
5. И было, если он окажется виновным в одном из этих (четырёх) и исповедается в том, в чём согрешил,
5. Et il fut, s’il se trouve coupable en l’un de ceux-ci (des quatre) et confesse ce en quoi il a péché,
Das heißt, der Mensch muss mit seinem eigenen Mund Reue zeigen. Wenn ich jemanden gekränkt habe, komme ich und sage: „Aglaja, entschuldige, ich wollte dich nicht kränken.“ – „Wie, du wolltest nicht, du hast mich gekränkt, du hast mir ein grobes Wort gesagt. Was heißt, du wolltest nicht? Wenn du nicht gewollt hättest, hättest du es nicht gesagt. Wenn du die Tür nicht hättest zuknallen wollen, als du gegangen bist, hättest du sie nicht zugeknallt. Wenn du nicht die Stimme gegen mich hättest erheben wollen, hättest du sie nicht erhoben.“ Aber ich antworte ihr so: „Aglaja, ich von heute möchte nicht der Alex sein, der dich damals gekränkt hat. Ich würde jetzt dich nicht damals kränken wollen.“ Jede Tat eines Menschen besteht aus der Absicht und der Tat selbst. Wenn ich jemandem aus Versehen auf den Fuß getreten bin, bedeutet das, dass ich nicht die Absicht hatte, so zu handeln. Etwas anderes ist es, wenn ich die Absicht hatte, beschlossen habe draufzutreten – und draufgetreten bin. Das sind verschiedene Taten, obwohl sie äußerlich gleich aussehen. Reue und Bekenntnis erlauben es, den Rang der Sünde zu verringern, herabzusetzen, von einer absichtlichen zu einer unabsichtlichen. Wenn der Alex verschwunden ist, der Aglaja kränken wollte, dann wird die Sünde zu einer unabsichtlichen Sünde, und für sie kann man nun ein Opfer darbringen. Nachdem ich diese Sünde bekannt habe, habe ich sie bereut, ich habe verstanden, dass ich nicht mehr will, ich will nicht mehr tun, was ich damals getan habe. Und darin liegt die Kraft der Reue. Die Reue nimmt, wie eine Art Zeitmaschine, mein Motiv aus jener Tat heraus.
То есть человек должен устами своими покаяться. Если я обидел кого-то, я прихожу и говорю: «Аглая, извини, я не хотел тебя обидеть» – «Ну как не хотел, ты меня обидел, ты сказал мне грубое слово. Что значит не хотел? Если бы не хотел, не сказал бы. Если бы ты не хотел хлопнуть дверью, когда уходил, ты бы ею не хлопнул. Если бы ты не хотел повысить на меня голос, ты бы его не повышал». Но я отвечаю ей так: «Аглая, сегодняшний я не хотел бы быть тем Алексом, который обидел тебя тогда. Я сейчас не хотел бы обидеть тебя тогда». Любой поступок человека состоит из намерения и самого поступка. Если я кому-то наступил на ногу нечаянно, то это значит, что у меня не было намерения так поступить. Другое дело, если я намеревался, решил наступить – и наступил. Это разные поступки, хотя внешне выглядят одинаково. Раскаяние и исповедь позволяют уменьшить, понизить ранг греха с намеренного на непреднамеренный. Если исчез тот Алекс, который хотел обидеть Аглаю, то грех становится непреднамеренным грехом и за него уже можно принести жертву. После того как я этот грех исповедал, я в нём раскаялся, я понял, что я уже не хочу, я уже не хочу делать то, что я сделал тогда. И в этом сила раскаяния. Раскаяние, как своего рода машина времени, забирает мой мотив из того поступка.
C’est-à-dire que l’homme doit se repentir de sa propre bouche. Si j’ai offensé quelqu’un, je viens et je dis : « Aglaïa, excuse-moi, je ne voulais pas t’offenser » – « Comment ça, tu ne voulais pas, tu m’as offensée, tu m’as dit une parole grossière. Qu’est-ce que ça veut dire, tu ne voulais pas ? Si tu n’avais pas voulu, tu ne l’aurais pas dit. Si tu n’avais pas voulu claquer la porte en partant, tu ne l’aurais pas claquée. Si tu n’avais pas voulu élever la voix contre moi, tu ne l’aurais pas élevée. » Mais je lui réponds ainsi : « Aglaïa, le moi d’aujourd’hui ne voudrait pas être cet Alex qui t’a offensée alors. Moi, maintenant, je ne voudrais pas t’offenser alors. » Tout acte de l’homme se compose de l’intention et de l’acte lui-même. Si j’ai marché sur le pied de quelqu’un sans le faire exprès, cela veut dire que je n’avais pas l’intention d’agir ainsi. C’est autre chose si j’en avais l’intention, si j’ai décidé de marcher dessus – et j’ai marché dessus. Ce sont des actes différents, bien qu’extérieurement ils paraissent identiques. Le repentir et la confession permettent de diminuer, d’abaisser le rang du péché, d’intentionnel à non intentionnel. Si cet Alex qui voulait offenser Aglaïa a disparu, alors le péché devient un péché non intentionnel, et pour lui on peut déjà apporter un sacrifice. Après que j’ai confessé ce péché, je m’en suis repenti, j’ai compris que je ne veux plus, je ne veux plus faire ce que j’ai fait alors. Et c’est en cela qu’est la force du repentir. Le repentir, comme une sorte de machine à remonter le temps, retire mon motif de cet acte-là.
וְהֵבִיא אֶת־אֲשָׁמוֹ לַיהוָה עַל חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר חָטָא נְקֵבָה מִן־הַצֹּאן כִּשְׂבָּה אוֹ־שְׂעִירַת עִזִּים לְחַטָּאת וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן מֵחַטָּאתוֹ׃
wehewí et-aschamó ladonáj al chattató aschér chatá nekewá min-hazzón kisbá o-se’irát issím lechattát wechippér aláw hakkohén mechattató
веѓеви́ эт-ашамо́ ладона́й аль хатато́ аше́р хата́ некева́ мин-ѓацо́н кисба́ о-сеира́т изи́м лехата́т вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н мехатато́
veheví et-achamó ladonáy al ‚hattató achér ‚hatá nekevá min-hattsón kisbá o-se’irát izzím le’hattát vekhippér aláv hakkohén me’hattató
6. Und er wird sein Schuldopfer dem HERRN darbringen für die Sünde, mit der er gesündigt hat, ein Weibchen vom Kleinvieh, ein Schäfchen oder ein Geißlein zur Reinigung, und der Kohen wird ihn von seiner Sünde reinigen.
6. И принесёт он жертву повинную Господу за грех, которым согрешил, самочку из скота, овечку или козочку для очищения, и очистит его коѓен от его греха.
6. Et il apportera son sacrifice de culpabilité au SEIGNEUR pour le péché par lequel il a péché, une petite femelle du bétail, une agnelle ou une chevrette, pour la purification, et le kohen le purifiera de son péché.
In diesem Fall haben wir es mit einem Opfer zu tun, das in der Sprache der Weisen korbán olé wejoréd (Opfer mit Aufschlag und mit Rabatt) heißt. Je nach der finanziellen Lage des Menschen werden verschiedene Opfer dargebracht. Dem Höchsten kann man keinen materiellen Schaden zufügen, genauso wenig kann man Ihm Gewinn bringen: Alles, was es in der Welt gibt, gehört Ihm. Da wir uns durch das Opfer mit dem Höchsten versöhnen, gibt Er dem Menschen, der keinen großen Wohlstand hat, gnädig die Möglichkeit, ein entsprechendes Opfer darzubringen.
В данном случае мы имеем дело с жертвой, которая называется на языке мудрецов корба́н оле́ вейоре́д (жертва с наценкой и со скидкой). В зависимости от финансового состояния человека приносятся разные жертвы. Всевышнему невозможно причинить материальный ущерб, точно так же Ему невозможно принести прибыль: всё, что есть в мире, принадлежит Ему. Поскольку мы жертвой примиряемся со Всевышним, Он милостиво даёт возможность человеку, у которого нет большого достатка, принести соответственную жертву.
Dans ce cas, nous avons affaire à un sacrifice qui s’appelle, dans la langue des sages, korban olé véyoréd (sacrifice avec majoration et avec rabais). Selon la situation financière de l’homme, on apporte des sacrifices différents. Il est impossible de causer un dommage matériel au Très-Haut, exactement de même qu’il est impossible de Lui apporter un profit : tout ce qui est dans le monde Lui appartient. Puisque, par le sacrifice, nous nous réconcilions avec le Très-Haut, Il donne avec bienveillance à l’homme qui n’a pas une grande aisance la possibilité d’apporter un sacrifice correspondant.
וְאִם־לֹא תַגִּיַע יָדוֹ דֵּי שֶׂה וְהֵבִיא אֶת־אֲשָׁמוֹ אֲשֶׁר חָטָא שְׁתֵּי תֹרִים אוֹ־שְׁנֵי בְנֵי־יוֹנָה לַיהוָה אֶחָד לְחַטָּאת וְאֶחָד לְעֹלָה׃
we’im-ló taggíja jadó de se wehewí et-aschamó aschér chatá scheté torím o-schené wene-joná ladonáj echád lechattát we’echád le’olá
веим-ло́ таги́я ядо́ дэ се веѓеви́ эт-ашамо́ аше́р хата́ шетэ́ тори́м о-шенэ́ вене-ёна́ ладона́й эха́д лехата́т веэха́д леола́
ve’im-ló taggíya yadó de se veheví et-achamó achér ‚hatá cheté torím o-chené vene-yoná ladonáy e’hád le’hattát ve’e’hád le’olá
7. Und wenn es bei ihm auch für ein Zicklein nicht an Geld reicht, soll er als Schuldopfer für seine Sünde zwei Turteltauben oder zwei junge Täubchen dem HERRN bringen: eines als Reinigungsopfer, eines als Ganzopfer.
7. А если у него и на козочку не хватит денег, принесёт он в повинную жертву за свой грех две горлицы или двух молодых голубков Господу: одного – в жертву очистительную, одного – в жертву всесожжения.
7. Et si même pour une chevrette il n’a pas assez d’argent, il apportera en sacrifice de culpabilité pour son péché deux tourterelles ou deux jeunes pigeonneaux au SEIGNEUR : l’un – en sacrifice purificatoire, l’un – en holocauste.
Beim Reinigungsopfer gibt es, wie beim Sündopfer, zwei Tischgenossen, zwei essen von diesem Opfer. Der erste ist natürlich der Höchste, und der zweite ist der Kohen. Wenn ein Mensch eine einzige Taube brächte, wäre es einfach lächerlich, sie unter zweien aufzuteilen. Wie ein sowjetischer Klassiker sagte: „Damit füllst du weder einen Kochtopf, noch stopfst du ein Kissen.“ Deshalb wird es, anders als bei den Lämmchen und den Zicklein, zwei Tauben geben: Eine wird als Ganzopfer für den Höchsten dargebracht, und die zweite ist für den Kohen bestimmt, von ihr wird der Kohen essen.
В жертве очистительной, как и в жертве за грех, два сотрапезника, двое едят от этой жертвы. Первый – это, конечно, Всевышний, и второй – это коѓен. Если бы человек принёс одного голубя, на двоих его делить было бы просто смешно. Как сказал советский классик: «Ни кастрюлю не наполнишь, ни подушку не набьёшь». Поэтому, в отличие от барашков и козочек, голубей будет два: один приносится во всесожжение для Всевышнего, а второй предназначается для коѓена, от него будет есть коѓен.
Dans le sacrifice purificatoire, comme dans le sacrifice pour le péché, il y a deux commensaux, deux mangent de ce sacrifice. Le premier, c’est bien sûr le Très-Haut, et le second, c’est le kohen. Si l’homme apportait un seul pigeon, le partager entre deux serait tout simplement ridicule. Comme l’a dit un classique soviétique : « On n’en remplira pas une casserole, on n’en bourrera pas un oreiller ». C’est pourquoi, à la différence des agneaux et des chevrettes, il y aura deux pigeons : l’un est apporté en holocauste pour le Très-Haut, et le second est destiné au kohen, c’est de lui que mangera le kohen.
וְהֵבִיא אֹתָם אֶל־הַכֹּהֵן וְהִקְרִיב אֶת־אֲשֶׁר לַחַטָּאת רִאשׁוֹנָה וּמָלַק אֶת־רֹאשׁוֹ מִמּוּל עָרְפּוֹ וְלֹא יַבְדִּיל׃
wehewí otám el-hakkohén wehikríw et-aschér lachattát rischoná umalák et-roschó mimmúl orpó weló jawdíl
веѓеви́ ота́м эль-ѓакоѓе́н веѓикри́в эт-аше́р лахата́т ришона́ умала́к эт-рошо́ миму́ль орпо́ вело́ явди́ль
veheví otám el-hakkohén vehikrív et-achér la’hattát richoná oumalák et-rochó mimmoúl orpó veló yavdíl
8. Und er wird sie dem Kohen geben, und der Kohen wird den, der zur Reinigung ist, als ersten als Opfer darbringen, und er wird es vom Nacken her tun und wird den Kopf nicht vom Körper trennen.
8. И даст их коѓену, и коѓен принесёт в жертву того, который на очищение, первым, и сделает это с затылка, и не будет отделять голову от тела.
8. Et il les donnera au kohen, et le kohen offrira en sacrifice celui qui est pour la purification, en premier, et il le fera par la nuque, et il ne séparera pas la tête du corps.
Der Kohen tötet den Vogel auf besondere Weise, indem er mit dem Fingernagel den Nackenteil des Halses des Vögelchens durchbricht. Das klingt sehr grausam, aber auf diese Weise wird das ganze Blut verwendet, und es reicht für das Besprengen des Altars.
Коѓен убивает птицу особым образом, проламывая ногтем затылочную часть шеи птички. Это звучит очень жестоко, но таким образом используется вся кровь, и её хватает на окропление жертвенника.
Le kohen tue l’oiseau d’une manière particulière, en brisant avec l’ongle la partie arrière du cou du petit oiseau. Cela paraît très cruel, mais de cette manière tout le sang est utilisé, et il suffit pour l’aspersion de l’autel.
וְהִזָּה מִדַּם הַחַטָּאת עַל־קִיר הַמִּזְבֵּחַ וְהַנִּשְׁאָר בַּדָּם יִמָּצֵה אֶל־יְסוֹד הַמִּזְבֵּחַ חַטָּאת הוּא׃
wehissá middám hachattát al-kír hammisbéach wehannisch’ár baddám jimmazé el-jessód hammisbéach chattát hu
веѓиза́ мида́м ѓахата́т аль-ки́р ѓамизбэ́ях веѓанишъа́р бада́м йимацэ́ эль-есо́д ѓамизбэ́ях хата́т ѓу
vehizzá middám ha’hattát al-kír hammizbéa’h vehannich’ár baddám yimmatsé el-yesód hammizbéa’h ‚hattát hou
9. Und er wird mit dem Blut des Reinigungsopfers an die Wände des Altars spritzen, und das, was vom Blut übrig bleibt, verwendet er für das Fundament des Altars; das ist ein Reinigungsopfer.
9. И брызнет он кровью очистительной жертвы на стены жертвенника, а то, что останется из крови, использует на основание жертвенника; это жертва очистительная.
9. Et il aspergera du sang du sacrifice purificatoire les parois de l’autel, et ce qui restera du sang, il l’utilisera sur la base de l’autel ; c’est un sacrifice purificatoire.
וְאֶת־הַשֵּׁנִי יַעֲשֶׂה עֹלָה כַּמִּשְׁפָּט וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן מֵחַטָּאתוֹ אֲשֶׁר־חָטָא וְנִסְלַח לוֹ׃
we’et-haschení ja’assé olá kammischpát wechippér aláw hakkohén mechattató ascher-chatá wenislách lo
веэт-ѓашени́ яасэ́ ола́ камишпа́т вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н мехатато́ ашер-хата́ венисла́х ло
ve’et-hachení ya’assé olá kammichpát vekhippér aláv hakkohén me’hattató acher-‚hatá venislá’h lo
10. Und das zweite Täubchen wird er zum Ganzopfer machen, nach dem Gesetz des Ganzopfers, und der Kohen wird ihn von seiner Sünde sühnen, mit der er gesündigt hat, und es wird ihm vergeben werden.
10. А второго голубка сделает всесожжением, по закону жертвы всесожжения, и искупит его коѓен от его греха, которым он согрешил, и будет ему прощено.
10. Et le second pigeonneau, il en fera un holocauste, selon la loi de l’holocauste, et le kohen fera l’expiation pour lui de son péché par lequel il a péché, et il lui sera pardonné.
Aber es kommt vor, dass ein Mensch auch für zwei Turteltauben kein Geld hat: Nicht alle sind reich, aber alle sind Sünder. Und deshalb lesen wir im 11. Vers:
Но бывает так, что у человека и на двух горлиц денег нет: не все богатые, но все грешники. И поэтому в 11 стихе мы читаем:
Mais il arrive que l’homme n’ait pas d’argent même pour deux tourterelles : tous ne sont pas riches, mais tous sont pécheurs. Et c’est pourquoi au verset 11 nous lisons :
וְאִם־לֹא תַשִּׂיג יָדוֹ לִשְׁתֵּי תֹרִים אוֹ לִשְׁנֵי בְנֵי־יוֹנָה וְהֵבִיא אֶת־קָרְבָּנוֹ אֲשֶׁר חָטָא עֲשִׂירִת הָאֵפָה סֹלֶת לְחַטָּאת לֹא־יָשִׂים עָלֶיהָ שֶׁמֶן וְלֹא־יִתֵּן עָלֶיהָ לְבֹנָה כִּי חַטָּאת הִיא׃
we’im-ló tassíg jadó lischté torím o lischné wene-joná wehewí et-korbanó aschér chatá assirít ha’efá sólet lechattát lo-jassím aléha schémen welo-jittén aléha lewoná ki chattát hi
веим-ло́ таси́г ядо́ лиштэ́ тори́м о лишнэ́ вене-ёна́ веѓеви́ эт-корбано́ аше́р хата́ асири́т ѓаэфа́ со́лет лехата́т ло-яси́м але́ѓа ше́мен вело-йитэ́н але́ѓа левона́ ки хата́т ѓи
ve’im-ló tassíg yadó lichté torím o lichné vene-yoná veheví et-korbanó achér ‚hatá assirít ha’efá sólet le’hattát lo-yassím aléha chémen velo-yittén aléha levoná ki ‚hattát hi
11. Und wenn seine Hand nicht hinreicht, wenn es bei ihm nicht für zwei Turteltauben oder für zwei Täubchen reicht – soll er als Opfer für seine Sünde ein Zehntel Efa Feinmehl als Reinigungsopfer bringen, er soll kein Öl darauf legen und keinen Weihrauch dazugeben, denn das ist ein Reinigungsopfer.
11. А если рука его не достаёт, если не хватит у него на две горлицы или на два голубка – принесёт он в жертву за грех свой десятую часть эфы тонкой муки в жертву очистительную, не будет класть на неё масла, и не будет добавлять к ней ладана, ибо это жертва очистительная.
11. Et si sa main n’y atteint pas, s’il n’a pas assez pour deux tourterelles ou pour deux pigeonneaux – il apportera en sacrifice pour son péché un dixième d’épha de fine farine en sacrifice purificatoire, il ne mettra pas d’huile dessus, et il n’y ajoutera pas d’encens, car c’est un sacrifice purificatoire.
Ein Zehntel Efa – das sind ungefähr zwei Liter. Und uns ist nicht nach Fröhlichkeit zumute, wir laden den Höchsten nicht an eine Festtafel ein, wo man den Brei mit Öl nicht verderben kann. Mit Öl kann man diesen Brei gerade verderben, weil uns nicht nach Fett zumute ist, wir bereuen hier.
Десятая часть эфы – это примерно два литра. И нам не до веселья, мы не приглашаем Всевышнего за праздничный стол, где кашу маслом не испортишь. Маслом как раз эту кашу испортить можно, потому что нам не до жиру, мы тут каемся.
Un dixième d’épha, c’est environ deux litres. Et nous n’avons pas le cœur à la gaieté, nous n’invitons pas le Très-Haut à une table de fête, où l’on ne gâte pas la bouillie avec de l’huile. Avec de l’huile, justement, on peut gâter cette bouillie, parce que ce n’est pas le moment de faire gras, nous sommes ici en train de nous repentir.
וֶהֱבִיאָהּ אֶל־הַכֹּהֵן וְקָמַץ הַכֹּהֵן מִמֶּנָּה מְלוֹא קֻמְצוֹ אֶת־אַזְכָּרָתָה וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחָה עַל אִשֵּׁי יְהוָה חַטָּאת הִוא׃
wehewi’á el-hakkohén wekamáz hakkohén mimménna meló kumzó et-askaratá wehiktír hammisbécha al isché adonáj chattát hi
веѓевиа́ эль-ѓакоѓе́н векама́ц ѓакоѓе́н мимэ́на мело́ кумцо́ эт-азкарата́ веѓикти́р ѓамизбэ́ха аль ише́ адона́й хата́т ѓи
vehevi’á el-hakkohén vekamáts hakkohén mimménna meló koumtsó et-azkaratá vehiktír hammizbé’ha al iché adonáy ‚hattát hi
12. Und er wird es dem Kohen bringen, und der Kohen wird davon eine volle Handvoll nehmen („handvollen“) als Gedenken und sie auf den Altar bringen. Das ist ein Feueropfer dem HERRN, ein reinigendes.
12. И принесёт он её коѓену, и возьмёт («огорстит») из неё коѓен полную горсть как памятование, и принесёт её на жертвенник. Это палимая жертва Господу очистительная.
12. Et il l’apportera au kohen, et le kohen en prendra (« en empoignera ») une pleine poignée comme mémorial, et l’apportera sur l’autel. C’est un sacrifice consumé par le feu au SEIGNEUR, purificatoire.
וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן עַל־חַטָּאתוֹ אֲשֶׁר־חָטָא מֵאַחַת מֵאֵלֶּה וְנִסְלַח לוֹ וְהָיְתָה לַכֹּהֵן כַּמִּנְחָה׃
wechippér aláw hakkohen al-chattató ascher-chatá me’achát me’élle wenislách lo wehajetá lakkohén kamminchá
вехипе́р ала́в ѓакоѓен аль-хатато́ ашер-хата́ меаха́т меэ́ле венисла́х ло веѓаета́ лакоѓе́н каминха́
vekhippér aláv hakkohen al-‚hattató acher-‚hatá me’a’hát me’élle venislá’h lo vehayetá lakkohén kammin’há
13. Und der Kohen sühnte ihn für die Sünde, mit der er gesündigt hat, mit einer von diesen oben aufgezählten Sünden, und es wird ihm vergeben werden, und es wird dem Kohen sein wie eine Minchá (Gabe, Geschenk).
13. И искупил его коѓен за грех, которым он согрешил, одним из этих вышеперечисленных грехов, и прощено ему будет, и будет это коѓену как минха́ (подношение, дар).
13. Et le kohen a fait l’expiation pour lui pour le péché par lequel il a péché, par l’un de ces péchés énumérés ci-dessus, et il lui sera pardonné, et ce sera pour le kohen comme une min’ha (offrande, don).
Das heißt, das übrige Mehl darf der Kohen essen, das ist sein Anteil.
То есть оставшуюся муку коѓен может кушать, это его доля.
C’est-à-dire que la farine restante, le kohen peut la manger, c’est sa part.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
14. Und Gott redete zu Mosche und sprach:
14. И говорил Бог Моше, говоря:
14. Et Dieu parlait à Moché, en disant :
נֶפֶשׁ כִּי־תִמְעֹל מַעַל וְחָטְאָה בִּשְׁגָגָה מִקָּדְשֵׁי יְהוָה וְהֵבִיא אֶת־אֲשָׁמוֹ לַיהוָה אַיִל תָּמִים מִן־הַצֹּאן בְּעֶרְכְּךָ כֶּסֶף־שְׁקָלִים בְּשֶׁקֶל־הַקֹּדֶשׁ לְאָשָׁם׃
néfesch ki-tim’ól ma’ál wechate’á bischgagá mikkodsché adonáj wehewí et-aschamó ladonáj ájil tamím min-hazzón be’erkechá kessef-schekalím beschekel-hakkódesch le’aschám
не́феш ки-тимъо́ль маа́ль вехатеа́ бишгага́ микодше́ адона́й веѓеви́ эт-ашамо́ ладона́й а́йиль тами́м мин-ѓацо́н беэркеха́ кесеф-шекали́м бешекель-ѓако́деш леаша́м
néfech ki-tim’ól ma’ál ve’hate’á bichgagá mikkodché adonáy veheví et-achamó ladonáy áyil tamím min-hattsón be’erkekhá kessef-chekalím bechekel-hakkódech le’achám
15. „Eine Seele, die ihre Möglichkeiten missbraucht und aus Versehen von den Heiligtümern des HERRN sündigt, und sie bringt als Schuldopfer dem HERRN ein makelloses Lamm vom Vieh nach dem Wert (der Schätzung) von zwei Silberschekeln in heiligen Schekeln als Schuldopfer.
15. «Душа, которая злоупотребит своими возможностями и согрешит по ошибке от святынь Господних, и принесёт в жертву повинную Господу непорочного агнца от скота по стоимости (оценке) два серебряных шекеля в святых шекелях в жертву повинности.
15. « L’âme qui abusera de ses possibilités et péchera par erreur à l’égard des choses saintes du SEIGNEUR, et apportera en sacrifice de culpabilité au SEIGNEUR un agneau sans défaut du bétail, d’une valeur (estimation) de deux chékels d’argent en chékels saints, en sacrifice de culpabilité.
Was bedeutet aus Versehen von den Heiligtümern des HERRN sündigt? Das ist eine Situation, in der ein Mensch irgendein Lämmchen, irgendein Zicklein oder einen Sack Kartoffeln genommen, es dem Höchsten geweiht und gesagt hat: „Das gebe ich dem Kohen, das trage ich in den Tempel, das wird Gottes sein, das ist der ma’assér, den ich zurückgelegt habe – da ist er im Briefumschlag, mein massér, mein Zehnter.“ Und aus Versehen hat er davon Gebrauch gemacht: hat sich heilige Kartoffeln gebraten oder etwas anderes in der Art getan. Und wenn er sich nun schon irgendwie mit den Heiligtümern verheddert hat, dann bringt er, damit er sich mit den Heiligtümern wieder entwirrt, ein Lämmchen als Opfer dar, das nicht weniger wert ist als zwei heilige Schekel: Irgendein Schätzer muss es ansehen und sagen, wie viel das Lamm wert ist.
Что значит согрешит по ошибке от святынь Господних? Это ситуация, когда человек взял какого-то барашка, какую-то козочку или мешок картошки, посвятил её Всевышнему и сказал: «Это я дам коѓену, это я понесу в Храм, это будет Божье, это маасе́р, который я отложил – вот он в конвертике, мой массе́р, моя десятина». И по ошибке воспользовался этим: поджарил себе священной картошки или ещё что-то подобное совершил. И если уж он как-то запутался со святынями, то чтобы ему со святынями распутаться, он приносит в жертву барашка, который стоит не меньше, чем два святых шекеля: должен оценщик какой-то осмотреть и сказать, сколько стоит агнец.
Que veut dire péchera par erreur à l’égard des choses saintes du SEIGNEUR ? C’est la situation où un homme a pris un agneau quelconque, une chevrette quelconque ou un sac de pommes de terre, l’a consacré au Très-Haut et a dit : « Ceci, je le donnerai au kohen, ceci, je le porterai au Temple, ceci sera à Dieu, c’est le ma’assér que j’ai mis de côté – le voici dans une petite enveloppe, mon massér, ma dîme ». Et par erreur, il en a fait usage : il s’est fait frire des pommes de terre sacrées ou a commis quelque autre chose semblable. Et si vraiment il s’est quelque peu embrouillé avec les choses saintes, alors, pour se démêler des choses saintes, il apporte en sacrifice un agneau qui ne coûte pas moins que deux chékels saints : il faut qu’un estimateur quelconque l’examine et dise combien coûte l’agneau.
וְאֵת אֲשֶׁר חָטָא מִן־הַקֹּדֶשׁ יְשַׁלֵּם וְאֶת־חֲמִישִׁתוֹ יוֹסֵף עָלָיו וְנָתַן אֹתוֹ לַכֹּהֵן וְהַכֹּהֵן יְכַפֵּר עָלָיו בְּאֵיל הָאָשָׁם וְנִסְלַח לוֹ׃
we’ét aschér chatá min-hakkódesch jeschallém we’et-chamischitó josséf aláw wenatán otó lakkohén wehakkohén jechappér aláw be’él ha’aschám wenislách lo
веэ́т аше́р хата́ мин-ѓако́деш ешале́м веэт-хамишито́ ёсэ́ф ала́в вената́н ото́ лакоѓе́н веѓакоѓе́н ехапэ́р ала́в беэ́ль ѓааша́м венисла́х ло
ve’ét achér ‚hatá min-hakkódech yechallém ve’et-‚hamichitó yosséf aláv venatán otó lakkohén vehakkohén yekhappér aláv be’él ha’achám venislá’h lo
16. Und das, was er vom Heiligen genommen hat, wird er bezahlen, und ein Fünftel wird er dazu hinzufügen, und er wird es dem Kohen geben, und der Kohen wird ihn mit dem Lamm des Schuldopfers sühnen, und es wird ihm vergeben werden.
16. И то, что он взял от святого, оплатит, и пятую часть добавит к этому, и даст её коѓену, и коѓен искупит его агнцем повинности, и простится ему.
16. Et ce qu’il a pris du saint, il le paiera, et il y ajoutera un cinquième, et il le donnera au kohen, et le kohen fera l’expiation pour lui par l’agneau de culpabilité, et il lui sera pardonné.
Das heißt, außer dass er ein Lämmchen bringt, muss er noch den materiellen Schaden am Besitz des Tempels oder des Kohen ersetzen.
То есть кроме того, что он принесёт барашка, он ещё должен будет возместить материальный ущерб имуществу Храма или коѓена.
C’est-à-dire qu’en plus d’apporter un agneau, il devra encore réparer le dommage matériel causé aux biens du Temple ou du kohen.
Woher nimmt man und wozu nimmt man das Fünftel? Warum sagen wir nicht: Wenn ich einen Diebstahl über 50 Schekel begangen habe, dann gebe ich eben 50 Schekel zurück? Warum auf einmal 60? Stellt euch vor, man hat euch ein Handy gestohlen und sagt euch: „Euer Handy war an einem guten Tag 200 Dollar wert, hier habt ihr 200 Dollar, wir ersetzen euch euren Schaden.“ Aber diese 200 Dollar verwandeln sich nicht sofort in ein Telefon. Man muss gehen, auswählen, kaufen, vielleicht die Nummern wiederherstellen. Wenn man euch ein Rad vom Auto gestohlen hat, dann muss man irgendwohin fahren, um es zu holen. Manchmal geht ein ganzer Arbeitstag drauf, um das wiederherzustellen. Das Fünftel ist erstens ein pädagogisches Moment, damit es dem Menschen nicht wieder einfällt, und zweitens ist es der Ersatz des Begleitschadens, der in diesem Fall den Kohanim zugefügt wurde.
Откуда берётся и для чего берётся пятая часть? Почему мы не говорим: если я совершил кражу на 50 шекелей, то я 50 шекелей и верну? Почему вдруг 60? Представьте себе, что у вас украли сотовый телефон и говорят вам: «Ваш сотовый телефон стоил 200 долларов в хороший день, вот вам 200 долларов, возмещаем вам ваш ущерб». Но эти 200 долларов не сразу превращаются в телефон. Надо идти, выбирать, покупать, может быть, восстанавливать номера. Если у вас украли от машины колесо, то придётся куда-то ехать за ним. Иногда целый рабочий день уходит, чтобы это восстановить. Пятая часть – это, во-первых, педагогический момент, чтобы человеку неповадно было, и, во-вторых, – это возмещение сопутствующего ущерба, который нанесён в данном случае коѓенам.
D’où se prend et pour quoi se prend le cinquième ? Pourquoi ne disons-nous pas : si j’ai commis un vol de 50 chékels, je rendrai 50 chékels ? Pourquoi soudain 60 ? Représentez-vous qu’on vous a volé votre téléphone portable et qu’on vous dit : « Votre téléphone portable valait 200 dollars dans un bon jour, voici 200 dollars, nous vous dédommageons de votre préjudice ». Mais ces 200 dollars ne se transforment pas tout de suite en téléphone. Il faut aller, choisir, acheter, peut-être restaurer les numéros. Si on vous a volé une roue de votre voiture, il faudra aller la chercher quelque part. Parfois toute une journée de travail y passe, pour rétablir cela. Le cinquième, c’est premièrement un moment pédagogique, pour que l’homme n’ait plus envie de recommencer, et deuxièmement – c’est le dédommagement du dommage collatéral qui a été causé, dans ce cas, aux kohanim.
וְאִם־נֶפֶשׁ כִּי תֶחֱטָא וְעָשְׂתָה אַחַת מִכָּל־מִצְוֹת יְהוָה אֲשֶׁר לֹא תֵעָשֶׂינָה וְלֹא־יָדַע וְאָשֵׁם וְנָשָׂא עֲוֹנוֹ׃
we’im-néfesch ki techetá we’assetá achát mikkol-mizwót adonáj aschér lo te’asséna welo-jadá we’aschém wenassá awonó
веим-нэ́феш ки техета́ веасета́ аха́т миколь-мицво́т адона́й аше́р ло теасэ́на вело-яда́ веаше́м венаса́ авоно́
ve’im-néfech ki te’hetá ve’assetá a’hát mikkol-mitsvót adonáy achér lo te’asséna velo-yadá ve’achém venassá avonó
17. Wenn irgendeine Seele gesündigt hat und er eines der Gebote des HERRN getan hat, von denen geschrieben ist, sie nicht zu tun, und er hat davon nicht gewusst, und er ist schuldig geworden und hat seine Sünde getragen.
17. Если душа какая-то согрешила, и сделал одну из заповедей Господних, о которых написано, чтобы не делать, и не знал он об этом, и стал он виновен, и понёс свой грех.
17. Si une âme quelconque a péché, et il a fait l’un des commandements du SEIGNEUR dont il est écrit de ne pas les faire, et il ne le savait pas, et il est devenu coupable, et il a porté son péché.
Vom Text her ist das dem sehr ähnlich, was wir im vierten Kapitel gelesen haben (findet zehn Unterschiede). Und hier entsteht die Frage: Warum hebt die Tora das hervor? Eine der Erklärungen ist, dass es hier um eine Situation geht, in der ein Mensch irgendeine Handlung begangen hat, er hat sie getan und dann Zweifel bekommen. Zum Beispiel hat er an Pessach etwas gegessen und zweifelt, ob es nicht Gesäuertes war. Und die Strafe dafür ist sehr schwer, dafür wird man mit dem Abschneiden vom Volk bestraft. Und dieser Zweifel quält ihn, und er fühlt Schuld, davon ist hier die Rede. Aber es gibt ein Heilmittel, und im 18. Vers lesen wir:
По тексту это очень похоже на то, что мы читали в четвёртой главе (найдите десять отличий). И тут возникает вопрос: почему Тора это выделяет? Одно из объяснений в том, что здесь речь идёт о ситуации, когда человек совершил какой-то поступок, он его сделал и затем засомневался. Например, он съел что-то в Песах и засомневался, не было ли это квасным. А наказание за это очень серьёзное, за это карают отсечением от народа. И вот это сомнение его мучает, и он чувствует вину, об этом здесь идёт речь. Но лекарство есть, и в 18 стихе мы читаем:
D’après le texte, c’est très semblable à ce que nous avons lu au quatrième chapitre (trouvez les dix différences). Et ici surgit la question : pourquoi la Torah met-elle cela à part ? L’une des explications est qu’il s’agit ici d’une situation où l’homme a commis un acte quelconque, il l’a fait et ensuite il a eu un doute. Par exemple, il a mangé quelque chose à Pessa’h et s’est demandé si ce n’était pas du levain. Et la punition pour cela est très sérieuse, pour cela on punit par le retranchement du peuple. Et voilà, ce doute le tourmente, et il se sent coupable, c’est de cela qu’il s’agit ici. Mais il existe un remède, et au verset 18 nous lisons :
וְהֵבִיא אַיִל תָּמִים מִן־הַצֹּאן בְּעֶרְכְּךָ לְאָשָׁם אֶל־הַכֹּהֵן וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן עַל שִׁגְגָתוֹ אֲשֶׁר־שָׁגָג וְהוּא לֹא־יָדַע וְנִסְלַח לוֹ׃
wehewí ájil tamím min-hazzón be’erkechá le’aschám el-hakkohén wechippér aláw hakkohén al schigegató ascher-schagág wehú lo-jadá wenislách lo
веѓеви́ а́йиль тами́м мин-ѓацо́н беэркеха́ леаша́м эль-ѓакоѓе́н вехипе́р ала́в ѓакоѓе́н аль шигегато́ ашер-шага́г веѓу́ ло-яда́ венисла́х ло
veheví áyil tamím min-hattsón be’erkekhá le’achám el-hakkohén vekhippér aláv hakkohén al chigegató acher-chagág vehoú lo-yadá venislá’h lo
18. Und er brachte ein makelloses Lamm vom Vieh nach der Schätzung, die dem Schuldopfer entspricht (zwei heilige Schekel), zum Kohen, und der Kohen sühnte ihn für den Irrtum, den er begangen hat, und er hat es nicht gewusst, und es wird ihm vergeben werden,
18. И принёс он непорочного агнца от скота по оценке, соответствующей повинной жертве (два святых шекеля), к коѓену, и искупил его коѓен за ошибку, которую он совершил, и он не знал, и простится ему,
18. Et il a apporté un agneau sans défaut du bétail selon l’estimation correspondant au sacrifice de culpabilité (deux chékels saints), au kohen, et le kohen a fait l’expiation pour lui pour l’erreur qu’il a commise, et il ne le savait pas, et il lui sera pardonné,
Das heißt, er befand sich im Zweifel: ob er einen Fehler begangen hat oder nicht, und wenn ein Mensch in einem solchen Zustand ist, dann gilt es, als hätte er ihn gleichsam begangen.
То есть он пребывал в сомнении: совершил он ошибку или нет, а когда человек в таком состоянии, то считается, что словно совершил.
C’est-à-dire qu’il se trouvait dans le doute : a-t-il commis une erreur ou non, et quand l’homme est dans un tel état, on considère que c’est comme s’il l’avait commise.
אָשָׁם הוּא אָשֹׁם אָשַׁם לַיהוָה׃
aschám hu aschóm aschám ladonáj
аша́м ѓу ашо́м аша́м ладона́й
achám hou achóm achám ladonáy
19. Ein Schuldopfer ist das, denn schuldig ist er mit einer Schuld dem Höchsten gegenüber.“
19. Повинная жертва это, потому что повинен он виной Всевышнему».
19. C’est un sacrifice de culpabilité, parce qu’il s’est rendu coupable d’une faute envers le Très-Haut ».
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
20. Und der HERR redete mit Mosche und sprach:
20. И говорил Господь с Моше, говоря:
20. Et le SEIGNEUR parlait avec Moché, en disant :
נֶפֶשׁ כִּי תֶחֱטָא וּמָעֲלָה מַעַל בַּיהוָה וְכִחֵשׁ בַּעֲמִיתוֹ בְּפִקָּדוֹן אוֹ־בִתְשׂוּמֶת יָד אוֹ בְגָזֵל אוֹ עָשַׁק אֶת־עֲמִיתוֹ׃
néfesch ki techetá uma’alá má’al badonáj wechichésch ba’amitó befikkadón o-witsúmet jad o wegasél o aschák et-amitó
не́феш ки техета́ умаала́ ма́аль бадона́й вехихэ́ш баамито́ бефикадо́н о-витсу́мет яд о вегазэ́ль о аша́к эт-амито́
néfech ki te’hetá ouma’alá má’al badonáy vekhi’héch ba’amitó befikkadón o-vitsoúmet yad o vegazél o achák et-amitó
21. „Eine Seele, die sündigt und den Namen des Höchsten missbraucht hat und vor ihrem Nächsten abgestritten hat, was ein Mensch als Pfand erhalten hat oder was zur Obhut überlassen wurde; oder was mit Gewalt weggenommen wurde, und er seinen Nächsten bedrückt hat,
21. «Душа, которая согрешит, и злоупотребила именем Всевышнего, и отказалась перед ближним своим в том, что человек получил в залог или в том, что оставлено на попечение; или отнято силой, и притеснил ближнего своего,
21. « L’âme qui péchera, et a abusé du nom du Très-Haut, et a nié devant son prochain au sujet de ce que l’homme a reçu en gage ou au sujet de ce qui a été laissé à sa garde ; ou de ce qui a été enlevé par la force, et a opprimé son prochain,
Hier wird ein Mensch beschuldigt, dass er irgendein Pfand genommen hat und es nicht zurückgibt, oder dass ihm etwas zur Aufbewahrung anvertraut wurde und er es nicht zurückgibt, oder dass er jemandem etwas weggenommen hat. Und er streitet das unter einem Schwur beim Höchsten ab. Warum ist das wichtig? Weil das Verbrechen selbst – dem Nächsten etwas wegzunehmen und es nicht zurückzugeben – ein Verbrechen gegen den Nächsten ist. Aber hier gibt es noch einen Bestandteil: Wenn ein Mensch vor Gericht beim Namen des Höchsten beschworen wird und er diesen Schwur bricht, dann ist das schon ein Verbrechen vor dem Höchsten, nicht nur vor dem Nächsten.
Здесь человек обвинён в том, что взял какой-то залог и не отдаёт, или в том, что ему поручено что-то на хранение и он это не возвращает, или в том, что он что-то у кого-то отобрал. И он отрекается от этого под клятвой Всевышнему. Почему это важно? Потому что само преступление – забрать у ближнего что-то и не отдавать – это преступление против ближнего. Но здесь есть ещё одна составляющая: когда человека на суде заклинают именем Всевышнего, а он нарушает эту клятву, то это уже преступление перед Всевышним, не только перед ближним.
Ici l’homme est accusé d’avoir pris un gage quelconque et de ne pas le rendre, ou de ce qu’on lui a confié quelque chose en garde et qu’il ne le restitue pas, ou de ce qu’il a enlevé quelque chose à quelqu’un. Et il le nie sous serment au Très-Haut. Pourquoi est-ce important ? Parce que le crime lui-même – prendre quelque chose au prochain et ne pas le rendre – c’est un crime contre le prochain. Mais il y a ici encore une composante : quand on adjure l’homme au tribunal par le nom du Très-Haut, et qu’il viole ce serment, alors c’est déjà un crime devant le Très-Haut, pas seulement devant le prochain.
אוֹ־מָצָא אֲבֵדָה וְכִחֶשׁ בָּהּ וְנִשְׁבַּע עַל־שָׁקֶר עַל־אַחַת מִכֹּל אֲשֶׁר־יַעֲשֶׂה הָאָדָם לַחֲטֹא בָהֵנָּה׃
o-mazá awedá wechíchesch ba wenischbá al-scháker al-achát mikkól ascher-ja’assé ha’adám lacható wahénna
о-маца́ аведа́ вехи́хеш ба венишба́ аль-ша́кер аль-аха́т мико́ль ашер-яасэ́ ѓаада́м лахато́ ваѓе́на
o-matsá avedá vekhí’hech ba venichbá al-cháker al-a’hát mikkól acher-ya’assé ha’adám la’ható vahénna
22. Oder er hat Verlorenes gefunden und gibt es nicht zurück – und er hat falsch geschworen (beim Namen des Höchsten) über eine von all diesen Verfehlungen, die er getan hat, dass er diese Sünden nicht begangen habe.
22. Или нашёл потерю и не возвращает её – и поклялся он ложно (именем Всевышнего) об одном из всех прегрешений этих, которые сделал, что не совершал он эти грехи.
22. Ou il a trouvé un objet perdu et ne le rend pas – et il a juré faussement (par le nom du Très-Haut) au sujet de l’une de toutes ces transgressions qu’il a faites, qu’il n’a pas commis ces péchés.
Das lehrt man von Kindheit an – einem Menschen verlorene Dinge zurückzugeben, das ist ein wichtiges Gebot. Sehr oft kann man in religiösen Vierteln eine solche Anzeige sehen: „An der Bushaltestelle wurde eine Haarspange in Form eines Schmetterlings gefunden. Wer sie verloren hat, wird gebeten, telefonisch anzurufen, und wir geben sie euch zurück, wenn ihr ihre Merkmale angebt.“ Das wird nicht deshalb gemacht, weil irgendwelche Pfennigfuchser meinen, dass die Eltern jetzt mit der Laterne nach der Haarspange in Form eines Schmetterlings suchen werden, die ihre Tochter verloren hat. Das wird gemacht, um kleine Kinder an die Rückgabe von Verlorenem zu gewöhnen. Und auch ein erwachsener Mensch ist verpflichtet, zurückzugeben, was sein Nächster verloren hat: Wenn ihr etwas gefunden habt, muss man vor allem versuchen, es zurückzugeben. Hier gibt es sehr viele verschiedene Nuancen, aber im Großen und Ganzen ist es ein völlig verständliches Gesetz.
Этому учат с детства – возвращать человеку потерянные вещи, это важная заповедь. Очень часто в религиозных районах можно увидеть такое объявление: «На автобусной остановке найдена заколка для волос в виде бабочки. Потерявшего просим позвонить по телефону, и мы вам её вернём, если вы укажете её признаки». Это делается не потому, что какие-то крохоборы думают, что вот теперь родители будут днём с огнём искать заколку в виде бабочки, которую потеряла их дочка. Это делается для того, чтобы маленьких детей приучить к возвращению потери. И взрослый человек тоже обязан вернуть то, что потерял его ближний: если вы нашли что-то, прежде всего нужно постараться это вернуть. Здесь есть очень много разных нюансов, но в общем и целом понятный совершенно закон.
On enseigne cela dès l’enfance – rendre à l’homme les objets perdus, c’est un commandement important. Très souvent, dans les quartiers religieux, on peut voir une annonce de ce genre : « À l’arrêt de bus, on a trouvé une barrette à cheveux en forme de papillon. Nous prions la personne qui l’a perdue d’appeler par téléphone, et nous vous la rendrons si vous indiquez ses signes distinctifs ». Cela ne se fait pas parce que des grippe-sous quelconques pensent que maintenant les parents vont chercher en plein jour avec une lanterne la barrette en forme de papillon que leur fillette a perdue. Cela se fait pour habituer les petits enfants à la restitution de l’objet perdu. Et l’adulte aussi est obligé de rendre ce qu’a perdu son prochain : si vous avez trouvé quelque chose, il faut avant tout s’efforcer de le rendre. Il y a ici beaucoup de nuances différentes, mais dans l’ensemble c’est une loi tout à fait compréhensible.
Und der Mensch sagte: „Gott bewahre, bei Gott schwöre ich, ich habe keine Haarspange in Form eines Schmetterlings gefunden.“ Und wegen einer Haarspange, sogar um eines solchen Vorteils willen, hat er falsch beim Namen des Höchsten geschworen. Wir behandeln hier nicht die Sühne für das Verbrechen selbst, sondern die Sühne für das Leisten eines falschen Schwurs, den der Mensch vor dem Höchsten geschworen hat.
А человек сказал: «Упаси Бог, Богом клянусь, не находил я никакой заколки в виде бабочки». И из-за заколки, даже ради такой выгоды ложно поклялся именем Всевышнего. Мы здесь разбираем не искупление самого преступления, а искупление совершения ложной клятвы, которой человек поклялся перед Всевышним.
Et l’homme a dit : « Dieu m’en garde, je le jure par Dieu, je n’ai trouvé aucune barrette en forme de papillon ». Et à cause d’une barrette, même pour un tel profit, il a juré faussement par le nom du Très-Haut. Nous examinons ici non pas l’expiation du crime lui-même, mais l’expiation de l’accomplissement du faux serment par lequel l’homme a juré devant le Très-Haut.
וְהָיָה כִּי־יֶחֱטָא וְאָשֵׁם וְהֵשִׁיב אֶת־הַגְּזֵלָה אֲשֶׁר גָּזָל אוֹ אֶת־הָעֹשֶׁק אֲשֶׁר עָשָׁק אוֹ אֶת־הַפִּקָּדוֹן אֲשֶׁר הָפְקַד אִתּוֹ אוֹ אֶת־הָאֲבֵדָה אֲשֶׁר מָצָא׃
wehajá ki-jechetá we’aschém weheschíw et-haggeselá aschér gasál o et-ha’óschek aschér aschák o et-happikkadón aschér hofkád ittó o et-ha’awedá aschér mazá
веѓая́ ки-ехета́ веаше́м веѓеши́в эт-ѓагезела́ аше́р газа́ль о эт-ѓао́шек аше́р аша́к о эт-ѓапикадо́н аше́р ѓофка́д ито́ о эт-ѓааведа́ аше́р маца́
vehayá ki-ye’hetá ve’achém vehechív et-haggezelá achér gazál o et-ha’óchek achér achák o et-happikkadón achér hofkád ittó o et-ha’avedá achér matsá
23. Und es war, als er gesündigt hat und schuldig ist, und er wird das Geraubte zurückgeben, oder jene Bedrückung, mit der er bedrückt hat, oder das Pfand, das man bei ihm gelassen hat, oder das Verlorene, das er gefunden hat,
23. И было, когда согрешил и виновен, и вернёт он награбленное, или то притеснение, которым притеснил, или залог, который у него оставили, или потерю, которую нашёл,
23. Et il fut, quand il a péché et est coupable, et il rendra ce qu’il a pillé, ou l’oppression par laquelle il a opprimé, ou le gage qu’on lui a laissé, ou l’objet perdu qu’il a trouvé,
אוֹ מִכֹּל אֲשֶׁר־יִשָּׁבַע עָלָיו לַשֶּׁקֶר וְשִׁלַּם אֹתוֹ בְּרֹאשׁוֹ וַחֲמִשִׁתָיו יֹסֵף עָלָיו לַאֲשֶׁר הוּא לוֹ יִתְּנֶנּוּ בְּיוֹם אַשְׁמָתוֹ׃
o mikkól ascher-jischawá aláw laschéker weschillám otó beroschó wachamischitáw josséf aláw la’aschér hu lo jittenénnu bejom aschmató
о мико́ль ашер-йишава́ ала́в лаше́кер вешила́м ото́ берошо́ вахамишита́в ёсэ́ф ала́в лааше́р ѓу ло йитенэ́ну беём ашмато́
o mikkól acher-yichavá aláv lachéker vechillám otó berochó va’hamichitáv yosséf aláv la’achér hou lo yittenénnou beyom achmató
24. Und von allem, worüber er falsch geschworen hat, wird er dessen Grundwert bezahlen und ein Fünftel dem zurückgeben, dem er es weggenommen hat, am Tag der Darbringung des Schuldopfers.
24. И от всего, о чём клялся он ложно, заплатит он основную его цену и пятую часть вернёт тому, у кого забрал, в день принесения жертвы вины.
24. Et de tout ce sur quoi il a juré faussement, il paiera son prix principal et rendra la cinquième partie à celui à qui il l’a pris, au jour de l’apport du sacrifice de la faute.
וְאֶת־אֲשָׁמוֹ יָבִיא לַיהוָה אַיִל תָּמִים מִן־הַצֹּאן בְּעֶרְכְּךָ לְאָשָׁם אֶל־הַכֹּהֵן׃
we’et-aschamó jawí ladonájIn der russischen Umschrift fehlt beim Gottesnamen der Schlusslaut. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text: ladonáj. ájil tamím min-hazzón be’erkechá le’aschám el-hakkohén
веэт-ашамо́ яви́ ладона́ а́йиль тами́м мин-ѓацо́н беэркеха́ леаша́м эль-ѓакоѓе́н
ve’et-achamó yaví ladonáyLa translittération russe omet ici la dernière lettre du Nom divin ; la translittération française suit l'hébreu. áyil tamím min-hattsón be’erkekhá le’achám el-hakkohén
25. Und das Schuldopfer wird er dem HERRN bringen, ein makelloses Lamm vom Vieh, nach der Schätzung des Schuldopfers, dem Kohen.
25. И жертву повинности он принесет Господу, агнца непорочного от скота, по оценке жертвы повинной, коѓену.
25. Et le sacrifice de culpabilité, il l’apportera au SEIGNEUR, un agneau sans défaut du bétail, selon l’estimation du sacrifice de culpabilité, au kohen.
Und wieder: Das Lamm muss nicht weniger als zwei heilige Schekel wert sein.
И снова, агнец должен стоить не меньше двух святых шекелей.
Et de nouveau, l’agneau ne doit pas valoir moins de deux chékels saints.
וְכִפֶּר עָלָיו הַכֹּהֵן לִפְנֵי יְהוָה וְנִסְלַח לוֹ עַל־אַחַת מִכֹּל אֲשֶׁר־יַעֲשֶׂה לְאַשְׁמָה בָהּ׃
wechippér aláw hakkohén lifné adonáj wenislách lo al-achát mikkól ascher-ja’assé le’aschmá wa
вехипэ́р ала́в ѓакоѓе́н лифнэ́ адона́й венисла́х ло аль-аха́т мико́ль ашер-яасэ́ леашма́ ва
vekhippér aláv hakkohén lifné adonáy venislá’h lo al-a’hát mikkól acher-ya’assé le’achmá va
26. Und der Kohen sühnte ihn vor dem HERRN, und es ist ihm vergeben für alles, was er davon getan hat, um darin schuldig zu sein.
26. И искупил его коѓен перед Господом, и прощено ему за всё, что он сделал из этого, чтобы быть виновным в этом.
26. Et le kohen fit l’expiation pour lui devant le SEIGNEUR, et il lui est pardonné pour tout ce qu’il a fait de cela, pour en être coupable.
Das Hauptthema des Kapitels ist wieder das Schuldgefühl. Wenn ein Mensch sich schuldig fühlt, lebt er unter der Drohung des Gerichts, ihm bleibt nichts anderes übrig, als das Gericht zu erwarten, die Strafe zu erwarten: Ich bin schuldig, und ich verstehe, dass nicht alles so sein kann wie früher. Dieses Schuldgefühl, das ist ein Gefühl, mit dem man nicht in Nachbarschaft mit dem Höchsten leben kann. Und um dieses Gefühl loszuwerden, ist der Mensch berufen, ein Opfer darzubringen. Es geht nicht darum, dass man ihn zwingt oder es ihm befohlen wird – das ist die Entscheidung des Menschen selbst. Zuerst hat der Mensch alles abgestritten und gesagt: „Ich habe keine Kaffeemühle genommen“ oder: „Ich habe keine Schere gefunden.“ Dann denkt er: „Wozu brauche ich diese Schere, wozu brauche ich das alles?“ Er bereut, gibt zurück und fügt außerdem ein Fünftel hinzu, um seine Beziehung zum Höchsten wiederherzustellen. Die ganze Initiative liegt hier beim Menschen selbst, der Kohen ist nur ein Gehilfe bei dieser Versöhnung zwischen dem Menschen und Gott. Und es hat keinen Sinn, einem Menschen zu sagen: „Nu-nu-nu!“, wie man in Israel sagt, ihm mit dem Fingerchen zu drohen und zu sagen: „Du bist schuldig.“ Der Mensch muss sich selbst schuldig fühlen und aus diesem Schuldgefühl heraus die Versöhnung mit dem Höchsten suchen. Diese Fähigkeit, Schuld zu empfinden, bewegt die israelische Gesellschaft zur Heiligkeit hin, erlaubt ihr, die Heiligkeit zu bewahren. Und genau davon, wie man die Beziehung zum Höchsten wiederherstellt, wenn man dieses Schuldgefühl hat, handelt eigentlich auch unser fünftes Kapitel, mit dem wir hiermit schließen.
Основная тема главы – это снова ощущение вины. Когда человек чувствует себя виноватым, он живёт под угрозой суда, ему ничего не остаётся, кроме как ожидать суд, ожидать наказание: я виноват, и я понимаю, что всё не может быть как прежде. Это чувство вины, это чувство, с которым нельзя жить по соседству со Всевышним. И чтобы избавиться от этого чувства, человек призван принести жертву. Речь идёт не о том, что его заставляют или ему повелевают – это решение самого человека. Сначала человек запирался и говорил: «Не брал я никакой кофемолки» или: «Я не находил никаких ножниц». Потом он думает: «Зачем мне эти ножницы, зачем мне всё это?» Раскаивается, возвращает и, кроме того, прибавляет пятую часть, чтобы восстановить свои отношения со Всевышним. Вся инициатива здесь принадлежит самому человеку, коѓен только подручный в этом примирении между человеком и Богом. И нет смысла говорить человеку: «Ну-ну-ну!», как говорят в Израиле, грозить ему пальчиком и говорить: «Ты виноват». Человек сам должен почувствовать себя виноватым и от этого ощущения вины искать примирения со Всевышним. Эта способность ощущать виновность движет к святости израильское общество, позволяет ему хранить святость. И вот о том, как восстанавливать отношения со Всевышним, имея это ощущение вины, собственно, и наша пятая глава, которую мы на этом заканчиваем.
Le thème principal du chapitre, c’est de nouveau le sentiment de culpabilité. Quand un homme se sent coupable, il vit sous la menace du jugement, il ne lui reste rien d’autre qu’à attendre le jugement, attendre le châtiment : je suis coupable, et je comprends que tout ne peut pas être comme avant. Ce sentiment de culpabilité, c’est un sentiment avec lequel on ne peut pas vivre dans le voisinage du Très-Haut. Et pour se débarrasser de ce sentiment, l’homme est appelé à apporter un sacrifice. Il ne s’agit pas de ce qu‘on l’y oblige ou qu‘on le lui ordonne – c’est la décision de l’homme lui-même. D’abord l’homme niait obstinément et disait : « Je n’ai pris aucun moulin à café » ou : « Je n’ai trouvé aucuns ciseaux ». Puis il pense : « À quoi bon ces ciseaux, à quoi bon tout cela ? » Il se repent, rend et, en plus, ajoute la cinquième partie, pour rétablir sa relation avec le Très-Haut. Toute l’initiative ici appartient à l’homme lui-même, le kohen n’est qu’un aide dans cette réconciliation entre l’homme et Dieu. Et cela n’a pas de sens de dire à l’homme : « Nou-nou-nou ! », comme on dit en Israël, de le menacer du petit doigt et de dire : « Tu es coupable. » L’homme doit lui-même se sentir coupable et, à partir de ce sentiment de culpabilité, chercher la réconciliation avec le Très-Haut. Cette capacité à ressentir la culpabilité pousse la société israélienne vers la sainteté, lui permet de garder la sainteté. Et voilà, c’est justement de la manière de rétablir la relation avec le Très-Haut, en ayant ce sentiment de culpabilité, que traite à proprement parler notre cinquième chapitre, que nous terminons sur ce point.

Tora in 5 Minuten.
Тора за 5 минут.
La Torah en 5 minutes.
Unser Wochenabschnitt heißt, wie auch das dritte Buch der Tora, Wajikra (Und rief), und in Vers 1 von Kapitel 1 lesen wir: „Und rief zu Mosche, und der HERR redete mit ihm aus dem Zelt der Begegnung …“ Die Kommentatoren sagen, dass das wandte sich mit Namen an ihn bedeutet. Zum ersten Mal begegnet uns, dass der HERR Mosche ruft, als der HERR aus dem brennenden Busch mit ihm redet (Schemot 3,4). Das zweite Mal lesen wir davon, als der HERR Mosche am siebten Tag seines Aufenthalts auf dem Berg ruft (Schemot 24,16). Und hier, bevor der Höchste Mosche beauftragt, das Volk Israel hinsichtlich der Opfer zu unterweisen, wendet Er sich wieder mit Namen an Mosche. Natürlich haben viele Ausleger, viele Kommentatoren versucht zu verstehen, worin das Wesen dieser besonderen Fälle liegt, in denen der Höchste sich mit Namen an Mosche oder an jemanden von uns wendet?
Наша недельная глава, как и третья книга Торы, называется Ваикра (И воззвал), и в 1 стихе 1 главы мы читаем: «И воззвал к Моше, и говорил Господь с ним из Шатра откровения…» Комментаторы говорят, что это означает обратился по имени. Впервые мы встречаем, что Господь зовёт Моше, когда говорит с ним из горящего куста (Шмот 3:4). Второй раз мы читаем об этом, когда Господь зовёт Моше на седьмой день пребывания его на горе (Шмот, 24:16). И здесь, перед тем как Всевышний поручит Моше наставлять народ Израиля в отношении жертвоприношений, Он снова обращается к Моше по имени. Естественно, многие толкователи, многие комментаторы пытались понять, в чём суть этих особенных случаев, когда Всевышний обращается по имени к Моше или к кому-то из нас?
Notre section hebdomadaire, comme le troisième livre de la Torah, s’appelle Vayikra (Et Il appela), et au verset 1 du chapitre 1 nous lisons : « Et Il appela Moché, et le SEIGNEUR lui parla depuis la Tente d’assignation… » Les commentateurs disent que cela signifie interpella par son nom. Pour la première fois, nous rencontrons le fait que le SEIGNEUR appelle Moché en lui parlant depuis le buisson ardent (Chémot 3,4). La deuxième fois, nous lisons cela quand le SEIGNEUR appelle Moché le septième jour de son séjour sur la montagne (Chémot 24,16). Et ici, avant que le Très-Haut ne charge Moché d’instruire le peuple d’Israël au sujet des sacrifices, Il s’adresse de nouveau à Moché par son nom. Naturellement, beaucoup d’interprètes, beaucoup de commentateurs ont essayé de comprendre quelle est l’essence de ces cas particuliers où le Très-Haut s’adresse par le nom à Moché ou à quelqu’un d’entre nous ?
Wir alle stammen in vielem aus der Kindheit, wir haben eine solche Schwäche: Oft übertragen wir die Beziehung zu unserem irdischen Vater auf die Beziehung zum himmlischen Vater. Und in den Kommentaren ist das besonders gut zu sehen. Die einen Kommentatoren sagen: „Wenn der Höchste sich mit Namen an Mosche wendet, dann ist das ein Ausdruck von Zuneigung und Zärtlichkeit. Ein liebender Vater spricht den Namen des Sohnes mit Zärtlichkeit aus, denn meistens ist es ja so, dass gerade der Vater dem Sohn diesen Namen gegeben hat, und darin liegt ein Ausdruck von Liebe und Zuneigung.“ Andere Kommentatoren sagen: „Nein! In Wirklichkeit ist es, wenn der Höchste sagt: ‚Mosche!‘, ein Ausdruck von Strenge. Das ist der Befehl, sich endlich zusammenzureißen, sich in den Griff zu bekommen, sich an die Arbeit zu machen. Das ist das Bestreben, den Menschen mit einer gewissen Strenge und vielleicht sogar mit einem gewissen Anteil an Tadel anzutreiben.“ Wieder andere sagen: „Nein! Das kann das eine wie das andere in sich vereinen und sogar eine größere Liebe. Und vielleicht ist die Situation hier ähnlich, als säße der Höchste auf der Tribüne und würde wie ein Fan in die Hände klatschen und skandieren: ‚Mo-sche! Mo-sche!‘, und damit Seinen Glauben an Mosche ausdrücken und ihm Erfolg wünschen.“ Wie vieles in unserer Beziehung zum Höchsten hängt von unserer Beziehung zu unserem irdischen Vater ab! Und oft kommt es vor, dass wir das rein reflexartig auf den Höchsten übertragen. Der eine ist gewohnt, wenn er seinen Namen hört, Zuneigung wahrzunehmen und sich auf Zuneigung einzustellen. Der andere ist gewohnt, einen barschen Zuruf zu hören, und zieht sich vielleicht innerlich zusammen, wenn man ihn mit Namen anspricht. Wieder andere hören darin Unterstützung und erinnern sich, wie die Eltern sie bei all ihren Vorhaben unterstützt haben, wie sie sie vor Nachbarn und Freunden gelobt haben. Jeder nimmt das Wort des Höchsten so wahr, wie er von Kindheit an gewohnt ist, das Wort des Vaters wahrzunehmen. Und natürlich verdienen unsere Väter, wie sie auch gewesen sein mögen, wie sich unsere Beziehungen auch entwickelt haben mögen, großen Respekt. Aber man muss lernen, sich selbst zu erneuern, seinen Verstand in der Beziehung zum Schöpfer zu erneuern. Und jedes Mal, wenn der Schöpfer uns mit Namen anspricht, muss man lernen, nicht die gewohnten väterlichen Tonfälle in Seine Stimme hineinzuschreiben, sondern auf den Ton und die Redeweise des Höchsten Selbst zu horchen, zu hören, was und wie Er spricht. Obwohl der Midrasch sagt, dass der Höchste zu Beginn des Gesprächs mit Mosche die Stimme seines irdischen Vaters wählte. Ja, es gibt eine gewisse Verbindung, es gibt eine gewisse Nähe. Aber wir müssen lernen, die Stimme des Höchsten jedes Mal anders zu hören, als ein persönliches Gespräch mit Ihm, ohne jede vorherige Erfahrung, ohne jede Voreingenommenheit. Und dann werden wir uns die Anfänge der Gemeinschaft mit Ihm aneignen. Das Buch Wajikra erzählt von Korbanót (Opfern), von den Weisen der Annäherung an den Höchsten. Und der Prozess der Annäherung beginnt damit, dass der Höchste uns mit Namen ruft. Welchen Tonfall legt Er in unseren Namen? Was erwartet Er von uns? Wie hören wir Ihn? All das muss man lernen, um Seinen Ruf zu hören und richtig zu hören. Das ist also ein solches Verständnis der ersten drei Wörter des allerallerersten Anfangs des Buches und des Wochenabschnitts Wajikra.
Все мы во многом родом из детства, у нас есть такая слабость: часто мы переносим отношения с нашим земным отцом на отношения с Отцом Небесным. И в комментариях это особенно видно. Одни комментаторы говорят: «Когда Всевышний обращается по имени к Моше, то это – проявление ласки и нежности. Любящий отец с нежностью произносит имя сына, ведь чаще всего бывает, что именно отец и дал это имя сыну, и в этом есть проявление любви и ласки». Другие комментаторы говорят: «Нет! На самом деле, когда Всевышний говорит: «Моше!» – это проявление строгости. Это повеление наконец-то собраться, взять себя в руки, взяться за дело. Это стремление поторопить человека с какой-то строгостью и даже, возможно, с некоторой долей осуждения». Третьи говорят: «Нет! Это может соединять в себе и то, и другое, и даже бо́льшую любовь. И, возможно, здесь ситуация похожа на то, как если бы Всевышний сидел на трибуне и, как болельщик, хлопал в ладоши и скандировал: «Мо-ше! Мо-ше!», выражая тем самым Свою веру в Моше и желая ему успеха». Как многое в наших взаимоотношениях со Всевышним зависит от наших отношений с нашим земным отцом! И часто бывает, что мы переносим это на Всевышнего чисто рефлекторно. Один, слыша свое имя, привык воспринимать ласку и настраиваться на ласку. Другой привык слышать окрик и, может быть, внутренне сжимается, когда к нему обращаются по имени. Третьи слышат в этом поддержку, вспоминая, как родители поддерживали их во всех начинаниях, как хвалили их соседям и друзьям. Каждый воспринимает Слово Всевышнего, как привык с детства воспринимать слово отца. И, конечно же, наши отцы, какими бы они ни были, как бы не складывались наши отношения, заслуживают к себе огромного уважения. Но нужно научиться обновлять себя, обновлять свой разум в отношениях с Творцом. И каждый раз, когда Творец обращается к нам по имени, нужно учиться не вписывать в Его голос привычные отцовские интонации, а вслушиваться в тон и манеру речи Самого Всевышнего, слушать, что и как говорит Он. Хотя мидраш говорит, что Всевышний, когда начал разговор с Моше, выбрал голос его земного отца. Да, есть определённая связь, есть определённая близость. Но мы должны учиться слышать голос Всевышнего всякий раз по-разному, как личный разговор с Ним, без всякого первоначального опыта, без всякой предвзятости. И тогда мы овладеем начатком общения с Ним. Книга Ваикра рассказывает о корбано́т (жертвах), о способах приближения ко Всевышнему. И процесс приближения начинается с того, что Всевышний зовёт нас по имени. Какую интонацию Он вкладывает в наше имя? Чего Он от нас ждёт? Как мы Его слышим? Всему этому нужно учиться, чтобы слышать Его зов и слышать верно. Вот такое понимание первых трёх слов самого-самого начала книги и недельной главы Ваикра.
Nous venons tous, à bien des égards, de l’enfance, nous avons une telle faiblesse : souvent nous transposons la relation avec notre père terrestre sur la relation avec le Père céleste. Et dans les commentaires, cela se voit particulièrement. Les uns, parmi les commentateurs, disent : « Quand le Très-Haut s’adresse par son nom à Moché, c’est une manifestation d’affection et de tendresse. Un père aimant prononce avec tendresse le nom de son fils, car le plus souvent il arrive que ce soit justement le père qui a donné ce nom au fils, et en cela il y a une manifestation d’amour et d’affection. » D’autres commentateurs disent : « Non ! En réalité, quand le Très-Haut dit : “Moché !” – c’est une manifestation de sévérité. C’est l’ordre de se ressaisir enfin, de se prendre en main, de se mettre à l’ouvrage. C’est une volonté de presser l’homme avec une certaine sévérité et même, peut-être, avec une certaine part de réprobation. » D’autres encore disent : « Non ! Cela peut réunir en soi et l’un, et l’autre, et même un plus grand amour. Et, peut-être, la situation ici ressemble à celle où le Très-Haut serait assis dans la tribune et, comme un supporter, applaudirait et scanderait : “Mo-ché ! Mo-ché !”, exprimant par là Sa foi en Moché et lui souhaitant du succès. » Comme beaucoup de choses dans nos relations avec le Très-Haut dépendent de nos relations avec notre père terrestre ! Et souvent il arrive que nous transposions cela sur le Très-Haut de manière purement réflexe. L’un, en entendant son nom, a l’habitude de percevoir de l’affection et de se disposer à l’affection. Un autre a l’habitude d’entendre un cri et, peut-être, se crispe intérieurement quand on s’adresse à lui par son nom. D’autres encore y entendent un soutien, en se rappelant comment leurs parents les soutenaient dans toutes leurs entreprises, comment ils les louaient auprès des voisins et des amis. Chacun perçoit la Parole du Très-Haut comme il a l’habitude depuis l’enfance de percevoir la parole de son père. Et, bien sûr, nos pères, quels qu’ils aient été, quelle que soit la façon dont nos relations se sont construites, méritent un immense respect. Mais il faut apprendre à se renouveler, à renouveler son intelligence dans les relations avec le Créateur. Et chaque fois que le Créateur s’adresse à nous par notre nom, il faut apprendre à ne pas inscrire dans Sa voix les intonations paternelles habituelles, mais à prêter l’oreille au ton et à la manière de parler du Très-Haut Lui-même, à écouter ce qu’Il dit et comment. Bien que le midrach dise que le Très-Haut, en commençant la conversation avec Moché, a choisi la voix de son père terrestre. Oui, il y a un certain lien, il y a une certaine proximité. Mais nous devons apprendre à entendre la voix du Très-Haut chaque fois de manière différente, comme une conversation personnelle avec Lui, sans aucune expérience préalable, sans aucun préjugé. Et alors nous maîtriserons le commencement de la communication avec Lui. Le livre Vayikra parle des korbanot (sacrifices), des façons de se rapprocher du Très-Haut. Et le processus de rapprochement commence par le fait que le Très-Haut nous appelle par notre nom. Quelle intonation met-Il dans notre nom ? Qu’attend-Il de nous ? Comment L’entendons-nous ? Tout cela, il faut l’apprendre, pour entendre Son appel et l’entendre correctement. Voilà une telle compréhension des trois premiers mots du tout, tout début du livre et de la section hebdomadaire Vayikra.
Der Vertrag der Schöpfung
Договор сотворения
Le contrat de la création
Das Buch Wajikra, das von den Opfern erzählt, ist eines der schwierigsten Bücher der Tora. Die Kapitel des Buches sind sehr schwer zu verstehen, weil die Juden seit 2000 Jahren keinen Tempel haben und dementsprechend keine Erfahrung, alles Wissen der Juden über die Opfer ist theoretisch. Und im Laufe der Geschichte wurden zahlreiche Versuche verschiedener Kommentatoren, verschiedener Ausleger unternommen, zu verstehen, worin denn der Sinn der Opfer besteht.
Книга Ваикра, рассказывающая о жертвоприношениях, – одна из самых трудных книг Торы. Главы книги очень сложны для понимания, потому что у евреев 2000 лет нет Храма и, соответственно, нет опыта, все знания евреев о жертвоприношениях теоретические. И на протяжении истории делались многочисленные попытки разных комментаторов, разных толкователей понять, в чём же смысл жертвоприношений.
Le livre Vayikra, qui parle des sacrifices, est l’un des livres les plus difficiles de la Torah. Les chapitres du livre sont très complexes à comprendre, parce que depuis 2000 ans les Juifs n’ont pas de Temple et, par conséquent, n’ont pas d’expérience, toutes les connaissances des Juifs sur les sacrifices sont théoriques. Et tout au long de l’histoire, de nombreuses tentatives ont été faites par différents commentateurs, différents interprètes, pour comprendre quel est donc le sens des sacrifices.
Eine der Säulen des Judentums, einer der wichtigsten jüdischen Lehrer, Rambam, sagt, dass es für einen Menschen schwer ist, von einer Praxis der Anbetung zu einer anderen überzugehen. Wenn heute irgendein Lehrer zu uns käme und sagte: „Betet Gott an, denselben Gott, aber ohne Gebet und ohne Fasten. Ihr müsst Ihn einfach von ganzem Herzen lieben, und das genügt“, dann fiele es uns sehr schwer, einen solchen Zugang zur Anbetung anzunehmen. Deshalb sagt Rambam, dass der Höchste den Juden die Gebote gegeben hat, damit sie auf die ihnen gewohnte Weise anbeteten, so wie man es in Ägypten tat. Nach Ansicht Rambams sollen die Opfer für Gott nur die Gewohnheit der Opfer für Dämonen ersetzen. Und er stützt sich hier auf das, was im Buch Wajikra im 17. Kapitel, Verse 5 bis 7, gesagt ist.
Один из столпов иудаизма, один из главных еврейских учителей, Рамбам, говорит о том, что человеку сложно перейти от одной практики поклонения к другой. Если бы сегодня к нам пришёл какой-то учитель и сказал: «Поклоняйтесь Богу, тому же самому Богу, но без молитвы и без поста. Вы должны просто любить Его всем сердцем, и этого достаточно», то нам бы было очень сложно принять такой подход к поклонению. Поэтому Рамбам говорит, что Всевышний дал евреям заповеди для того, чтобы они поклонялись привычным им образом, как это делалось в Египте. По мнению Рамбама, жертвоприношения Богу призваны только заместить привычку жертвоприношений демонам. И он опирается здесь на то, что сказано в книге Ваикра в 17 главе, с 5 по 7 стих.
L’un des piliers du judaïsme, l’un des principaux maîtres juifs, Rambam, dit qu’il est difficile pour l’homme de passer d’une pratique d’adoration à une autre. Si aujourd’hui un maître venait à nous et disait : « Adorez Dieu, le même Dieu, mais sans prière et sans jeûne. Vous devez simplement L’aimer de tout votre cœur, et cela suffit », il nous serait très difficile d’accepter une telle approche de l’adoration. C’est pourquoi Rambam dit que le Très-Haut a donné aux Juifs les commandements pour qu’ils adorent de la manière qui leur était habituelle, comme cela se faisait en Égypte. Selon Rambam, les sacrifices à Dieu ne sont destinés qu’à remplacer l’habitude des sacrifices aux démons. Et il s’appuie ici sur ce qui est dit dans le livre Vayikra au chapitre 17, du verset 5 au verset 7.
5-7. Damit die Söhne Israels ihre Opfer bringen, die sie auf dem Feld schlachten, und sie Gott zum Eingang des Zeltes der Begegnung bringen, zum Kohen, und sie als Friedensopfer für Gott darbringen. Und der Kohen wird mit dem Blut den Altar Gottes am Eingang des Zeltes der Begegnung besprengen und das Fett räuchern zum Wohlgeruch, der Gott angenehm ist. Und damit sie nicht mehr Opfer für die Dämonen schlachten, denen sie hurerisch nachlaufen. Eine ewige Satzung soll das für sie sein in all ihren Generationen.
5-7. Дабы приносили сыны Израиля жертвы свои, которые они режут на поле, и приносили Богу ко входу в Шатёр откровения, к коѓену, и приносили бы их в жертвы мирные Богу. И окропит коѓен кровью жертвенник Бога у входа в Шатёр откровения, и воскурит жир в благоухание, приятное Богу. И чтобы не резали более жертв демонам, за которыми они блудно ходят. Установлением вечным пусть будет это для них во все поколения их.
5-7. Afin que les fils d’Israël apportent leurs sacrifices, qu’ils égorgent dans les champs, et qu’ils les apportent à Dieu à l’entrée de la Tente d’assignation, au kohen, et qu’ils les offrent en sacrifices de paix à Dieu. Et le kohen aspergera de sang l’autel de Dieu à l’entrée de la Tente d’assignation, et fera fumer la graisse en parfum agréable à Dieu. Et afin qu’ils n’égorgent plus de sacrifices aux démons, derrière lesquels ils vont en se prostituant. Que ce soit pour eux une loi éternelle dans toutes leurs générations.
Das heißt, nach Ansicht Rambams sind alle Gebote über die Opfer ausschließlich dazu gegeben, damit der Mensch so anbetet, wie er es gewohnt ist.
То есть по мнению Рамбама все заповеди о жертвоприношениях даны исключительно для того, чтобы человек поклонялся так, как ему привычно.
C’est-à-dire que, selon Rambam, tous les commandements sur les sacrifices sont donnés exclusivement pour que l’homme adore de la manière qui lui est habituelle.
Im Gegensatz zu ihm sagt Nachmanides, praktisch sein Zeitgenosse, dass die Gebote einen geheimen, mystischen Sinn haben. Diesen Sinn kennen diejenigen, die die Geheimnisse der Tora studieren. Seiner Meinung nach streuen die Worte Rambams, die Gebote seien einfach so gegeben, Salz in die Wunden derer, die die Tora studieren.
В противоположность ему Нахманид, практически его современник, говорит о том, что заповеди имеют тайный, мистический смысл. Этот смысл знают те, кто изучает тайны Торы. По его мнению, слова Рамбама о том, что заповеди даны просто так, сыплют соль на раны изучающих Тору.
À l’opposé de lui, Nahmanide, pratiquement son contemporain, dit que les commandements ont un sens secret, mystique. Ce sens, ceux qui étudient les secrets de la Torah le connaissent. Selon lui, les paroles de Rambam, selon lesquelles les commandements sont donnés juste comme ça, versent du sel sur les plaies de ceux qui étudient la Torah.
Mehrfach wurden Versuche unternommen, diese Meinungen zu versöhnen. Und die Kommentatoren sagen, dass Rambam so im Rahmen einer Antwort an einen ungläubigen Opponenten gesprochen habe, in Wirklichkeit aber auch er der Ansicht gewesen sei, dass die Gebote einen bestimmten mystischen Sinn haben und dass es nicht sein könne, dass so gründlich, so genau ausgeführte Gebote ohne besonderen Sinn gegeben worden seien.
Неоднократно делались попытки примирить эти мнения. И комментаторы говорят, что Рамбам говорил так в разрезе ответа неверующему оппоненту, а на самом деле он тоже считал, что есть у заповедей определённый мистический смысл и что не может быть, чтобы так досконально, так точно расписанные заповеди были даны без особого смысла.
À maintes reprises, des tentatives ont été faites pour concilier ces opinions. Et les commentateurs disent que Rambam parlait ainsi dans l’optique d’une réponse à un opposant non croyant, mais qu’en réalité, lui aussi considérait que les commandements ont un certain sens mystique et qu’il ne se peut pas que des commandements décrits de façon si minutieuse, si précise, aient été donnés sans sens particulier.
Ein anderes Verständnis vom Sinn der Opfer hat sich in den Generationen unserer Zeitgenossen verbreitet. Moderne Kommentatoren sagen auf der Grundlage von Tehillim (40,7): „Opfer und Gaben willst Du nicht, die Ohren hast Du mir geöffnet; Ganzopfer und Sündopfer forderst Du nicht“, dass der Höchste ursprünglich überhaupt nicht wollte, dass Ihm irgendwelche Gaben dargebracht werden. Ihm war unser Gehorsam gegenüber Seiner Stimme nötig. Aber wegen des Sündenfalls gab der Höchste den Juden die Gebote: Gäbe es keine Sünde, wären auch die Opfer nicht nötig gewesen. Aber wenn wir uns 2000 Jahre zurückversetzen, in die Zeit, als die jüdische Literatur entstand, als erst aufgeschrieben wurde, was jahrhundertelang mündlich überliefert worden war, dann werden wir sehen, dass es in der jüdischen Tradition schon damals ähnliche Dinge gab.
Другое понимание смысла жертвоприношений распространилось в поколениях наших современников. Современные комментаторы говорят, на основании Теѓилим (40:7): «Жертв и даров не хочешь, уши Ты открыл мне; всесожжения и жертвы за грех не требуешь», что изначально Всевышний вообще не хотел, чтобы Ему делались какие-то приношения. Ему нужно было наше послушание Его голосу. Но из-за грехопадения Всевышний дал евреям заповеди: не было бы греха, не понадобились бы и жертвоприношения. Но если мы перенесёмся на 2000 лет назад, в то время, когда зарождалась еврейская литература, когда только записывалось всё то, что веками передавалось устно, то мы увидим, что в еврейской традиции уже тогда были похожие вещи.
Une autre compréhension du sens des sacrifices s’est répandue dans les générations de nos contemporains. Les commentateurs contemporains disent, en se fondant sur Téhillim (40,7) : « Sacrifices et dons, Tu n’en veux pas, Tu m’as ouvert les oreilles ; holocaustes et sacrifices pour le péché, Tu ne les exiges pas », qu’à l’origine le Très-Haut ne voulait absolument pas qu’on Lui fasse des offrandes quelconques. Ce qu’il Lui fallait, c’était notre obéissance à Sa voix. Mais à cause de la chute, le Très-Haut a donné aux Juifs les commandements : s’il n’y avait pas eu de péché, il n’aurait pas fallu non plus de sacrifices. Mais si nous nous transportons 2000 ans en arrière, à l’époque où naissait la littérature juive, où l’on ne faisait que mettre par écrit tout ce qui, pendant des siècles, se transmettait oralement, nous verrons que dans la tradition juive il y avait déjà alors des choses semblables.
Der Midrasch erzählt davon, dass der Höchste die Welt mit dem Maß des Gerichts erschaffen wollte, damit die Welt auf der Grundlage des Gerichts funktioniert. Das heißt, sobald ein Mensch sündigte, würde er sofort eine Strafe bekommen. Aber als der Höchste das Ergebnis sah, verstand Er, dass die Welt auf einer solchen Grundlage nicht bestehen kann. Und da sagte die Seele des Maschiach (nach der jüdischen Überlieferung) zu Ihm: „Ich bin bereit, mich als Opfer darzubringen, damit Du den Menschen erschaffen kannst, damit der Mensch überlebt, damit er Reue hat.“ Und dank dieser Zustimmung des Maschiach zum Opfer wurde die Welt erschaffen. Und wir sehen denselben Gedanken über den Maschiach im Ersten Brief des Apostels Petrus (1,20): „…vorherbestimmt vor der Erschaffung der Welt, erschienen aber erst in der letzten Zeit.“ Das heißt, von Anfang an, noch vor der Erschaffung der Welt, hat der Höchste sowohl die Sünde als auch die Sühne vorgesehen. Das bedeutet, dass Er sich um unsere Rettung nicht erst dann gekümmert hat, als wir Sünder wurden, sondern schon bevor wir gesündigt haben, noch bevor wir erschaffen wurden, noch vor Seiner uns offenbarten Gnade. Er hat uns erschaffen und uns erlöst, noch bevor wir gefallen sind, wissend, dass wir fallen werden. Und wir können sagen, dass genau darin jener verborgene Sinn der Darbringung des Opfers liegt, über den Rambam schweigt: Das Opfer ist das Vorbild der von Anfang an für uns vorherbestimmten Rettung, ein ursprünglicher Teil des göttlichen Plans. Das heißt, noch bevor die Welt erschaffen wurde, waren in den Plänen des Höchsten sowohl die Opfer der Juden in der Wüste als auch das letzte Opfer.
Мидраш рассказывает о том, что Всевышний хотел сотворить мир мерою суда, чтобы мир работал на основании суда. То есть, как только человек согрешал, он сразу бы получал наказание. Но когда Всевышний увидел результат, Он понял, что мир не сможет существовать на таком основании. И тогда душа Машиаха (согласно еврейскому преданию) сказала Ему: «Я готова принести себя в жертву для того, чтобы Ты мог создать человека, чтобы человек выжил, чтобы у него было раскаяние». И благодаря этому согласию Машиаха на жертву мир был сотворён. И мы видим эту же мысль о Машиахе в Первом послании апостола Петра (1:20): «…был предназначен до сотворения мира, но явился только в последнее время». То есть изначально, ещё до сотворения мира, Всевышний предусмотрел и грех, и искупление. Это значит, что Он позаботился о нашем спасении не тогда, когда мы стали грешниками, но ещё до того, как мы согрешили, ещё до того, как мы были сотворены, ещё до Его явленой нам милости. Он сотворил нас и избавил нас ещё до того, как мы пали, зная, что мы падём. И мы можем сказать, что в этом и заключается тот тайный смысл принесения жертвы, о котором умалчивает Рамбам: жертва – это прообраз изначально предназначенного для нас спасения, изначальная часть Божественного плана. То есть ещё до того, как был сотворён мир, в планах Всевышнего были и жертвоприношения евреев в пустыне, и последнее жертвоприношение.
Le midrach raconte que le Très-Haut voulait créer le monde selon la mesure du jugement, pour que le monde fonctionne sur la base du jugement. C’est-à-dire que, dès qu’un homme péchait, il aurait aussitôt reçu un châtiment. Mais quand le Très-Haut vit le résultat, Il comprit que le monde ne pourrait pas exister sur une telle base. Et alors l’âme du Machia’h (selon la tradition juive) Lui dit : « Je suis prête à me sacrifier pour que Tu puisses créer l’homme, pour que l’homme survive, pour qu’il ait le repentir. » Et grâce à ce consentement du Machia’h au sacrifice, le monde fut créé. Et nous voyons cette même pensée au sujet du Machia’h dans la Première épître de l’apôtre Pierre (1,20) : « …il a été destiné avant la création du monde, mais n’est apparu que dans les derniers temps ». C’est-à-dire qu’à l’origine, avant même la création du monde, le Très-Haut a prévu et le péché, et l’expiation. Cela signifie qu’Il a pris soin de notre salut non pas quand nous sommes devenus pécheurs, mais avant même que nous ayons péché, avant même que nous ayons été créés, avant même Sa grâce manifestée envers nous. Il nous a créés et nous a délivrés avant même que nous soyons tombés, sachant que nous tomberions. Et nous pouvons dire que c’est justement en cela que consiste ce sens secret de l’offrande du sacrifice que Rambam passe sous silence : le sacrifice est la préfiguration du salut destiné à nous dès l’origine, une part originelle du plan divin. C’est-à-dire qu’avant même que le monde ne soit créé, dans les plans du Très-Haut il y avait et les sacrifices des Juifs dans le désert, et le dernier sacrifice.
Über die rituelle Unreinheit
О ритуальной нечистоте
De l’impureté rituelle
In diesem Gespräch werden wir mit euch über die rituelle Unreinheit sprechen. Auf Hebräisch wird das mit dem Wort tum’á bezeichnet – ein Begriff, der in der Tora vorkommt und der bei vielen Gläubigen Unverständnis hervorruft. Deshalb möchte ich ein wenig erklären, was das bedeutet, wie aktuell das ist und ob es für einen messianischen Gläubigen überhaupt aktuell ist.
В этой беседе мы с вами поговорим о ритуальной нечистоте. На иврите это называется словом тума́ – понятие, которое встречается в Торе и которое вызывает непонимание у многих верующих. Поэтому хотелось бы немного пояснить, что это значит, насколько это актуально и актуально ли вообще для мессианского верующего.
Dans cet entretien, nous allons parler, vous et moi, de l’impureté rituelle. En hébreu, cela s’appelle du mot toum’a – une notion qui se rencontre dans la Torah et qui suscite l’incompréhension chez beaucoup de croyants. C’est pourquoi je voudrais expliquer un peu ce que cela signifie, à quel point c’est actuel, et si c’est même actuel tout court pour le croyant messianique.
Also, das Wort tum’á. Man muss vor allem sagen, dass das im Russischen die rituelle Unreinheit ist, das heißt das Fehlen irgendeiner Reinheit. Im Hebräischen geht es nicht um das Fehlen von etwas (von Reinheit), es geht um das Vorhandensein von etwas. Das heißt, das Wort tum’á ist nicht etwas, das es nicht gibt, es ist etwas Anwesendes, es ist eine Befleckung, die auf dem Menschen erschienen ist als Folge bestimmter Handlungen oder bestimmter Ereignisse, die ihm widerfahren sind. Das Wort tum’á selbst geht zurück auf das Wort – atúm (verschlossen, hermetisch, in sich abgeschlossen oder undurchlässig für Licht). Die Tora kennt elf Arten von tum’á.
Итак, слово тума́. Нужно прежде всего сказать о том, что в русском языке это ритуальная нечистота, то есть отсутствие какой-то чистоты. В иврите речь не идёт об отсутствии чего-то (чистоты), речь идёт о наличии чего-то. То есть слово тума́ это не что-то, чего нет, это что-то присутствующее, это скверна, которая появилась на человеке в результате определённых действий или определённых событий, которые с ним произошли. Само слово тума́ восходит к слову – ату́м (закрытый, герметичный, замкнутый в себе или непроницаемый для света). Тора знает одиннадцать видов тумы́.
Donc, le mot toum’a. Il faut avant tout dire qu’en russe, c’est l’impureté rituelle, c’est-à-dire l’absence d’une certaine pureté. En hébreu, il ne s’agit pas de l‘absence de quelque chose (de pureté), il s’agit de la présence de quelque chose. C’est-à-dire que le mot toum’a, ce n’est pas quelque chose qui n’est pas là, c’est quelque chose de présent, c’est une souillure qui est apparue sur l’homme à la suite de certaines actions ou de certains événements qui lui sont arrivés. Le mot toum’a lui-même remonte au mot – atoum (fermé, hermétique, replié sur soi ou impénétrable à la lumière). La Torah connaît onze sortes de toum’a.
Die gefährlichste, die schwerste Form der tum’á oder der rituellen Befleckung ist die tum’á des Toten. Jeder Mensch, der einen Toten berührt, wird unrein, und wer diesen Menschen berührt hat, wird auch unrein und so weiter, und so weiter, und so weiter… Und als Ergebnis tragen heute, da es keine Mittel der Reinigung gibt (nach der jüdischen Tradition), da es kein Mittel gibt, sich von der rituellen Unreinheit des Toten zu reinigen, alle Menschen, das heißt absolut die ganze Bevölkerung des Planeten Erde, die tum’á (Befleckung) des Verstorbenen an sich, absolut alle sind mit dieser Unreinheit unrein. Und so wird es, wiederum nach der Tradition, so lange sein, bis der Tempeldienst wiederhergestellt ist, die rote Färse gefunden ist und dementsprechend bis alle Verfahren durchgeführt sind, die mit der Reinigung verbunden sind. Dasselbe betrifft auch tote Tiere, das ist die tum’á des Aases, die tum’á des toten Fleisches.
Самая опасная, самая тяжёлая форма тумы́ или ритуальной скверны – это тума́ мёртвого. Любой человек, прикасающийся к мёртвому, становится нечистым, и тот, кто прикоснулся к этому человеку, тоже становится нечистым и так далее, и так далее, и так далее… И как результат сегодня в отсутствие средств очищения (согласно иудейской традиции), когда нет средства очиститься от ритуальной нечистоты мёртвого, все люди, то есть абсолютно всё население планеты Земля носит на себе тума́ (скверну) умершего, абсолютно все нечисты этой нечистотой. И так будет, опять-таки согласно традиции, до тех пор, пока не восстановится Храмовое служение, не будет найдена рыжая телица и, соответственно, пока не будут проведены все процедуры, связанные с очищением. То же самое касается и мёртвых животных, это тума́ па́дали, тума́ мертвечины.
La forme la plus dangereuse, la plus lourde de toum’a ou de souillure rituelle, c’est la toum’a du mort. Tout homme qui touche un mort devient impur, et celui qui a touché cet homme devient lui aussi impur, et ainsi de suite, et ainsi de suite, et ainsi de suite… Et comme résultat, aujourd’hui, en l’absence de moyens de purification (selon la tradition judaïque), quand il n’y a pas de moyen de se purifier de l’impureté rituelle du mort, tous les hommes, c’est-à-dire absolument toute la population de la planète Terre, portent sur eux la toum’a (souillure) du défunt, absolument tous sont impurs de cette impureté. Et il en sera ainsi, encore une fois selon la tradition, jusqu’à ce que le service du Temple soit rétabli, que la vache rousse soit trouvée et, par conséquent, jusqu’à ce que toutes les procédures liées à la purification aient été accomplies. Il en va de même pour les animaux morts, c’est la toum’a de la charogne, la toum’a de la chair morte.
Außerdem sind Haut und Fleisch der acht unreinen Tiere die dritte Art der tum’á. Man muss sagen, dass, obwohl diese Tiere in der Tora aufgezählt sind und es Übersetzungen ihrer Namen gibt, es jedes Mal ein Krimi ist, ein ganzer linguistischer und zoologischer Krimi – die Bedeutungen für diese acht Tiere herauszufinden, wiederherzustellen, wer denn zu diesen acht gehört. Genannt werden: Eule, Igel, Ratte, Maus, Schildkröte, Eidechse, Stachelschwein und Schlange. Aber jede dieser Bezeichnungen ist umstritten, zu jeder gibt es viele verschiedene Auslegungen. Wie dem auch sei, wir lassen diese Streitfragen beiseite.
Кроме того, кожа и плоть восьми нечистых животных – это третий вид тумы́. Надо сказать, что хотя эти животные перечислены в Торе и есть переводы их названий, но это каждый раз детектив, целый лингвистический и зоологический детектив – выявлять значения для этих восьми животных, восстанавливать, кто же относится к этим восьми. Названы: сова, ёж, крыса, мышь, черепаха, ящерица, дикобраз и змея. Но каждое из этих названий оспаривается, на каждое есть много разных толкований. Так или иначе, мы оставим эти споры в стороне.
En outre, la peau et la chair des huit animaux impurs, c’est la troisième sorte de toum’a. Il faut dire que, bien que ces animaux soient énumérés dans la Torah et qu’il existe des traductions de leurs noms, c’est chaque fois un roman policier, tout un roman policier linguistique et zoologique – dégager les significations pour ces huit animaux, reconstituer qui donc fait partie de ces huit. Sont nommés : la chouette, le hérisson, le rat, la souris, la tortue, le lézard, le porc-épic et le serpent. Mais chacun de ces noms est contesté, pour chacun il y a beaucoup d’interprétations différentes. Quoi qu’il en soit, nous laisserons ces disputes de côté.
Gehen wir weiter. Die Unreinheit kann mit heiligen Dingen verbunden sein: So seltsam es ist, der Dienst im Tempel kann einen Menschen unrein machen. Zum Beispiel, wenn ein Mensch die Asche der roten Färse vorbereitet hat, dann machen ihn alle Arbeiten, die er in diesem Zusammenhang verrichtet hat, unrein. Das nennt man tum’á kedoschím (Unreinheit des Heiligen). Nach demselben Prinzip (aber schon nach einer Verordnung der Rabbiner) hinterlassen die Bücher, die durch den Geist Gottes geschrieben sind, die Bücher, die in den Tanach eingegangen sind, wenn sie unsere Hände verlassen, unsere Hände unrein. Die Wasser, die auf der Grundlage der Asche der roten Färse zubereitet werden, mej chatát (Wasser der Sünde), machen den Menschen auch unrein – das ist die fünfte Art der tum’á.
Идём дальше. Нечистота может быть связана со святыми вещами: как ни странно, служение в Храме может сделать человека нечистым. Например, если человек подготавливал пепел рыжей телицы, то все работы, которые он производил в связи с этим, делают его нечистым. Это называется тума́ кдоши́м (нечистота святого). По этому же принципу (но уже по установлению раввинов), когда книги, которые написаны Духом Божьим, книги, вошедшие в Танах, покидают наши руки, они оставляют наши руки нечистыми. Во́ды, которые готовятся на основе пепла рыжей телицы, мей хата́т (воды греха), тоже делают человека нечистым – это пятый вид тумы́.
Allons plus loin. L’impureté peut être liée aux choses saintes : aussi étrange que cela paraisse, le service dans le Temple peut rendre l’homme impur. Par exemple, si un homme préparait la cendre de la vache rousse, tous les travaux qu’il effectuait en lien avec cela le rendent impur. Cela s’appelle toum’a kdochim (impureté du saint). Selon ce même principe (mais cette fois par institution des rabbins), quand les livres qui sont écrits par l’Esprit de Dieu, les livres entrés dans le Tanakh, quittent nos mains, ils laissent nos mains impures. Les eaux qui se préparent à base de la cendre de la vache rousse, meï ‚hatat (eaux du péché), rendent elles aussi l’homme impur – c’est la cinquième sorte de toum’a.
Die sechste Art der tum’á ist der Samenerguss. Jeder Ausfluss von Samen, sei es eine nächtliche, zufällige Pollution oder irgendwelche sündigen Dinge oder der Beischlaf mit der Ehefrau zum Zweck der Zeugung von Kindern – jede Art von Samenerguss macht den Menschen unrein. Daraus schließen wir, dass es unmöglich ist, ein Kind zu bekommen, ohne dabei unrein zu werden. Männliche und weibliche Ausflüsse, alle möglichen Ausflüsse aus den Geschlechtsorganen – das ist die siebte und achte Art der tum’á. Die neunte Art ist die tum’á nach der Geburt, die Unreinheit nach der Geburt. Die zehnte ist die niddá, das ist die Monatsblutung der Frau. Und die elfte, letzte Art ist die zará’at. Ein Mensch, der von zará’at befallen ist, lebt außerhalb des Lagers, und in Bezug auf ihn gibt es ebenfalls eine ganze Reihe von Gesetzen.
Шестой вид тумы́ – это семяизвержение. Любое истечение семени, будь то ночная, случайная поллюция, или какие-то греховные дела, или совокупление с женой в целях деторождения – любой вид семяизвержения делает человека нечистым. Из этого мы заключаем, что невозможно родить ребёнка, не став при этом нечистым. Мужские и женские истечения, всевозможные истечения из половых органов – это седьмой и восьмой вид тумы́. Девятый вид – это послеродовая тума́, послеродовая нечистота. Десятый – это нида́, это месячные у женщины. И одиннадцатый, последний тип – это цара́ат. Человек, который поражён цара́ат, живёт вне стана, и в отношении него тоже существует целый ряд законов.
La sixième sorte de toum’a, c’est l’éjaculation. Tout écoulement de semence, que ce soit une pollution nocturne, accidentelle, ou quelques actes pécheurs, ou l’union avec sa femme en vue de la procréation – toute sorte d’éjaculation rend l’homme impur. De cela nous concluons qu’il est impossible d’engendrer un enfant sans devenir par là impur. Les écoulements masculins et féminins, toutes sortes d’écoulements des organes génitaux – ce sont la septième et la huitième sorte de toum’a. La neuvième sorte, c’est la toum’a postnatale, l’impureté postnatale. La dixième, c’est la nidda, ce sont les règles chez la femme. Et la onzième, le dernier type, c’est la tsara’at. L’homme qui est frappé de tsara’at vit hors du camp, et à son égard il existe aussi toute une série de lois.
Wir haben das Wort tum’á bereits definiert. Wir haben gesagt, dass es eine bestimmte Verschlossenheit ist, eine bestimmte Undurchsichtigkeit, Undurchlässigkeit für das göttliche Licht. Sie entsteht in der Regel, wenn die Heiligkeit oder die Bereitschaft zur Heiligkeit verschwindet. Nehmen wir zum Beispiel die schrecklichste tum’á, von der wir gesprochen haben, die tum’át met (tum’á des Toten). Solange der Mensch lebt, ist seine Bestimmung, geheiligt zu werden, seine Seele ist mit dem Körper verbunden, damit auch das Materielle geheiligt wird. Das, solange der Mensch lebt. Wenn der Mensch aber stirbt, hört sein Körper auf, ein für die Heiligkeit bestimmtes Gefäß zu sein, er wird gleichsam undurchsichtig, ungeeignet, vom Licht durchdrungen zu werden, er wird tamé (unrein). Genauso ist es mit der Frau, die während der ganzen Zeit des Eisprungs, während der ganzen Zeit ihrer Reinheit zur Empfängnis fähig ist, sie ist dazu bestimmt, Mutter zu sein, und bereit für den heiligen Dienst. In dem Moment, in dem bei ihr die Monatsblutung beginnt, wird ihre Bereitschaft unterbrochen, Samen aufzunehmen, ihre Bereitschaft zur Mutterschaft, die Bereitschaft zum heiligen Dienst: Dieses Gefäß wird ebenso undurchsichtig, für eine gewisse Zeit undurchlässig für das Licht, bis zur vollständigen Erneuerung. Dasselbe kann man auch in Bezug auf die Wöchnerin sagen und in Bezug auf den Samenerguss. Unabhängig davon, ob die Funktion der Heiligkeit erfüllt ist oder nur die Stufe der Vorbereitung darauf abgeschlossen ist, an die Stelle dieser Funktion tritt die tum’á (Befleckung). Warum kann der Mensch nicht in ständiger Bereitschaft zur Heiligkeit sein, warum bleibt die Heiligkeit nicht erhalten? Weil der Mensch in einer unvollkommenen Welt lebt, nach dem Sündenfall ist der Tod in die Welt gekommen, den man den Vater alles Unreinen nennt, die Welt ist sterblich geworden, und jede Handlung des Menschen ist endlich geworden. Deshalb kann die Heiligkeit nicht ewig erhalten bleiben, es entsteht eine bestimmte Dysfunktion der Heiligkeit, nachdem der Mensch in die Bereitschaft zu ihr eingetreten ist. Daher entsteht das Wort tum’á, entsteht der Begriff tum’á (Unreinheit).
Мы уже дали определение слову тума́. Мы сказали, что это определённая закрытость, определённая непрозрачность, непроходимость для Божественного света. Она возникает, как правило, когда исчезает святость или готовность к святости. Например, давайте возьмём самую страшную туму́, о которой мы говорили, тума́т мэ́т (тума́ мертвого). Пока человек жив, его предназначение – освящаться, его душа соединена с телом для того, чтобы материальное тоже освящалось. Это пока человек живёт. Когда же человек умирает, его тело перестаёт быть сосудом, предназначенным для святости, становится как бы непрозрачным, непригодным для проницания света, становится тамэ́ (нечистым). Точно так же с женщиной, которая весь период овуляции, весь период своей чистоты способна к зачатию, она предназначена быть матерью и готова для святого служения. В тот момент, когда у неё начинаются месячные, прерывается её готовность к принятию семени, её готовность к материнству, готовность к святому служению: этот сосуд так же становится непрозрачным, непроницаемым для света на некоторое время, до полного обновления. То же самое можно сказать и в отношении роженицы, и в отношении истечения семени. Независимо от того, выполнена ли функция святости или только закончена стадия подготовки к ней, на смену этой функции приходит тума́ (скверна). Почему человек не может находиться в постоянной готовности к святости, почему святость не сохраняется? Потому что человек живёт в несовершенном мире, после грехопадения в мир вошла смерть, которую называют отцом всего нечистого, мир стал смертен, и каждое действие человека стало конечным. Поэтому святость не может сохраняться вечно, возникает определённая дисфункция святости после того, как человек вошёл в готовность к ней. Отсюда возникает слово тума́, возникает понятие тума́ (нечистота).
Nous avons déjà donné une définition du mot toum’a. Nous avons dit que c’est une certaine fermeture, une certaine opacité, une imperméabilité à la lumière divine. Elle apparaît, en règle générale, quand disparaît la sainteté ou la disposition à la sainteté. Par exemple, prenons la toum’a la plus terrible dont nous avons parlé, la toum’at met (toum’a du mort). Tant que l’homme est vivant, sa destination est de se sanctifier, son âme est unie au corps pour que le matériel aussi soit sanctifié. Cela, tant que l’homme vit. Mais quand l’homme meurt, son corps cesse d’être un vase destiné à la sainteté, il devient comme opaque, impropre à être traversé par la lumière, il devient tamé (impur). Exactement de même avec la femme qui, pendant toute la période de l’ovulation, toute la période de sa pureté, est capable de concevoir, elle est destinée à être mère et prête pour le service saint. Au moment où commencent ses règles, sa disposition à recevoir la semence est interrompue, sa disposition à la maternité, sa disposition au service saint : ce vase devient de même opaque, impénétrable à la lumière pour un certain temps, jusqu’au renouvellement complet. On peut dire la même chose aussi à l’égard de l’accouchée, et à l’égard de l’écoulement de semence. Indépendamment de ce que la fonction de sainteté ait été accomplie ou que seule l’étape de préparation à celle-ci soit achevée, cette fonction est remplacée par la toum’a (souillure). Pourquoi l’homme ne peut-il pas se trouver dans une disposition permanente à la sainteté, pourquoi la sainteté ne se conserve-t-elle pas ? Parce que l’homme vit dans un monde imparfait, après la chute la mort est entrée dans le monde, elle qu’on appelle le père de tout ce qui est impur, le monde est devenu mortel, et chaque action de l’homme est devenue finie. C’est pourquoi la sainteté ne peut pas se conserver éternellement, il apparaît un certain dysfonctionnement de la sainteté après que l’homme est entré dans la disposition à celle-ci. De là apparaît le mot toum’a, apparaît la notion de toum’a (impureté).
Worauf läuft das hinaus? Wenn wir sagen, dass ein Mensch unrein ist, bedeutet das nur eines: er kann nicht am Tempeldienst teilnehmen und nicht in das Heilige des Tempels eintreten. Im alltäglichen Dienst aber – in der Synagoge, im Haus, in der Gemeinde, im täglichen Leben – wird der Mensch in keiner Weise eingeschränkt, außer natürlich bei der Unreinheit der niddá, wenn die Nähe zu einer Frau im Zustand der niddá verboten ist.
Во что это выливается? Когда мы говорим, что человек нечист, это означает только одно: он не может принимать участие в Храмовом служении и входить в Святое Храма. В будничном же служении – в синагоге, в доме, в общине, в повседневной жизни – человек никак не ограничивается, кроме, разумеется, нечистоты нида́, когда запрещена близость с женщиной в состоянии нида́.
À quoi cela aboutit-il ? Quand nous disons que l’homme est impur, cela signifie une seule chose : il ne peut pas prendre part au service du Temple et entrer dans le Saint du Temple. Mais dans le service quotidien – à la synagogue, à la maison, dans la communauté, dans la vie de tous les jours – l’homme n’est limité en rien, excepté, bien entendu, l’impureté de nidda, quand l’intimité avec une femme en état de nidda est interdite.
Unrein zu sein ist an sich keine Sünde, wir alle sind heute unrein mit der Unreinheit der Toten (wie wir schon gesagt haben), der schrecklichsten Unreinheit, die es überhaupt geben kann. Und wenn man tiefer schaut, dann hat sich jemand nach einem nächtlichen Samenerguss nicht gereinigt, jemand hat im Bus neben einer Frau gesessen, die ihre Tage hat – ohne es selbst zu wissen, bekommt der Mensch die Unreinheit der niddá, er wird tamé niddá. Und solche Optionen, sich eine Unreinheit einzufangen, begleiten den Menschen ständig. Deshalb ist es heute nicht aktuell, darüber nachzudenken, ob eine Frau, die im Zustand der niddá ist, in die Kirche, in die Synagoge, zur Gemeindeversammlung gehen darf, ob sie das Abendmahl empfangen darf. Sie ist nicht mehr verunreinigt als jeder von uns. Und ich wiederhole noch einmal, dass das keine Sünde ist, solange wir nicht anfangen, am Tempeldienst teilzunehmen. Das ist die jüdische Position.
Само по себе быть нечистым – это не грех, мы все сегодня нечисты нечистотой умерших (как мы уже сказали), самой страшной нечистотой, какая только может быть. А если посмотреть глубже, то кто-то не очистился после ночного семяизвержения, кто-то сидел в автобусе рядом с женщиной, у которой критические дни – сам того не зная, человек получает нечистоту нида́, он становится тамэ́ нида́. И такие опции, как заполучить нечистоту, сопровождают человека постоянно. Поэтому неактуально сегодня рассуждать о том, можно ли женщине, которая в состоянии нида́, ходить в церковь, в синагогу, на собрание общины, можно ли ей причащаться. Она не более осквернена, чем каждый из нас. И опять повторю, что это не грех, пока мы не начинаем принимать участие в Храмовом служении. Это позиция иудейская.
Être impur en soi, ce n’est pas un péché, nous sommes tous aujourd’hui impurs de l’impureté des morts (comme nous l’avons déjà dit), l’impureté la plus terrible qui puisse être. Et si l’on regarde plus profondément, l’un ne s’est pas purifié après une éjaculation nocturne, l’autre était assis dans l’autobus à côté d’une femme qui a ses jours critiques – sans le savoir lui-même, l’homme reçoit l’impureté de nidda, il devient tamé nidda. Et de telles options pour contracter l’impureté accompagnent l’homme constamment. C’est pourquoi il n’est pas d’actualité aujourd’hui de débattre de la question de savoir si une femme qui est en état de nidda peut aller à l’église, à la synagogue, à la réunion de la communauté, si elle peut communier. Elle n’est pas plus souillée que chacun de nous. Et, encore une fois, je répéterai que ce n’est pas un péché tant que nous ne commençons pas à prendre part au service du Temple. C’est la position judaïque.
Wenn wir aber von messianischen Gemeinden sprechen, dann ist nach der Lehre vieler Gemeinden das Abendmahl, das Mahl des HERRN, mit einem Opfer vergleichbar. Und wieder entsteht die Frage, ob eine Frau im Zustand der niddá an diesem Opfer teilnehmen darf, ob sie am Tisch sitzen darf, wenn auf dem Tisch das Pessachopfer ist. Und hier müssen wir uns daran erinnern, dass wir einen solchen Hohepriester haben, der in das himmlische Heiligtum hineingeht und es reinigt und heiligt. Im Hebräerbrief wird davon gesprochen, dass die revolutionäre Rolle Jeschuas als Maschiach darin besteht, dass Er das himmlische Heiligtum für immer gereinigt hat, den allerhöchsten Teil des himmlischen Tempels. Jeschua ist durch Sein Blut dort hineingegangen, und dort tritt Er beständig für uns ein. Deshalb kann das himmlische Heiligtum heute in keiner Weise durch Unreinheit verunreinigt werden. Ein sehr wichtiges Verdienst des Maschiach besteht darin, dass Er es uns möglich gemacht hat, zum Höchsten zu kommen, vor dem Höchsten zu stehen und eine Verbindung mit dem Höchsten zu haben, sogar im Zustand der Unreinheit, heute ist die Schranke niedergerissen. Wenn wir glauben, dass der Maschiach uns mit Seinem Blut, mit Seinem Opfer von jeder Befleckung reinigt, dann kann die Unreinheit der Frau im Zustand der niddá dem Heiligtum nicht schaden, weil das Heiligtum – es ist vollkommen.
Если же мы говорим о мессианских общинах, то по учению многих общин причастие, трапеза Господня, сопоставима с жертвой. И опять же возникает вопрос, может ли женщина в состоянии нида́ принимать участие в этой жертве, может ли она сидеть за столом, когда на столе – пасхальная жертва? И здесь нам с вами надо помнить, что мы имеем такого Первосвященника, который входит в Небесное Святилище, и очищает, и освящает его. В Послании евреям говорится о том, что революционная роль Йешуа как Машиаха в том, что Он навсегда очистил Небесное Святилище, самую высшую часть Небесного Храма. Йешуа вошёл туда через Свою кровь, и там Он постоянно предстоит за нас. Поэтому Святилище Небесное сегодня никак не может быть осквернено нечистотой. Очень важная заслуга Машиаха в том, что Он сделал возможным для нас приходить ко Всевышнему, предстоять перед Всевышним и иметь связь со Всевышним даже в состоянии нечистоты, сегодня барьер разрушен. Если мы верим, что Машиах Своей кровью, Своей жертвой очищает нас от любой скверны, то нечистота женщины в состоянии нида́ не может повредить Святилищу, потому что Святилище – оно совершенно.
Si en revanche nous parlons des communautés messianiques, alors, selon l’enseignement de beaucoup de communautés, la communion, le repas du SEIGNEUR, est comparable à un sacrifice. Et de nouveau la question se pose : une femme en état de nidda peut-elle prendre part à ce sacrifice, peut-elle être assise à table quand sur la table il y a le sacrifice pascal ? Et ici, il nous faut nous souvenir, vous et moi, que nous avons un tel Grand Prêtre, qui entre dans le Sanctuaire céleste, et purifie, et sanctifie celui-ci. Dans l’Épître aux Hébreux il est dit que le rôle révolutionnaire de Yéchoua comme Machia’h consiste en ce qu’Il a pour toujours purifié le Sanctuaire céleste, la partie la plus haute du Temple céleste. Yéchoua y est entré par Son sang, et là Il se tient constamment en notre faveur. C’est pourquoi le Sanctuaire céleste ne peut aujourd’hui en aucune façon être souillé par l’impureté. Un mérite très important du Machia’h, c’est qu’Il a rendu possible pour nous de venir au Très-Haut, de nous tenir devant le Très-Haut et d’avoir une relation avec le Très-Haut même en état d’impureté, aujourd’hui la barrière est détruite. Si nous croyons que le Machia’h, par Son sang, par Son sacrifice, nous purifie de toute souillure, alors l’impureté de la femme en état de nidda ne peut pas nuire au Sanctuaire, parce que le Sanctuaire – il est parfait.
Noch eines der häufigen Verständnisse (oder Missverständnisse) besteht darin, dass tum’á das Böse bedeutet, eindeutig den Tod in sich trägt und so weiter. Wir sehen, dass das nicht so ist, schon daran, dass, wenn ein Kind gezeugt wird, der Mann Samen ausstößt und unrein wird. Das ist keine schwere Form der Unreinheit, er kann sich am nächsten Tag in den Wassern der Mikwe waschen und wieder rein werden, sogar für den Tempeldienst bereit sein. Aber trotzdem ist ohne das die Zeugung von Kindern unmöglich. Der Tempeldienst ist unmöglich, ohne unrein zu werden. Und deshalb ist tum’á eindeutig nicht das Böse, das in die Welt kommt und vor dem man sich fürchten muss. Es ist eine bestimmte Zeit, ein bestimmter Zustand des Menschen, in dem er nicht ganz durchlässig für das göttliche Licht ist, aber in ihm gehen irgendwelche inneren, geistlichen Prozesse vor sich.
Ещё одно из частых пониманий (или недопониманий) состоит в том, что тума́ означает зло, однозначно несёт в себе смерть и так далее. Мы видим, что это не так хотя бы из того, что, когда зачинают ребёнка, мужчина выпускает семя и становится нечистым. Это не тяжёлая форма нечистоты, он может на следующий день омыться в водах миквы и снова стать чистым, быть готовым даже к Храмовому служению. Но тем не менее без этого невозможно деторождение. Храмовое служение невозможно без того, чтобы стать нечистым. И поэтому тума́ – это однозначно не зло, которое приходит в мир и которого надо бояться. Это определённый период, определённое состояние человека, когда он не совсем проницаем для Божественного Света, но в нём происходят какие-то внутренние, духовные процессы.
Encore une des compréhensions fréquentes (ou mécompréhensions) consiste en ce que toum’a signifie le mal, porte univoquement en soi la mort, et ainsi de suite. Nous voyons qu’il n’en est pas ainsi, ne serait-ce que du fait que, quand on conçoit un enfant, l’homme émet la semence et devient impur. Ce n’est pas une forme lourde d’impureté, il peut le jour suivant se laver dans les eaux de la mikva et redevenir pur, être prêt même pour le service du Temple. Mais néanmoins, sans cela la procréation est impossible. Le service du Temple est impossible sans devenir impur. Et c’est pourquoi la toum’a n’est sans équivoque pas un mal qui vient dans le monde et qu’il faut craindre. C’est une certaine période, un certain état de l’homme où il n’est pas tout à fait perméable à la Lumière divine, mais où se produisent en lui certains processus intérieurs, spirituels.
Man muss sagen, dass das Göttliche Licht, in dem wir uns befinden, grenzenlos ist. Stellen wir uns bildlich vor, dass es ein gewisses Licht gibt, in das wir eingetaucht sind wie ein Schwamm in eine „Licht“-Flüssigkeit. Ein Teil des Lichts dringt in uns ein, ein Teil des Lichts bleibt um uns herum, und zwischen dem äußeren und dem inneren Licht findet ständig ein Austausch statt. Während der tum’á werden wir unempfänglich für das äußere Licht, das uns umgibt, wir schließen uns gleichsam mit dem Licht ein, das in uns ist, und eine Verarbeitung des inneren Lichts, eine gewisse Verarbeitung der geistlichen Erfahrung findet in uns dennoch statt. Eine Frau im Zustand der tum’á, eine Frau im Zustand der niddá kann frei die Tora lernen, kann frei Tehillim lesen und jedes Lernen ausführen, denn in ihr wirkt (wie in jedem, der unrein ist) das innere Licht, das sie empfangen hat.
Надо сказать, что Божественный Свет, в котором мы находимся, безграничен. Представим себе условно, что есть некий свет, в который мы погружены, словно губка в «световую» жидкость. Часть света входит в нас, часть света остаётся вокруг нас, и постоянно между внешним и внутренним светом происходит обмен. Во время тума́ мы становимся невосприимчивы к внешнему, окружающему нас свету, мы как бы закрываемся с тем светом, что внутри нас, и переработка внутреннего света, определённая переработка духовного опыта в нас всё же происходит. Женщина в состоянии тума́, женщина в состоянии нида́ свободно может учить Тору, свободно может читать Теѓилим и выполнять любое обучение, потому что в ней работает (как и в любом, кто нечист) внутренний свет, который она получила.
Il faut dire que la Lumière divine dans laquelle nous nous trouvons est sans limites. Représentons-nous, de manière conventionnelle, qu’il y a une certaine lumière dans laquelle nous sommes plongés, comme une éponge dans un liquide « lumineux ». Une partie de la lumière entre en nous, une partie de la lumière reste autour de nous, et constamment, entre la lumière extérieure et la lumière intérieure, il se produit un échange. Pendant la toum’a, nous devenons imperméables à la lumière extérieure, à la lumière qui nous entoure, nous nous refermons pour ainsi dire avec la lumière qui est en nous, et l’assimilation de la lumière intérieure, une certaine assimilation de l’expérience spirituelle en nous, se produit malgré tout. La femme en état de toum’a, la femme en état de nidda peut librement étudier la Torah, peut librement lire les Téhillim et accomplir n’importe quelle étude, parce qu’en elle agit (comme en quiconque est impur) la lumière intérieure qu’elle a reçue.
Einmal wurde mir eine Frage in Bezug auf die Gebeine eines Verstorbenen gestellt. Im zweiten Buch Melachim (13,21) wird ein Fall beschrieben, in dem man einen toten Menschen auf die Gebeine des Propheten Elischa warf, und der Mensch wurde wieder lebendig. Der Midrasch erzählt, dass dieser Mensch nur für kurze Zeit lebendig wurde, weil er ein Frevler war und es ihn einfach hinausgeworfen, herausgeschleudert, von den Gebeinen des verstorbenen Gerechten abgestoßen hat. In diesem Zusammenhang sagt die jüdische Tradition, dass die Gerechten sowohl zu Lebzeiten als auch nach dem Tod als lebendig gelten, die Gerechten – sie sind ewig lebendig, deshalb tragen ihre Körper keine Unreinheit in sich.
Как-то раз мне был задан вопрос в отношении костей умершего. Во второй книге Мелахим (13:21) описывается случай, когда умершего человека бросили на кости пророка Элиши, и человек ожил. Мидраш рассказывает, что человек этот ожил ненадолго, поскольку он был злодеем и его просто выкинуло, вышибло, отшило от костей умершего праведника. В связи с этим еврейская традиция говорит, что праведники и при жизни, и после смерти считаются живыми, праведники – они вечно живы, поэтому их тела не несут в себе нечистоты.
Un jour, on m’a posé une question au sujet des ossements d’un défunt. Dans le second livre des Mélakhim (13,21) est décrit le cas où l’on jeta un homme mort sur les ossements du prophète Élicha, et l’homme revint à la vie. Le midrach raconte que cet homme revint à la vie pour peu de temps, parce qu’il était un méchant et qu’il fut tout simplement rejeté, éjecté, repoussé des ossements du juste défunt. En lien avec cela, la tradition juive dit que les justes, et de leur vivant, et après leur mort, sont considérés comme vivants, les justes – ils sont éternellement vivants, c’est pourquoi leurs corps ne portent pas en eux d’impureté.
Und dasselbe lässt sich natürlich auch auf die messianische Lehre anwenden. Wenn wir gereinigt sind und wenn wir uns in der Gerechtigkeit befinden, in der Gerechtigkeit unseres Maschiach, dann werden auch unsere Körper keinerlei Unreinheit tragen. Hier, wie überall (praktisch überall), sehen wir, dass sich die jüdische Tradition mit der christlichen Tradition berührt. Die einzige Anmerkung ist, dass die Anwendung des Begriffs Gerechtigkeit auf uns für das Judentum nicht relevant ist. Dennoch, wenn wir Gläubige sind, wenn wir meinen, dass wir gerechtfertigt sind, wenn wir meinen, dass wir gereinigt sind, dann haben wir dementsprechend auch keinen Grund, die Unreinheit des Todes zu fürchten.
И это же применимо, конечно же, и к мессианскому учению. Если мы очищены и если мы находимся в праведности, в праведности нашего Машиаха, то и тела наши не будут нести какой-то нечистоты. Здесь, как везде (практически везде), мы видим, что еврейская традиция смыкается с традицией христианской. Единственное замечание, что применение понятия праведность к нам неактуально для иудаизма. Тем не менее, если мы верующие, если мы считаем, что мы оправданы, если мы считаем, что мы очищены, то, соответственно, и бояться нечистоты смерти нам незачем.
Et cela s’applique aussi, bien entendu, à l’enseignement messianique. Si nous sommes purifiés et si nous nous trouvons dans la justice, dans la justice de notre Machia’h, alors nos corps non plus ne porteront aucune impureté. Ici, comme partout (pratiquement partout), nous voyons que la tradition juive rejoint la tradition chrétienne. La seule remarque, c’est que l’application de la notion de justice à nous n’est pas d’actualité pour le judaïsme. Néanmoins, si nous sommes croyants, si nous considérons que nous sommes justifiés, si nous considérons que nous sommes purifiés, alors, en conséquence, nous n’avons aucune raison de craindre l’impureté de la mort.
Somit sind all diese Gesetze, über die wir jetzt sprechen, die Gesetze der Unreinheit, sie sind relevant für das Verständnis der Natur dessen, wie in der Welt die Heiligkeit wirkt. Damit wir verstehen, dass die Heiligkeit kein statischer Zustand ist, dass es gewisse bestimmte innere Prozesse gibt, die in uns geschehen können und die man durchstehen muss, dass tum’á der natürliche Zustand einer nicht berichtigten Welt ist. Und in dieser Hinsicht sind sowohl die Frau in niddá als auch der Mann nach einem Ausfluss als auch irgendwelche Kranke mit Ausflüssen und so weiter keine Frevler und Sünder, sie sind nicht jemand, den man meiden muss.
Таким образом, все эти законы, о которых мы сейчас говорим, законы нечистоты, они актуальны для понятия природы того, как в мире действует святость. Чтобы мы понимали, что святость – это не статичное состояние, что есть какие-то определённые внутренние процессы, которые в нас могут происходить и которые надо претерпевать, что тума́ – естественное состояние для неисправленного мира. И в этом отношении и женщина нида́, и мужчина после истечения, и какие-то больные с истечениями и так далее не являются злодеями и грешниками, не являются кем-то, кого нужно избегать.
Ainsi, toutes ces lois dont nous parlons maintenant, les lois de l’impureté, elles sont actuelles pour comprendre la nature de la manière dont la sainteté agit dans le monde. Pour que nous comprenions que la sainteté n’est pas un état statique, qu’il y a certains processus intérieurs déterminés qui peuvent se produire en nous et qu’il faut endurer, que la toum’a est l’état naturel d’un monde non réparé. Et à cet égard, et la femme nidda, et l’homme après un écoulement, et certains malades avec des écoulements, et ainsi de suite, ne sont pas des méchants et des pécheurs, ne sont pas quelqu’un qu’il faut éviter.
Es gibt so eine Tendenz: die Frau im Zustand der niddá irgendwo in den Hinterhof zu verstecken, sie in eine hintere Truhe zu stopfen und sie nur in einer Kiste herumzutragen. Die mittelalterliche Tradition hat sehr viele Mythen und falsche Vorstellungen über die Frau im Zustand der niddá, im Zustand der Monatsblutung, hervorgebracht. Zum Beispiel, dass ihr Blick ein Fluch sei, dass der Spiegel zu bluten beginne, dass Rosen in ihrer Gegenwart welken und so weiter. Aber all das muss man als eine Art Mythologie verstehen und darauf zurückführen, dass gläubige Menschen und sogar gelehrte Menschen jener Zeit die Natur des Geschehens nicht sehr gut verstanden. Heute verstehen wir das Wesen des Vorgangs der Monatsblutung bei der Frau, was er bedeutet, und brauchen das nicht zu fürchten.
Есть такая тенденция: прятать женщину в состоянии нида́ куда-то на задворки, запихивать её в дальний сундук и переносить её только в ящике. Средневековая традиция очень много породила мифов и ложных представлений о женщине в состоянии нида́, в состоянии месячных. Например, что её взгляд – это проклятие, что зеркало начинает кровоточить, что розы вянут в её присутствии и так далее. Но всё это нужно понимать как некую мифологию, списать на то, что люди верующие и даже учёные люди того времени не очень хорошо понимали природу происходящего. Сегодня мы понимаем суть процесса месячных у женщины, что он означает, и можем этого не бояться.
Il y a une telle tendance : cacher la femme en état de nidda quelque part dans l’arrière-cour, la fourrer dans un coffre éloigné et ne la transporter que dans une caisse. La tradition médiévale a engendré énormément de mythes et de fausses représentations au sujet de la femme en état de nidda, en état de règles. Par exemple, que son regard est une malédiction, que le miroir se met à saigner, que les roses se fanent en sa présence, et ainsi de suite. Mais tout cela, il faut le comprendre comme une certaine mythologie, le mettre sur le compte du fait que les gens croyants, et même les gens savants de cette époque, ne comprenaient pas très bien la nature de ce qui se passait. Aujourd’hui, nous comprenons l’essence du processus des règles chez la femme, ce qu’il signifie, et nous pouvons ne pas le craindre.
Dementsprechend wurden auch den Tieren, die unrein genannt werden, allerlei magische und mythische Eigenschaften zugeschrieben. Hier muss man auch verstehen, dass unsere Weisen Weise des Gesetzes waren, Weise in den Auslegungen der Tora, aber auf dem Gebiet der Naturkunde, auf dem Gebiet der Naturlehre, auf dem Gebiet der Naturwissenschaften waren sie Menschen ihrer Zeit, sie glaubten an das, woran ihre Zeitgenossen glaubten. Deshalb können wir, wenn wir den Talmud lesen oder den Sohar oder ein solches Buch wie Sefer haChassidím (das Buch der Frommen), das gewisse Kenntnisse auf dem Gebiet der Naturkunde, auf dem Gebiet der Naturlehre beansprucht, einem Mäuschen begegnen, das aus Schlamm geboren wird, oder einem Tier, das mit dem Nabel an den Mittelpunkt der Erde gebunden ist, oder einem Werwolf – einem Wolf-Wandler, der sich in einen Menschen verwandelt, und Sirenen und Meerjungfrauen und dergleichen. Die Weisen lebten von historischen Erzählungen und Überlieferungen und konnten nicht immer Wahrheit von Lüge unterscheiden. Deswegen entstand eine riesige Menge allerlei Bestimmungen über unreine Tiere, über die Schildkröte, über das Stachelschwein oder über die Maus. Und genauso leider auch über die Frau im Zustand der niddá. Das heißt, das ist eine Tradition, die man einer gewissen Revision unterziehen muss, die man im Licht des heutigen Wissens überdenken muss.
Соответственно и животным, которые названы нечистыми, приписывались всевозможные магические и мифические свойства. Тут нужно также понимать, что мудрецы наши были мудрецами Закона, мудрецами в толкованиях Торы, но в области естествознания, в области природоведения, в области естественных наук они были людьми своего времени, они верили в то, во что верили их современники. Поэтому, читая Талмуд, или Зоар, или такую книгу, как Сефер ѓахасиди́м (Книгу Благочестивых), которая претендует на определённые познания в области естествознания, в области природоведения, мы можем встретить мышку, которая рождается из грязи, или животное, которое пупом привязано к центру Земли, или вервольфа – волка-оборотня, который превращается в человека, и сирен, и русалок, и тому подобное. Мудрецы жили историческими рассказами и преданиями и не всегда могли отличать правду от лжи. Из-за этого родилось огромное количество всевозможных постановлений о нечистых животных, о черепахе, о дикобразе или о мыши. И точно так же, к сожалению, и о женщине в состоянии нида́. То есть это традиция, которую нужно подвергнуть определённой ревизии, пересмотреть в свете современных знаний.
De même, on attribuait aux animaux qui sont nommés impurs toutes sortes de propriétés magiques et mythiques. Ici, il faut aussi comprendre que nos sages étaient des sages de la Loi, des sages dans les interprétations de la Torah, mais dans le domaine de l’histoire naturelle, dans le domaine de la connaissance de la nature, dans le domaine des sciences naturelles, ils étaient des hommes de leur temps, ils croyaient à ce à quoi croyaient leurs contemporains. C’est pourquoi, en lisant le Talmud, ou le Zohar, ou un livre tel que le Séfer ha’Hassidim (Livre des Pieux), qui prétend à certaines connaissances dans le domaine de l’histoire naturelle, dans le domaine de la connaissance de la nature, nous pouvons rencontrer une souris qui naît de la boue, ou un animal qui est attaché par le nombril au centre de la Terre, ou un werwolf – un loup-garou qui se transforme en homme, et des sirènes, et des ondines, et ainsi de suite. Les sages vivaient de récits historiques et de légendes et ne pouvaient pas toujours distinguer la vérité du mensonge. À cause de cela est née une énorme quantité de toutes sortes de décrets sur les animaux impurs, sur la tortue, sur le porc-épic ou sur la souris. Et exactement de même, malheureusement, sur la femme en état de nidda. C’est-à-dire que c’est une tradition qu’il faut soumettre à une certaine révision, réexaminer à la lumière des connaissances modernes.
Ob die tum’á für den Dritten Tempel relevant sein wird, wissen wir noch nicht. Wenn der HERR zurückkehrt, wird Er uns vieles lehren. Wir haben gesehen, dass Jeschua die Akzente mehr auf die geistliche als auf die rituelle Unreinheit setzt, mehr darüber spricht, was den Menschen wirklich verunreinigt und ihn für den Dienst untauglich macht, und das ist nicht so sehr seine Berührung mit Unreinem als vielmehr die unreinen Gedanken in seinem Kopf und so weiter. Jeschua hat das Gesetz nicht auf irgendeine Weise aufgehoben – Sein Tod, die Auferstehung und der Eintritt in den Tempel haben die Situation verändert, haben die Natur der Welt verändert, und in der Welt mit neuer Natur begannen neue Gesetze zu wirken.
Будет ли актуальна тума́ для Третьего Храма, мы пока не знаем. Когда вернётся Господь, Он нас многому научит. Мы видели, что Йешуа расставляет акценты больше на духовную, чем на ритуальную нечистоту, больше говорит о том, что действительно оскверняет человека и делает его непригодным для служения, и это не столько прикосновение его к нечистому, сколько нечистые мысли в его голове и так далее. Йешуа не отменил каким-либо образом Закон – Его смерть, воскресение и вхождение в Храм изменили ситуацию, изменили природу мира, и в мире с новой природой стали действовать новые законы.
Si la toum’a sera d’actualité pour le Troisième Temple, nous ne le savons pas encore. Quand le SEIGNEUR reviendra, Il nous enseignera beaucoup de choses. Nous avons vu que Yéchoua met l’accent davantage sur l’impureté spirituelle que sur l’impureté rituelle, parle davantage de ce qui souille réellement l’homme et le rend impropre au service, et ce n’est pas tant son contact avec ce qui est impur que les pensées impures dans sa tête, et ainsi de suite. Yéchoua n’a aboli la Loi d’aucune manière – Sa mort, Sa résurrection et Son entrée dans le Temple ont changé la situation, ont changé la nature du monde, et dans le monde à la nature nouvelle de nouvelles lois se sont mises à agir.
Wenn mit Gottes Hilfe der Dritte Tempel wiederhergestellt wird (falls er wiederhergestellt wird), dann werden neue, erneuerte Gesetze in Kraft treten, und dann werden wir sehen, ob der Begriff tum’á (Unreinheit) und tohorá (Reinheit) für die neue Zeit gelten wird. Und vorerst kann man sagen, dass wir keinen Grund haben, diese Begriffe zu fürchten, denn wenn wir anfangen, sie zu fürchten, dann missachten wir damit die Reinigung, die uns durch das Opfer Jeschuas gegeben wird – das ist das Erste. Zweitens, ich wiederhole, lehrt auch die jüdische Tradition an sich heute nicht, sich vor irgendwelchen Arten von Unreinheit zu hüten, weil alle unrein sind. Und wiederum sagt die jüdische Tradition, wie auch die messianische Tradition, dass ein gerechter Mensch, ein Gerechter, selbst nach dem Tod nicht verunreinigt, ein Gerechter kann nicht verunreinigt werden. Im Grunde besteht das Wesen der Gerechtigkeit darin, das Unreine zu sehen und dabei nicht unrein zu werden. Und deshalb habe ich einfach einen Rat für gläubige Menschen (besonders für messianische Gläubige, die sich für die rituellen Aspekte des Judentums, für die Aspekte von Reinheit und Unreinheit begeistern, und sich manchmal allzu sehr dafür begeistern): ihre Haltung in dieser Sache doch zu überdenken und aufzuhören, sich vor der Unreinheit zu hüten, sie zu fürchten. Wenn es für die Sache nötig ist, wenn es für den Dienst nötig ist, braucht man keine Angst zu haben, unrein zu werden. Im Gleichnis vom Samariter spricht Jeschua von einem Kohen, der sich fürchtete, sich zu verunreinigen, der fürchtete, nicht zum Dienst in den Tempel zu kommen.
Когда с Божьей помощью будет восстановлен Третий Храм (если он будет восстановлен), то будут задействованы новые, обновлённые законы, и тогда мы увидим, будет ли действовать понятие тума́ (нечистота) и тоѓора́ (чистота) для нового времени. А пока можно сказать, что нам незачем опасаться этих понятий, потому что если мы начинаем опасаться, то мы тем самым пренебрегаем тем очищением, которое даётся нам через жертву Йешуа – это первое. Второе, я повторю, что и еврейская традиция сама по себе сегодня не учит остерегаться каких-то видов нечистоты, потому что нечисты все. И опять же еврейская традиция, как и мессианская традиция, говорит о том, что праведный человек, праведник, не оскверняет даже после смерти, праведник не может оскверниться. В принципе, суть праведности в том, чтобы видеть нечистое и не становиться при этом нечистым. И поэтому у меня просто есть совет для верующих людей (особенно мессианских верующих, которые увлекаются, и порой слишком сильно увлекаются, ритуальными аспектами иудаизма, аспектами чистоты и нечистоты), всё-таки пересмотреть свою позицию на этот счёт и перестать остерегаться, бояться нечистоты. Если нужно для дела, если нужно для служения, не нужно бояться становиться нечистым. В Притче о самарянине Йешуа говорит о коѓене, который побоялся оскверниться, побоялся не попасть на служение в Храм.
Quand, avec l’aide de Dieu, le Troisième Temple sera rétabli (s’il est rétabli), alors de nouvelles lois, renouvelées, seront mises en œuvre, et alors nous verrons si la notion de toum’a (impureté) et de tohora (pureté) agira pour le temps nouveau. Mais pour l’instant on peut dire que nous n’avons aucune raison de redouter ces notions, parce que si nous commençons à les redouter, nous négligeons par là même la purification qui nous est donnée par le sacrifice de Yéchoua – c’est la première chose. Deuxièmement, je le répète, la tradition juive elle-même, aujourd’hui, n’enseigne pas à se garder de certaines sortes d’impureté, parce que tous sont impurs. Et de nouveau, la tradition juive, comme la tradition messianique, dit que l’homme juste, le juste, ne souille pas même après sa mort, le juste ne peut pas se souiller. En principe, l’essence de la justice consiste à voir l’impur et à ne pas devenir impur pour autant. Et c’est pourquoi j’ai simplement un conseil pour les croyants (en particulier les croyants messianiques qui se passionnent, et parfois se passionnent trop fortement, pour les aspects rituels du judaïsme, les aspects de la pureté et de l’impureté) : tout de même réexaminer leur position à ce sujet et cesser de se garder de l’impureté, de la craindre. Si c’est nécessaire pour l’œuvre, si c’est nécessaire pour le service, il ne faut pas avoir peur de devenir impur. Dans la Parabole du Samaritain, Yéchoua parle du kohen qui a eu peur de se souiller, qui a eu peur de ne pas pouvoir aller au service dans le Temple.
Wir können auch sehen, dass der Dienst im Tempel von den jüdischen Weisen selbst als ein übertrieben ängstlicher Umgang mit der Unreinheit beschrieben wurde, so sehr, dass er manchmal sogar zum Tod und zum Totschlag unter den Kohanim führte. Deshalb: alle Aspekte der Tora zu studieren, darunter selbstverständlich auch die Aspekte der Unreinheit – das ist gut. Soll man nach Reinheit und nach Heiligkeit streben? Unbedingt! Und dafür muss man natürlich die Tora studieren und die Tora halten, das ist auch wichtig. Dennoch in einem Menschen, der tamé ist, in einer unreinen Frau oder in jemand Ähnlichem, in ihrer Unreinheit etwas Sündhaftes zu sehen, das man meiden muss, vor dem man sich verschließen muss und das man fürchten muss – das ist völlig falsch. Eben diese Vorstellung von Unreinheit und Reinheit wollte ich mitteilen.
Мы можем видеть также, что служение в Храме самими еврейскими мудрецами описывалось как преувеличенно трепетное отношение к нечистоте, такое, что порой приводило даже к смерти и к смертоубийству среди коѓенов. Поэтому изучать все аспекты Торы, в том числе, разумеется, и аспекты нечистоты – это хорошо. Нужно ли стремиться к чистоте и к святости? Безусловно! И для этого, конечно, нужно изучать Тору и соблюдать Тору, это тоже важно. Тем не менее видеть в человеке, который тамэ́, в нечистой женщине или в ком-то подобном, видеть в их нечистоте что-то греховное, чего надо избегать, от чего надо закрываться и чего бояться – это совершенно неправильно. Вот таким представлением о нечистоте и чистоте мне захотелось поделиться.
Nous pouvons voir aussi que le service dans le Temple était décrit par les sages juifs eux-mêmes comme un rapport exagérément craintif à l’impureté, tel qu’il menait parfois même à la mort et au meurtre parmi les kohanim. C’est pourquoi étudier tous les aspects de la Torah, y compris, bien entendu, les aspects de l’impureté – c’est bien. Faut-il aspirer à la pureté et à la sainteté ? Absolument ! Et pour cela, bien sûr, il faut étudier la Torah et observer la Torah, cela aussi est important. Néanmoins, voir dans un homme qui est tamé, dans une femme impure ou dans quelqu’un de semblable, voir dans leur impureté quelque chose de pécheur, qu’il faut éviter, contre quoi il faut se fermer et qu’il faut craindre – c’est tout à fait faux. Voilà la conception de l’impureté et de la pureté que j’ai eu envie de partager.
Wajikra und verwandte Materialien
Ваикра и связанные материалы
Vayikra et documents associés
Das Studium fortsetzen: die Wochenabschnitte der Tora, Audiolektion zum Wochenabschnitt Wajikra und Gespräch über die rituelle Unreinheit.
Продолжить изучение: недельные главы Торы, аудиоурок по главе Ваикра и беседа о ритуальной нечистоте.
Poursuivre l’étude : les sections hebdomadaires de la Torah, la leçon audio sur la section Vayikra et l’entretien sur l’impureté rituelle.
Russisches Original:Оригинал:Original russe : alexblend.com
Diese Übersetzung wurde mit Unterstützung von KI erstellt und bedarf einer weiteren sprachlichen Bearbeitung und Korrektur durch Muttersprachler.
Schreibe einen Kommentar