Alex Blend

Stenogramme der Wochenabschnitte der Tora auf Deutsch

Masse – Lagerplätze, Grenzen und Erbe, Alex Blend

Масей — стоянки, границы и наследие, Алекс Бленд

Masseï — haltes, frontières et héritage, Alex Blend

markiert Stellen, an denen die deutsche Übersetzung bewusst vom russischen Original abweicht. Antippen oder darüberfahren zeigt den Hinweis.

signale les passages où la traduction française s’écarte délibérément de l’original russe. Toucher ou survoler le signe affiche la remarque.

Masse, oder Mas’ej, ist der abschließende Wochenabschnitt des Buches Bemidbar. Im Stenogramm von Alex Blend geht es um die Lagerplätze Israels auf dem Weg aus Ägypten, die Grenzen des Landes, die Städte der Leviten, die Zufluchtsstädte und die Bewahrung des Erbes. Der Text der Tora auf Hebräisch wird von einer Transliteration, einer ÜbersetzungIm Original heißt es, der hebräische Text werde von einer russischen Übersetzung begleitet. Da hier die deutsche Übersetzung steht, heißt es neutral „einer Übersetzung“. und der Auslegung des Autors begleitet.

Масей, или Масъэй, — заключительная недельная глава книги Бемидбар. В стенограмме Алекса Бленда рассматриваются стоянки Израиля на пути из Египта, границы земли, города левитов, города-убежища и сохранение наследия. Текст Торы на иврите сопровождается транслитерацией, русским переводом и авторским толкованием.

Masseï, ou Mas’eï, — la dernière section hebdomadaire du livre de Bémidbar. Dans le sténogramme d’Alex Blend sont examinées les haltes d’Israël sur le chemin depuis l’Égypte, les frontières du pays, les villes des lévites, les villes de refuge et la préservation de l’héritage. Le texte de la Torah en hébreu est accompagné d’une translittération, d’une traductionL'original précise que le texte est accompagné d'une traduction en russe ; comme cette page est en français, la phrase parle simplement d'« une traduction ». et du commentaire de l’auteur.

Etappen des großen Weges (33,1–56)

Этапы большого пути (33:1-56)

Les étapes du grand chemin (33,1–56)

Wir beginnen jetzt mit euch, den Wochenabschnitt Masse zu studieren, und werden Kapitel 33 des Buches Bemidbar lesen. Dieses Kapitel hat die Kommentatoren während der ganzen Geschichte des Torastudiums vor Rätsel gestellt. Die Sache ist die: Die Tora ist wortkarg, in ihr gibt es kein einziges überflüssiges Wort, keinen einzigen überflüssigen Buchstaben, und vor diesem Hintergrund überrascht es natürlich, dass neunundvierzig Verse unseres Kapitels einer Liste der Lagerplätze gewidmet sind, an denen das Volk Israel auf dem Weg von Ägypten nach Kanaan Halt machte. Viele dieser Lagerplätze wurden schon in der Tora erwähnt, und es stellt sich die Frage: Wozu führt man sie hier in einer eigenen Liste an? Warum sagt die Tora darüber mehr als zum Beispiel über die Erschaffung der Welt? Warum widmet die Tora der Aufzählung dieser Lagerplätze so viel Aufmerksamkeit – die Tora, die in einen einzigen Buchstaben viele Bedeutungen fassen kann?

Мы с вами начинаем изучать недельную главу Масъэй и будем читать 33 главу книги Бемидбар. Эта глава на протяжении всей истории изучения Торы озадачивала комментаторов. Дело в том, что Тора немногословна, в ней нет ни одного лишнего слова, ни одной лишней буквы, и на этом фоне, конечно, удивляет, что сорок девять стихов из нашей главы посвящены списку стоянок, на которых останавливался народ Израиля по пути из Египта в Кнаан. Многие из этих стоянок были упомянуты уже в Торе, и возникает вопрос: зачем приводить их здесь отдельным списком? Почему Тора говорит об этом больше, чем, например, о сотворении мира? Почему Тора столько внимания уделяет перечислению этих стоянок – Тора, которая может в одну букву заключить много смыслов?

Nous commençons, vous et moi, à étudier la section hebdomadaire Masseï et nous allons lire le chapitre 33 du livre de Bémidbar. Ce chapitre, tout au long de l’histoire de l’étude de la Torah, a déconcerté les commentateurs. Le fait est que la Torah est laconique, il n’y a pas en elle un seul mot superflu, pas une seule lettre superflue, et sur ce fond, bien sûr, il est étonnant que quarante-neuf versets de notre chapitre soient consacrés à la liste des haltes où le peuple d’Israël s’est arrêté sur le chemin de l’Égypte vers Canaan. Beaucoup de ces haltes ont déjà été mentionnées dans la Torah, et la question se pose : pourquoi les citer ici dans une liste à part ? Pourquoi la Torah en parle-t-elle plus que, par exemple, de la création du monde ? Pourquoi la Torah accorde-t-elle tant d’attention à l’énumération de ces haltes – la Torah, qui peut renfermer dans une seule lettre beaucoup de sens ?

Manche Kommentatoren sagen: Weil hier geschrieben steht, dass Mosche dies nach dem Wort des HERRN aufschrieb (und warum wird das eigens betont? Hat Mosche denn alles Übrige nicht nach dem Wort des HERRN aufgeschrieben?), weiß folglich nur der HERR allein, wozu wir die Aufzählung dieser Lagerplätze brauchen. Andere Kommentatoren sagen: „Hier sind alle Lagerplätze aufgezählt, damit der Leser sich mit einer Landkarte ausrüsten und sehen kann, wie wundersam der Aufenthalt Israels in der Wüste war.“ Man könnte ja annehmen, dass das Volk Israel nicht in der Tiefe der Wüste zog, sondern an ihrem Rand, in der Nähe von Siedlungen: dort, wo man mit etwas handeln kann, wo man irgendwo etwas kaufen konnte, vielleicht sogar irgendwo etwas säen und ernten, und die Wüste sei bloß so eine allgemeine, nominelle Bezeichnung für die Reise Israels. Aber wenn man sich die Liste dieser Lagerplätze ansieht, kann man sehen, dass alle diese Lagerplätze innerhalb der Wüste liegen, in der Tiefe der Wüste, dort, wo es schwer ist, Brot zu finden, dort, wo es schwer ist, Wasser zu finden. Und darum war der Aufenthalt des Volkes in der Wüste tatsächlich wundersam, und darum, wie diese Kommentatoren sagen, sind hier alle Lagerplätze aufgezählt, damit man sieht, dass es ein ständiges Wunder war. Und damit wir wissen, dass man auch während des Aufenthalts in unserer Welt (die wegen irgendeiner ihr eigenen Ungeordnetheit ebenfalls mit einer Wüste verglichen werden kann) Wunder im eigenen Leben sehen kann.

Некоторые комментаторы говорят, что раз здесь написано, что Моше записал это по слову Господа (и почему это оговаривается особо? Разве всё остальное Моше не записал по слову Господа?), значит, только Господь один знает, для чего нам перечисление этих стоянок. Другие комментаторы говорят: «Здесь перечислены все стоянки, чтобы читатель мог вооружиться картой и посмотреть, насколько чудесным было пребывание Израиля в пустыне». Ведь можно было бы предположить, что народ Израиля шёл не в глубине пустыни, а по её краю, рядом с населёнными пунктами: там, где можно чем-то торговать, где-то можно было что-то покупать, может быть, даже где-то что-то сеять и собирать, а пустыня – это общее такое, номинальное название для путешествия Израиля. Но если посмотреть на список этих стоянок, то можно увидеть, что все эти стоянки находятся внутри пустыни, в глубине пустыни, там, где трудно найти хлеб, там, где трудно найти воду. И поэтому пребывание народа в пустыне действительно было чудесным, и поэтому, как говорят эти комментаторы, здесь перечислены все стоянки, чтобы было видно, что это было постоянным чудом. И чтобы мы знали, что и пребывая в нашем мире (который тоже может быть уподоблен пустыне по своему какому-то неустройству), можно увидеть чудеса в своей жизни.

Certains commentateurs disent que, puisqu’il est écrit ici que Moché a mis cela par écrit selon la parole du SEIGNEUR (et pourquoi cela est-il précisé spécialement ? Moché n’a-t-il donc pas écrit tout le reste selon la parole du SEIGNEUR ?), cela signifie qu’il n’y a que le SEIGNEUR seul qui sache pourquoi nous avons besoin de l’énumération de ces haltes. D’autres commentateurs disent : « Ici sont énumérées toutes les haltes pour que le lecteur puisse s’armer d’une carte et voir à quel point le séjour d’Israël dans le désert était miraculeux ». Car on pourrait supposer que le peuple d’Israël ne marchait pas au fond du désert, mais sur sa bordure, près des lieux habités : là où l’on peut faire quelque commerce, où l’on pouvait quelque part acheter quelque chose, peut-être même quelque part semer et récolter quelque chose, et que le désert, c’est une appellation générale comme ça, nominale, pour le voyage d’Israël. Mais si l’on regarde la liste de ces haltes, on peut voir que toutes ces haltes se trouvent à l’intérieur du désert, au fond du désert, là où il est difficile de trouver du pain, là où il est difficile de trouver de l’eau. Et c’est pourquoi le séjour du peuple dans le désert était vraiment miraculeux, et c’est pourquoi, comme le disent ces commentateurs, toutes les haltes sont énumérées ici, pour qu’on voie que c’était un miracle constant. Et pour que nous sachions que, même en séjournant dans notre monde (qui peut lui aussi être comparé à un désert par une certaine désorganisation qui lui est propre), on peut voir des miracles dans sa vie.

Es gibt Kommentatoren, die sagen, dass jeder dieser Lagerplätze seinen eigenen Namen hat, der eine bestimmte Situation im Leben des Menschen symbolisiert (dort, wo es offensichtlich sein wird, werde ich angeben, was dieser oder jener Lagerplatz symbolisiert). Und diese zweiundvierzig Lagerplätze sind zweiundvierzig Lebenssituationen, die jeder Mensch durchleben muss. Die Zahl 42 hat eine bestimmte symbolische Bedeutung, es gibt viele Fälle, in denen die Zahl 42 mit dem Werden, mit der Stärkung, mit der Läuterung verbunden ist. Das sind 42 Monate, dreieinhalb Jahre, oft spricht man für die Läuterung von dreieinhalb Jahren; wir wissen, dass es von Awraham bis Jeschua Maschiach 42 Generationen waren. Auch in der Kabbala (der jüdischen Mystik) gilt der Name Mem-Bét (mem entspricht der Zahl vierzig, bet der Zwei, also der Zahlenwert 42) als einer der Namen des Höchsten.

Есть комментаторы, которые говорят, что у каждой из этих стоянок есть своё название, которое символизирует определённую ситуацию в жизни человека (там, где это будет явно, я укажу, что символизирует та или иная стоянка). И эти сорок две стоянки – это сорок две жизненных ситуации, которые должен прожить каждый человек. Число 42 имеет определённое символическое значение, есть много случаев, когда число 42 связано со становлением, с усилением, с очищением. Это 42 месяца, три с половиной года, часто для очищения говорят о трёх с половиной годах; мы знаем, что от Авраѓама до Йешуа Машиаха было 42 поколения. Также в каббале (еврейской мистике) имя Мем-Бе́т (мем соответствует числу сорок, бет – двум, то есть цифровое значение 42) считается одним из имён Всевышнего.

Il y a des commentateurs qui disent que chacune de ces haltes a son nom, qui symbolise une situation déterminée dans la vie de l’homme (là où ce sera évident, j’indiquerai ce que symbolise telle ou telle halte). Et ces quarante-deux haltes, ce sont quarante-deux situations de vie que chaque homme doit vivre. Le nombre 42 a une signification symbolique déterminée, il y a beaucoup de cas où le nombre 42 est lié à la formation, au renforcement, à la purification. Ce sont 42 mois, trois ans et demi, souvent, pour la purification, on parle de trois ans et demi ; nous savons que d’Avraham à Yéchoua Machia’h il y a eu 42 générations. De même, dans la kabbale (la mystique juive), le nom Mem-Bet (mem correspond au nombre quarante, bet – à deux, c’est-à-dire la valeur numérique 42) est considéré comme l’un des noms du Très-Haut.

Aber dennoch bleibt die Frage offen. Eine solche Menge an Antworten zeigt, dass es die eine Antwort nicht gibt. Es gibt Kommentatoren, die sagen: „Das handelt auch von unserem Leben.“ Ja, das handelt auch von unserem Leben. An jedem Ort, an dem wir uns wiederfinden können, auch wenn es uns scheint, dass wir im Kreis gehen, führt uns der Höchste. Und wenn wir irgendwo gelandet sind und nicht verstehen, wo genau, dann werden wir vielleicht danach, später, wenn wir auf unser Leben zurückblicken, verstehen, warum wir dort waren, wozu wir so gehandelt haben. Einmal erzählte Steve Jobs davon, dass er Kalligrafie lernen ging, ganz unklar wozu. Und später, als er die ersten Computerschriften schuf, kam ihm das zugute.

Но всё-таки вопрос остаётся открытым. Такое количество ответов говорит о том, что одного ответа нет. Есть комментаторы, которые говорят: «Это и про нашу жизнь». Да, это и про нашу жизнь. В каждом месте, в котором мы можем оказаться, даже если нам кажется, что мы ходим по кругу, Всевышний ведёт нас. И если мы оказались где-то и не понимаем, где именно, то, может быть, потом, позже, оглядываясь на нашу жизнь, мы поймём, почему мы там были, зачем мы так делали. Как-то Стив Джобс рассказывал о том, что он пошёл учить каллиграфию, совсем непонятно зачем. И потом, когда он создавал первые компьютерные шрифты, это ему пригодилось.

Mais tout de même, la question reste ouverte. Un tel nombre de réponses montre qu’il n’y a pas une seule réponse. Il y a des commentateurs qui disent : « Cela concerne aussi notre vie ». Oui, cela concerne aussi notre vie. En chaque lieu où nous pouvons nous retrouver, même s’il nous semble que nous tournons en rond, le Très-Haut nous conduit. Et si nous nous sommes retrouvés quelque part et ne comprenons pas où exactement, alors peut-être que plus tard, après, en regardant en arrière sur notre vie, nous comprendrons pourquoi nous étions là, pourquoi nous avons fait ainsi. Un jour, Steve Jobs racontait qu’il était allé étudier la calligraphie, sans qu’on comprenne du tout pourquoi. Et ensuite, quand il a créé les premières polices de caractères d’ordinateur, cela lui a servi.

Es gibt viele ähnliche Geschichten. Ich möchte eine Geschichte erzählen, die ich von einem Rabbiner aus Cholon gehört habe, Pinchas Alchojs, der von seiner Mutter erzählte, geborene Margolin. Sie wurde in Bobrujsk geboren, in einer jüdischen chassidischen Familie. Bobrujsk ist eine kleine Stadt in Belarus, und in der Vorkriegszeit war sie wahrscheinlich ganz klein. Und die Mutter schickte jedes Jahr ein, zwei Wochen vor Pessach ihrer Schwester nach Leningrad ein Glas Gänseschmalz. Sie wickelte das Glas in eine große Menge Windeln, legte es in eine Kiste und schickte dieses Paket nach Leningrad. Einmal, im Jahr vierzig, kam die Mutter mit dem Mädchen (sie war damals etwa sechs, sieben Jahre alt) zur Post und geriet an einen, sagen wir, in Anführungszeichen, „gemeinen“ Postbeamten, der dieses Gänseschmalz nicht einfach so verschicken wollte und sagte: „Das läuft doch aus, das macht hier doch alles schmutzig.“ Und nach langem Zureden willigte er ein, das Paket zu verschicken, wenn die Mutter nach Hause geht, noch eine Kiste bringt und die Kiste in die Kiste legt – kurz, er bereitete ihnen nicht wenig Mühe und Plackerei. Und die Mutter ließ das Mädchen mit dieser Kiste auf der Post zurück und fuhr nach Hause, um eine andere Kiste für das Paket zu holen. Das Mädchen saß anderthalb, zwei Stunden auf der Post und weinte, das Paket im Arm.

Есть много подобных историй. Я хочу рассказать историю, которую я слышал от раввина из Холона, Пинхаса Алхойса, который рассказывал про свою маму, в девичестве Марголин. Она родилась в Бобруйске, в еврейской хасидской семье. Бобруйск – маленький город в Беларуси, а в довоенное время, наверное, совсем маленький. И мама каждый год за неделю-две до Песаха отсылала своей сестре в Ленинград банку гусиного жира. Заматывала банку в большое количество пелёнок, клала в ящик и отсылала эту посылку в Ленинград. Однажды, в сороковом году, мама с девочкой (ей тогда было лет шесть-семь) пришла на почту и попала на какого-то, скажем, в кавычках, «вредного» почтальона, который не захотел так просто отсылать этот гусиный жир и сказал: «Да он прольётся, да он тут всё испачкает». И после долгих уговоров согласился отослать посылку, если мама сходит домой, принесёт ещё один ящик и положит ящик в ящик – словом, доставил им немало хлопот и мытарств. И мама, оставив девочку на почте с этим ящиком, поехала домой за другим ящиком для посылки. Девочка полтора-два часа просидела и проплакала в обнимку с посылкой на почте.

Il y a beaucoup d’histoires semblables. Je veux raconter une histoire que j’ai entendue d’un rabbin de Holon, Pin’has Alkhoïs, qui racontait au sujet de sa maman, née Margolin. Elle est née à Bobrouïsk, dans une famille juive hassidique. Bobrouïsk est une petite ville de Biélorussie, et avant la guerre, probablement, toute petite. Et la maman, chaque année, une semaine ou deux avant Pessa’h, envoyait à sa sœur à Léningrad un bocal de graisse d’oie. Elle enveloppait le bocal dans une grande quantité de langes, le mettait dans une caisse et envoyait ce colis à Léningrad. Un jour, en l’an quarante, la maman est venue à la poste avec la fillette (elle avait alors six ou sept ans) et est tombée sur un postier, disons, entre guillemets, « méchant », qui n’a pas voulu envoyer comme ça cette graisse d’oie et a dit : « Mais elle va couler, mais elle va tout salir ici ». Et après de longues supplications, il a accepté d’envoyer le colis si la maman allait à la maison, rapportait encore une caisse et mettait la caisse dans la caisse – bref, il leur a causé pas mal de tracas et de tourments. Et la maman, laissant la fillette à la poste avec cette caisse, est partie à la maison chercher une autre caisse pour le colis. La fillette est restée assise et a pleuré à la poste pendant une heure et demie, deux heures, serrant le colis dans ses bras.

Bald begann der Krieg, die Deutschen marschierten in Belarus ein. Aber kurz davor beschloss die Mutter, mit den Töchtern zu fliehen, nach Taschkent zu fliehen. Bekanntlich ist Taschkent eine Stadt des Brotes, aber nur wenige wissen, dass Taschkent damals auch eine chassidische Stadt war. Viele Familien flohen dorthin, weil es dort Chassidim gibt, weil es dort eine jüdische Gemeinde gab, man dort irgendwie Fuß fassen konnte. Unterwegs herrschte Hunger, die Mutter starb unterwegs … Und bald starb auch das jüngere Brüderchen, und die Frau, von der wir sprechen (damals noch ein Mädchen), blieb zu zweit mit ihrer jüngeren Schwester zurück. Man fand sie irgendwie und brachte sie in ein Kinderheim unweit von Taschkent, wo sie während des Krieges auch lebten. Und nach dem Krieg versammelte man die Kinder und fragte: „Wer von euch weiß, erinnert sich an die Adresse von wenigstens irgendjemandem von den Verwandten? Wir schreiben ihnen, vielleicht kommen die Verwandten und holen euch ab. Wenn sie nicht kommen, dann heißt das, ihr wachst hier auf, im Kinderheim.“ Wie kann sich ein Mädchen an eine Adresse erinnern? Nun, es gab die Adresse in Bobrujsk, aber es ist klar, dass in Bobrujsk völlig unbekannt ist, was von der Familie übrig geblieben ist: Die Mutter war gestorben, der Vater war an die Front gegangen und nicht zurückgekehrt. In Bobrujsk gibt es niemanden zu suchen. Und das Mädchen erinnerte sich, wie sie mit diesem, man kann sagen, verfluchten Paket auf der Post gesessen und weinend auf diese Leningrader Adresse geschaut hatte. Sie erinnerte sich an die Leningrader Adresse ihrer Tante, und man schrieb der Tante einen Brief. Auch dort geschah ein eigenes Wunder: Die Familie kam an ihrer alten Wohnung vorbei, die Leute dachten daran hineinzugehen: „Gibt es keine Briefe?“, und man gab ihnen genau diesen Brief. Der Onkel kam und holte das Mädchen ab. Später zog sie nach Israel, nach Kfar Chabad, gründete eine chassidische Familie, und nun hat ihr Sohn, ein Rabbiner, diese Geschichte erzählt. Und es ist völlig unbekannt, was mit ihr geschehen wäre, wäre sie im sowjetischen Kinderheim geblieben. Wahrscheinlich wäre sie ein ganz anderer Mensch geworden und wäre nicht zum Glauben ihres eigenen Volkes zurückgekehrt. Das ist eines der Beispiele, das ist einfach so ein schönes Beispiel. Aber ich denke, dass jeder in seinem Leben ein Beispiel dafür finden kann, wie er nicht verstand, wozu er irgendwo gelandet war, und es erst nach langer Zeit verstanden hat.

Вскоре началась война, немцы вошли в Беларусь. Но незадолго до этого мама решила с дочерями бежать, бежать в Ташкент. Как известно, Ташкент – город хлебный, но мало кому известно, что Ташкент в те времена был ещё и город хасидский. Многие семьи бежали туда, потому что там есть хасиды, потому что там была еврейская община, там можно было как-то закрепиться. Голодно было в дороге, мама в дороге умерла… А вскоре умер и младший братишка, и женщина, о которой мы говорим (тогда ещё девочка), осталась вдвоём со своей младшей сестрой. Их как-то нашли, определили в детдом недалеко от Ташкента, где они и жили во время войны. А после войны собрали детей и спросили: «Кто из вас знает, помнит адрес хоть кого-то из родственников? Мы напишем им, может быть, родственники приедут и вас заберут. Если не приедут, то, значит, расти вам здесь, в детском доме». Как может девочка помнить адрес? Ну, был адрес в Бобруйске, но понятно, что в Бобруйске совсем неизвестно, что осталось от семьи: мама умерла, папа ушёл на фронт и не вернулся. В Бобруйске искать некого. И девочка вспомнила, как она сидела на почте с этой, можно сказать, клятой посылкой и плача смотрела на этот ленинградский адрес. Она вспомнила ленинградский адрес своей тёти, и тёте написали письмо. Там тоже случилось своё чудо: семья проезжала мимо своей старой квартиры, люди подумали зайти: «Нет ли писем?», и им отдали то самое письмо. Дядя приехал, забрал девочку. Позже она переехала в Израиль, в Кфар-Хабад, создала хасидскую семью, и вот её сын, раввин, рассказал эту историю. И совершенно неизвестно, что бы случилось с ней, останься она в советском детдоме. Наверное, выросла бы совершенно другим человеком, не вернулась бы к вере собственного народа. Это один из примеров, это просто такой красивый пример. Но я думаю, что в своей жизни каждый может найти пример того, когда он не понимал, зачем он где-то оказался, и понял это только спустя много времени.

Bientôt la guerre a commencé, les Allemands sont entrés en Biélorussie. Mais peu avant cela, la maman a décidé de fuir avec ses filles, de fuir à Tachkent. Comme on le sait, Tachkent est une ville de pain, mais peu de gens savent qu’à cette époque Tachkent était aussi une ville hassidique. Beaucoup de familles s’y sont enfuies, parce qu’il y a là des hassidim, parce qu’il y avait là une communauté juive, on pouvait s’y établir d’une manière ou d’une autre. On avait faim en route, la maman est morte en route… Et bientôt le petit frère cadet est mort aussi, et la femme dont nous parlons (alors encore une fillette) est restée seule avec sa sœur cadette. On les a retrouvées d’une manière ou d’une autre, on les a placées dans un orphelinat non loin de Tachkent, où elles ont vécu pendant la guerre. Et après la guerre, on a rassemblé les enfants et on leur a demandé : « Qui d’entre vous connaît, se souvient de l’adresse d’au moins quelqu’un de ses proches ? Nous leur écrirons, peut-être que vos proches viendront et vous emmèneront. S’ils ne viennent pas, cela veut dire que vous grandirez ici, à l’orphelinat ». Comment une fillette peut-elle se souvenir d’une adresse ? Bon, il y avait l’adresse à Bobrouïsk, mais on comprend qu’à Bobrouïsk on ne sait pas du tout ce qui est resté de la famille : la maman est morte, le papa est parti au front et n’est pas revenu. À Bobrouïsk, il n’y a personne à chercher. Et la fillette s’est souvenue de la façon dont elle était assise à la poste avec ce colis, on peut dire, maudit, et regardait en pleurant cette adresse de Léningrad. Elle s’est souvenue de l’adresse de sa tante à Léningrad, et on a écrit une lettre à la tante. Là-bas aussi, il s’est produit un miracle à sa manière : la famille passait devant son ancien appartement, les gens ont pensé à entrer : « N’y a-t-il pas de lettres ? », et on leur a remis cette lettre-là. L’oncle est venu, il a emmené la fillette. Plus tard, elle est partie vivre en Israël, à Kfar-‚Habad, elle a fondé une famille hassidique, et voilà, son fils, rabbin, a raconté cette histoire. Et on ne sait absolument pas ce qui lui serait arrivé si elle était restée dans l’orphelinat soviétique. Elle serait probablement devenue en grandissant une tout autre personne, elle ne serait pas revenue à la foi de son propre peuple. C’est un des exemples, c’est simplement un si bel exemple. Mais je pense que dans sa vie chacun peut trouver un exemple d’un moment où il ne comprenait pas pourquoi il s’était retrouvé quelque part, et ne l’a compris que longtemps après.

Und die Kommentatoren sagen: „Diese Lagerplätze, jeder einzelne von ihnen, sind für etwas vorgesehen. Diese ganze Liste dient dazu zu zeigen, dass der Höchste uns führt, uns durchs Leben führt. Und jedes Mal, wo wir uns auch befinden, ist das für etwas nötig, für etwas, das wir vielleicht später verstehen werden.“

И комментаторы говорят: «Эти стоянки, каждая из них, предусмотрены для чего-то. Весь этот список для того, чтобы показать, что Всевышний ведёт нас, ведёт нас по жизни. И каждый раз, где бы мы ни находились, это для чего-то нужно, для чего-то, что, может быть, мы поймём потом».

Et les commentateurs disent : « Ces haltes, chacune d’elles, sont prévues pour quelque chose. Toute cette liste est là pour montrer que le Très-Haut nous conduit, nous conduit dans la vie. Et chaque fois, où que nous nous trouvions, c’est nécessaire pour quelque chose, pour quelque chose que, peut-être, nous comprendrons plus tard ».

Also, unser 33. Kapitel des Buches Bemidbar beginnt mit der Liste der Lagerplätze, an denen das Volk Israel während seines Zuges aus Ägypten in das Land Kanaan gewesen ist.

Итак, наша 33 глава книги Бемидбар начинается со списка стоянок, на которых народ Израиля побывал во время своего перехода из Египта в страну Кнаанскую.

Ainsi, notre chapitre 33 du livre de Bémidbar commence par la liste des haltes où le peuple d’Israël est passé pendant sa traversée de l’Égypte vers le pays de Canaan.


אֵלֶּה מַסְעֵי בְנֵי־יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר יָצְאוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם לְצִבְאֹתָם בְּיַד־מֹשֶׁה וְאַהֲרֹן׃

élle mas’é wené-jisraél aschér jazeú me’érez mizrájim leziw’otám bejad-mosché we’aharon

э́ле масъэ́ вене́-йисраэ́ль аше́р яцеу́ меэ́рец мицра́йим лецивъота́м беяд-моше́ веаѓарон

élle mas’é vené-yisraél achér yatseoú meérets mitsráyim letsiv’otám beyad-moché veaharon

1. Dies sind die Wanderungen der Söhne Israels, die aus dem Land Ägypten auszogen nach ihren Versammlungen (nach ihren Heerscharen) unter der Führung Mosches und Aharons.

1. Вот странствия сыновей Израиля, которые вышли из страны Египетской по собраниям их (по ополчениям их) под руководством Моше и Аѓарона.

1. Voici les pérégrinations des fils d’Israël, qui sortirent du pays d’Égypte selon leurs rassemblements (selon leurs troupes), sous la conduite de Moché et d’Aharon.

Interessant ist, dass die Tora hier von den Söhnen Israels als von einem Volk spricht, das aus Ägypten auszog. Man hätte sagen können: „Das Volk, das sich ins Land Kanaan aufmachte.“ Welchen Unterschied macht es, woher es auszog? Wichtig ist doch, wohin es ging. Und die Kommentatoren sagen: „Der Höchste hatte einen Plan, der Höchste wollte das Volk ins Land Kanaan bringen. Aber für die Juden war es in jenem Moment wichtiger, aus Ägypten herauszukommen, das war ihre erste Sehnsucht.“ Deshalb wird hier vom Zustand der Juden gesprochen, von ihrem Wunsch, einfach wegzulaufen. Es gibt so einen Zustand, in dem man vor allem von hier weglaufen muss, und es ist egal, was dort sein wird. In einem solchen Zustand war das Volk Israel.

Интересно, что Тора здесь говорит о сынах Израиля как о народе, который вышел из Египта. Можно было бы сказать: «Народ, который отправился в страну Кнаанскую». Какая разница, откуда вышел? Важно ведь то, куда пошёл. И комментаторы говорят: «Всевышний имел план, Всевышний хотел привести народ в страну Кнаанскую. Но для евреев на тот момент важнее было выйти из Египта, это было их первое чаяние». Поэтому здесь говорится о состоянии евреев, об их желании просто убежать. Бывает такое состояние, когда надо прежде всего убежать отсюда, и неважно, что будет там. Вот в таком состоянии был народ Израиля.

Il est intéressant que la Torah parle ici des fils d’Israël comme d’un peuple qui est sorti d’Égypte. On aurait pu dire : « Le peuple qui est parti vers le pays de Canaan ». Quelle différence, d’où il est sorti ? Ce qui importe, c’est bien où il est allé. Et les commentateurs disent : « Le Très-Haut avait un plan, le Très-Haut voulait conduire le peuple au pays de Canaan. Mais pour les Juifs, à ce moment-là, il était plus important de sortir d’Égypte, c’était leur première aspiration ». C’est pourquoi il est question ici de l’état des Juifs, de leur désir de simplement s’enfuir. Il y a un tel état, où il faut avant tout s’enfuir d’ici, et peu importe ce qui sera là-bas. Voilà dans quel état était le peuple d’Israël.


וַיִּכְתֹּב מֹשֶׁה אֶת־מוֹצָאֵיהֶם לְמַסְעֵיהֶם עַל־פִּי יְהוָה וְאֵלֶּה מַסְעֵיהֶם לְמוֹצָאֵיהֶם׃

wajichtów mosché et-moza’ehem lemas’ehémIn der russischen Umschrift steht bei diesem Wort ein g statt eines h. Die deutsche Umschrift folgt dem hebräischen Text. al-pí adonáj we’élle mas’ehém lemoza’ehém

вайихто́в моше́ эт-моцаэѓем лемасъэге́м аль-пи́ адона́й веэ́ле масъэѓе́м лемоцаэѓе́м

vayikhtóv moché et-motsaehem lemas’ehémDans la translittération russe, ce mot est écrit avec un g à la place du h ; la translittération française suit ici l'hébreu. al-pí adonáy veélle mas’ehém lemotsaehém

2. Und Mosche schrieb die Orte ihres Aufbruchs auf (die Orte, an denen ihre Reise begann) nach dem Mund des Höchsten. Und dies sind ihre Züge nach den Orten ihres Aufbruchs:

2. И записал Моше места выхода их (места начала путешествия их) по устам Всевышнего. И вот их походы по местам выхода их:

2. Et Moché inscrivit leurs lieux de sortie (les lieux du début de leur voyage) selon la bouche du Très-Haut. Et voici leurs marches selon leurs lieux de sortie :

וַיִּסְעוּ מֵרַעְמְסֵס בַּחֹדֶשׁ הָרִאשׁוֹן בַּחֲמִשָּׁה עָשָׂר יוֹם לַחֹדֶשׁ הָרִאשׁוֹן מִמָּחֳרַת הַפֶּסַח יָצְאוּ בְנֵי־יִשְׂרָאֵל בְּיָד רָמָה לְעֵינֵי כָּל־מִצְרָיִם׃

wajis’ú mera’messés bachódesch harischón bachamischá assár jom lachódesch harischón mimmachorát happéssach jazeú wene-jisraél bejád ramá leené kol mizrájim

вайисъу́ мера’месэ́с бахо́деш ѓаришо́н бахамиша́ аса́р ём лахо́деш ѓаришо́н мимахора́т ѓапэ́сах яцеу́ вене-йисраэ́ль бея́д рама́ леэнэ́ коль мицра́йим

vayis’oú mera’messés ba’hódech harichón ba’hamichá assár yom la’hódech harichón mimma’horát happéssa’h yatseoú vene-yisraél beyád ramá leené kol mitsráyim

3. Und sie brachen auf aus Ramses im ersten Monat, am fünfzehnten Tag des ersten Monats; am Tag nach Pessach zogen die Söhne Israels mit starker Hand aus vor den Augen ganz Ägyptens.

3. И выдвинулись они из Рамсеса в первый месяц, в пятнадцатый день первого месяца; на следующий день после Песаха вышли сыновья Израиля рукою крепкой перед глазами всего Египта.

3. Et ils se mirent en marche depuis Ramsès au premier mois, le quinzième jour du premier mois ; le lendemain de Pessa’h, les fils d’Israël sortirent d’une main forte sous les yeux de toute l’Égypte.


וּמִצְרַיִם מְקַבְּרִים אֵת אֲשֶׁר הִכָּה יְהוָה בָּהֶם כָּל־בְּכוֹר וּבֵאלֹהֵיהֶם עָשָׂה יְהוָה שְׁפָטִים׃

umizrájim mekabberím et aschér hikká adonáj bahém kol-bechór uwelohehém assá adonáj schefatím

умицра́йим мекабери́м эт аше́р ѓика́ адона́й баѓе́м коль-бехо́р увелоѓеѓе́м аса́ адона́й шефати́м

oumitsráyim mekabberím et achér hikká adonáy bahém kol-bekhór ouvelohehém assá adonáy chefatím

4. Die Ägypter aber sind mit dem Begraben derer beschäftigt, die der HERR unter ihnen geschlagen hat – aller Erstgeborenen, und an ihren Göttern hat der HERR Gericht gehalten.

4. А египтяне заняты похоронами тех, кого побил Господь среди них, – всех первенцев, и над богами их сотворил Господь суд.

4. Et les Égyptiens sont occupés à enterrer ceux que le SEIGNEUR a frappés parmi eux – tous les premiers-nés, et sur leurs dieux le SEIGNEUR a exercé un jugement.

Offenbar ist davon die Rede, dass man irgendwelche Bruchstücke von den Götzen nicht einfach wegwerfen, nicht einfach auf die Müllhalde bringen konnte, auch sie begrub man, so wie man die Erstgeborenen begrub. Warum stellt die Tora hier diesen Gegensatz auf? Was macht es für uns für einen Unterschied, womit die Ägypter beschäftigt waren, als die Juden auszogen? Vielleicht ist das eine Lehre für uns. Entweder du gehst, entweder du bewegst dich mit dem Höchsten, oder du begräbst den Erstgeborenen, das heißt die Frucht deiner Arbeit, dein Wirken, dein ganzes Leben, und deine Götter, an denen der HERR Gericht gehalten hat, begräbst du auch. Entweder du machst dich auf den Weg, oder du bist mit Begräbnissen beschäftigt.

Видимо, говорится о том, что какие-то осколки от идолов нельзя было просто выкинуть, просто снести на свалку, их тоже хоронили, как хоронили первенцев. Почему Тора здесь проводит это противопоставление? Какая нам разница, чем египтяне занимались, когда евреи выходили? Может быть, это урок для нас. Либо ты идёшь, либо ты двигаешься со Всевышним, либо ты хоронишь первенца, то есть плод своего труда, свою деятельность, всю свою жизнь, и богов своих, над которыми Господь сотворил суд, тоже хоронишь. Либо ты идёшь в путь, либо ты занимаешься похоронами.

Apparemment, il est dit que certains débris des idoles ne pouvaient pas être simplement jetés, simplement portés à la décharge, on les enterrait eux aussi, comme on enterrait les premiers-nés. Pourquoi la Torah établit-elle ici cette opposition ? Quelle différence cela fait-il pour nous, de quoi s’occupaient les Égyptiens quand les Juifs sortaient ? Peut-être est-ce une leçon pour nous. Soit tu marches, soit tu avances avec le Très-Haut, soit tu enterres ton premier-né, c’est-à-dire le fruit de ton travail, ton activité, toute ta vie, et tes dieux, sur lesquels le SEIGNEUR a exercé un jugement, tu les enterres aussi. Soit tu te mets en route, soit tu t’occupes de funérailles.

וַיִּסְעוּ בְנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵרַעְמְסֵס וַיַּחֲנוּ בְּסֻכֹּת׃

wajis’ú wene-jisraél mera’messés wajachanú besukkót

вайисъу́ вене-йисраэ́ль мера’месэ́с ваяхану́ бесуко́т

vayis’oú vene-yisraél mera’messés vaya’hanoú bessoukkót

5. Und die Söhne Israels zogen aus Ramses aus und machten Halt in Sukkot.

5. И вышли сыновья Израиля из Рамсеса, и остановились в Сукоте.

5. Et les fils d’Israël sortirent de Ramsès, et s’arrêtèrent à Soukkot.

Das Wort sukkót (Plural vom Wort sukká – Hütte, Laubhütte) bedeutet Ort des vorübergehenden Wohnens. Die Israeliten zogen aus Ägypten aus, und zuerst gab es das Gefühl genau dieser Vorläufigkeit des Unterwegsseins, es gab keinerlei Beständigkeit. Zugleich werden diese sukkót, diese Hütten, mit den Wolken der Herrlichkeit verglichen. In dieser vorübergehenden Behausung musste man den Schutz Gottes an sich selbst spüren. Der Mensch, der in dieser Welt nur vorübergehend ist und sich in der Wüste befindet, sollte spüren, dass Gott ihn schützt. Mit genau diesem Erleben des Schutzes, damit sollte alles beginnen. Deshalb ist der erste Lagerplatz, Sukkot, der Aufenthalt des Menschen in einem solchen Zustand, in dem er vielleicht nicht alles hat, in dem er möglicherweise nur eine Laubhütte hat, aber den Schutz des Höchsten spürt. Das ist einer der Zustände, die der Mensch in seinem Leben durchlebt.

Слово сукко́т (множественное число от слова сукка́ – куща, шалаш) означает место временного проживания. Израильтяне вышли из Египта, и сначала было ощущение вот этой временности нахождения в пути, не было никакого постоянства. Вместе с тем эти сукко́т, эти кущи, сравниваются с облаками славы. В этом временном жилье надо было почувствовать на себе защиту Божью. Человек, будучи временным в этом мире, находясь в пустыне, должен был почувствовать, что его защищает Бог. Вот с этого переживания защиты, с этого всё должно было начаться. Поэтому первая стоянка, Сукот, – это пребывание человека в таком состоянии, когда у него, может быть, не всё есть, когда у него, возможно, только шалаш, но он ощущает защиту Всевышнего. Это одно из состояний, которые человек переживает в своей жизни.

Le mot soukkót (pluriel du mot soukká – cabane, hutte) signifie lieu de résidence temporaire. Les Israélites sont sortis d’Égypte, et d’abord il y avait le sentiment de ce caractère temporaire du séjour en chemin, il n’y avait aucune permanence. En même temps, ces soukkót, ces cabanes, sont comparées aux nuées de gloire. Dans ce logement temporaire, il fallait sentir sur soi la protection de Dieu. L’homme, étant temporaire dans ce monde, se trouvant dans le désert, devait sentir que Dieu le protège. Voilà, c’est par ce vécu de la protection, c’est par cela que tout devait commencer. C’est pourquoi la première halte, Soukkot, c’est le séjour de l’homme dans un tel état où il n’a peut-être pas tout, où il n’a peut-être qu’une hutte, mais où il ressent la protection du Très-Haut. C’est l’un des états que l’homme vit dans sa vie.


וַיִּסְעוּ מִסֻּכֹּת וַיַּחֲנוּ בְאֵתָם אֲשֶׁר בִּקְצֵה הַמִּדְבָּר׃

wajis’ú missukkót wajachanú we’etám aschér bikzé hammidbár

вайисъу́ мисуко́т ваяхану́ веэта́м аше́р бикцэ́ ѓамидба́р

vayis’oú missoukkót vaya’hanoú veetám achér biktsé hammidbár

6. Und sie zogen aus Sukkot und machten Halt in Etam, das am Rand der Wüste liegt.

6. И вышли из Сукота, и остановились в Эйтаме, который на краю пустыни.

6. Et ils sortirent de Soukkot, et s’arrêtèrent à Étam, qui est au bord du désert.

Etám – ein ägyptischer Name, bedeutet versiegelter Ort, Festung. Außer dass der Mensch in der Sukká, in der Hütte, glücklich und geschützt sein kann, kann der Mensch sich frei fühlen in einer Festung, die ihn nicht zurückhält, ihn nicht einengt.

Эйта́м – название египетское, означает запечатанное место, крепость. Кроме того, что человек может быть счастлив и защищён в сукке́, в куще, человек может чувствовать себя свободным в крепости, которая не сдерживает, не стесняет его.

Étam – un nom égyptien, signifie lieu scellé, forteresse. Outre le fait que l’homme peut être heureux et protégé dans la soukka, dans la cabane, l’homme peut se sentir libre dans une forteresse qui ne le retient pas, ne le gêne pas.

וַיִּסְעוּ מֵאֵתָם וַיָּשָׁב עַל־פִּי הַחִירֹת אֲשֶׁר עַל־פְּנֵי בַּעַל צְפוֹן וַיַּחֲנוּ לִפְנֵי מִגְדֹּל׃

wajis’ú me’etám wajáschow al-pí hachirót aschér al-pené bá’al zefón wajachanú lifné migdól

вайисъу́ меэта́м вая́шов аль-пи́ ѓахиро́т аше́р аль-пенэ́ ба́аль цефо́н ваяхану́ лифнэ́ мигдо́ль

vayis’oú meetám vayáchov al-pí ha’hirót achér al-pené báal tsefón vaya’hanoú lifné migdól

7. Und sie zogen aus Etam und kehrten um (kehrten zurück) nach Pi-haChirot, das vor Ba’al-Zefon liegt, und machten Halt vor Migdol.

7. И вышли из Эйтама, и возвратились (вернулись) они к Пи-ѓаХирот, который перед Бааль-Цефоном, и остановились перед Мигдолем.

7. Et ils sortirent d’Étam, et ils revinrent (retournèrent) vers Pi-ha’Hirot, qui est devant Ba’al-Tséfon, et s’arrêtèrent devant Migdol.

Pi-haChirot (wörtlich Mund der Freiheit, Schlupfloch der Freiheit) – das ist ein Ort, ein Schlupfloch, ein Durchgang, der sich für den Menschen öffnet und es ihm erlaubt, aus irgendwelchen, wie es scheint, verhexten Situationen herauszukommen.

Пи-ѓаХирот (дословно уста свободы, лаз свободы) – это место, лаз, проход, который открывается для человека и позволяет выйти из каких-то, казалось бы, заколдованных ситуаций.

Pi-ha’Hirot (littéralement bouche de la liberté, brèche de la liberté) – c’est un lieu, une brèche, un passage qui s’ouvre pour l’homme et lui permet de sortir de certaines situations, semblait-il, ensorcelées.


וַיִּסְעוּ מִפְּנֵי הַחִירֹת וַיַּעַבְרוּ בְתוֹךְ־הַיָּם הַמִּדְבָּרָה וַיֵּלְכוּ דֶּרֶךְ שְׁלֹשֶׁת יָמִים בְּמִדְבַּר אֵתָם וַיַּחֲנוּ בְּמָרָה׃

wajis’ú mippené hachirót waja’awrú wetoch-hajám hammidbára wajelechú dérech schelóschet jamím bemidbár etám wajachanú bemará

вайисъу́ мипенэ́ ѓахиро́т ваяавру́ ветох-ѓая́м ѓамидба́ра ваелеху́ дэ́рех шело́шет ями́м бемидба́р эта́м ваяхану́ бемара́

vayis’oú mippené ha’hirót vayaavroú vetokh-hayám hammidbára vaelekhoú dérekh chelóchet yamím bemidbár etám vaya’hanoú bemará

8. Und sie zogen aus Pi-haChirot, und sie gingen mitten durch das Meer in die Wüste, und drei Tage gingen sie durch die Wüste Etam und machten Halt in Mara.

8. И вышли они из Пи-ѓаХирот, и прошли они среди моря в пустыню, и три дня шли они по пустыне Эйтам, и остановились в Маре.

8. Et ils sortirent de Pi-ha’Hirot, et ils passèrent au milieu de la mer vers le désert, et trois jours ils marchèrent dans le désert d’Étam, et s’arrêtèrent à Mara.

Mará (Bitterkeit, Galle) – ein Ort bitterer Erlebnisse, bitterer Ereignisse.

Мара́ (горечь, желчь) – место горестных переживаний, горестных событий.

Mara (amertume, fiel) – lieu d’expériences amères, d’événements amers.


וַיִּסְעוּ מִמָּרָה וַיָּבֹאוּ אֵילִמָה וּבְאֵילִם שְׁתֵּים עֶשְׂרֵה עֵינֹת מַיִם וְשִׁבְעִים תְּמָרִים וַיַּחֲנוּ־שָׁם׃

wajis’ú mimmará wajawóu elíma uw’elím schetém esré enót májim weschiw’ím temarím wajachanu-schám

вайисъу́ мимара́ ваяво́у эли́ма увъэли́м шетэ́м эсрэ́ эно́т ма́йим вешивъи́м темари́м ваяхану-ша́м

vayis’oú mimmará vayavóou elíma ouv’elím chetém esré enót máyim vechiv’ím temarím vaya’hanou-chám

9. Und sie werden aus Mara aufbrechen, und sie kamen nach Elim, und in Elim – zwölf Wasserquellen und siebzig Palmen.

9. И двинутся они из Мары, и пришли они в Эйлим, а в Эйлиме – двенадцать источников воды и семьдесят пальм.

9. Et ils se mettront en marche depuis Mara, et ils arrivèrent à Élim, et à Élim – douze sources d’eau et soixante-dix palmiers.

Wir haben darüber ausführlich in Kapitel 15 des Buches Schemot gesprochen. Das Wort elím ist mehrdeutig. Es kann vom Wort olám (Welt) kommen, und auch – vom Wort he’elém (Verschwinden), es kann auch stumm, verstummt, der Möglichkeit zu sprechen beraubt bedeuten, es kann etwas Unvorhergesehenes bedeuten. Interessant ist, dass hier geschrieben steht sie kamen nach Elim, als ob sie nicht vorhatten, dort Halt zu machen, aber sie fanden dort Quellen und Palmen und machten deshalb dort Halt. Das heißt, dieser Ort ist gleichsam nicht vorher vereinbart, er war nicht vorher als Lagerplatz vorgesehen.

Мы говорили об этом подробнов 15 главе книги Шмот. Слово эйли́м многозначно. Оно может происходить от слова ола́м (мир), а также – от слова ѓеэле́м (исчезновение), может также означать немой, онемевший, лишённый возможности говорить, может означать что-то непредусмотренное. Интересно, что здесь написано пришли в Эйлим, словно не собирались там останавливаться, но нашли там источники и пальмы и потому там остановились. То есть это место как бы не оговорено предварительно, не было предусмотрено предварительно как стоянка.

Nous en avons parlé en détail au chapitre 15 du livre de Chémot. Le mot élim a plusieurs sens. Il peut provenir du mot olám (monde), et aussi – du mot heelém (disparition), il peut aussi signifier muet, devenu muet, privé de la possibilité de parler, il peut signifier quelque chose d’imprévu. Il est intéressant qu’ici il soit écrit ils arrivèrent à Élim, comme s’ils n’avaient pas l’intention de s’y arrêter, mais ils y trouvèrent des sources et des palmiers et c’est pourquoi ils s’y arrêtèrent. C’est-à-dire que ce lieu n’est pour ainsi dire pas convenu à l’avance, il n’était pas prévu à l’avance comme halte.

וַיִּסְעוּ מֵאֵילִם וַיַּחֲנוּ עַל־יַם־סוּף׃

wajis’ú me’elím wajachanú al-jam-súf

вайисъу́ меэли́м ваяхану́ аль-ям-су́ф

vayis’oú meelím vaya’hanoú al-yam-soúf

10. Und sie zogen aus Elim und machten Halt am Roten Meer.

10. И вышли они из Эйлима, и остановились у Красного моря.

10. Et ils sortirent d’Élim, et s’arrêtèrent près de la mer Rouge.

וַיִּסְעוּ מִיַּם־סוּף וַיַּחֲנוּ בְּמִדְבַּר־סִין׃

wajis’ú mijam-súf wajachanú bemidbar-sín

вайисъу́ миям-су́ф ваяхану́ бемидбар-си́н

vayis’oú miyam-soúf vaya’hanoú bemidbar-sín

11. Und sie brachen auf vom Roten Meer und machten Halt in der Wüste Sin.

11. И двинулись от Красного моря, и остановились в пустыне Син.

11. Et ils se mirent en marche depuis la mer Rouge, et s’arrêtèrent dans le désert de Sin.

Das Wort sin bedeutet wörtlich Staub, Sand. Man kann es symbolisch verstehen (und wir verstehen hier alles symbolisch) als werktägliches, alltägliches Leben, Routine.

Дословно син означает прах, песок. Можно понять символически (а мы всё тут понимаем символически) как будничная, повседневная жизнь, рутина.

Littéralement, sin signifie poussière, sable. On peut le comprendre symboliquement (et nous comprenons tout ici symboliquement) comme la vie ordinaire, la vie de tous les jours, la routine.


וַיִּסְעוּ מִמִּדְבַּר־סִין וַיַּחֲנוּ בְּדָפְקָה׃

wajis’ú mimmidbar-sín wajachanú bedofká

вайисъу́ мимидбар-си́н ваяхану́ бедофка́

vayis’oú mimmidbar-sín vaya’hanoú bedofká

12. Und sie zogen aus der Wüste Sin und machten Halt in Dofka.

12. И вышли из пустыни Син, и остановились в Дофке.

12. Et ils sortirent du désert de Sin, et s’arrêtèrent à Dofka.

Das Wort dofká kann man vom Verb lidpók (klopfen, schlagen, prügeln) her verstehen, wenn etwas prügelt oder jemand verprügelt wird.

Слово дофка́ можно понять от глагола лидпо́к (стучать, бить, колотить), когда что-то колотит или кого-то колотят.

Le mot dofká peut se comprendre à partir du verbe lidpók (frapper, battre, cogner), quand quelque chose cogne ou que l’on cogne quelqu’un.

וַיִּסְעוּ מִדָּפְקָה וַיַּחֲנוּ בְּאָלוּשׁ׃

wajis’ú middofká wajachanú be’alúsch

вайисъу́ мидофка́ ваяхану́ беалу́ш

vayis’oú middofká vaya’hanoú bealoúch

13. Und sie zogen aus Dofka und machten Halt in Alusch.

13. И вышли из Дофки, и остановились в Алуше.

13. Et ils sortirent de Dofka, et s’arrêtèrent à Alouch.

Alúsch – das ist wie eine große Stadt, eine Stadt, in der das Leben brodelt, ein Ort, an dem man stark sein muss, energisch sein muss. Natürlich geschah das in der Wüste, dort gab es keine großen Städte, aber solche Namen gaben sie ihren Lagerplätzen und legten in diese Namen offenbar einen bestimmten Sinn.

Алу́ш – это как большой город, город, в котором кипит жизнь, место, в котором нужно быть сильным, нужно быть энергичным. Конечно, это происходило в пустыне, там не было крупных городов, но такие названия они давали своим стоянкам и, видимо, вкладывали в эти названия определённый смысл.

Aloúch – c’est comme une grande ville, une ville où la vie bouillonne, un lieu où il faut être fort, il faut être énergique. Bien sûr, cela se passait dans le désert, il n’y avait pas là de grandes villes, mais ils donnaient de tels noms à leurs haltes et, apparemment, mettaient dans ces noms un sens déterminé.


וַיִּסְעוּ מֵאָלוּשׁ וַיַּחֲנוּ בִּרְפִידִם וְלֹא־הָיָה שָׁם מַיִם לָעָם לִשְׁתּוֹת׃

wajis’ú me’alúsch wajachanú birfidím welo-haja scham májim la’ám lischtót

вайисъу́ меалу́ш ваяхану́ бирфиди́м вело-ѓая шам ма́йим лаа́м лишто́т

vayis’oú mealoúch vaya’hanoú birfidím velo-haya cham máyim laám lichtót

14. Und sie zogen aus Alusch und machten Halt in Refidim, und es gab dort kein Wasser für das Volk zum Trinken.

14. И вышли из Алуша, и остановились в Рефидиме, и не было там воды для народа, чтобы пить.

14. Et ils sortirent d’Alouch, et s’arrêtèrent à Réfidim, et il n’y avait pas là d’eau pour le peuple, pour boire.

Wir haben schon gesagt (in Kapitel 17 des Buches Schemot), dass eine der Lesarten des Namens Refidím von den Wörtern – rafím (schwach werdend) und jadajim (Hände) herkommen kann, also herabgelassene, erschlaffte Hände. Auch kann man den Namen Refidím ausgehend vom Wort refidá (Polsterung, Unterlage), übersetzen, das Verb lerapéd bedeutet ausbreiten, betten, Möbel polstern, Möbel weich machen. Refidím – das, was der Abmilderung bedarf, wo man Stroh unterlegen, eine Polsterung machen muss, oder das, wo es diese Abmilderung gibt. Manchmal muss der Mensch lerapéd azmó, sich selbst polstern, sich weicher machen, irgendwo unter den Panzer so eine weiche Unterlage legen.

Мы уже говорили (в 17 главе книги Шмот), что одно из прочтений названия Рефиди́м может происходить от слов – рафи́м (слабеющий)и ядайим (руки), то есть опущенные, ослабевшие руки. Также названиеРефиди́м можно перевести от слова рефида́ (обивка, подкладка), глагол лерапе́д означает расстилать, стелить, обивать мебель, делать мебель мягкой. Рефиди́м – то, что нуждается в смягчении, где нужно постелить соломку, сделать обивку или то, где есть это смягчение. Иногда человеку нужно лерапе́д ацмо́, обить себя, сделать себя мягче, где-то под панцирь постелить мягкую такую подкладку.

Nous avons déjà dit (au chapitre 17 du livre de Chémot) que l’une des lectures du nom Réfidim peut provenir des mots – rafím (qui faiblit)et yadayim (mains), c’est-à-dire des mains baissées, affaiblies. De même, le nom Réfidim peut se traduire à partir du mot refidá (rembourrage, doublure), le verbe lerapéd signifie étendre, étaler, rembourrer des meubles, rendre les meubles moelleux. Réfidim – c’est ce qui a besoin d’être adouci, là où il faut étendre de la paille, faire un rembourrage, ou bien là où il y a cet adoucissement. Parfois l’homme a besoin de lerapéd atsmó, se rembourrer soi-même, se rendre plus doux, quelque part sous la carapace étendre une telle doublure douce.


וַיִּסְעוּ מֵרְפִידִם וַיַּחֲנוּ בְּמִדְבַּר סִינָי׃

wajis’ú merefidím wajachanú bemidbár sináj

вайисъу́ мерефиди́м ваяхану́ бемидба́р сина́й

vayis’oú merefidím vaya’hanoú bemidbár sináy

15. Und sie zogen aus Refidim und machten Halt in der Wüste Sinai.

15. И вышли из Рефидима, и остановились в пустыне Синай.

15. Et ils sortirent de Réfidim, et s’arrêtèrent dans le désert de Sinaï.

Obwohl das vom Standpunkt der Sprache aus vielleicht nicht ganz richtig ist, wird der Name der Wüste Sináj oft mit dem Wort siná (Hass) zusammengestellt. Und man meint, dass von dem Moment an, als Israel die Tora empfing, der Hass in die Welt kam, der Hass gegen das Volk Israel aufkam.

Хотя это, может быть, не очень верно с точки зрения языка, название пустыни Сина́й часто сопоставляется со словом сина́ (ненависть). И считается, что с того момента, как Израиль получил Тору, ненависть вошла в мир, появилась ненависть к народу Израиля.

Bien que ce ne soit peut-être pas très juste du point de vue de la langue, le nom du désert Sinaï est souvent rapproché du mot siná (haine). Et l’on considère qu’à partir du moment où Israël a reçu la Torah, la haine est entrée dans le monde, la haine envers le peuple d’Israël est apparue.

וַיִּסְעוּ מִמִּדְבַּר סִינָי וַיַּחֲנוּ בְּקִבְרֹת הַתַּאֲוָה׃

wajis’ú mimmidbár sináj wajachanú bekiwrót hatta’awá

вайисъу́ мимидба́р сина́й ваяхану́ бекивро́т ѓатаава́

vayis’oú mimmidbár sináy vaya’hanoú bekivrót hattaavá

16. Und sie zogen aus der Wüste Sinai und ließen sich nieder in Kiwrot-Hata’awa.

16. И вышли они из пустыни Синай, и расположились в Киврот-Ѓатааве.

16. Et ils sortirent du désert de Sinaï, et s’installèrent à Kivrot-Hataava.

Der Name wird übersetzt als Gräber der Gier (der Begierde). Diesen Namen erhielt dieser Ort wegen der Geschichte mit den Wachteln, sie wird in Kapitel 11 unseres Buches erzählt.

Название переводится как могилы прихоти (вожделения). Такое название это место получило из-за истории с перепелами, она рассказывается в 11 главе нашей книги.

Le nom se traduit par tombes du caprice (de la convoitise). Ce lieu a reçu ce nom à cause de l’histoire des cailles, elle est racontée au chapitre 11 de notre livre.

וַיִּסְעוּ מִקִּבְרֹת הַתַּאֲוָה וַיַּחֲנוּ בַּחֲצֵרֹת׃

wajis’ú mikkiwrót hatta’awá wajachanú bachazerót

вайисъу́ микивро́т ѓатаава́ ваяхану́ бахацеро́т

vayis’oú mikkivrót hattaavá vaya’hanoú ba’hatserót

17. Und sie zogen aus Kiwrot-Hata’awa und machten Halt in Chazerot.

17. И вышли из Киврот-Ѓатаавы́, и остановились в Хацероте.

17. Et ils sortirent de Kivrot-Hataava, et s’arrêtèrent à ‚Hatserot.

Der Name Chazerót wird wörtlich übersetzt als Höfe. Es gibt chassidische Höfe, es gibt königliche Höfe. Vielleicht symbolisiert das die Abhängigkeit von irgendeinem Menschen – wie das Leben eines Höflings, wenn du lebst und dich ernährst auf Kosten deiner Abhängigkeit von jemand anderem.

Название Хацеро́т дословно переводится как дворы. Есть хасидские дворы, есть царские дворы. Может быть, это символизирует зависимость от какого-то человека – как жизнь придворного, когда ты живёшь и кормишься за счёт своей зависимости от кого-то другого.

Le nom ‚Hatserót se traduit littéralement par cours. Il y a des cours hassidiques, il y a des cours royales. Peut-être cela symbolise-t-il la dépendance envers un homme – comme la vie d’un courtisan, quand tu vis et te nourris grâce à ta dépendance envers quelqu’un d’autre.

וַיִּסְעוּ מֵחֲצֵרֹת וַיַּחֲנוּ בְּרִתְמָה׃

wajis’ú mechazerót wajachanú beritmá

вайисъу́ мехацеро́т ваяхану́ беритма́

vayis’oú me’hatserót vaya’hanoú beritmá

18. Und sie zogen aus Chazerot und machten Halt in Ritma.

18. И вышли они из Хацерота, и остановились в Ритме.

18. Et ils sortirent de ‚Hatserot, et s’arrêtèrent à Ritma.

Den Namen Ritmá kann man mit dem Verb lirtóm (anspannen) zusammenstellen, also mit jemandem in einem gemeinsamen Gespann sein, unter einem Joch.

Название Ритма́ можно сопоставить с глаголом лирто́м (запрягать), то есть быть с кем-то в общей упряжке,под одним ярмом.

Le nom Ritmá peut être rapproché du verbe lirtóm (atteler), c’est-à-dire être avec quelqu’un dans un attelage commun, sous un même joug.

וַיִּסְעוּ מֵרִתְמָה וַיַּחֲנוּ בְּרִמֹּן פָּרֶץ׃

wajis’ú meritmá wajachanú berimmón párez

вайисъу́ меритма́ ваяхану́ беримо́н па́рец

vayis’oú meritmá vaya’hanoú berimmón párets

19. Und sie zogen aus Ritma und machten Halt in Rimon-Perez.

19. И вышли они из Ритмы, и остановились в Римон-Переце.

19. Et ils sortirent de Ritma, et s’arrêtèrent à Rimon-Pérets.

וַיִּסְעוּ מֵרִמֹּן פָּרֶץ וַיַּחֲנוּ בְּלִבְנָה׃

wajis’ú merimmón párez wajachanú beliwná

вайисъу́ меримо́н па́рец ваяхану́ беливна́

vayis’oú merimmón párets vaya’hanoú belivná

20. Und sie zogen aus Rimon-Perez und machten Halt in Liwna.

20. И вышли из Римон-Переца, и остановились в Ливне.

20. Et ils sortirent de Rimon-Pérets, et s’arrêtèrent à Livna.

Der Name Liwná kann Reinheit, Weiße bedeuten (vom Wort lawán, weiß); dasselbe kann auch Blässe, Schwäche bedeuten – es hängt davon ab, wie man die Weiße betrachtet.

Название Ливна́ может означать чистота, белизна (от слова лава́н, белый); это же может означать бледность, слабость – зависит от того, как посмотреть на белизну.

Le nom Livná peut signifier pureté, blancheur (du mot laván, blanc) ; cela peut aussi signifier pâleur, faiblesse – cela dépend de la façon dont on regarde la blancheur.

וַיִּסְעוּ מִלִּבְנָה וַיַּחֲנוּ בְּרִסָּה׃

wajis’ú milliwná wajachanú berissá

вайисъу́ миливна́ ваяхану́ бериса́

vayis’oú millivná vaya’hanoú berissá

21. Und sie rückten aus Liwna aus und machten Halt in Rissa.

21. И выдвинулись из Ливны, и остановились в Рисе.

21. Et ils s’avancèrent hors de Livna, et s’arrêtèrent à Rissa.

Den Namen Rissá kann man mit dem Wort rís (Wimper) oder trís (Fensterladen, Jalousie) verbinden – das, was die Augen ein wenig bedeckt, das, was einen Schutz des Sehens erfordert; oder wenn man auf das Sehen achten muss, oder irgendeine Korrektur des Sehens.

Название Риса́ можно связать со словом ри́с (ресница) или три́с (ставень, жалюзи) – то, что прикрывает немного глаза, то, что требует защиты зрения; или когда нужно обратить внимание на зрение, или какое-то исправление зрения.

Le nom Rissá peut être lié au mot rís (cil) ou trís (volet, jalousie) – ce qui couvre un peu les yeux, ce qui demande une protection de la vue ; ou bien quand il faut prêter attention à la vue, ou une certaine correction de la vue.

וַיִּסְעוּ מֵרִסָּה וַיַּחֲנוּ בִּקְהֵלָתָה׃

wajis’ú merissá wajachanú bikheláta

вайисъу́ мериса́ ваяхану́ бикѓела́та

vayis’oú merissá vaya’hanoú bikheláta

22. Und sie zogen aus Rissa und machten Halt in Kehelat.

22. И вышли они из Рисы, и остановились в Кеѓелате.

22. Et ils sortirent de Rissa, et s’arrêtèrent à Kéhélata.

Den Namen Kehelát kann man zusammenstellen mit den Wörtern kahál (Gesellschaft, Publikum), kehila (Gemeinde); das Verb lehakhil – versammeln, eine Predigt halten; kohelet – Prediger in der Versammlung. Das heißt, irgendeine Gesellschaft, die durch eine Idee, eine Predigt, ein Ziel vereint wird. Übrigens, eine Menge ist auch kahal.

Название Кеѓела́т можно сопоставить со словами каѓа́ль (общество, аудитория), кеѓила (община); глагол леѓакѓиль – собирать вместе, говорить проповедь; коѓелет – проповедник в собрании. То есть какое-то общество, которое объединяется одной идеей, одной проповедью, одной целью. Кстати, толпа – это тоже каѓаль.

Le nom Kehelát peut être rapproché des mots kahál (société, auditoire), kehila (communauté) ; le verbe lehakhil – rassembler, prononcer un sermon ; kohelet – prédicateur dans une assemblée. C’est-à-dire une certaine société qui s’unit autour d’une seule idée, d’un seul sermon, d’un seul but. D’ailleurs, la foule – c’est aussi kahal.


וַיִּסְעוּ מִקְּהֵלָתָה וַיַּחֲנוּ בְּהַר־שָׁפֶר׃

wajis’ú mikkeheláta wajachanú behar-scháfer

вайисъу́ микеѓела́та ваяхану́ беѓар-ша́фер

vayis’oú mikkeheláta vaya’hanoú behar-cháfer

23. Und sie zogen aus Kehelat und machten Halt in Har-Schefer.

23. И вышли они из Кеѓелаты, и остановились в Ѓар-Шефере.

23. Et ils sortirent de Kéhélata, et s’arrêtèrent à Har-Chéfer.

Den Namen Schéfer kann man mit dem Verb leschapér (verbessern, berichtigen, gut machen) verbinden, also nach einer Verbesserung der Qualität streben.

Название Ше́фер можно связать с глаголом лешапе́р (улучшать, исправлять, делать хорошим), то есть стремиться к улучшению качества.

Le nom Chéfer peut être lié au verbe lechapér (améliorer, corriger, rendre bon), c’est-à-dire tendre vers l’amélioration de la qualité.


וַיִּסְעוּ מֵהַר־שָׁפֶר וַיַּחֲנוּ בַּחֲרָדָה׃

wajis’ú mehar-schafér wajachanú bacharadá

вайисъу́ меѓар-шафе́р ваяхану́ бахарада́

vayis’oú mehar-chafér vaya’hanoú ba’haradá

24. Und sie zogen aus Har-Schefer und machten Halt in Charada.

24. И вышли они из Ѓар-Шефера, и остановились в Хараде.

24. Et ils sortirent de Har-Chéfer, et s’arrêtèrent à ‚Harada.

Das Wort charadá bedeutet Angst, Zittern, Unruhe, möglicherweise Panik. Wieder hängt es davon ab, ob es in Heiligkeit ist oder nicht.

Слово харада́ означает страх, трепет, тревога, возможно, паника. Снова зависит от того, в святости это или нет.

Le mot ‚haradá signifie peur, tremblement, inquiétude, peut-être panique. De nouveau, cela dépend de si c’est dans la sainteté ou non.

וַיִּסְעוּ מֵחֲרָדָה וַיַּחֲנוּ בְּמַקְהֵלֹת׃

wajis’ú mecharadá wajachanú bemakhelót

вайисъу́ мехарада́ ваяхану́ бемакѓело́т

vayis’oú me’haradá vaya’hanoú bemakhelót

25. Und sie zogen aus Charada und machten Halt in Makhelot.

25. И вышли из Харады, и остановились в Макѓелоте.

25. Et ils sortirent de ‚Harada, et s’arrêtèrent à Makhélot.

Der Name Makhelót stammt von derselben Wurzel wie das Wort kahál (Gesellschaft, Publikum). Aber das sind schon nicht mehr die, die gemeinsam eine Predigt hören, das ist schon makhelá (Chor), das ist schon ein Chor von Menschen, die sich nicht einfach nur für eine Sache interessieren, sondern auch gleich sprechen.

Название Макѓело́т происходит от того же корня, что и слово каѓа́ль (общество, аудитория). Но это уже не те, кто вместе слушают проповедь, это уже макѓела́ (хор), это уже хор людей, которые не просто интересуются чем-то одним, но и говорят одинаково.

Le nom Makhelót provient de la même racine que le mot kahál (société, auditoire). Mais ce ne sont plus ceux qui écoutent ensemble un sermon, c’est déjà une makhelá (chœur), c’est déjà un chœur de gens qui ne s’intéressent pas simplement à une seule chose, mais parlent aussi de la même manière.


וַיִּסְעוּ מִמַּקְהֵלֹת וַיַּחֲנוּ בְּתָחַת׃

wajis’ú mimmakhelót wajachanú betáchat

вайисъу́ мимакѓело́т ваяхану́ бета́хат

vayis’oú mimmakhelót vaya’hanoú betá’hat

26. Und sie zogen aus Makhelot und machten Halt in Tachat.

26. И вышли они из Макѓелота, и остановились в Тахате.

26. Et ils sortirent de Makhélot, et s’arrêtèrent à Ta’hat.

Táchat (unter, unten) – das ist der Grund, die tiefste Niederung. Im modernen Hebräisch – eine nicht derbe Bezeichnung für den unteren Teil des Rückens.

Та́хат (под, снизу) – это дно, самая низина. В современном иврите – негрубое название для низа спины.

Tá’hat (sous, en bas) – c’est le fond, le plus bas. En hébreu moderne – un terme non grossier pour le bas du dos.


וַיִּסְעוּ מִתָּחַת וַיַּחֲנוּ בְּתָרַח׃

wajis’ú mittáchat wajachanú betárach

вайисъу́ мита́хат ваяхану́ бета́рах

vayis’oú mittá’hat vaya’hanoú betára’h

27. Und sie zogen aus Tachat und machten Halt in Terach.

27. И вышли они из Тахата, и остановились в Терахе.

27. Et ils sortirent de Ta’hat, et s’arrêtèrent à Téra’h.


וַיִּסְעוּ מִתָּרַח וַיַּחֲנוּ בְּמִתְקָה׃

wajis’ú mittárach wajachanú bemitká

вайисъу́ мита́рах ваяхану́ бемитка́

vayis’oú mittára’h vaya’hanoú bemitká

28. Und sie zogen aus Terach und machten Halt in Mitka.

28. И вышли они из Тераха, и остановились в Митке.

28. Et ils sortirent de Téra’h, et s’arrêtèrent à Mitka.

Der Name Mitká stammt von derselben Wurzel, mem-taw-kuf, wie die Wörter Süßes, Süße, Zuneigung.

Название Митка́ происходит от того же корня, мем-тав-куф, что и слова сласть, сладость, приязнь.

Le nom Mitká provient de la même racine, mem-tav-kouf, que les mots délice, douceur, affection.


וַיִּסְעוּ מִמִּתְקָה וַיַּחֲנוּ בְּחַשְׁמֹנָה׃

wajis’ú mimmitká wajachanú bechaschmoná

вайисъу́ мимитка́ ваяхану́ бехашмона́

vayis’oú mimmitká vaya’hanoú be’hachmoná

29. Und sie zogen aus Mitka und machten Halt in Chaschmona.

29. И вышли они из Митки, и остановились в Хашмоне.

29. Et ils sortirent de Mitka, et s’arrêtèrent à ‚Hachmona.

Das Wort haschmaná, mit derselben Wurzel – das ist übermäßige Fülle, Fettleibigkeit, Überfluss.

Слово ѓашмана́, с тем же корнем – это излишняя полнота, ожирение, изобилие.

Le mot hachmaná, avec la même racine – c’est un embonpoint excessif, l’obésité, l’abondance.

וַיִּסְעוּ מֵחַשְׁמֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּמֹסֵרוֹת׃

wajis’ú mechaschmoná wajachanú bemosserót

вайисъу́ мехашмона́ ваяхану́ бемосеро́т

vayis’oú me’hachmoná vaya’hanoú bemosserót

30. Und sie zogen aus Chaschmona und machten Halt in Mosserot.

30. И вышли они из Хашмоны, и остановились в Мосероте.

30. Et ils sortirent de ‚Hachmona, et s’arrêtèrent à Mosserot.

Das Wort massór – das ist eine Säge, es kann auch ein Hobel sein, also das, womit man hobelt, glättet.

Слово масо́р – это пила, также может быть рубанок, то есть то, чем строгают, выравнивают.

Le mot massór – c’est une scie, cela peut aussi être un rabot, c’est-à-dire ce avec quoi on rabote, on aplanit.

וַיִּסְעוּ מִמֹּסֵרוֹת וַיַּחֲנוּ בִּבְנֵי יַעֲקָן׃

wajis’ú mimmosserót wajachanú biwné ja’akán

вайисъу́ мимосеро́т ваяхану́ бивнэ́ яака́н

vayis’oú mimmosserót vaya’hanoú bivné yaakán

31. Und sie zogen aus Mosserot und machten Halt in Bnej-Ja’akan.

31. И вышли из Мосерота, и остановились в Бней-Яакане.

31. Et ils sortirent de Mosserot, et s’arrêtèrent à Bneï-Yaakan.


וַיִּסְעוּ מִבְּנֵי יַעֲקָן וַיַּחֲנוּ בְּחֹר הַגִּדְגָּד׃

wajis’ú mibbené ja’akán wajachanú bechór haggidgád

вайисъу́ мибенэ́ яака́н ваяхану́ бехо́р ѓагидга́д

vayis’oú mibbené yaakán vaya’hanoú be’hór haggidgád

32. Und sie zogen aus Bnej-Ja’akan und machten Halt in Chor-Hagidgad.

32. И вышли они из Бней-Яакана, и остановились в Хор-Ѓагидгаде.

32. Et ils sortirent de Bneï-Yaakan, et s’arrêtèrent à ‚Hor-Haguidgad.


וַיִּסְעוּ מֵחֹר הַגִּדְגָּד וַיַּחֲנוּ בְּיָטְבָתָה׃

wajis’ú mechór haggidgád wajachanú bejotwáta

вайисъу́ мехо́р ѓагидга́д ваяхану́ беётва́та

vayis’oú me’hór haggidgád vaya’hanoú beyotváta

33. Und sie zogen aus Chor-Hagidgad und machten Halt in Jotwata.

33. И вышли они из Хор-Ѓагидгада, и остановились в Йотвате.

33. Et ils sortirent de ‚Hor-Haguidgad, et s’arrêtèrent à Yotvata.


וַיִּסְעוּ מִיָּטְבָתָה וַיַּחֲנוּ בְּעַבְרֹנָה׃

wajis’ú mijotwáta wajachanú be’awroná

вайисъу́ миётва́та ваяхану́ беаврона́

vayis’oú miyotváta vaya’hanoú beavroná

34. Und sie zogen aus Jotwata und machten Halt in Awrona.

34. И вышли из Йотваты, и остановились в Авроне.

34. Et ils sortirent de Yotvata, et s’arrêtèrent à Avrona.

Awroná – ein Ort des Übergangs über irgendein kleines Hindernis (das Verb la’awór – hinübergehen, hindurchgehen), vielleicht ein Ort einer kleinen Selbstüberwindung,

Аврона́ – место перехода через какое-то небольшое препятствие (глагол лааво́р – переходить, проходить), может быть, место небольшого преодоления себя,

Avroná – lieu de passage à travers un petit obstacle (le verbe laavór – traverser, passer), peut-être lieu d’un petit dépassement de soi,

וַיִּסְעוּ מֵעַבְרֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּעֶצְיוֹן גָּבֶר׃

wajis’ú me’awroná wajachanú be’ez’jón gáwer

вайисъу́ меаврона́ ваяхану́ беэцъён га́вер

vayis’oú meavroná vaya’hanoú beets’yón gáver

35. Und sie brachen auf aus Awrona und machten Halt in Ez’jon-Gewer.

35. И двинулись из Авроны, и остановились в Эцъон-Гевере.

35. Et ils se mirent en marche depuis Avrona, et s’arrêtèrent à Éts’yon-Guéver.


וַיִּסְעוּ מֵעֶצְיוֹן גָּבֶר וַיַּחֲנוּ בְמִדְבַּר־צִן הִוא קָדֵשׁ׃

wajis’ú me’ez’jón gáwer wajachanú wemidbar-zin hi kadesch

вайисъу́ меэцъён га́вер ваяхану́ вемидбар-цин ѓи кадэш

vayis’oú meets’yón gáver vaya’hanoú vemidbar-tsin hi kadech

36. Und sie zogen aus Ez’jon-Gewer und machten Halt in der Wüste Zin, das ist Kadesch.

36. И вышли из Эцъон-Гевера, и остановились в пустыне Цин, она же Кадеш.

36. Et ils sortirent d’Éts’yon-Guéver, et s’arrêtèrent dans le désert de Tsin, qui est aussi Kadech.


וַיִּסְעוּ מִקָּדֵשׁ וַיַּחֲנוּ בְּהֹר הָהָר בִּקְצֵה אֶרֶץ אֱדוֹם׃

wajis’ú mikkadésch wajachanú behór hahár bikzé érez edóm

вайисъу́ микадэ́ш ваяхану́ беѓо́р ѓаѓа́р бикцэ́ э́рец эдо́м

vayis’oú mikkadéch vaya’hanoú behór hahár biktsé érets edóm

37. Und sie zogen aus Kadesch und machten Halt am Berg Hor, am Rand des edomitischen Landes.

37. И вышли они из Кадеша, и остановились на горе Ѓор, на краю земли Эдомской.

37. Et ils sortirent de Kadech, et s’arrêtèrent sur le mont Hor, au bord de la terre d’Édom.

In den Namen des Berges Hor (or – Licht) gehen dieselben Wurzelbuchstaben ein wie in das Wort Torá, das heißt, das ist ein Berg der Belehrung, ein Berg der Bildung.

В название горы Ѓор (ор – свет) входят те же буквы корня, что и в слово Тора́, то есть этогора научения, гора образования.

Dans le nom du mont Hor (or – lumière) entrent les mêmes lettres de la racine que dans le mot Torah, c’est-à-dire que c’est le mont de l’apprentissage, le mont de l’instruction.


וַיַּעַל אַהֲרֹן הַכֹּהֵן אֶל־הֹר הָהָר עַל־פִּי יְהוָה וַיָּמָת שָׁם בִּשְׁנַת הָאַרְבָּעִים לְצֵאת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם בַּחֹדֶשׁ הַחֲמִישִׁי בְּאֶחָד לַחֹדֶשׁ׃

wajá’al aharón hakkohén el-hór hahár al-pí adonáj wajámot scham bischnát ha’arba’ím lezét bene-jisraél me’érez mizrájim bachódesch hachamischí be’echád lachódesch

вая́аль аѓаро́н ѓакоѓе́н эль-ѓо́р ѓаѓа́р аль-пи́ адона́й вая́мот шам бишна́т ѓаарбаи́м лецэ́т бене-йисраэ́ль меэ́рец мицра́йим бахо́деш ѓахамиши́ беэха́д лахо́деш

vayáal aharón hakkohén el-hór hahár al-pí adonáy vayámot cham bichnát haarbaím letsét bene-yisraél meérets mitsráyim ba’hódech ha’hamichí bee’hád la’hódech

38. Und Aharon, der Kohen, stieg auf den Berg Hor nach dem Wort des HERRN und starb dort im vierzigsten Jahr nach dem Auszug der Söhne Israels aus dem Land Ägypten, im fünften Monat (dem Monat Aw), am ersten Tag des Monats.

38. И поднялся Аѓарон-коѓен на гору Ѓор, по слову Господа, и умер там в сороковой год по выходе сыновей Израиля из страны Египетской, в пятый месяц (месяц ав), в первый день месяца.

38. Et Aharon le kohen monta sur le mont Hor, selon la parole du SEIGNEUR, et mourut là en la quarantième année après la sortie des fils d’Israël du pays d’Égypte, au cinquième mois (le mois d’av), le premier jour du mois.

וְאַהֲרֹן בֶּן־שָׁלֹשׁ וְעֶשְׂרִים וּמְאַת שָׁנָה בְּמֹתוֹ בְּהֹר הָהָר׃

we’aharón ben-schalósch we’esrím um’át schaná bemotó behór hahár

веаѓаро́н бен-шало́ш веэсри́м умъа́т шана́ бемото́ беѓо́р ѓаѓа́р

veaharón ben-chalóch veesrím oum’át chaná bemotó behór hahár

39. Und Aharon ist hundertdreiundzwanzig Jahre alt, als er auf dem Berg Hor starb.

39. А Аѓарону сто двадцать три года, когда он умер на горе Ѓор.

39. Et Aharon a cent vingt-trois ans, quand il mourut sur le mont Hor.


וַיִּשְׁמַע הַכְּנַעֲנִי מֶלֶךְ עֲרָד וְהוּא־יֹשֵׁב בַּנֶּגֶב בְּאֶרֶץ כְּנָעַן בְּבֹא בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

wajischmá hakkena’aní mélech arád wehu-joschéw bannégew be’érez kená’an bewó bené jisraél

вайишма́ ѓакенаани́ мэ́лех ара́д веѓу-ёше́в банэ́гев беэ́рец кена́ан бево́ бенэ́ йисраэ́ль

vayichmá hakkena’aní mélekh arád vehou-yochév bannégev beérets kená’an bevó bené yisraél

40. Und es hörte der Kanaaniter, der König von Arad, er aber wohnt im Süden (oder in der Wüste Negew), im kanaanäischen Land, davon, dass die Söhne Israels zum Land Kanaan kommen (sich nähern).

40. И услышал Кнааней, царь Арада, а он живёт на юге (или в пустыне Нэгев), в стране Кнаанской, о том, что сыновья Израиля приходят (приближаются) к земле Кнаан.

40. Et le Cananéen, roi d’Arad, entendit – or il habite au sud (ou dans le désert du Néguev), dans le pays cananéen – que les fils d’Israël viennent (s’approchent) vers la terre de Canaan.


וַיִּסְעוּ מֵהֹר הָהָר וַיַּחֲנוּ בְּצַלְמֹנָה׃

wajis’ú mehór hahar wajachanú bezalmoná

вайисъу́ меѓо́р ѓаѓар ваяхану́ бецальмона́

vayis’oú mehór hahar vaya’hanoú betsalmoná

41. Und sie zogen vom Berg Hor aus, und sie machten Halt in Zalmona.

41. И вышли они от горы Ѓор, и остановились они в Цальмоне.

41. Et ils sortirent du mont Hor, et ils s’arrêtèrent à Tsalmona.

וַיִּסְעוּ מִצַּלְמֹנָה וַיַּחֲנוּ בְּפוּנֹן׃

wajis’ú mizzalmoná wajachanú befunón

вайисъу́ мицальмона́ ваяхану́ бефуно́н

vayis’oú mittsalmoná vaya’hanoú befounón

42. Und sie zogen aus Zalmona aus und machten Halt in Punon.

42. И вышли из Цальмоны, и остановились в Пуноне.

42. Et ils sortirent de Tsalmona, et s’arrêtèrent à Pounon.

וַיִּסְעוּ מִפּוּנֹן וַיַּחֲנוּ בְּאֹבֹת׃

wajis’ú mippunón wajachanú be’owót

вайисъу́ мипуно́н ваяхану́ беово́т

vayis’oú mippounón vaya’hanoú be’ovót

43. Und sie zogen aus Punon aus und machten Halt in Owot.

43. И вышли из Пунона, и остановились в Овоте.

43. Et ils sortirent de Pounon, et s’arrêtèrent à Ovot.


וַיִּסְעוּ מֵאֹבֹת וַיַּחֲנוּ בְּעִיֵּי הָעֲבָרִים בִּגְבוּל מוֹאָב׃

wajis’ú me’owót wajachanú be’ijé ha’awarím bigwúl mo’áw

вайисъу́ меово́т ваяхану́ беие́ ѓаавари́м бигву́ль моа́в

vayis’oú me’ovót vaya’hanoú be’iyé ha’avarím bigvoúl mo’áv

44. Und sie zogen aus Owot aus und lagerten in Ije-Ha’awarim, an der Grenze Moaws.

44. И вышли они из Овота, и расположились в Ийе-Ѓаавариме, на границе Моава.

44. Et ils sortirent d’Ovot, et s’établirent à Iyé-Haavarim, à la frontière de Moav.


וַיִּסְעוּ מֵעִיִּים וַיַּחֲנוּ בְּדִיבֹן גָּד׃

wajis’ú me’ijím wajachanú bediwón gad

вайисъу́ меийи́м ваяхану́ бедиво́н гад

vayis’oú me’iyím vaya’hanoú bedivón gad

45. Und sie zogen aus Ijim aus, und sie machten Halt in Diwon-Gad.

45. И вышли они из Ийима, и остановились они в Дивон-Гаде.

45. Et ils sortirent d’Iyim, et ils s’arrêtèrent à Divon-Gad.

Das ist der Ort, von dem wir in Kapitel 32, in Vers 34 gelesen haben: die Stadt Diwon, die dem Stamm Gad zufiel (jenem Stamm, der sich niederlassen wollte, ohne den Jordan zu überqueren) und die unter den übrigen Städten aufgezählt wurde. Der Stamm Gad benannte diese Städte anders, und so entstand Diwon-Gad.

Это то место, о котором мы читали в 32 главе, в 34 стихе: город Дивон, который достался колену Гада (тому колену, которое захотело поселиться, не переходя Иордан) и который перечислялся среди прочих городов. Колено Гада назвало по-другому эти города, вот так и появился Дивон-Гад.

C’est ce lieu au sujet duquel nous avons lu au chapitre 32, au verset 34 : la ville de Divon, qui est échue à la tribu de Gad (cette tribu qui a voulu s’établir sans traverser le Jourdain) et qui était énumérée parmi les autres villes. La tribu de Gad a nommé autrement ces villes, et c’est ainsi qu’est apparu Divon-Gad.

וַיִּסְעוּ מִדִּיבֹן גָּד וַיַּחֲנוּ בְּעַלְמֹן דִּבְלָתָיְמָה׃

wajis’ú middiwón gad wajachanú be’almón diwlatájma

вайисъу́ мидиво́н гад ваяхану́ беальмо́н дивлата́йма

vayis’oú middivón gad vaya’hanoú be’almón divlatáyma

46. Und sie zogen aus Diwon-Gad aus und machten Halt in Almon-Diwlatajm.

46. И вышли из Дивон-Гада, и остановились в Альмон-Дивлатайме.

46. Et ils sortirent de Divon-Gad, et s’arrêtèrent à Almon-Divlataïm.


וַיִּסְעוּ מֵעַלְמֹן דִּבְלָתָיְמָה וַיַּחֲנוּ בְּהָרֵי הָעֲבָרִים לִפְנֵי נְבוֹ׃

wajis’ú me’almón diwlatájma wajachanú beharé ha’awarím lifné newó

вайисъу́ меальмо́н дивлата́йма ваяхану́ беѓарэ́ ѓаавари́м лифнэ́ нево́

vayis’oú me’almón divlatáyma vaya’hanoú beharé ha’avarím lifné nevó

47. Und sie zogen aus Almon-Diwlatajm aus und machten Halt auf den Bergen Awarim, vor Newo.

47. И вышли из Альмон-Дивлатайма, и остановились на горах Аварим, перед Нево.

47. Et ils sortirent d’Almon-Divlataïm, et s’arrêtèrent sur les monts Avarim, devant Névo.

Der Name Awarím stammt von derselben Wurzel, ajin-bet-resch, wie das Wort iwrí (hebräisch), vom Verb la’awór (hinübergehen oder zurücklassen in der Vergangenheit).

Название Авари́м происходит от того же корня, айн-бет-рейш, что и слово иври́ (еврейский), от глагола лааво́р (переходить или оставлять в прошлом).

Le nom Avarim vient de la même racine, aïn-bet-reich, que le mot ivri (hébreu), du verbe la’avor (passer ou laisser dans le passé).


וַיִּסְעוּ מֵהָרֵי הָעֲבָרִים וַיַּחֲנוּ בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃

wajis’ú meharé ha’awarím wajachanú be’arwót mo’áw al jardén jerechó

вайисъу́ меѓарэ́ ѓаавари́м ваяхану́ беарво́т моа́в аль ярдэ́н ерехо́

vayis’oú meharé ha’avarím vaya’hanoú be’arvót mo’áv al yardén yere’hó

48. Und sie zogen von den Bergen Awarim aus und machten Halt in den Steppen Moaws, am Jordan, gegenüber Jericho (am gegenüberliegenden Ufer).

48. И вышли от гор Аварим, и остановились в степях Моава, у Иордана, напротив Иерихона (на противоположном берегу).

48. Et ils sortirent des monts Avarim, et s’arrêtèrent dans les steppes de Moav, près du Jourdain, en face de Jéricho (sur la rive opposée).

וַיַּחֲנוּ עַל־הַיַּרְדֵּן מִבֵּית הַיְשִׁמֹת עַד אָבֵל הַשִּׁטִּים בְּעַרְבֹת מוֹאָב׃

wajachanú al-hajardén mibbét hajschimót ad awél haschittím be’arwót mo’áw

ваяхану́ аль-ѓаярдэ́н мибэ́т ѓайшимо́т ад авэ́ль ѓашити́м беарво́т моа́в

vaya’hanoú al-hayardén mibbét haychimót ad avél hachittím be’arvót mo’áv

49. Und sie lagerten am Jordan, von Bejt-Hajeschimot bis Awel-Haschitim, in den moawitischen Steppen.

49. И расположились они у Иордана, от Бейт-Ѓайешимота до Авель-Ѓашитима, в степях Моавитских.

49. Et ils s’établirent près du Jourdain, de Beit-Hayéchimot jusqu’à Avel-Hachitim, dans les steppes moabites.

Damit endet diese, die allerlängste Liste, die Aufzählung aller Lagerplätze, an denen die Söhne Israels auf dem Weg von Ägypten nach Kanaan Halt machten.

На этом заканчивается вот этот самый долгий список, перечисление всех стоянок, на которых останавливались сыновья Израиля по пути из Египта в Кнаан.

C’est ici que se termine cette liste-là, la plus longue, l’énumération de toutes les haltes où se sont arrêtés les fils d’Israël sur le chemin de l’Égypte vers Canaan.


וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל־יַרְדֵּן יְרֵחוֹ לֵאמֹר׃

wajdabbér adonáj el-mosché be’arwót mo’áw al-jardén jerechó lemór

вайдабэ́р адона́й эль-моше́ беарво́т моа́в аль-ярдэ́н ерехо́ лемо́р

vaydabbér adonáy el-moché be’arvót mo’áv al-yardén yere’hó lemór

50. Und der HERR redete mit Mosche in den moawitischen Steppen, am Jericho gegenüberliegenden Ufer, am Jordan, und sprach:

50. И говорил Господь с Моше в степях Моавитских, на противоположном от Иерихона берегу, у Иордана, говоря:

50. Et le SEIGNEUR parla avec Moché dans les steppes moabites, sur la rive opposée à Jéricho, près du Jourdain, en disant :

דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי אַתֶּם עֹבְרִים אֶת־הַיַּרְדֵּן אֶל־אֶרֶץ כְּנָעַן׃

dabbér el-bené jisraél we’amartá alehém ki attém owerím et-hajardén el-érez kená’an

дабэ́р эль-бенэ́ йисраэ́ль веамарта́ алеѓе́м ки атэ́м овери́м эт-ѓаярдэ́н эль-э́рец кена́ан

dabbér el-bené yisraél ve’amartá alehém ki attém overím et-hayardén el-érets kená’an

51. „Rede mit den Söhnen Israels und sage ihnen: Seht, ihr werdet jetzt den Jordan überschreiten in das Land Kanaan,

51. «Говори с сынами Израиля и скажи им: вот вы сейчас будете переходить Иордан в страну Кнаан,

51. « Parle avec les fils d’Israël et dis-leur : voici, vous allez maintenant traverser le Jourdain vers le pays de Canaan,


וְהוֹרַשְׁתֶּם אֶת־כָּל־יֹשְׁבֵי הָאָרֶץ מִפְּנֵיכֶם וְאִבַּדְתֶּם אֵת כָּל־מַשְׂכִּיֹּתָם וְאֵת כָּל־צַלְמֵי מַסֵּכֹתָם תְּאַבֵּדוּ וְאֵת כָּל־בָּמֹתָם תַּשְׁמִידוּ׃

wehoraschtém et-kol-joschewé ha’árez mippenechém we’ibbadtém et kol-maskijotám we’ét kol-zalmé massechotám te’abbédu we’ét kol-bamotám taschmídu

веѓораштэ́м эт-коль-ёшевэ́ ѓаа́рец мипенехэ́м веибадтэ́м эт коль-маскиёта́м веэ́т коль-цальмэ́ масехота́м теабэ́ду веэ́т коль-бамота́м ташми́ду

vehorachtém et-kol-yochevé ha’árets mippenekhém ve’ibbadtém et kol-maskiyotám ve’ét kol-tsalmé massekhotám te’abbédou ve’ét kol-bamotám tachmídou

52. Und vertreibt alle Bewohner jenes Landes vor eurem Angesicht, und vernichtet alle Abbilder ihrer Götzen, und alle gegossenen Götzen vernichtet, und alle ihre Höhen vernichtet.

52. И изгоните всех жителей земли той от лица вашего, и уничтожьте все изображения их идолов, и всех литых идолов уничтожьте, и все высоты их уничтожьте.

52. Et chassez tous les habitants de cette terre-là de devant votre face, et détruisez toutes les images de leurs idoles, et toutes les idoles fondues détruisez-les, et toutes leurs hauteurs détruisez-les.


וְהוֹרַשְׁתֶּם אֶת־הָאָרֶץ וִישַׁבְתֶּם־בָּהּ כִּי לָכֶם נָתַתִּי אֶת־הָאָרֶץ לָרֶשֶׁת אֹתָהּ׃

wehoraschtém et-ha’árez wischawtem-bá ki lachém natátti et-ha’árez laréschet otá

веѓораштэ́м эт-ѓаа́рец вишавтем-ба́ ки лахэ́м ната́ти эт-ѓаа́рец ларэ́шет ота́

vehorachtém et-ha’árets vichavtem-bá ki lakhém natátti et-ha’árets laréchet otá

53. Und ihr werdet dieses Land erben und in ihm wohnen, denn euch habe Ich dieses Land gegeben, um es zu erben.

53. И вы унаследуете эту землю, и будете жить в ней, потому что вам Я дал эту землю, чтобы наследовать её.

53. Et vous hériterez de cette terre, et vous habiterez en elle, car c’est à vous que J’ai donné cette terre, pour que vous en héritiez.


וְהִתְנַחַלְתֶּם אֶת־הָאָרֶץ בְּגוֹרָל לְמִשְׁפְּחֹתֵיכֶם לָרַב תַּרְבּוּ אֶת־נַחֲלָתוֹ וְלַמְעַט תַּמְעִיט אֶת־נַחֲלָתוֹ אֶל אֲשֶׁר־יֵצֵא לוֹ שָׁמָּה הַגּוֹרָל לוֹ יִהְיֶה לְמַטּוֹת אֲבֹתֵיכֶם תִּתְנֶחָלוּ׃

wehitnachaltém et-ha’árez begorál lemischpechotechém laráw tarbú et-nachalató welam’át tam’ít et-nachalató el ascher-jéze lo schámma haggorál lo jihjé lemattót awotechém titnechálu

веѓитнахальте́м эт-ѓаа́рец бегора́ль лемишпехотехэ́м лара́в тарбу́ эт-нахалато́ веламъа́т тамъи́т эт-нахалато́ эль ашер-е́це ло ша́ма ѓагора́ль ло йиѓйе́ лемато́т авотехэ́м титнеха́лу

vehitna’haltém et-ha’árets begorál lemichpe’hotekhém laráv tarboú et-na’halató velam’át tam’ít et-na’halató el acher-yétse lo chámma haggorál lo yihyé lemattót avotekhém titne’hálou

54. Und verteilt das Erbe des Landes durch das Los nach euren Familien; einer großen Familie gebt ein großes Erbe, und einer kleineren Familie gebt auch ein kleineres Erbe; wohin jemandem das Los fällt, dort siedelt ihn auch an, nach den Stämmen der Väter teilt es auf.

54. И распределите наследие земли по жребию по семьям вашим; большой семье дайте большое наследие, а семье поменьше дайте и наследие поменьше, где кому выйдет жребий, там того и поселите, по отчим коленам разделите.

54. Et répartissez l’héritage de la terre par le sort selon vos familles ; à une grande famille donnez un grand héritage, et à une famille plus petite donnez aussi un héritage plus petit, là où le sort sortira pour quelqu’un, c’est là qu’il faut l’établir, selon les tribus paternelles faites le partage.

וְאִם־לֹא תוֹרִישׁוּ אֶת־יֹשְׁבֵי הָאָרֶץ מִפְּנֵיכֶם וְהָיָה אֲשֶׁר תּוֹתִירוּ מֵהֶם לְשִׂכִּים בְּעֵינֵיכֶם וְלִצְנִינִם בְּצִדֵּיכֶם וְצָרֲרוּ אֶתְכֶם עַל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם יֹשְׁבִים בָּהּ׃

we’im-ló toríschu et-joschewé ha’árez mippenechém wehajá aschér totíru mehém lessikkím be’enechém welizniním beziddechém wezarerú etchém al-ha’árez aschér attém joschewím ba

веим-ло́ тори́шу эт-ёшевэ́ ѓаа́рец мипенехе́м веѓая́ аше́р тоти́ру меѓе́м лесики́м беэнехэ́м велицнини́м бецидехэ́м вецареру́ этхэ́м аль-ѓаа́рец аше́р атэ́м ёшеви́м ба

ve’im-ló toríchou et-yochevé ha’árets mippenekhém vehayá achér totírou mehém lessikkím be’enekhém velitsniním betsiddekhém vetsareroú etkhém al-ha’árets achér attém yochevím ba

55. Wenn ihr aber die Bewohner jenes Landes nicht vor eurem Angesicht vertreibt, dann werden die, die ihr von ihnen übrig lasst, Dornen in euren Augen sein, und sie werden Stacheln sein, die sich in eure Seiten bohren, und sie werden euch Unheil bringen (euch bedrängen) in dem Land, in dem ihr wohnt.

55. А если вы не прогоните жителей той земли от вашего лица, то те, кого вы оставите из них, будут колючками в глазах ваших, и будут они шипами, впивающимися в бока ваши, и будут доставлять вам беды (теснить вас) на той земле, в которой вы живёте.

55. Et si vous ne chassez pas les habitants de cette terre-là de devant votre face, alors ceux d’entre eux que vous laisserez seront des ronces dans vos yeux, et ils seront des épines s’enfonçant dans vos flancs, et ils vous causeront des malheurs (vous opprimeront) sur cette terre dans laquelle vous vivez.

וְהָיָה כַּאֲשֶׁר דִּמִּיתִי לַעֲשׂוֹת לָהֶם אֶעֱשֶׂה לָכֶם׃

wehajá ka’aschér dimmíti la’assót lahém e’essé lachém

веѓая́ кааше́р дими́ти лаасо́т лаѓе́м ээсэ́ лахэ́м

vehayá ka’achér dimmíti la’asót lahém e’essé lakhém

56. Und es wird sein: Wie Ich ihnen zu tun gedachte, werde Ich euch tun.“

56. И будет, как Я думал сделать им, сделаю Я вам».

56. Et il arrivera que, comme Je pensais leur faire, Je vous le ferai ».

Letzten Endes: Wenn ihr Mitleid habt, wenn ihr die Bewohner jenes Landes übrig lasst, werde Ich mit euch tun, was Ich mit ihnen zu tun geplant hatte, und es kann so kommen, dass auch ihr aus diesem Land vertrieben werdet.

В конечном счёте, если вы пожалеете, если вы оставите жителей той земли, Я сделаю с вами то, что Я планировал сделать с ними, и может так получиться, что и вы будете изгнаны из этой земли.

En fin de compte, si vous avez pitié, si vous laissez les habitants de cette terre-là, Je ferai avec vous ce que J’avais prévu de faire avec eux, et il peut arriver que vous aussi, vous soyez chassés de cette terre.

Grenzen und Anführer (34,1–22)

Границы и вожди (34:1-22)

Frontières et chefs (34,1–22)

Mit Gottes Hilfe setzen wir das Studium des Wochenabschnitts Masse fort und werden Kapitel 34 des Buches Bemidbar lesen. Man kann sagen, dass das ein Landkarten-Kapitel ist. Wie beschreibt man eine Landkarte mit Worten, besonders eine Karte jener Orte, an denen du noch nie gewesen bist? Lasst uns lesen.

С Божьей помощью мы продолжаем изучение недельной главы Масъэй и будем читать 34 главу книги Бемидбар. Можно сказать, что это глава-карта. Как описать на словах карту, особенно карту тех мест, в которых ты ещё не бывал? Давайте почитаем.

Avec l’aide de Dieu, nous continuons l’étude de la section hebdomadaire Masseï et nous allons lire le chapitre 34 du livre de Bémidbar. On peut dire que c’est un chapitre-carte. Comment décrire en paroles une carte, surtout la carte de ces lieux où tu n’es encore jamais allé ? Lisons un peu.

וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃

wajdabbér adonáj el-mosché lemór

вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р

vaydabbér adonáy el-moché lemór

1. Und der HERR redete mit Mosche und sprach:

1. И говорил Господь с Моше, говоря:

1. Et le SEIGNEUR parla avec Moché, en disant :

צַו אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי־אַתֶּם בָּאִים אֶל־הָאָרֶץ כְּנָעַן זֹאת הָאָרֶץ אֲשֶׁר תִּפֹּל לָכֶם בְּנַחֲלָה אֶרֶץ כְּנַעַן לִגְבֻלֹתֶיהָ׃

zaw et-bené jisraél we’amartá alehém ki-attém ba’ím el-ha’árez kená’an sot ha’árez aschér tippól lachém benachalá érez kená’an ligwulotéha

цав эт-бенэ́ йисраэ́ль веамарта́ алеѓе́м ки-атэ́м баи́м эль-ѓаа́рец кена́ан зот ѓаа́рец аше́р типо́ль лахэ́м бенахала́ э́рец кена́ан лигвулотэ́ѓа

tsav et-bené yisraél ve’amartá alehém ki-attém ba’ím el-ha’árets kená’an zot ha’árets achér tippól lakhém bena’halá érets kená’an ligvoulotéha

2. „Gebiete den Söhnen Israels und sage ihnen: Wenn ihr in das Land Kanaan kommt, dann ist dies das Land, das euch als Erbe zufällt, das Land Kanaan mit seinen Grenzen.

2. «Заповедуй сынам Израиля и скажи им: когда вы придёте в страну Кнаан, то вот страна, которая достаётся вам в наследство, страна Кнаан с её границами.

2. « Ordonne aux fils d’Israël et dis-leur : quand vous entrerez dans le pays de Canaan, voici le pays qui vous échoit en héritage, le pays de Canaan avec ses frontières.

Es gibt Grenzen nach der Verheißung, das, was der Höchste Awraham, Jizchak, Jaakow versprochen hat. Vorerst wird das Volk Israel noch nicht gewürdigt, dieses Land als Erbe zu empfangen, vorerst erhält das Volk Israel das Land Kanaan als den allerersten Anfang jener Orte, an denen sich die Stämme ansiedeln werden, womit die Etappen des großen Weges beginnen werden. Es ist sehr schwer, Landkarten zu zeichnen, noch schwerer ist es, die Karte eines Landes zu beschreiben, in dem Mosche nie gewesen war und der selbst in Ägypten geboren wurde. Und jetzt muss er dem Volk die Grenzen des Landes umreißen. Viele der Namen, die hier erwähnt werden, kennen wir nur ungefähr, annähernd. Wir wissen nicht alles genau, und deshalb gibt es sehr viele Streitigkeiten in Bezug auf die Grenzen, die hier beschrieben werden. Außerdem gibt es hier sehr viele Ortschaften mit ähnlichen Namen, und wenn wir zum Beispiel den Namen Arar lesen, dann sagt der eine, dass dieses Arar ungefähr am Ufer des Kinneret liegt; ein anderer sagt: Nein, das ist jenes Arar, das in Wirklichkeit in der Türkei liegt, und jemand glaubt hier sogar Urartu und Armenien zu sehen. Jeder deutet die geografischen Namen nach dem Flug seiner Gedanken. So etwas begegnet oft bei der Auslegung von Stellen des Tanach, die die Beschreibung von Grenzen betreffen. Einmal fragte der von allen ungeliebte Jassir Arafat bei einer Rede vor der UNO: „Wisst ihr, warum Israel zwei blaue Streifen auf der Flagge hat?“ Nun, wir wissen ja, warum: Die Flagge erinnert an einen Tallit, und ein Tallit hat zwei blaue Streifen, das ist bei vielen Tallitot so üblich. Aber Arafat gab eine andere Deutung: „Die Juden wollen imperiale Besitzungen vom Meer bis zum Meer haben, und genau das spiegelt sich auf ihrer Flagge wider.“ Jeder versteht es so, wie er will und sieht. Also, die Südgrenze.

Есть границы по обетованию, то, что Всевышний обещал Авраѓаму, Ицхаку, Яакову. Пока народ Израиля не удостаивается ещё получить в наследие эту землю, пока народ Израиля получает страну Кнаан как самое начало тех мест, где расселятся колена, с чего начнутся этапы большого пути. Очень трудно рисовать карты, ещё труднее описывать карту страны, в которой Моше никогда не был, и который сам родился в Египте. И теперь он должен обрисовать народу границы страны. Многие из названий, которые здесь будут упомянуты, нам известны только примерно, приблизительно. Мы всего досконально не знаем, и поэтому очень много споров существует в отношении тех границ, которые здесь описываются. Также здесь очень много населённых пунктов с похожими названиями, и когда мы читаем, например, название Арар, то один говорит, что этот Арар находится примерно на берегу Кинерета; другой говорит, что – нет, это тот Арар, который на самом деле в Турции, а кому-то здесь мерещится и Урарту, и Армения. Каждый толкует географические названия в силу полёта своей мысли. Такое часто встречается в толковании мест Танаха, которые касаются описания границ. Как-то всеми нелюбимый Ясир Арафат, выступая в ООН, спросил: «Знаете, почему у Израиля на флаге две голубые полоски?» Ну, мы-то знаем, почему: флаг напоминает собой талит, а у талита две голубые полосы, это на многих талитах так принято. Но Арафат дал другое толкование: «Евреи хотят иметь имперские владения от моря до моря, вот это на их флаге и отражается». Каждый как хочет и видит, так и понимает. Итак, южная граница.

Il y a les frontières selon la promesse, ce que le Très-Haut a promis à Avraham, à Yits’hak, à Yaakov. Tant que le peuple d’Israël n’est pas encore jugé digne de recevoir en héritage cette terre, pour l’instant le peuple d’Israël reçoit le pays de Canaan comme le tout début de ces lieux où s’établiront les tribus, par où commenceront les étapes du grand chemin. Il est très difficile de dessiner des cartes, encore plus difficile de décrire la carte d’un pays où Moché n’a jamais été, et qui lui-même est né en Égypte. Et maintenant il doit esquisser au peuple les frontières du pays. Beaucoup des noms qui seront mentionnés ici ne nous sont connus qu’approximativement, à peu près. Nous ne savons pas tout en détail, et c’est pourquoi il existe énormément de controverses au sujet des frontières qui sont décrites ici. Il y a aussi ici énormément de localités aux noms semblables, et quand nous lisons, par exemple, le nom Arar, l’un dit que cet Arar se trouve à peu près sur la rive du Kinneret ; un autre dit que non, c’est cet Arar qui est en réalité en Turquie, et quelqu’un croit voir ici et l’Ourartou, et l’Arménie. Chacun interprète les noms géographiques selon l’envol de sa pensée. Cela se rencontre souvent dans l’interprétation des passages du Tanakh qui concernent la description des frontières. Un jour, Yasser Arafat, mal aimé de tous, s’exprimant à l’ONU, a demandé : « Savez-vous pourquoi Israël a sur son drapeau deux bandes bleues ? » Eh bien, nous, nous savons pourquoi : le drapeau rappelle le talit, et le talit a deux bandes bleues, c’est l’usage sur beaucoup de talits. Mais Arafat a donné une autre interprétation : « Les Juifs veulent avoir des possessions impériales d’une mer à l’autre, et c’est cela qui se reflète sur leur drapeau ». Chacun comprend comme il veut et comme il voit. Ainsi, la frontière sud.

וְהָיָה לָכֶם פְּאַת־נֶגֶב מִמִּדְבַּר־צִן עַל־יְדֵי אֱדוֹם וְהָיָה לָכֶם גְּבוּל נֶגֶב מִקְצֵה יָם־הַמֶּלַח קֵדְמָה׃

wehajá lachém pe’at-négew mimmidbar-zín al-jedé edóm wehajá lachém gewúl négew mikzé jam-hammélach kédma

веѓая́ лахэ́м пеат-нэ́гев мимидбар-ци́н аль-едэ́ эдо́м веѓая́ лахэ́м геву́ль нэ́гев микцэ́ ям-ѓамэ́лах кэ́дма

vehayá lakhém pe’at-négev mimmidbar-tsín al-yedé edóm vehayá lakhém gevoúl négev miktsé yam-hamméla’h kédma

3. Und ihr werdet eine Südseite haben von der Wüste Zin an, die bei den edomitischen Gebieten liegt, und ihr werdet eine Südgrenze haben vom Rand des Toten (Salzigen) Meeres nach Osten.

3. И будет у вас южная сторона от пустыни Цин, которая возле Эдомских земель, и будет у вас южная граница от края Мёртвого (Солёного) моря к востоку.

3. Et vous aurez le côté sud depuis le désert de Tsin, qui est près des terres d’Édom, et vous aurez la frontière sud depuis l’extrémité de la mer Morte (Salée) vers l’orient.


וְנָסַב לָכֶם הַגְּבוּל מִנֶּגֶב לְמַעֲלֵה עַקְרַבִּים וְעָבַר צִנָה וְהָיָה (וְהָיוּ) תּוֹצְאֹתָיו מִנֶּגֶב לְקָדֵשׁ בַּרְנֵעַ וְיָצָא חֲצַר־אַדָּר וְעָבַר עַצְמֹנָה׃

wenassáw lachém haggewúl minnégew lema’alé akrabbím we’áwar zína wehajú toze’otáw minnégew lekadésch barnéja wejazá chazar-addár we’awár azmóna

венаса́в лахе́м ѓагеву́ль минэ́гев лемаале́ акраби́м веа́вар ци́на веѓаю́ тоцеота́в минэ́гев лекадэ́ш барнэ́я веяца́ хацар-ада́р веава́р ацмо́на

venassáv lakhém haggevoúl minnégev lema’alé akrabbím ve’ávar tsína vehayoú totseotáv minnégev lekadéch barnéya veyatsá ‚hatsar-addár ve’avár atsmóna

4. Und die Grenze wird sich bei euch vom Süden (oder Negew) bis Ma’ale-Akrabim wenden und nach Zin hinübergehen, und sie wird südlich von Kadesch-Barnea verlaufen, und sie wird nach Chazar-Adar hinausgehen und nach Azmon weiterziehen.

4. И повернёт у вас граница от юга (или Нэгева) до Маале-Акрабим и перейдёт к Цин, и пойдёт она к югу от Кадеш-Барнеа, и выйдет она к Хацар-Адару, и пройдёт к Ацмону.

4. Et la frontière tournera pour vous depuis le sud (ou le Néguev) jusqu’à Maalé-Akrabim, et passera vers Tsin, et elle ira au sud de Kadech-Barnéa, et elle sortira vers ‚Hatsar-Adar, et passera vers Atsmon.

Das ist die Südgrenze. Hier können wir sehen, dass uns fast alle Namen der Städte bekannt sind.

Это южная граница. Здесь мы можем видеть, что почти все названия городов нам знакомы.

C’est la frontière sud. Ici nous pouvons voir que presque tous les noms des villes nous sont familiers.

וְנָסַב הַגְּבוּל מֵעַצְמוֹן נַחְלָה מִצְרָיִם וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו הַיָּמָּה׃

wenassáw haggewúl me’azmón náchla mizrájim wehajú toze’otáw hajámma

венаса́в ѓагеву́ль меацмо́н на́хла мицра́йим веѓаю́ тоцеота́в ѓая́ма

venassáv haggevoúl me’atsmón ná’hla mitsráyim vehayoú totseotáv hayámma

5. Und die Grenze wird sich von Azmon zum ägyptischen Bach wenden, und ihr Ausgang wird zum Meer hin sein.

5. И повернёт граница от Ацмона к потоку Египетскому, и будет выход её к морю.

5. Et la frontière tournera depuis Atsmon vers le torrent d’Égypte, et sa sortie sera vers la mer.

וּגְבוּל יָם וְהָיָה לָכֶם הַיָּם הַגָּדוֹל וּגְבוּל זֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל יָם׃

ugwúl jam wehajá lachém hajám haggadól ugwúl se-jihjé lachém gewúl jam

угву́ль ям веѓая́ лахэ́м ѓая́м ѓагадо́ль угву́ль зе-йиѓйе́ лахэ́м геву́ль ям

ougvoúl yam vehayá lakhém hayám haggadól ougvoúl ze-yihyé lakhém gevoúl yam

6. Und als Westgrenze werdet ihr das Große Meer haben, als Westgrenze wird euch das Große Meer sein.

6. А границей западной будет у вас Великое море, западной границей будет вам Великое море.

6. Et pour frontière occidentale vous aurez la Grande Mer, comme frontière occidentale vous aurez la Grande Mer.

Einfacher ist es natürlich, die Grenze am Meer zu messen. Das Große Meer ist das Mittelmeer (hajam haggadol).

Проще, конечно, по морю мерить границу. Великое море – это Средиземное море (ѓаям ѓагадоль).

Il est plus simple, bien sûr, de mesurer la frontière par la mer. La Grande Mer, c’est la mer Méditerranée (hayam hagadol).

וְזֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל צָפוֹן מִן־הַיָּם הַגָּדֹל תְּתָאוּ לָכֶם הֹר הָהָר׃

wese-jihjé lachém gewúl zafón min-hajám haggadól tetaú lachém hor hahár

везе-йиѓйе́ лахэ́м геву́ль цафо́н мин-ѓая́м ѓагадо́ль тетау́ лахэ́м ѓор ѓаѓа́р

veze-yihyé lakhém gevoúl tsafón min-hayám haggadól teta’oú lakhém hor hahár

7. Und dies wird euch die Nordgrenze sein: Markiert sie vom Großen Meer bis zum Berg Hor (Berg des Lichts oder des Leuchtens).

7. А это будет вам северной границей: отметьте её от Великого моря до горы Ѓор (горы света или свечения).

7. Et voici ce qui sera pour vous la frontière nord : marquez-la depuis la Grande Mer jusqu’au mont Hor (mont de la lumière ou du rayonnement).

Das heißt, wir bewegen uns einfach vom Ufer des Meeres zum Berg Hor, auf dem, wie wir wissen, Aharon gestorben ist.

То есть мы просто от берега моря двигаемся к горе Ѓор, на которой, как мы знаем, умер Аѓарон.

C’est-à-dire que nous nous déplaçons simplement depuis le rivage de la mer vers le mont Hor, sur lequel, comme nous le savons, Aharon est mort.

מֵהֹר הָהָר תְּתָאוּ לְבֹא חֲמָת וְהָיוּ תּוֹצְאֹת הַגְּבֻל צְדָדָה׃

mehór hahár tetaú lewó chamát wehajú toze’ót haggewúl zedáda

меѓо́р ѓаѓа́р тетау́ лево́ хама́т веѓаю́ тоцео́т ѓагеву́ль цеда́да

mehór hahár teta’oú levó ‚hamát vehayoú totseót haggevoúl tsedáda

8. Und vom Berg Hor markiert sie auf dem Weg nach Chamat, und der Ausgang der Grenze wird nach Zedad hin sein.

8. И от горы Ѓор отметьте её по дороге в Хамат, и будет выход границы к Цдаду.

8. Et depuis le mont Hor marquez-la par la route vers ‚Hamat, et la sortie de la frontière sera vers Tsdad.

וְיָצָא הַגְּבֻל זִפְרֹנָה וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו חֲצַר עֵינָן זֶה־יִהְיֶה לָכֶם גְּבוּל צָפוֹן׃

wejazá haggewúl sifróna wehajú toze’otáw chazár enán se-jihjé lachém gewúl zafón

веяца́ ѓагеву́ль зифро́на веѓаю́ тоцеота́в хаца́р эна́н зе-йиѓйе́ лахэ́м геву́ль цафо́н

veyatsá haggevoúl zifróna vehayoú totseotáv ‚hatsár enán ze-yihyé lakhém gevoúl tsafón

9. Und die Grenze wird nach Sifron gehen, und ihr Ausgang wird nach Chazar-Ejnan hin sein. Das wird bei euch die Nordgrenze sein.

9. И пойдёт граница к Зифрону, и будет выход её к Хацар-Эйнану. Это будет у вас граница северная.

9. Et la frontière ira vers Zifron, et sa sortie sera vers ‚Hatsar-Eïnan. Ce sera pour vous la frontière nord.

וְהִתְאַוִּיתֶם לָכֶם לִגְבוּל קֵדְמָה מֵחֲצַר עֵינָן שְׁפָמָה׃

wehit’awwitém lachém ligwúl kédma mechazár enán schefáma

веѓитъавитэ́м лахэ́м лигву́ль кэ́дма мехаца́р эна́н шефа́ма

vehit’avvitém lakhém ligvoúl kédma me’hatsár enán chefáma

10. Und markiert euch die Ostgrenze von Chazar-Ejnan bis Schfam.

10. И отметьте себе восточную границу от Хацар-Эйнана до Шфама.

10. Et marquez-vous la frontière orientale depuis ‚Hatsar-Eïnan jusqu’à Chfam.

וְיָרַד הַגְּבֻל מִשְּׁפָם הָרִבְלָה מִקֶּדֶם לָעָיִן וְיָרַד הַגְּבוּל וּמָחָה עַל־כֶּתֶף יָם־כִּנֶּרֶת קֵדְמָה׃

wejarád haggewúl mischefám hariwlá mikkédem la’ájin wejarád haggewúl umachá al-kétef jam-kinnéret kédma

веяра́д ѓагеву́ль мишефа́м ѓаривла́ микэ́дем лаа́йин веяра́д ѓагеву́ль умаха́ аль-кэ́теф ям-кинэ́рет кэ́дма

veyarád haggevoúl michefám harivlá mikkédem la’áyin veyarád haggevoúl ouma’há al-kétef yam-kinnéret kédma

11. Und die Grenze wird von Schfam nach Riwla hinabsteigen, östlich von Ajin, und die Grenze wird hinabsteigen und die Küste des Meeres Kinneret von Osten berühren.

11. И спустится граница от Шфама в Ривлу, к востоку от Аина, и спустится граница и коснётся побережья моря Кинерет с востока.

11. Et la frontière descendra de Chfam vers Rivla, à l’est d’Aïn, et la frontière descendra et touchera le rivage de la mer de Kinneret par l’orient.

וְיָרַד הַגְּבוּל הַיַּרְדֵּנָה וְהָיוּ תוֹצְאֹתָיו יָם הַמֶּלַח זֹאת תִּהְיֶה לָכֶם הָאָרֶץ לִגְבֻלֹתֶיהָ סָבִיב׃

wejarád haggewúl hajardéna wehajú toze’otáw jam hammélach sot tihjé lachém ha’árez ligwulotéha sawíw

веяра́д ѓагеву́ль ѓаярдэ́на веѓаю́ тоцеота́в ям ѓамэ́лах зот тиѓйе́ лахэ́м ѓаа́рец лигвулотэ́ѓа сави́в

veyarád haggevoúl hayardéna vehayoú totseotáv yam hamméla’h zot tihyé lakhém ha’árets ligvoulotéha savív

12. Und die Grenze wird zum Jordan hinabsteigen, und ihr Ausgang wird zum Toten Meer hin sein. Das wird euer Land sein nach seinen Grenzen, von allen Seiten.“

12. И спустится граница к Иордану, и будет выход её к Мёртвому морю. Это будет земля ваша по границам её со всех сторон».

12. Et la frontière descendra vers le Jourdain, et sa sortie sera vers la mer Morte. Ce sera votre terre selon ses frontières de tous côtés ».

Das sind die Grenzen, die Mosche gibt. Die Grenzen entsprechen im Grunde nicht den Verheißungen, wie ich schon gesagt habe, die den Erzvätern gegeben wurden. Die Grenzen sind dazu gegeben, damit sich das Volk an diesem Ort unterbringen konnte, man muss mit etwas anfangen. Der Höchste hat schon erklärt, hat davon gesprochen, dass das Land allmählich gegeben werden wird. Wenn man dem Volk im Voraus ein zu großes Land gibt, dann bleiben viele Gebiete unkontrolliert, und wilde Tiere werden beginnen, in sie einzudringen. Im Allgemeinen werden die Grenzen in dem Maß gegeben, wie der Mensch das Land erschließt. Das betrifft eigentlich nicht nur die Grenzen des Landes Israel, das betrifft überhaupt alles in unserem Leben. Manche Verheißungen, manche Gaben, die wir haben, offenbaren sich allmählich, mit einer bestimmten Geschwindigkeit. Mit der Geschwindigkeit, mit der wir uns auf der Stufe einleben können, die wir erreicht haben.

Это те границы, которые даёт Моше. Границы не соответствуют, в общем-то, обетованиям, как я уже сказал, которые даны Праотцам. Границы даны для того, чтобы в этом месте мог разместиться народ, надо с чего-то начинать. Всевышний объяснял уже, говорил о том, что земля будет даваться постепенно. Если дать народу заранее слишком большую землю, то многие территории останутся неподконтрольными, в них начнут проникать дикие звери. В общем, границы даются по мере того, как человек осваивает землю. Это, собственно говоря, касается не только границ страны Израиля, это вообще касается всего в нашей жизни. Какие-то обетования, какие-то дары, которые у нас есть, раскрываются постепенно, с определённой скоростью. С той скоростью, с которой мы можем обжиться на том уровне, которого мы достигли.

Ce sont les frontières que donne Moché. Les frontières ne correspondent pas, en somme, aux promesses, comme je l’ai déjà dit, qui ont été données aux Patriarches. Les frontières sont données pour que le peuple puisse s’installer en ce lieu, il faut bien commencer par quelque chose. Le Très-Haut a déjà expliqué, a parlé du fait que la terre sera donnée progressivement. Si l’on donne au peuple à l’avance une terre trop grande, beaucoup de territoires resteront hors de contrôle, des bêtes sauvages commenceront à y pénétrer. En somme, les frontières sont données à mesure que l’homme met en valeur la terre. Cela, à proprement parler, ne concerne pas seulement les frontières du pays d’Israël, cela concerne en général tout dans notre vie. Certaines promesses, certains dons que nous avons se révèlent progressivement, à une certaine vitesse. À la vitesse à laquelle nous pouvons nous installer au niveau que nous avons atteint.

Ich möchte auf ein sehr wichtiges Detail hinweisen. Hier verwendet der Höchste bei der Beschreibung der Grenzen die Verben: und sie wird hinaufsteigen, und sie wird verlaufen, und sie wird hinübergehen, und sie wird umkehren, und sie wird hinabsteigen, und sie wird berühren, als ob der, der diese Grenze zeichnet, einen gewissen Tanz tanzt, die Grenze ist gleichsam in Bewegung. Und das Volk Israel, das sich gemeinsam mit dem Schöpfer bewegt, formt auf diese Weise die Grenzen seines Landes. Ebenso muss auch der einzelne Mensch seine Grenzen formen, bei denen es ebenfalls sehr wichtig ist, sie erweitern, behüten und nicht antasten lassen zu können.

Я отмечу одну очень важную деталь. Здесь Всевышний при описании границ использует глаголы: и поднимется, и пройдёт, и перейдёт, и вернётся, и спустится, и коснётся, словно рисующий эту границу танцует некий танец, граница словно находится в движении. И народ Израиля, двигаясь совместно с Творцом, формирует таким образом пределы своей страны. Так же и отдельный человек должен формировать свои границы, которые тоже очень важно уметь расширять, охранять и не давать в обиду.

Je relèverai un détail très important. Ici, le Très-Haut, en décrivant les frontières, emploie les verbes : et elle montera, et elle passera, et elle traversera, et elle reviendra, et elle descendra, et elle touchera, comme si celui qui dessine cette frontière dansait une certaine danse, la frontière se trouve comme en mouvement. Et le peuple d’Israël, en se déplaçant conjointement avec le Créateur, forme ainsi les limites de son pays. De même, chaque homme pris à part doit former ses frontières, qu’il est aussi très important de savoir élargir, garder et ne pas laisser malmener.

וַיְצַו מֹשֶׁה אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר זֹאת הָאָרֶץ אֲשֶׁר תִּתְנַחֲלוּ אֹתָהּ בְּגוֹרָל אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה לָתֵת לְתִשְׁעַת הַמַּטּוֹת וַחֲצִי הַמַּטֶּה׃

wajzáw mosché et-bené jisraél lemór sot ha’árez aschér titnachalú otá begorál aschér ziwwá adonáj latét letisch’át hammattót wachazí hammatté

вайца́в моше́ эт-бенэ́ йисраэ́ль лемо́р зот ѓаа́рец аше́р титнахалу́ ота́ бегора́ль аше́р цива́ адона́й латэ́т летишъа́т ѓамато́т вахаци́ ѓаматэ́

vaytsáv moché et-bené yisraél lemór zot ha’árets achér titna’haloú otá begorál achér tsivvá adonáy latét letich’át hammattót va’hatsí hammatté

13. Und Mosche gebot den Söhnen Israels und sprach: „Dies ist das Land, das ihr als Erbteil erhalten werdet (besiedeln werdet) durch das Los und das der HERR für neuneinhalb Stämme aufzuteilen versprochen hat.

13. И заповедал Моше сыновьям Израиля, говоря: «Вот эта страна, которую вы получите в надел (заселите) по жребию и которую Господь обещал разделить для девяти с половиной колен.

13. Et Moché ordonna aux fils d’Israël, en disant : « Voici ce pays que vous recevrez en part d’héritage (que vous peuplerez) par le sort, et que le SEIGNEUR a promis de partager pour les neuf tribus et demie.

Interessant ist, wie der Höchste hier spricht. Zuerst legt Er praktisch die Grenzen fest, und dann sagt Er, dass die Grenzen durch das Los aufgeteilt werden. Das heißt, es wird auf zwei Ebenen geschehen: Innerhalb der gemeinsamen Grenzen werden durch das Los die Grenzen für jeden Stamm bekanntgegeben, wir haben darüber ausführlich in Kapitel 26 gesprochen.

Интересно, как Всевышний здесь говорит. Сначала Он практически определяет границы, а затем говорит о том, что границы будут разделены по жребию. То есть это будет на двух уровнях сделано: внутри общих границ будут объявлены по жребию границы для каждого колена, мы подробно говорили об этом в 26 главе.

Il est intéressant de voir comment le Très-Haut parle ici. D’abord Il détermine pratiquement les frontières, et ensuite Il dit que les frontières seront réparties par le sort. C’est-à-dire que cela se fera à deux niveaux : à l’intérieur des frontières générales, les frontières de chaque tribu seront annoncées par le sort, nous en avons parlé en détail au chapitre 26.

כִּי לָקְחוּ מַטֵּה בְנֵי הָראוּבֵנִי לְבֵית אֲבֹתָם וּמַטֵּה בְנֵי־הַגָּדִי לְבֵית אֲבֹתָם וַחֲצִי מַטֵּה מְנַשֶּׁה לָקְחוּ נַחֲלָתָם׃

ki lakechú matté wené haruwení lewét awotám umatté wene-haggadí lewét awotám wachazí matté menasché lakechú nachalatám

ки лакеху́ матэ́ венэ́ ѓарувени́ левэ́т авота́м уматэ́ вене-ѓагади́ левэ́т авота́м вахаци́ матэ́ менаше́ лакеху́ нахалата́м

ki lake’hoú matté vené harouvení levét avotám oumatté vene-haggadí levét avotám va’hatsí matté menaché lake’hoú na’halatám

14. Denn die Söhne des Stammes Re’uwen nach dem Haus ihres Vaters und die Söhne des Stammes Gad nach dem Haus ihres Vaters und der halbe Stamm Menasche haben ihr Erbe schon erhalten.

14. Потому что сыновья колена Реувена по дому отца их, и сыновья колена Гада по дому отца их, и половина колена Менаше уже получили своё наследие.

14. Car les fils de la tribu de Réouven selon la maison de leur père, et les fils de la tribu de Gad selon la maison de leur père, et la moitié de la tribu de Ménaché ont déjà reçu leur héritage.

שְׁנֵי הַמַּטּוֹת וַחֲצִי הַמַּטֶּה לָקְחוּ נַחֲלָתָם מֵעֵבֶר לְיַרְדֵּן יְרֵחוֹ קֵדְמָה מִזְרָחָה׃

schené hammattót wachazí hammatté lakechú nachalatám me’éwer lejardén jerechó kédma misrácha

шенэ́ ѓамато́т вахаци́ ѓаматэ́ лакеху́ нахалата́м меэ́вер леярдэ́н ерехо́ кэ́дма мизра́ха

chené hammattót va’hatsí hammatté lake’hoú na’halatám me’éver leyardén yere’hó kédma mizrá’ha

15. Zwei Lager und ein halbes Lager haben ihr Erbteil jenseits des Jordan genommen, westlich und östlich von Jericho.“

15. Два лагеря и пол-лагеря взяли надел свой за Иорданом, к западу и к востоку от Иерихона».

15. Deux camps et un demi-camp ont pris leur part d’héritage au-delà du Jourdain, à l’ouest et à l’est de Jéricho ».

Hier endet das Thema der Grenzen, und weiter wird von den Anführern des Volkes die Rede sein, die den Söhnen Israels die Erbteile im Land bestimmen werden.

Здесь заканчивается тема границ, и дальше будет разговор о вождях народа, которые определят сынам Израиля наделы в земле.

Ici se termine le thème des frontières, et ensuite il sera question des chefs du peuple, qui détermineront pour les fils d’Israël les parts d’héritage dans la terre.

 וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃

wajdabbér adonáj el-mosché lemór

вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р

vaydabbér adonáy el-moché lemór

16. Und der HERR redete mit Mosche und sprach:

16. И говорил Господь с Моше, говоря:

16. Et le SEIGNEUR parla avec Moché, en disant :

אֵלֶּה שְׁמוֹת הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר־יִנְחֲלוּ לָכֶם אֶת־הָאָרֶץ אֶלְעָזָר הַכֹּהֵן וִיהוֹשֻׁעַ בִּן־נוּן׃

élle schemót ha’anaschím ascher-jinchalú lachém et-ha’árez el’asár hakkohén wihoschúa bin-nún

э́ле шемо́т ѓаанаши́м ашер-йинхалу́ лахэ́м эт-ѓаа́рец элъаза́р ѓакоѓе́н виѓошу́а бин-ну́н

élle chemót ha’anachím acher-yin’haloú lakhém et-ha’árets el’azár hakkohén vihochoúa bin-noún

17. „Dies sind die Namen der Menschen, die euch zum Erben des Landes führen werden (euch die Anteile bestimmen werden): Elieser der Kohen und Jehoschua ben Nun.

17. «Вот имена людей, которые поведут вас к наследованию земли (определят вам уделы): Элиэзер-коѓен и Йеѓошуа бен Нун.

17. « Voici les noms des hommes qui vous conduiront à l’héritage de la terre (qui vous détermineront les parts) : Éliézer le kohen et Yéhochoua ben Noun.

וְנָשִׂיא אֶחָד נָשִׂיא אֶחָד מִמַּטֶּה תִּקְחוּ לִנְחֹל אֶת־הָאָרֶץ׃

wenassí echád nassí echád mimmatté tikchú linchól et-ha’árez

венаси́ эха́д наси́ эха́д миматэ́ тикху́ линхо́ль эт-ѓаа́рец

venassí e’hád nassí e’hád mimmatté tik’hoú lin’hól et-ha’árets

18. Und nehmt je ein Oberhaupt vom Stamm, um das Land zu erben (aufzuteilen).

18. И по одному главе от колена возьмите, чтобы наследовать (разделить)землю.

18. Et prenez un chef par tribu, pour hériter (partager) la terre.

וְאֵלֶּה שְׁמוֹת הָאֲנָשִׁים לְמַטֵּה יְהוּדָה כָּלֵב בֶּן־יְפֻנֶּה׃

we’élle schemót ha’anaschím lematté jehudá kaléw ben-jefunné

веэ́ле шемо́т ѓаанаши́м лематэ́ еѓуда́ кале́в бен-ефунэ́

ve’élle chemót ha’anachím lematté yehoudá kalév ben-yefounné

19. Dies sind die Namen der Menschen: vom Stamm Jehuda – Kalew ben Jefunne.

19. Вот имена людей: от колена Йеѓуды – Калев бен Йефунэ.

19. Voici les noms des hommes : de la tribu de Yéhouda – Kalev ben Yéfounné.

וּלְמַטֵּה בְּנֵי שִׁמְעוֹן שְׁמוּאֵל בֶּן־עַמִּיהוּד׃

ulmatté bené schim’ón schemu’él ben-ammihúd

ульматэ́ бенэ́ шимъо́н шемуэ́ль бен-амиѓу́д

oulmatté bené chim’ón chemouél ben-ammihoúd

20. Vom Stamm Schimon – Schmu’el ben Ammihud.

20. От колена Шимона – Шмуэль бен Амиѓуд.

20. De la tribu de Chimon – Chmouël ben Amihoud.

Wenn jemand die Namen verfolgt, dann kann man sehen, dass sich manche Namen wiederholen und es bestimmte Tendenzen bei den Namen gibt. Mit dem Namen Kalew ist es klar, Kalew ist so ein ungewöhnlicher Name, der Hund bedeutet. Schmu’el (ein Name, dem wir später beim Sohn Chanas, beim Propheten, begegnen werden) – der, den Gott gelegt hat, von Gott hineingelegt. Ammihud – das ist Volk, geliebt vom Höchsten.

Если кто-то следит за именами, то можно увидеть, что некоторые имена повторяются и есть определённые тенденции в именах. С именем Калев понятно, Калев – это такое необычное имя, которое означает собака. Шмуэль (имя, которое мы позже встретим у сына Ханы, у пророка) – тот, которого положил Бог, вложенный Богом. Амиѓуд – это народ, любимый Всевышним.

Si quelqu’un suit les noms, on peut voir que certains noms se répètent et qu’il y a certaines tendances dans les noms. Avec le nom Kalev, c’est clair, Kalev, c’est un nom si inhabituel, qui signifie chien. Chmouël (un nom que nous rencontrerons plus tard chez le fils de ‚Hana, chez le prophète) – celui que Dieu a placé, déposé par Dieu. Amihoud – c’est peuple, aimé du Très-Haut.

לְמַטֵּה בִנְיָמִן אֱלִידָד בֶּן־כִּסְלוֹן׃

lematté winjamín elidád ben-kislón

лематэ́ виньями́н элида́д бен-кисло́н

lematté vinyamín elidád ben-kislón

21. Vom Lager Binjamins – Elidad ben Kislon.

21. От лагеря Биньямина – Элидад бен Кислон.

21. Du camp de Binyamin – Élidad ben Kislon.

Elidad – mein Gott ist zärtlich, mein Gott hätschelt mich. Der Name Kislon bedeutet Einfältiger, ein Mensch, der in Einfachheit lebt.

Элидад – Бог мой ласков, Бог мой тетешкает меня. Имя Кислон означает простак, человек, живущий в простоте.

Élidad – mon Dieu est tendre, mon Dieu me dorlote. Le nom Kislon signifie homme simple, homme qui vit dans la simplicité.

וּלְמַטֵּה בְנֵי־דָן נָשִׂיא בֻּקִּי בֶּן־יָגְלִי׃

ulmatté wene-dán nassí bukkí ben-joglí

ульматэ́ вене-да́н наси́ буки́ бен-ёгли́

oulmatté vene-dán nassí boukkí ben-yoglí

22. Vom Lager Dans – Bukki ben Jogli.

22. От лагеря Дана – Буки бен Йогли.

22. Du camp de Dan – Bouki ben Yogli.

Bukki – Schlaukopf, Jogli – das ist der, der Entdeckungen macht, ein wissbegieriger Mensch, der gräbt, bis auf den Grund gräbt und Entdeckungen macht.

Буки – знайка, Йогли – это тот, кто делает открытия, любознательный человек, которой копает, докапывается и делает открытия.

Bouki – je-sais-tout, Yogli – c’est celui qui fait des découvertes, un homme curieux, qui creuse, creuse jusqu’au fond et fait des découvertes.

לִבְנֵי יוֹסֵף לְמַטֵּה בְנֵי־מְנַשֶּׁה נָשִׂיא חַנִּיאֵל בֶּן־אֵפֹד׃

liwné josséf lematté wene-menasché nassí channi’él ben-efód

ливнэ́ ёсэ́ф лематэ́ вене-менаше́ наси́ ханиэ́ль бен-эфо́д

livné yosséf lematté vene-menaché nassí ‚haniél ben-efód

23. Vom Lager Josefs, vom Lager Menasches – der Anführer Channi’el ben Efod.

23. От лагеря Йосефа, от лагеря Менаше – вождь Ханиэль бен Эйфод.

23. Du camp de Yossef, du camp de Ménaché – le chef ‚Haniël ben Éfod.

Channi’el – hab Erbarmen mit mir, HERR. Der Name Efod ist, was interessant ist, der Brustschild des Kohen, das heißt, der Name bezeichnet etwas, das den Menschen schützt (mit demselben Wort wird im modernen Hebräisch die schusssichere Weste bezeichnet).

Ханиэль – смилуйся надо мной, Господь. Имя Эйфод – это, что интересно, нагрудник коѓенский, то есть имя обозначает что-то, что защищает человека (таким же словом называется на современном иврите бронежилет).

‚Haniël – aie pitié de moi, SEIGNEUR. Le nom Éfod, c’est, ce qui est intéressant, le pectoral du kohen, c’est-à-dire que le nom désigne quelque chose qui protège l’homme (c’est du même mot qu’on appelle en hébreu moderne le gilet pare-balles).

וּלְמַטֵּה בְנֵי־אֶפְרַיִם נָשִׂיא קְמוּאֵל בֶּן־שִׁפְטָן׃

ulmatté wene-efrájim nassí kemu’él ben-schiftán

ульматэ́ вене-эфра́йим наси́ кемуэ́ль бен-шифта́н

oulmatté vene-efráyim nassí kemouél ben-chiftán

24. Vom Lager Efrajims – Kmu’el ben Schiftan.

24. От лагеря Эфраима – Кмуэль бен Шифтан.

24. Du camp d’Éfraïm – Kmouël ben Chiftan.

Kmu’el – das ist der, den Gott erhebt. Der Name seines Vaters Schiftan – der, der gerecht zu urteilen versteht, ein besonnener Mensch, ein Mensch, der aus irgendwelchen Fakten einen Schluss zu ziehen, neue Information zu geben versteht.

Кмуэль – это тот, кого поднимает Бог. Имя его отца Шифтан – тот, кто умеет справедливо рассудить, рассудительный человек, человек умеющий сделать вывод из каких-то фактов, дать новую информацию.

Kmouël, c’est celui que Dieu élève. Le nom de son père, Chiftan – celui qui sait juger avec justice, un homme judicieux, un homme qui sait tirer une conclusion de certains faits, donner une information nouvelle.

וּלְמַטֵּה בְנֵי־זְבוּלֻן נָשִׂיא אֱלִיצָפָן בֶּן־פַּרְנָךְ׃

ulmatté wene-sewulún nassí elizafán ben-parnách

ульматэ́ вене-зевулу́н наси́ элицафа́н бен-парна́х

oulmatté vene-zevouloún nassí elitsafán ben-parnákh

25. Und vom Stamm Sewuluns – Elizafan ben Parnach.

25. И от колена Звулуна – Элицафан бен Парнах.

25. Et de la tribu de Zévouloun – Élitsafan ben Parnakh.

Elizafan – mein Gott hat verborgen, mein Gott verbirgt mich, lässt meine Absichten nicht erraten oder lenkt mich. Der Name seines Vaters, Parnach, bezeichnet den, der für Kinder sorgt, man kann sagen Fürsorger.

Элицафан – Бог мой сокрыл, Бог мой скрывает меня, не даёт разгадать мои замыслы или направляет меня. Имя его отца, Парнах, означает того, кто заботится о детях, можно сказать попечитель.

Élitsafan – mon Dieu a caché, mon Dieu me cache, ne laisse pas deviner mes desseins ou me dirige. Le nom de son père, Parnakh, désigne celui qui prend soin des enfants, on peut dire un tuteur.

וּלְמַטֵּה בְנֵי־יִשָׂשכָר נָשִׂיא פַּלְטִיאֵל בֶּן־עַזָּן׃

ulmatté wene-jissachár nassí palti’él ben-assán

ульматэ́ вене-йисаха́р наси́ пальтиэ́ль бен-аза́н

oulmatté vene-yissakhár nassí paltiél ben-azzán

26. Bei den Söhnen Jissachars – Palti’el ben Asan.

26. У сыновей Исахара – Пальтиэль бен Азан.

26. Chez les fils de Yissakhar – Paltiël ben Azan.

Palti’el – das ist der, der in Gott Zuflucht findet, ein Flüchtling, der zu Gott flieht. Der Name Asan – das ist der, der auf den Ruf antwortet, der, der Kühnheit zeigen kann, gesellschaftliche Grundfesten brechen, um Gerechtigkeit zu erlangen.

Пальтиэль – это тот, кто находит в Боге убежище, беженец, убегающий к Богу. Имя Азан – это тот, кто отвечает на призыв, тот кто может проявить дерзновение, нарушать общественные устои, чтобы добиваться справедливости.

Paltiël – c’est celui qui trouve refuge en Dieu, un réfugié qui s’enfuit vers Dieu. Le nom Azan, c’est celui qui répond à l’appel, celui qui peut faire preuve d’audace, enfreindre les fondements de la société pour obtenir justice.

וּלְמַטֵּה בְנֵי־אָשֵׁר נָשִׂיא אֲחִיהוּד בֶּן־שְׁלֹמִי׃

ulmatté wene-aschér nassí achihud ben-schelomí

ульматэ́ вене-аше́р наси́ ахиѓуд бен-шеломи́

oulmatté vene-achér nassí a’hihoud ben-chelomí

27. Und vom Stamm Aschers – Achihud ben Schlomi.

27. А от колена Ашера – Ахиѓуд бен Шломи.

27. Et de la tribu d’Acher – A’hihoud ben Chlomi.

Achihud – das ist ein Name, ähnlich dem Namen Ammihud, den wir oben erwähnt haben, er bedeutet mein Bruder – ein Liebling Gottes, wobei mein Bruder – jeder Israelit sein kann. Schlomi – vollständig oder der, der für alles die Vergeltung trägt.

Ахиѓуд – это имя, похожее на имя Амиѓуд, о котором мы упоминали выше, означает брат мой – любимец Бога, где брат мой – это может быть любой израильтянин. Шломи – целостный или тот, кто несёт расплату за всё.

A’hihoud – c’est un nom semblable au nom Amihoud, que nous avons mentionné plus haut, il signifie mon frère est le bien-aimé de Dieu, où mon frère – ce peut être n’importe quel Israélite. Chlomi – entier ou celui qui paie pour tout.

 וּלְמַטֵּה בְנֵי־נַפְתָּלִי נָשִׂיא פְּדַהְאֵל בֶּן־עַמִּיהוּד׃

ulmatté wene-naftalí nassí pedah’él ben-ammihúd

ульматэ́ вене-нафтали́ наси́ педаѓ’э́ль бен-амиѓу́д

oulmatté vene-naftalí nassí pedah’él ben-ammihoúd

28. Und vom Lager Naftalis – Pdah’el ben Ammihud.“

28. И от лагеря Нафтали – Пдаѓэль бен Амиѓуд».

28. Et du camp de Naftali – Pdah’el ben Amihoud ».

Der Name Pdah’el bedeutet vom HERRN erlöst.

Имя Пдаѓэль означает искупленный Господом.

Le nom Pdah’el signifie racheté par le SEIGNEUR.

Das also sind solche Namen, die widerspiegeln, was das Volk atmet, wovon es lebt, jene Träume, Wünsche, die das Volk in die Namen legt.

Вот такие вот имена, которые отражают то, чем дышит, чем живёт народ, те мечтания, желания, которые народ в имена вкладывает.

Voilà donc de tels noms, qui reflètent ce que respire, ce dont vit le peuple, ces rêves, ces désirs que le peuple met dans les noms.

אֵלֶּה אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה לְנַחֵל אֶת־בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל בְּאֶרֶץ כְּנָעַן׃

élle aschér ziwwá adonáj lenachél et-bene-jisraél be’érez kená’an

э́ле аше́р цива́ адона́й ленахэ́ль эт-бене-йисраэ́ль беэ́рец кена́ан

élle achér tsivvá adonáy lena’hél et-bene-yisraél be’érets kená’an

29. Das also sind die, denen der HERR gebot, den Söhnen Israels im Land Kanaan die Erbteile zu bestimmen.“

29. Вот это те, кому заповедал Господь определить наделы сынам Израиля в земле Кнаан».

29. Voilà ceux à qui le SEIGNEUR a ordonné de déterminer les parts d’héritage pour les fils d’Israël dans la terre de Canaan ».

Die Gesandtschaft Gottes (35,1–34)

Посольство Бога (35:1-34)

L’ambassade de Dieu (35,1–34)

Mit Gottes Hilfe setzen wir mit euch das Studium des Wochenabschnitts Masse fort und werden Kapitel 35 des Buches Bemidbar lesen.

С Божьей помощью мы с вами продолжаем изучать недельную главу Масъэй и будем читать 35 главу книги Бемидбар.

Avec l’aide de Dieu, nous continuons ensemble l’étude de la section hebdomadaire Masseï et nous allons lire le chapitre 35 du livre de Bémidbar.

וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל־יַרְדֵּן יְרֵחוֹ לֵאמֹר׃

wajdabbér adonáj el-mosché be’arwót mo’áw al-jardén jerechó lemór

вайдабэ́р адона́й эль-моше́ беарво́т моа́в аль-ярдэ́н ерехо́ лемо́р

vaydabbér adonáy el-moché be’arvót mo’áv al-yardén yere’hó lemór

1. Und der HERR redete mit Mosche in den Steppen Moaws, am Ufer des Jordan, gegenüber Jericho, und sprach:

1. И говорил Господь с Моше в степях Моава, на берегу Иордана, напротив Иерихона, говоря:

1. Et le SEIGNEUR parla avec Moché dans les steppes de Moav, sur la rive du Jourdain, en face de Jéricho, en disant :

צַו אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְנָתְנוּ לַלְוִיִּם מִנַּחֲלַת אֲחֻזָּתָם עָרִים לָשָׁבֶת וּמִגְרָשׁ לֶעָרִים סְבִיבֹתֵיהֶם תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם׃

zaw et-bené jisraél wenatenú lalwijím minnachalát achusatám arím lascháwet umigrásch le’arím sewiwotehém tittenú lalwijím

цав эт-бенэ́ йисраэ́ль венатену́ лальвийи́м минахала́т ахузата́м ари́м лаша́вет умигра́ш леари́м севивотеѓе́м титену́ лальвийи́м

tsav et-bené yisraél venatenoú lalviyím minna’halát a’houzzatám arím lachávet oumigrách le’arím sevivotehém tittenoú lalviyím

2. „Gebiete den Söhnen Israels, und sie sollen den Leviten von ihren Erbteilen Städte zum Leben geben, und auch die Grundstücke rings um die Städte gebt den Leviten.

2. «Повели сыновьям Израиля, и пусть они дадут левитам от своих наделов города для жизни, и также участки вокруг городов дайте левитам.

2. « Ordonne aux fils d’Israël, et qu’ils donnent aux lévites, de leurs parts d’héritage, des villes pour y vivre, et donnez aussi aux lévites les terrains autour des villes.

Wie wir wissen, hat der Stamm Lewi kein Erbteil in Israel erhalten. Der Höchste hat darüber in Vers 23 von Kapitel 18 unseres Buches gesprochen und wird es in den Versen 1–2 von Kapitel 18 des Buches Dewarim wiederholen: „Die Kohanim, die Leviten, der ganze Stamm Lewi sollen keinen Teil und kein Erbteil mit Israel haben; von den Feueropfern für den HERRN und von Seinem Erbteil sollen sie sich ernähren. Ein Erbteil aber soll er nicht haben unter seinen Brüdern; der HERR ist sein Erbteil, wie Er zu ihm geredet hat.“

Как мы знаем, колено Левия не получило надела в Израиле. Всевышний говорил об этом в 23 стихе 18 главы нашей книги и повторит в 1-2 стихах 18 главы книги Дварим: «Да не будет у коѓаним, левитов, у всего колена Леви доли и удела вместе с Израилем; огнепалимыми жертвами Господу и уделом Его будут питаться. Удела же не будет ему среди братьев его; Господь – удел его, как говорил Он ему».

Comme nous le savons, la tribu de Lévi n’a pas reçu de part d’héritage en Israël. Le Très-Haut en a parlé au verset 23 du chapitre 18 de notre livre et le répétera aux versets 1–2 du chapitre 18 du livre de Dévarim : « Qu’il n’y ait pas pour les kohanim, les lévites, pour toute la tribu de Lévi, de portion ni de part avec Israël ; des sacrifices consumés par le feu pour le SEIGNEUR et de Sa part ils se nourriront. Mais de part, il n’y en aura pas pour lui parmi ses frères ; le SEIGNEUR est sa part, comme Il le lui a dit ».

Darin liegt auch die Erfüllung der Prophezeiung Jaakows für Lewi (Bereschit 49,7): „… ich werde sie in Israel zerstreuen.“ Die Leviten werden zerstreut, und jeder der Stämme Israels erhält hier die Weisung, einige Städte für die Leviten auszusondern. Da der Höchste gesagt hat, dass Er ihr Erbteil sein wird, können wir sehen (und das ist nicht bloß Symbolik, darin liegt ein tiefer Sinn), dass die Städte der Leviten Gesandtschaften des Höchsten auf der Erde sind. Sie sind in gewisser Weise exterritorial, so ein besonderes Gebiet in Erez Israel. Und das ist für uns wichtig, um zu verstehen, wovon unser Kapitel im Weiteren sprechen wird.

В этом есть и осуществление пророчества Яакова для Леви (Берешит 49:7): «…рассею их в Израиле». Левиты оказываются рассеяны, и каждое из колен Израиля получает здесь повеление выделить несколько городов для левитов. Поскольку Всевышний сказал, что Он будет их наделом, мы можем увидеть (и это не просто символика, в этом есть глубокий смысл), что города левитов – это посольства Всевышнего на земле. Они в некотором роде экстерриториальны, такая особая территория в Эрец-Исраэль. И это нам важно для того, чтобы понять, о чём будет говорить наша глава в дальнейшем.

Il y a là aussi l’accomplissement de la prophétie de Yaakov pour Lévi (Béréchit 49,7) : « …je les disperserai en Israël ». Les lévites se trouvent dispersés, et chacune des tribus d’Israël reçoit ici l’ordre de réserver quelques villes pour les lévites. Puisque le Très-Haut a dit qu’Il serait leur part d’héritage, nous pouvons voir (et ce n’est pas un simple symbolisme, il y a là un sens profond) que les villes des lévites sont les ambassades du Très-Haut sur la terre. Elles sont d’une certaine manière extraterritoriales, un territoire tout particulier en Érets-Yisraël. Et cela est important pour nous afin de comprendre de quoi parlera notre chapitre par la suite.

וְהָיוּ הֶעָרִים לָהֶם לָשָׁבֶת וּמִגְרְשֵׁיהֶם יִהְיוּ לִבְהֶמְתָּם וְלִרְכֻשָׁם וּלְכֹל חַיָּתָם׃

wehajú he’arím lahém lascháwet umigreschehem jihjú liwhemtám welirchuschám ulchól chajatám

веѓаю́ ѓеари́м лаѓе́м лаша́вет умигрешеѓем йиѓйю́ ливѓемта́м велирхуша́м ульхо́ль хаята́м

vehayoú he’arím lahém lachávet oumigrechehem yihyoú livhemtám velirkhouchám oulkhól ‚hayatám

3. Und die Städte sollen ihnen zum Leben sein, und die Grundstücke (Ländereien) sollen für ihr Vieh sein und für ihren Besitz und für alles, was für ihr Leben notwendig ist.

3. И будут города им для жизни, а участки (угодья) будут для скота их, и для имущества их, и для всего, что необходимо для жизни их.

3. Et les villes seront à eux pour y vivre, et les terrains (les terres) seront pour leur bétail, et pour leurs biens, et pour tout ce qui est nécessaire à leur vie.

Die Grundstücke wird man wie beliebige landwirtschaftliche Ländereien nutzen können. In jenen Zeiten war es üblich, dass die meisten Stadtbewohner irgendwelche Grundstücke in der Nähe hatten. In der Megillat Rut lesen wir, dass Bo’as in der Stadt wohnt, seine Erbteile sich aber rings um die Stadt befinden, und er jeden Abend von seinen Grundstücken nach Hause zurückkehrt. Genau dieselbe Weisung wird in Bezug auf die Leviten gegeben. Obwohl die Städte der Leviten gleichsam Gesandtschaften Gottes sind, leben die Leviten selbst, da sie aus Fleisch und Blut sind, ein Leben von Fleisch und Blut in diesen göttlichen Städten.

Участки можно будет использовать как любые сельскохозяйственные угодья. В те времена было принято, что большинство жителей городов имели какие-то земельные участки неподалёку. В мегилат Рут мы читаем, что Боаз живет в городе, а его наделы находятся вокруг города, и он каждый вечер возвращается со своих участков домой. Точно такое же повеление даётся в отношении левитов. Несмотря на то что города левитов как бы посольства Бога, сами левиты, поскольку они из плоти и крови, живут жизнью плоти и крови в этих божественных городах.

On pourra utiliser les terrains comme n’importe quelles terres agricoles. À cette époque, il était d’usage que la plupart des habitants des villes aient quelques lopins de terre non loin. Dans la meguilat Rout, nous lisons que Bo’az vit en ville, que ses parts d’héritage se trouvent autour de la ville, et que chaque soir il revient de ses terrains à la maison. Exactement le même ordre est donné à l’égard des lévites. Bien que les villes des lévites soient en quelque sorte des ambassades de Dieu, les lévites eux-mêmes, puisqu’ils sont de chair et de sang, vivent une vie de chair et de sang dans ces villes divines.

וּמִגְרְשֵׁי הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם מִקִּיר הָעִיר וָחוּצָה אֶלֶף אַמָּה סָבִיב׃

umigresché he’arím aschér tittenú lalwijím mikkír ha’ír wachúza élef ammá sawíw

умигреше́ ѓеари́м аше́р титену́ лальвийи́м мики́р ѓаи́р ваху́ца э́леф ама́ сави́в

oumigreché he’arím achér tittenoú lalviyím mikkír ha’ír va’hoútsa élef ammá savív

4. Und die Ländereien der Städte, die ihr den Leviten geben werdet, von der Mauer der Stadt nach außen, – tausend Ellen ringsum.

4. И угодья городов, которые вы дадите левитам, от стены города наружу, – тысяча локтей вокруг.

4. Et les terres des villes que vous donnerez aux lévites, depuis le mur de la ville vers l’extérieur, – mille coudées tout autour.

Um jede Stadt herum, entlang ihres Umfangs, gibt es irgendein Grundstück, irgendein Gebiet von tausend Ellen Breite.

Вокруг каждого города, по периметру, есть какой-то участок, какая-то территория в тысячу локтей шириной.

Autour de chaque ville, sur le pourtour, il y a un certain terrain, un certain territoire de mille coudées de large.

וּמַדֹּתֶם מִחוּץ לָעִיר אֶת־פְּאַת־קֵדְמָה אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֶת־פְּאַת־נֶגֶב אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֶת־פְּאַת־יָם אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְאֵת פְּאַת צָפוֹן אַלְפַּיִם בָּאַמָּה וְהָעִיר בַּתָּוֶךְ זֶה יִהְיֶה לָהֶם מִגְרְשֵׁי הֶעָרִים׃

umaddotém michúz la’ír et-pe’at-kédma alpájim ba’ammá wé’et-pe’at-négew alpájim ba’ammá we’et-pe’at-jám alpájim ba’ammá we’ét pe’át zafón alpájim ba’ammá weha’ír battáwech se jihjé lahém migresché he’arím

умадотэ́м миху́ц лаи́р эт-пеат-кэ́дма альпа́йим баама́ ве́эт-пеат-нэ́гев альпа́йим баама́ веэт-пеат-я́м альпа́йим баама́ веэ́т пеа́т цафо́н альпа́йим баама́ веѓаи́р бата́вех зэ йиѓйе́ лаѓе́м мигреше́ ѓеари́м

oumaddotém mi’hoúts la’ír et-pe’at-kédma alpáyim ba’ammá vé’et-pe’at-négev alpáyim ba’ammá ve’et-pe’at-yám alpáyim ba’ammá ve’ét pe’át tsafón alpáyim ba’ammá veha’ír battávekh ze yihyé lahém migreché he’arím

5. Und messt vom Rand der Stadt ab: vom östlichen Rand zweitausend Ellen, vom südlichen Rand zweitausend Ellen, und vom westlichen Rand zweitausend Ellen, und vom nördlichen Rand zweitausend Ellen, und innerhalb davon die Stadt. Das sollen die Grundstücke der Städte sein.

5. И отмерьте от края города: от восточного края две тысячи локтей, от южного края две тысячи локтей, и от западного края две тысячи локтей, и от северного края две тысячи локтей, и внутри этого город. Это будут участки городов.

5. Et mesurez depuis le bord de la ville : depuis le bord oriental deux mille coudées, depuis le bord sud deux mille coudées, et depuis le bord occidental deux mille coudées, et depuis le bord nord deux mille coudées, et au milieu de cela la ville. Ce seront les terrains des villes.

Wie soll man das alles verstehen? Die einen Kommentatoren sagen: Um die Stadt herum gab es eine grüne Parkzone von tausend Ellen (fünfhundert Metern) Breite, dort durfte man keine Landwirtschaft betreiben, das alles war rein zur Schönheit da. Und hinter der Parkzone gab es noch einen Platz von zweitausend Ellen (tausend Metern) Breite entlang des Umfangs für landwirtschaftliche Ländereien. Es gibt auch ein anderes Verständnis: Die Stadt selbst hatte eine Größe von tausend mal tausend Ellen (fünfhundert mal fünfhundert Metern), und von ihren Mauern nach außen wurde entlang des Umfangs ein Grundstück von zweitausend Ellen Breite abgemessen.

Как всё это понять? Одни комментаторы говорят: вокруг города была на тысячу локтей (пятьсот метров) шириной зелёная парковая зона, там нельзя было заниматься сельским хозяйством, это всё было чисто для красоты. А за парковой зоной было ещё место шириной в две тысячи локтей (тысячу метров) по периметру для сельскохозяйственных угодий. Есть и другое понимание: сам по себе город имел размеры тысяча на тысячу локтей (пятьсот на пятьсот метров), а от его стен наружу отмерялся по периметру участок в две тысячи локтей шириной.

Comment comprendre tout cela ? Certains commentateurs disent : autour de la ville il y avait, sur mille coudées (cinq cents mètres) de large, une zone verte de parc, on ne pouvait pas y pratiquer l’agriculture, tout cela était purement pour la beauté. Et au-delà de la zone de parc il y avait encore un espace de deux mille coudées (mille mètres) de large sur le pourtour pour les terres agricoles. Il existe aussi une autre compréhension : la ville elle-même avait des dimensions de mille sur mille coudées (cinq cents sur cinq cents mètres), et depuis ses murs vers l’extérieur on mesurait sur le pourtour un terrain de deux mille coudées de large.

וְאֵת הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם אֵת שֵׁשׁ־עָרֵי הַמִּקְלָט אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לָנֻס שָׁמָּה הָרֹצֵחַ וַעֲלֵיהֶם תִּתְּנוּ אַרְבָּעִים וּשְׁתַּיִם עִיר׃

we’ét he’arím aschér tittenú lalwijím et schesch-aré hammiklát aschér tittenú lanús schámma harozéach wa’alehém tittenú arba’ím uschtájim ir

веэ́т ѓеари́м аше́р титену́ лальвийи́м эт шеш-арэ́ ѓамикла́т аше́р титену́ лану́с ша́ма ѓароцэ́ях ваалеѓе́м титену́ арбаи́м ушта́йим ир

ve’ét he’arím achér tittenoú lalviyím et chech-aré hammiklát achér tittenoú lanoús chámma harotséa’h va’alehém tittenoú arba’ím ouchtáyim ir

6. Und die Städte, die ihr den Leviten geben werdet: sechs Zufluchtsstädte, wohin ihr den Mörder fliehen lassen werdet, und zu ihnen sollt ihr zweiundvierzig Städte hinzufügen.

6. И города, которые вы дадите левитам: шесть городов-убежищ, куда вы дадите убегать убийце, а к ним добавите сорок два города.

6. Et les villes que vous donnerez aux lévites : six villes de refuge, où vous laisserez s’enfuir le meurtrier, et à celles-ci vous ajouterez quarante-deux villes.

כָּל־הֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ לַלְוִיִּם אַרְבָּעִים וּשְׁמֹנֶה עִיר אֶתְהֶן וְאֶת־מִגְרְשֵׁיהֶן׃

kol-he’arím aschér tittenú lalwijím arba’ím uschmoné ir ethén we’et-migreschehén

коль-ѓеари́м аше́р титену́ лальвийи́м арбаи́м ушмонэ́ ир этѓе́н веэт-мигрешеѓе́н

kol-he’arím achér tittenoú lalviyím arba’ím ouchmoné ir ethén ve’et-migrechehén

7. Alle Städte, die ihr den Leviten geben werdet, – achtundvierzig Städte, sie und ihre Grundstücke.

7. Всех городов, которые вы дадите левитам, – сорок восемь городов их и участки их.

7. Toutes les villes que vous donnerez aux lévites, – quarante-huit villes, elles et leurs terrains.

וְהֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתְּנוּ מֵאֲחֻזַּת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל מֵאֵת הָרַב תַּרְבּוּ וּמֵאֵת הַמְעַט תַּמְעִיטוּ אִישׁ כְּפִי נַחֲלָתוֹ אֲשֶׁר יִנְחָלוּ יִתֵּן מֵעָרָיו לַלְוִיִּם׃

wehe’arím aschér tittenú me’achussát bene-jisraél me’ét haráw tarbú ume’ét ham’át tam’ítu isch kefí nachalató aschér jinchálu jittén me’aráw lalwijím

веѓеари́м аше́р титену́ меахуза́т бене-йисраэ́ль меэ́т ѓара́в тарбу́ умеэ́т ѓамъа́т тамъи́ту иш кефи́ нахалато́ аше́р йинха́лу йитэ́н меара́в лальвийи́м

vehe’arím achér tittenoú me’a’houzzát bene-yisraél me’ét haráv tarboú oume’ét ham’át tam’ítou ich kefí na’halató achér yin’hálou yittén me’aráv lalviyím

8. Und wenn ihr diese Städte von den Erbteilen der Söhne Israels gebt, von dem Stamm, der viel Land hat, gebt viele Städte, und von dem Stamm, der wenig Land hat, weniger Städte: jeder nach der Größe seines Erbteils, das er erben wird, von seinen Städten sondert den Leviten Städte ab“.

8. И когда вы будете давать эти города от наделов сыновей Израиля, от того колена, которое имеет много земель, дайте много городов, а от того колена, которое имеет мало земли, меньше городов: каждый по размеру своего надела, который он унаследует, от своих городов отделите города левитам».

8. Et quand vous donnerez ces villes, des parts d’héritage des fils d’Israël, de la tribu qui a beaucoup de terres, donnez beaucoup de villes, et de la tribu qui a peu de terre, moins de villes : chacun selon la mesure de sa part d’héritage qu’il recevra en héritage, de vos villes séparez des villes pour les lévites ».

Wir müssen den zum ersten Mal begegnenden Begriff aré hamiklát (Zufluchtsstädte) verstehen. Was sind das für Städte, warum muss der Totschläger dorthin fliehen und warum unterstehen diese Städte den Leviten?

Нам нужно понять впервые встреченное понятие арэ́ ѓамикла́т (города-убежища). Что это за города такие, почему туда должен сбегать убийца и почему эти города находятся в ведении левитов?

Il nous faut comprendre la notion rencontrée pour la première fois, aré hamiklat (villes de refuge). Quelles sont donc ces villes, pourquoi le meurtrier doit-il s’y enfuir et pourquoi ces villes sont-elles sous l’autorité des lévites ?

Im Buch Schemot (21,12–13) lesen wir die Worte des Höchsten: „Wer einen Menschen so schlägt, dass er stirbt, der soll dem Tod übergeben werden. Wer aber nicht töten wollte, sondern Gott hat es ihm unter die Hand gegeben, für den habe Ich dir einen Ort vorgesehen, wohin er fliehen kann.“ Das ist ein sehr seltsamer Satz, gesagt vom Höchsten Selbst: wenn er es nicht vorhatte, sondern Gott es ihm unter die Hand geführt hat. Aber das ist genau das, was ein Mensch verstehen kann: Gott hat es zugelassen, dass der Mensch das tut, das war keine Äußerung des göttlichen Willens, das ist eine Zulassung Gottes. Andererseits sagt der Höchste: „Ich werde einen Ort bestimmen, wohin er fliehen kann.“ Das ist nun schon eine direkte Äußerung Seines Willens, damit ein Mensch, der aus Unvorsichtigkeit oder durch irgendeinen Zufall getötet hat, einen Ort der Zuflucht hat. Aus Kapitel 21 des Buches Schemot können wir sehen, dass das Lager der Leviten (und so sagen es die Kommentatoren), für die Gott Selbst das Erbteil ist, immer eine Zuflucht für einen Menschen war, der aus Unvorsichtigkeit getötet hat. Einen vorsätzlichen Mörder schützen die Leviten nicht, auch das lesen wir in Kapitel 21 des Buches Schemot, in Vers 14: „Wenn aber jemand seinen Nächsten in böser Absicht arglistig umbringt, so nimm ihn von Meinem Altar weg zum Tod.“ Warum legt der Höchste ausdrücklich fest, dass man ihn vom Altar wegnehmen darf? Weil auch der Ort des Altars exterritorial ist: Das ist der Ort der Begegnung des Irdischen und des Himmlischen. Ein Mensch, der aus böser Absicht einen Mord begangen hat, kann denken, dass man zum Altar fliehen kann, unter den Schutz Gottes, unter den Schutz des Stammes Lewi. Aber einen solchen Mörder darf man sogar vom Altar weg zum Tod nehmen.

В книге Шмот (21:12-13) мы читаем слова Всевышнего: «Тот, кто ударит человека так, что тот умрёт, да будет он предан смерти. А тот, который не хотел убивать, но Бог дал ему под руку, Я предусмотрел тебе место, куда он может убежать». Это очень странная фраза, сказанная Самим Всевышним: если он не умышлял, а Бог подвёл ему под руку. Но это именно то, что может понять человек: Бог попустил человеку это сделать, это не было проявлением воли Божией, это попущение Божие. С другой стороны, Всевышний говорит: «Я назначу место, куда ему убежать». Вот это уже прямое проявление Его воли, чтобы человек, убивший по неосторожности или по какой-то случайности, имел место для убежища. Из 21 главы книги Шмот мы можем увидеть, что стан левитов (и так говорят комментаторы), для которых Сам Бог является наделом, всегда был убежищем для человека, который совершил убийство по неосторожности. Намеренного убийцу левиты не защищают, это мы тоже читаем в 21 главе книги Шмот, в 14 стихе: «А если кто злонамеренно умертвит ближнего своего лукаво, то от жертвенника Моего бери его на смерть». Почему Всевышний оговаривает, что можно взять от жертвенника? Потому что место жертвенника тоже экстерриториально: это место встречи земного и небесного. Человек, совершивший убийство по злому умыслу, может подумать, что к жертвеннику можно убежать под защиту Бога, под защиту колена Леви. Но такого убийцу можно взять на смерть даже от жертвенника.

Dans le livre de Chémot (21,12–13), nous lisons les paroles du Très-Haut : « Celui qui frappera un homme de sorte que celui-ci meure, qu’il soit mis à mort. Et celui qui ne voulait pas tuer, mais Dieu le lui a mis sous la main, Je t’ai prévu un lieu où il peut s’enfuir ». C’est une phrase très étrange, dite par le Très-Haut Lui-même : s’il ne l’a pas prémédité, mais que Dieu le lui a amené sous la main. Mais c’est justement ce que l’homme peut comprendre : Dieu a permis à l’homme de faire cela, ce n’était pas une manifestation de la volonté de Dieu, c’est une permission de Dieu. D’autre part, le Très-Haut dit : « Je désignerai un lieu où il pourra s’enfuir ». Voilà qui est déjà une manifestation directe de Sa volonté, pour que l’homme qui a tué par imprudence ou par quelque hasard ait un lieu de refuge. D’après le chapitre 21 du livre de Chémot, nous pouvons voir que le camp des lévites (et c’est ce que disent les commentateurs), pour qui Dieu Lui-même est la part d’héritage, a toujours été un refuge pour l’homme qui avait commis un meurtre par imprudence. Le meurtrier intentionnel, les lévites ne le protègent pas, cela aussi nous le lisons au chapitre 21 du livre de Chémot, au verset 14 : « Et si quelqu’un, avec une mauvaise intention, fait mourir son prochain par ruse, de Mon autel prends-le pour la mort ». Pourquoi est-ce que le Très-Haut précise qu’on peut prendre de l’autel ? Parce que le lieu de l’autel est lui aussi extraterritorial : c’est le lieu de rencontre du terrestre et du céleste. L’homme qui a commis un meurtre avec une intention mauvaise peut penser qu’on peut s’enfuir vers l’autel, sous la protection de Dieu, sous la protection de la tribu de Lévi. Mais un tel meurtrier, on peut le prendre pour la mort même de l’autel.

Also, die Leviten schützen den Menschen, der aus Unvorsichtigkeit getötet hat, sie gewähren ihm eine levitische Zufluchtsstadt. Die Leviten müssen als Erzieher und Lehrer im Volk Israel diesen Menschen umerziehen, so nach Meinung einiger Kommentatoren. Aber längst nicht immer braucht ein Mensch, der aus Unvorsichtigkeit getötet hat, tatsächlich eine Umerziehung. Das kann ein durchaus frommer, gerechter Mensch sein, der zum Beispiel Auto fährt, und unerwartet ist ihm jemand vors Auto gesprungen, oder es ist irgendeine andere unvorhergesehene Situation eingetreten, in der sich in keiner Weise Ungerechtigkeit gezeigt hat, in keiner Weise eine Sünde begangen wurde.

Итак, левиты защищают человека, убившего по неосторожности, предоставляют ему левитский город-убежище. Левиты, как воспитатели и учителя в народе Израиля, должны перевоспитывать этого человека, так по мнению некоторых комментаторов.Но далеко не всегда человек, который совершил убийство по неосторожности, действительно нуждается в перевоспитании. Это может быть вполне благочестивый, праведный человек, который, например, ведёт машину, и неожиданно под его машину кто-то выскочил, или случилась ещё какая-то непредвиденная ситуация, в которой никак не проявилась неправедность, никак не совершился грех.

Ainsi, les lévites protègent l’homme qui a tué par imprudence, ils lui accordent une ville de refuge lévitique. Les lévites, en tant qu’éducateurs et enseignants dans le peuple d’Israël, doivent rééduquer cet homme, tel est l’avis de certains commentateurs. Mais il s’en faut de beaucoup que l’homme qui a commis un meurtre par imprudence ait toujours réellement besoin d’être rééduqué. Ce peut être un homme tout à fait pieux, juste, qui, par exemple, conduit une voiture, et soudain quelqu’un a surgi sous sa voiture, ou bien il s’est produit quelque autre situation imprévue, dans laquelle aucune injustice ne s’est manifestée, aucun péché n’a été commis.

Warum muss ein solcher Mensch dann trotzdem fliehen? Wir werden versuchen, das im Laufe der Lektüre zu verstehen. Ab Vers 9 beginnt der Höchste, Mosche die Gesetze über die Zufluchtsstädte zu erklären.

Почему же такой человек всё-таки должен бежать? Мы попробуем понять это по ходу чтения. С 9 стиха Всевышний начинает пояснять Моше законы о городах-убежищах.

Pourquoi donc un tel homme doit-il tout de même s’enfuir ? Nous essaierons de le comprendre au fil de la lecture. À partir du verset 9, le Très-Haut commence à expliquer à Moché les lois sur les villes de refuge.

וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃

wajdabér adonáj el-mosché lemór

вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р

vaydabbér adonáy el-moché lemór

9. Und Gott redete, sich an Mosche wendend, so:

9. И говорил Бог, обращаясь к Моше, так:

9. Et Dieu parla, s’adressant à Moché, ainsi :

דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם כִּי אַתֶּם עֹבְרִים אֶת־הַיַּרְדֵּן אַרְצָה כְּנָעַן׃

dabbér el-bené jisraél we’amartá alehém ki attém owerím et-hajardén árza kená’an

дабэ́р эль-бенэ́ йисраэ́ль веамарта́ алеѓе́м ки атэ́м овери́м эт-ѓаярдэ́н а́рца кена́ан

dabbér el-bené yisraél ve’amartá alehém ki attém overím et-hayardén ártsa kená’an

10. „Rede zu den Söhnen Israels und sage ihnen: Wenn ihr den Jordan überschreitet in das Land Kanaan,

10. «Говори сыновьям Израиля и скажи им: когда вы перейдете Иордан в страну Кнаан,

10. « Parle aux fils d’Israël et dis-leur : quand vous traverserez le Jourdain vers le pays de Canaan,

וְהִקְרִיתֶם לָכֶם עָרִים עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה לָכֶם וְנָס שָׁמָּה רֹצֵחַ מַכֵּה־נֶפֶשׁ בִּשְׁגָגָה׃

wehikritém lachém arím aré miklát tihjéna lachém wenás schámma rozéach makke-néfesch bischgagá

веѓикритэ́м лахэ́м ари́м арэ́ микла́т тиѓйе́на лахэ́м вена́с ша́ма роцэ́ях маке-нэ́феш бишгага́

vehikritém lakhém arím aré miklát tihyéna lakhém venás chámma rotséa’h makke-néfech bichgagá

11. Bestimmt euch Städte, Zufluchtsstädte sollen sie bei euch sein, und dorthin soll der Totschläger fliehen, der aus Versehen (aus Unvorsichtigkeit) getötet hat.

11. Назначьте себе города, города-убежища пусть они будут у вас, и пусть убегает туда убийца, который совершил убийство по ошибке (по неосторожности).

11. Désignez-vous des villes, des villes de refuge, qu’elles soient pour vous, et que s’y enfuie le meurtrier qui a commis un meurtre par erreur (par imprudence).

וְהָיוּ לָכֶם הֶעָרִים לְמִקְלָט מִגֹּאֵל וְלֹא יָמוּת הָרֹצֵחַ עַד־עָמְדוֹ לִפְנֵי הָעֵדָה לַמִּשְׁפָּט׃

wehajú lachém he’arím lemiklát miggo’él weló jamút harozéach ad-omdó lifné ha’edá lammischpát

веѓаю́ лахэ́м ѓеари́м лемикла́т мигоэ́ль вело́ яму́т ѓароцэ́ях ад-омдо́ лифнэ́ ѓаэда́ ламишпа́т

vehayoú lakhém he’arím lemiklát miggo’él veló yamoút harotséa’h ad-omdó lifné ha’edá lammichpát

12. Und diese Städte sollen euch eine Zuflucht vor dem Bluträcher sein, und der Totschläger soll nicht getötet werden, bis er vor der Gemeinde zum Gericht steht.

12. И будут эти города вам убежищем от кровомстителя, и да не будет умерщвлён убийца, пока он не предстанет перед общиной на суд.

12. Et ces villes seront pour vous un refuge contre le vengeur du sang, et que le meurtrier ne soit pas mis à mort tant qu’il ne se sera pas présenté devant la communauté pour le jugement.

Hier ist der Bluträcher ein Vertreter der Familie des Getöteten, der beschließt, für das Blut Rache zu nehmen.

Здесь кровомститель – представитель семьи убитого, который решит отомстить за кровь.

Ici, le vengeur du sang, c’est le représentant de la famille de la victime, qui décidera de venger le sang.

וְהֶעָרִים אֲשֶׁר תִּתֵּנוּ שֵׁשׁ־עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה לָכֶם׃

wehe’arím aschér titténu schesch-aré miklát tihjéna lachém

веѓеари́м аше́р титэ́ну шеш-арэ́ микла́т тиѓйе́на лахэ́м

vehe’arím achér titténou chech-aré miklát tihyéna lakhém

13. Und die Städte, die ihr einrichtet, sechs Zufluchtsstädte sollen es bei euch sein.

13. И города, которые вы устроите, шесть городов-убежищ да будут у вас.

13. Et les villes que vous établirez, six villes de refuge, qu’elles soient pour vous.

אֵת שְׁלֹשׁ הֶעָרִים תִּתְּנוּ מֵעֵבֶר לַיַּרְדֵּן וְאֵת שְׁלֹשׁ הֶעָרִים תִּתְּנוּ בְּאֶרֶץ כְּנָעַן עָרֵי מִקְלָט תִּהְיֶינָה׃

et schelósch he’arím tittenú me’éwer lajardén we’ét schelósch he’arím tittenú be’érez kená’an aré miklát tihjéna

эт шело́ш ѓеари́м титену́ меэ́вер лаярдэ́н веэ́т шело́ш ѓеари́м титену́ беэ́рец кена́ан арэ́ микла́т тиѓйе́на

et chelóch he’arím tittenoú me’éver layardén ve’ét chelóch he’arím tittenoú be’érets kená’an aré miklát tihyéna

14. Drei Städte gebt auf der anderen Seite des Jordan, und drei Städte macht im Land Kanaan; und sie sollen Zufluchtsstädte sein.

14. Три города дайте на другом берегу Иордана, а три города сделайте в стране Кнаан; и будут они городами-убежищами.

14. Donnez trois villes sur l’autre rive du Jourdain, et faites trois villes dans le pays de Canaan ; et elles seront des villes de refuge.

לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וְלַגֵּר וְלַתּוֹשָׁב בְּתוֹכָם תִּהְיֶינָה שֵׁשׁ־הֶעָרִים הָאֵלֶּה לְמִקְלָט לָנוּס שָׁמָּה כָּל־מַכֵּה־נֶפֶשׁ בִּשְׁגָגָה׃

liwné jisraél welaggér welattoscháw betochám tihjéna schesch-he’arím ha’élle lemiklát lanús schámma kol-makke-néfesch bischgagá

ливнэ́ йисраэ́ль велагэ́р велатоша́в бетоха́м тиѓйе́на шеш-ѓеари́м ѓаэ́ле лемикла́т лану́с ша́ма коль-маке-нэ́феш бишгага́

livné yisraél velaggér velattocháv betokhám tihyéna chech-he’arím ha’élle lemiklát lanoús chámma kol-makke-néfech bichgagá

15. Für die Söhne Israels und für den Fremden, der unter ihnen wohnt, sollen diese sechs Städte zur Zuflucht sein, damit jeder dorthin flieht, der aus Versehen getötet hat.

15. Для сыновей Израиля и для пришельца, который живёт среди них, будут эти шесть городов для убежища, чтобы туда убегал всякий, кто убил по ошибке.

15. Pour les fils d’Israël et pour l’étranger qui vit parmi eux, ces six villes seront pour le refuge, pour que s’y enfuie quiconque a tué par erreur.

Es gibt eine Überlieferung darüber, dass es im Land Israel keine Wegweiser gab. Man konnte keinen Wegweiser finden wie: Jerusalem – zwanzig Kilometer in diese Richtung, oder Be’er-Schewa – zehn Kilometer in diese Richtung. Es gab keine Wegweiser außer denen, die den Weg zu den Zufluchtsstädten wiesen. Es zeigte sich eine besondere Fürsorge für den Menschen, der dorthin fliehen musste.

Есть предание о том, что в стране Израиля не было дорожных указателей. Нельзя было найти какой-то указатель: Иерусалим – двадцать километров в ту сторону или Беэр-Шева – десять километров в ту сторону. Не было никаких указателей, кроме тех, которые указывали путь в города-убежища. Проявлялась особая забота о человеке, который должен был туда бежать.

Il existe une tradition selon laquelle dans le pays d’Israël il n’y avait pas de panneaux routiers. On ne pouvait trouver aucun panneau : Jérusalem – vingt kilomètres dans cette direction, ou Béer-Chéva – dix kilomètres dans cette direction. Il n’y avait aucun panneau, hormis ceux qui indiquaient le chemin vers les villes de refuge. Il se manifestait un soin particulier envers l’homme qui devait s’y enfuir.

Ab Vers 16 führt der Höchste verschiedene Beispiele von Situationen an, die mit einer Tötung verbunden sind und die geschehen können.

С 16 стиха Всевышний приводит разные примеры ситуаций, связанных с убийством, которые могут произойти.

À partir du verset 16, le Très-Haut donne différents exemples de situations liées au meurtre, qui peuvent se produire.

וְאִם־בִּכְלִי בַרְזֶל הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃

we’im-bichlí warsél hikkáhu wajamót rozéach hu mot jumát harozéach

веим-бихли́ варзэ́ль ѓика́ѓу ваямо́т роцэ́ях ѓу мот юма́т ѓароцэ́ях

ve’im-bikhlí varzél hikkáhou vayamót rotséa’h hou mot youmát harotséa’h

16. Wenn er mit irgendeinem eisernen Werkzeug geschlagen hat und jener gestorben ist, so ist das ein Mörder; den Tod sterben soll der Mörder.

16. Если ударил он железным каким-то инструментом и тот умер, это убийца; смертью умрёт убийца.

16. S’il a frappé avec quelque instrument de fer et que l’autre est mort, c’est un meurtrier ; le meurtrier mourra de mort.

וְאִם בְּאֶבֶן יָד אֲשֶׁר־יָמוּת בָּהּ הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃

we’ím be’éwen jad ascher-jamút ba hikkáhu wajamót rozéach hu mot jumát harozéach

веи́м беэ́вен яд ашер-яму́т ба ѓика́ѓу ваямо́т роцэ́ях ѓу мот юма́т ѓароцэ́ях

ve’ím be’éven yad acher-yamoút ba hikkáhou vayamót rotséa’h hou mot youmát harotséa’h

17. Und wenn er mit einem Stein in der Hand, mit dem man töten kann (mit einem schweren Stein), geschlagen hat und jener (den man geschlagen hat) gestorben ist, so ist er ein Mörder; den Tod sterben soll der Mörder.

17. А если камнем в руке, которым можно убить (тяжёлым камнем), ударил и умер тот (которого ударили), то он убийца; смертью умрёт убийца.

17. Et si c’est avec une pierre dans la main, avec laquelle on peut tuer (une pierre lourde), qu’il a frappé, et que l’autre est mort (celui qui a été frappé), alors il est meurtrier ; le meurtrier mourra de mort.

אוֹ בִּכְלִי עֵץ־יָד אֲשֶׁר־יָמוּת בּוֹ הִכָּהוּ וַיָּמֹת רֹצֵחַ הוּא מוֹת יוּמַת הָרֹצֵחַ׃

o bichlí ez-jád ascher-jamút bo hikkáhu wajamót rozéach hu mot jumát harozéach

о бихли́ эц-я́д ашер-яму́т бо ѓика́ѓу ваямо́т роцэ́ях ѓу мот юма́т ѓароцэ́ях

o bikhlí ets-yád acher-yamoút bo hikkáhou vayamót rotséa’h hou mot youmát harotséa’h

18. Oder wenn er mit etwas Hölzernem, das töten kann, geschlagen hat und jener gestorben ist, so ist er ein Mörder; den Tod sterben soll der Mörder.

18. Или если чем-то деревянным, способным убить, ударил, и тот умер, то он убийца; смертью умрёт убийца.

18. Ou si c’est avec quelque chose en bois, capable de tuer, qu’il a frappé, et que l’autre est mort, alors il est meurtrier ; le meurtrier mourra de mort.

גֹּאֵל הַדָּם הוּא יָמִית אֶת־הָרֹצֵחַ בְּפִגְעוֹ־בוֹ הוּא יְמִיתֶנּוּ׃

go’él haddám hu jamít et-harozéach befig’o-wó hu jemiténnu

гоэ́ль ѓада́м ѓу ями́т эт-ѓароцэ́ях бефигъо-во́ ѓу емитэ́ну

go’él haddám hou yamít et-harotséa’h befig’o-vó hou yemiténnou

19. Und der Bluträcher kann den Mörder töten; wenn er ihm begegnet, kann er selbst ihn töten.

19. И может кровомститель убить убийцу; если встретит его, он сам может его убить.

19. Et le vengeur du sang peut tuer le meurtrier ; s’il le rencontre, il peut lui-même le tuer.

Heute gibt es, Gott sei Dank, keine verpflichtende Blutrache. Aber so war es in jenen Zeiten Brauch des Volkes: Ein Vertreter der Sippe des Getöteten musste für seinen Verwandten Rache nehmen, das galt in vielen Fällen als Ehrensache. Die Tora sagt hier Folgendes: Wenn ein Mensch mit etwas Eisernem geschlagen hat, dann wollte er sicher töten, er gilt als Mörder. In Bezug auf Stein und Holz gibt es einen Vorbehalt: wenn dieser Stein genug Gewicht hatte, um damit zu töten, oder wenn dieses Holzstück töten konnte. Das heißt, der Mensch verstand, dass er, wenn er damit schlägt, nicht nur töten kann, sondern sicher töten wird. In diesem Fall ist er ein Mörder.

Сегодня, слава Богу, нет обязательной кровной мести. Но так было в обычае народа в те времена: представитель рода убитого должен был отомстить за своего родственника, это во многих случаях считалось делом чести. Тора здесь говорит вот что: если человек ударил чем-то железным, то он наверняка хотел убить, он считается убийцей. В отношении камня и дерева есть оговорка: если этот камень имел достаточный вес для того, чтобы им убить, или если эта деревяшка была способна убить. То есть человек понимал, что, ударяя этим, он не только может убить, но и наверняка убьёт. В этом случае он убийца.

Aujourd’hui, Dieu merci, il n’y a pas de vengeance du sang obligatoire. Mais telle était la coutume du peuple en ces temps-là : le représentant de la lignée de la victime devait venger son parent, cela était dans beaucoup de cas considéré comme une affaire d’honneur. La Torah dit ici ceci : si un homme a frappé avec quelque chose en fer, alors il voulait sûrement tuer, il est considéré comme meurtrier. Au sujet de la pierre et du bois, il y a une réserve : si cette pierre avait un poids suffisant pour qu’on puisse tuer avec, ou si ce morceau de bois était capable de tuer. C’est-à-dire que l’homme comprenait qu’en frappant avec cela, non seulement il peut tuer, mais il tuera sûrement. Dans ce cas, il est meurtrier.

Aber die Tora gebietet dem Gericht, nicht nur die Tatwaffe zu berücksichtigen, sondern auch die Beweggründe, die zur Tötung geführt haben.

Но Тора повелевает суду принимать во внимание не только орудие убийства, но и мотивы, приведшие к убийству.

Mais la Torah ordonne au tribunal de prendre en compte non seulement l’instrument du meurtre, mais aussi les motifs qui ont conduit au meurtre.

וְאִם־בְּשִׂנְאָה יֶהְדָּפֶנּוּ אוֹ־הִשְׁלִיךְ עָלָיו בִּצְדִיָּה וַיָּמֹת׃

we’im-besin’á jeh’dofénnu o-hischlích aláw bizdijá wajamót

веим-бесинъа́ еѓ’дофэ́ну о-ѓишли́х ала́в бицдия́ ваямо́т

ve’im-besin’á yeh’dofénnou o-hichlíkh aláv bitsdiyá vayamót

20. Wenn er ihn mit Hass stößt, wenn er absichtlich etwas auf ihn wirft und jener stirbt,

20. Если толкнёт его с ненавистью, если бросит на него что-то намеренно и тот умрёт,

20. S’il le pousse avec haine, s’il jette sur lui quelque chose intentionnellement et que l’autre meurt,

אוֹ בְאֵיבָה הִכָּהוּ בְיָדוֹ וַיָּמֹת מוֹת־יוּמַת הַמַּכֶּה רֹצֵחַ הוּא גֹּאֵל הַדָּם יָמִית אֶת־הָרֹצֵחַ בְּפִגְעוֹ־בוֹ׃

o we’ewá hikkáhu wejadó wajamót mot-jumát hammakké rozéach hu go’él haddám jamít et-harozéach befig’o-wó

о веэва́ ѓика́ѓу веядо́ ваямо́т мот-юма́т ѓамакэ́ роцэ́ях ѓу гоэ́ль ѓада́м ями́т эт-ѓароцэ́ях бефигъо-во́

o ve’evá hikkáhou veyadó vayamót mot-youmát hammakké rotséa’h hou go’él haddám yamít et-harotséa’h befig’o-vó

21. Oder wenn er ihn aus Feindschaft mit der Hand schlägt und jener stirbt, den Tod sterben soll der Schlagende, er ist ein Mörder; und der Bluträcher kann diesen Mörder töten, wenn er ihm begegnet.

21. Или если по вражде ударит его рукой и тот умрёт, смертью умрёт побивающий, он убийца; и кровомститель может убить этого убийцу, если встретит его.

21. Ou si, par inimitié, il le frappe de la main et que l’autre meurt, celui qui frappe mourra de mort, il est meurtrier ; et le vengeur du sang peut tuer ce meurtrier, s’il le rencontre.

Ab Vers 22 wird die Situation einer unvorsätzlichen Tötung beschrieben.

С 22 стиха описывается ситуация с убийством непреднамеренным.

À partir du verset 22 est décrite la situation d’un meurtre non prémédité.

וְאִם־בְּפֶתַע בְּלֹא־אֵיבָה הֲדָפוֹ אוֹ־הִשְׁלִיךְ עָלָיו כָּל־כְּלִי בְּלֹא צְדִיָּה׃

we’im-beféta belo-ewá hadafó o-hischlích aláw kol-kelí beló zedijá

веим-бефэ́та бело-эва́ ѓадафо́ о-ѓишли́х ала́в коль-кели́ бело́ цедия́

ve’im-beféta belo-evá hadafó o-hichlíkh aláv kol-kelí beló tsediyá

22. Wenn er ihn aber plötzlich, ohne jeden Grund (ohne jedes Motiv, ohne jede Feindschaft), gestoßen hat oder unabsichtlich etwas auf ihn geworfen hat, ohne jede Absicht,

22. А если вдруг, без всяких оснований (без всякого мотива, без всякой вражды), толкнул его или бросил что-то в него нечаянно, без всякого намерения,

22. Et si soudain, sans aucune raison (sans aucun motif, sans aucune inimitié), il l’a poussé ou a jeté quelque chose sur lui par mégarde, sans aucune intention,

אוֹ בְכָל־אֶבֶן אֲשֶׁר־יָמוּת בָּהּ בְּלֹא רְאוֹת וַיַּפֵּל עָלָיו וַיָּמֹת וְהוּא לֹא־אוֹיֵב לוֹ וְלֹא מְבַקֵּשׁ רָעָתוֹ׃

o wechol-éwen ascher-jamút ba beló re’ót wajappél aláw wajamót wehú lo-ojéw lo weló mewakkésch ra’ató

о вехоль-э́вен ашер-яму́т ба бело́ рео́т ваяпэ́ль ала́в ваямо́т веѓу́ ло-ое́в ло вело́ мевакэ́ш раато́

o vekhol-éven acher-yamoút ba beló reót vayappél aláv vayamót vehoú lo-oyév lo veló mevakkéch ra’ató

23. Oder mit irgendeinem Stein, mit dem man töten kann, ohne ihn zu sehen, unabsichtlich geworfen hat, und (der Stein) auf ihn gefallen ist und jener gestorben ist, er ihm aber kein Feind ist und ihm nichts Böses wollte,

23. Или каким-нибудь камнем, которым можно убить, не видя его, нечаянно бросил, и упал (камень) на него, и тот умер, а он ему не враг и не хотел ему ничего злого,

23. Ou si, avec quelque pierre avec laquelle on peut tuer, sans le voir, il l’a jetée par mégarde, et qu’elle est tombée (la pierre) sur lui, et que l’autre est mort, alors qu’il n’est pas son ennemi et ne lui voulait aucun mal,

וְשָׁפְטוּ הָעֵדָה בֵּין הַמַּכֶּה וּבֵין גֹּאֵל הַדָּם עַל הַמִּשְׁפָּטִים הָאֵלֶּה׃

weschafetú ha’edá ben hammakké uwén go’él haddám al hammischpatím ha’élle

вешафету́ ѓаэда́ бен ѓамакэ́ увэ́н гоэ́ль ѓада́м аль ѓамишпати́м ѓаэ́ле

vechafetoú ha’edá ben hammakké ouvén go’él haddám al hammichpatím ha’élle

24. So soll die Gemeinde richten zwischen dem, der geschlagen hat, und zwischen dem Bluträcher nach diesen Gesetzen.

24. То пусть судит община между ударившим и между кровомстителем по этим законам.

24. Alors que la communauté juge entre celui qui a frappé et entre le vengeur du sang selon ces lois.

וְהִצִּילוּ הָעֵדָה אֶת־הָרֹצֵחַ מִיַּד גֹּאֵל הַדָּם וְהֵשִׁיבוּ אֹתוֹ הָעֵדָה אֶל־עִיר מִקְלָטוֹ אֲשֶׁר־נָס שָׁמָּה וְיָשַׁב בָּהּ עַד־מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל אֲשֶׁר־מָשַׁח אֹתוֹ בְּשֶׁמֶן הַקֹּדֶשׁ׃

wehizzílu ha’edá et-harozéach mijád go’él haddám weheschíwu otó ha’edá el-ír miklató ascher-nás schámma wejáschaw ba ad-mót hakkohén haggadól ascher-maschách otó beschémen hakkódesch

веѓици́лу ѓаэда́ эт-ѓароцэ́ях мия́д гоэ́ль ѓада́м веѓеши́ву ото́ ѓаэда́ эль-и́р миклато́ ашер-на́с ша́ма вея́шав ба ад-мо́т ѓакоѓе́н ѓагадо́ль ашер-маша́х ото́ беше́мен ѓако́деш

vehittsílou ha’edá et-harotséa’h miyád go’él haddám vehechívou otó ha’edá el-ír miklató acher-nás chámma veyáchav ba ad-mót hakkohén haggadól acher-machá’h otó bechémen hakkódech

25. Und die Gemeinde soll den Totschläger aus den Händen des Bluträchers retten, und die Gemeinde soll ihn in die Zufluchtsstadt zurückbringen, wohin er geflohen ist, und er soll in ihr wohnen bis zum Tod des hakkohén haggadól (des Hohepriesters), der mit dem heiligen Öl gesalbt wurde.

25. И пусть спасёт община убийцу от рук кровомстителя, и вернёт его община в город-убежище, куда он убежал, и будет жить в нём до смерти ѓакоѓе́н ѓагадо́ль (первосвященника), помазанного святым маслом.

25. Et que la communauté sauve le meurtrier des mains du vengeur du sang, et que la communauté le ramène dans la ville de refuge où il s’est enfui, et il y vivra jusqu’à la mort du hakohen hagadol (grand prêtre), oint d’huile sainte.

Das heißt, nach dem Gericht bringt man den, der unabsichtlich getötet hat, in die Zufluchtsstadt zurück, und der Bluträcher hat kein Recht, ihn anzurühren.

То есть после суда неумышленно убившего возвращают в город-убежище, и кровомститель не имеет права его трогать.

C’est-à-dire qu’après le jugement, celui qui a tué sans intention est ramené dans la ville de refuge, et le vengeur du sang n’a pas le droit de le toucher.

Warum wird die Salbung mit dem heiligen Öl eigens erwähnt? Gewöhnlich wurde ein neuer Hohepriester, der an die Stelle des vorigen trat, nicht neu gesalbt, sondern empfing die Salbung Aharons und galt als mit dem heiligen Öl gesalbt. Aber es gab einen Fall, in dem man einen Priester eigens salbte: Ein solcher gesalbter Hohepriester (kohen maschúach milchamá) ermutigte das Volk vor dem Auszug in den Krieg (davon lesen wir in Kapitel 20 des Buches Dewarim).

Почему особо оговаривается помазание святым маслом? Обычно новый первосвященник, который заступал на место предыдущего, не помазывался заново, а принимал помазание Аѓарона и считался помазанным святым маслом. Но был случай, когда священника помазывали особо: такой помазанный первосвященник (коѓен машу́ах мильхама́) воодушевлял народ перед выходом на войну (об этом мы читаем в 20 главе книги Дварим).

Pourquoi l’onction d’huile sainte est-elle spécialement précisée ? D’ordinaire, le nouveau grand prêtre qui prenait la place du précédent n’était pas oint de nouveau, mais recevait l’onction d’Aharon et était considéré comme oint d’huile sainte. Mais il y avait un cas où l’on oignait un prêtre spécialement : ce grand prêtre oint (kohen machoua’h mil’hama) donnait courage au peuple avant la sortie pour la guerre (nous lisons cela au chapitre 20 du livre de Dévarim).

Und hier erweitert die Tora den Begriff des Hohepriestertums, indem sie sagt, dass auch der Tod eines solchen Hohepriesters den Menschen von der Notwendigkeit befreit, in der Zufluchtsstadt zu sein, wenn der Mensch irgendeine Tötung völlig unvorsätzlich begangen hat. Und, wie wir schon gesagt haben, so etwas kann einem Menschen geschehen, der ein gerechtes Leben führt, niemandem Böses will und, Gott bewahre, niemanden töten will. Aber dieser Mensch hat dennoch eine Tötung begangen, und das verändert seine Natur. Und da in dieser veränderten Natur irgendeine Unreinheit ist, folgen Strafe und Verbannung, seine Umsiedlung in ein nichtirdisches Land. Und diesem Menschen ist es verboten, aus dieser halbhimmlischen Stadt hinabzusteigen. Mit anderen Worten: Es ist verboten, sich vom Altar zu entfernen.

И здесь Тора расширяет понятие первосвященства, говоря, что смерть и такого первосвященника тоже освобождает человека от необходимости быть в городе-убежище, когда человек совершил какое-то убийство абсолютно непреднамеренно. И, как мы уже сказали, такое может случиться с человеком, который живёт праведной жизнью, не желает никому зла и, упаси Бог, не желает никого убить. Но человек этот всё же совершил убийство, и это меняет его природу. И поскольку есть какая-то нечистота в этой изменившейся природе, следует наказание и изгнание, переселение его в неземную страну. И этому человеку запрещено спускаться из этого полунебесного города. Иными словами, запрещено отходить от жертвенника.

Et ici la Torah élargit la notion de grande prêtrise, en disant que la mort d’un tel grand prêtre, elle aussi, libère l’homme de la nécessité d’être dans la ville de refuge, quand l’homme a commis quelque meurtre absolument sans intention. Et, comme nous l’avons déjà dit, cela peut arriver à un homme qui mène une vie juste, qui ne veut de mal à personne et, à Dieu ne plaise, ne veut tuer personne. Mais cet homme a tout de même commis un meurtre, et cela change sa nature. Et puisqu’il y a une certaine impureté dans cette nature changée, s’ensuivent la punition et l’exil, sa transplantation dans un pays non terrestre. Et il est interdit à cet homme de descendre de cette ville à moitié céleste. En d’autres termes, il est interdit de s’éloigner de l’autel.

וְאִם־יָצֹא יֵצֵא הָרֹצֵחַ אֶת־גְּבוּל עִיר מִקְלָטוֹ אֲשֶׁר יָנוּס שָׁמָּה׃

we’im-jazó jezé harozéach et-gewúl ir miklató aschér janús schámma

веим-яцо́ ецэ́ ѓароцэ́ях эт-геву́ль ир миклато́ аше́р яну́с ша́ма

ve’im-yatsó yetsé harotséa’h et-gevoúl ir miklató achér yanoús chámma

26. Wenn aber der Totschläger über die Grenzen der Stadt hinausgeht, wohin er geflohen ist,

26. А если выйдет убийца за пределы города, куда он убежал,

26. Et si le meurtrier sort hors des limites de la ville où il s’est enfui,

וּמָצָא אֹתוֹ גֹּאֵל הַדָּם מִחוּץ לִגְבוּל עִיר מִקְלָטוֹ וְרָצַח גֹּאֵל הַדָּם אֶת־הָרֹצֵחַ אֵין לוֹ דָּם׃

umazá otó go’él haddám michúz ligwúl ir miklató werazách go’él haddám et-harozéach en lo dam

умаца́ ото́ гоэ́ль ѓада́м миху́ц лигву́ль ир миклато́ вераца́х гоэ́ль ѓада́м эт-ѓароцэ́ях эн ло дам

oumatsá otó go’él haddám mi’hoúts ligvoúl ir miklató veratsá’h go’él haddám et-harotséa’h en lo dam

27. Und der Bluträcher hat ihn außerhalb der Grenzen seiner Zufluchtsstadt gefunden, und der Bluträcher hat diesen Totschläger getötet (hat sich gerächt) – auf ihm ist kein Blut.

27. И нашёл его кровомститель за пределами города-убежища его, и убил кровомститель этого убийцу (отомстил) – на нём нет крови.

27. Et que le vengeur du sang l’a trouvé hors des limites de sa ville de refuge, et que le vengeur du sang a tué ce meurtrier (s’est vengé) – il n’y a pas de sang sur lui.

כִּי בְעִיר מִקְלָטוֹ יֵשֵׁב עַד־מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל וְאַחֲרֵי מוֹת הַכֹּהֵן הַגָּדֹל יָשׁוּב הָרֹצֵחַ אֶל־אֶרֶץ אֲחֻזָּתוֹ׃

ki weír miklató jeschéw ad-mót hakkohén haggadól weachare-mót hakkohén haggadól jaschúw harozéach el-érez achussató

ки веи́р миклато́ еше́в ад-мо́т ѓакоѓе́н ѓагадо́ль веахаре-мо́т ѓакоѓе́н ѓагадо́ль яшу́в ѓароцэ́ях эль-э́рец ахузато́

ki ve’ír miklató yechév ad-mót hakkohén haggadól ve’a’haré-mót hakkohén haggadól yachoúv harotséa’h el-érets a’houzzató

28. Denn er (der Totschläger) muss in der Zufluchtsstadt bleiben bis zum Tod des Hohepriesters, und nach dem Tod des Hohepriesters darf der, der getötet hat, in seinen Erbteil zurückkehren.

28. Потому что он (убийца) должен оставаться в городе-убежище до смерти первосвященника, а после смерти первосвященника может убивший вернуться в свой надел.

28. Car il (le meurtrier) doit rester dans la ville de refuge jusqu’à la mort du grand prêtre, et après la mort du grand prêtre celui qui a tué peut retourner dans sa part d’héritage.

Bildlich gesprochen muss er sich am Altar festhalten, das heißt sich in der Botschaft des Höchsten auf der Erde befinden, unter dem Schutz des Höchsten und unter dem Schutz der Leviten, die in gewissem Maße die Vertreter des Höchsten auf der Erde sind.

Образно говоря, ему нужно держаться за жертвенник, то есть находиться в посольстве Всевышнего на земле, под защитой Всевышнего и под защитой левитов, которые до некоторой степени являются представителями Всевышнего на земле.

Au sens figuré, il lui faut se tenir à l’autel, c’est-à-dire se trouver dans l’ambassade du Très-Haut sur la terre, sous la protection du Très-Haut et sous la protection des lévites, qui sont dans une certaine mesure les représentants du Très-Haut sur la terre.

Warum eine so seltsame Strafe? Wenn ein Mensch in unserer Zeit einen Diebstahl begeht, dann kann die Dauer seiner Strafe, sagen wir, drei bis fünf Jahre betragen. Wenn ein Mensch eine fahrlässige Tötung begeht, gibt man ihm zum Beispiel drei bis acht Jahre (das sind einfach theoretische Beispiele). Warum ist in unserem Fall die Dauer der Strafe unvorhersehbar? Einer sitzt ein halbes Jahr, der Hohepriester stirbt, und der Mensch ist frei. Ein anderer sitzt vielleicht vierzig, fünfundvierzig, fünfzig Jahre, vielleicht sitzt er sein ganzes Leben, und der Hohepriester stirbt einfach nicht. Und das läuft auf eine lebenslange Haft hinaus.

Почему такое странное наказание? Если человек в наше время совершает кражу, то срок его наказания может быть, скажем, от трех до пяти лет. Если человек совершает убийство по неосторожности, ему дают, например, от трех до восьми лет (это просто теоретические примеры). Почему в нашем случае срок наказания непредсказуем? Кто-то просидит полгода, первосвященник умрёт, и человек будет свободен. Кто-то просидит, может быть, сорок, сорок пять, пятьдесят лет, может быть, всю жизнь просидит, а первосвященник так и не умрёт. И это выльется в пожизненное заключение.

Pourquoi une punition si étrange ? Si, de nos jours, un homme commet un vol, la durée de sa peine peut être, disons, de trois à cinq ans. Si un homme commet un meurtre par imprudence, on lui donne, par exemple, de trois à huit ans (ce sont simplement des exemples théoriques). Pourquoi, dans notre cas, la durée de la peine est-elle imprévisible ? Quelqu’un restera enfermé six mois, le grand prêtre mourra, et l’homme sera libre. Quelqu’un restera enfermé, peut-être, quarante, quarante-cinq, cinquante ans, peut-être restera-t-il enfermé toute sa vie, et le grand prêtre ne mourra toujours pas. Et cela se transformera en réclusion à perpétuité.

Der Mensch wartet auf Sühne. Wir lesen (Wajikra 16,16): „Und (der Hohepriester) wird das Heiligtum entsühnen von der Unreinheit der Söhne Israels und von ihren Übertretungen in all ihren Sünden; dasselbe soll er auch am Zelt der Begegnung tun, das sich bei ihnen inmitten ihrer Unreinheit befindet.“ Die levitischen Zufluchtsstädte kann man mit dem Zelt der Begegnung vergleichen. Der Mensch befindet sich gleichsam in einem Heiligtum, und der Hohepriester, der die allgemeine Sühne für das Volk vollzieht, vollzieht die Sühne auch an den Bewohnern der Zufluchtsstädte. Solange der Mensch in der Zufluchtsstadt lebt, vollzieht der Hohepriester, der dient, an ihm die Sühne.

Человек ждёт искупления. Мы читаем (Ваикра 16:16): «И искупит (первосвященник) Святилище от нечистоты сынов Израиля и от преступлений их во всех грехах их; то же должен он совершить и над Шатром откровения, находящимся у них среди нечистоты их». Левитские города-убежища можно уподобить Шатру откровения. Человек находится как бы в святилище, и первосвященник, совершая общее искупление народа, совершает искупление и над жителями городов-убежищ. Пока человек живёт в городе-убежище, первосвященник, который служит, совершает над ним искупление.

L’homme attend l’expiation. Nous lisons (Vayikra 16,16) : « Et (le grand prêtre) expiera le Sanctuaire de l’impureté des fils d’Israël et de leurs transgressions dans tous leurs péchés ; la même chose, il doit l’accomplir aussi sur la Tente d’assignation, qui se trouve chez eux au milieu de leur impureté ». Les villes de refuge lévitiques peuvent être comparées à la Tente d’assignation. L’homme se trouve comme dans un sanctuaire, et le grand prêtre, en accomplissant l’expiation générale du peuple, accomplit l’expiation aussi sur les habitants des villes de refuge. Tant que l’homme vit dans la ville de refuge, le grand prêtre qui sert accomplit sur lui l’expiation.

Im Buch Dewarim (26,3) lesen wir davon, was ein Mensch tun muss, der die ersten Früchte darbringt: „Und komm zum Hohepriester, der in jenen Tagen sein wird.“ Ein erstaunlicher Satz. Es ist doch ohnehin klar, dass man nicht zu einem Hohepriester kommen kann, der in zwei Jahrhunderten sein wird, man kann nicht zu einem Hohepriester kommen, der schon gestorben ist. Nur zu dem Hohepriester, der in jenen Tagen da ist, kann man überhaupt kommen. Aber gerade der Hohepriester, der in jenen Tagen sein wird, gerade er ist verantwortlich für alles, was mit dem Volk während seines Dienstes geschieht. Der Tod des Hohepriesters ist das Ende des Lebens eines Menschen, der eingesetzt ist, der Sühnende zu sein, für das Volk einzustehen, der das Heiligtum und das Volk von der Unreinheit entsühnen soll. Es geht nicht um die Dauer der Strafe – es geht um die Dauer des Reinigungsprozesses, der sich vollzieht, solange der Hohepriester lebt. Wenn der Höchste es zugelassen hat, dass dieser Mensch eine fahrlässige Tötung beging, dann weiß der Höchste, wie viele Jahre der Hohepriester leben wird, der ganze Prozess ist schon berechnet. Der Mensch muss sich in dieser Stadt befinden (einer exterritorialen Stadt, die gleichsam über der Erde ist), in diesem Zustand, damit sich seine Sühne vollzieht, bis der Hohepriester stirbt. Genau so kann man verbinden und verstehen, warum erstens die Zufluchtsstädte mit den Leviten verbunden sind und warum zweitens dies mit dem Hohepriester verbunden ist.

В книге Дварим (26:3) мы читаем о том, что должен сделать человек, приносящий первые плоды: «И приди к первосвященнику, который будет в те дни». Удивительная фраза. Ведь и так ясно, что нельзя прийти к первосвященнику, который будет через два века, нельзя прийти к первосвященнику, который уже умер. Только к первосвященнику, который есть в те дни, и можно прийти. Но именно первосвященник, который будет в те дни, именно он и отвечает за всё, что происходит с народом во время его служения. Смерть первосвященника – это конец жизни человека, который поставлен быть искупителем, предстоять за народ, который должен искупить святилище и народ от нечистоты. Дело не в сроке наказания – дело в сроке процесса очищения, который совершается, пока живёт первосвященник. Когда Всевышний попустил этому человеку совершить убийство по неосторожности, Всевышний знает, сколько лет будет жить первосвященник, весь процесс уже просчитан. Человек должен находиться в этом городе (экстерриториальном городе, который словно над землей), в этом состоянии, чтобы его искупление совершалось до тех пор, пока не умрёт первосвященник. Именно так можно связать и понять, почему, во-первых, города-убежища связаны с левитами и почему, во-вторых, это связано с первосвященником.

Dans le livre de Dévarim (26,3), nous lisons ce que doit faire l’homme qui apporte les premiers fruits : « Et viens vers le grand prêtre qui sera en ces jours-là ». Phrase étonnante. Car il est clair de toute façon qu’on ne peut pas venir vers le grand prêtre qui sera dans deux siècles, on ne peut pas venir vers le grand prêtre qui est déjà mort. C’est seulement vers le grand prêtre qui est en ces jours-là qu’on peut venir. Mais c’est précisément le grand prêtre qui sera en ces jours-là, c’est précisément lui qui répond de tout ce qui arrive au peuple pendant son service. La mort du grand prêtre, c’est la fin de la vie de l’homme qui est établi pour être expiateur, pour intercéder pour le peuple, qui doit expier le sanctuaire et le peuple de l’impureté. Ce n’est pas une question de durée de la peine – c’est une question de durée du processus de purification, qui s’accomplit tant que vit le grand prêtre. Quand le Très-Haut a permis à cet homme de commettre un meurtre par imprudence, le Très-Haut sait combien d’années vivra le grand prêtre, tout le processus est déjà calculé. L’homme doit se trouver dans cette ville (une ville extraterritoriale, qui est comme au-dessus de la terre), dans cet état, pour que son expiation s’accomplisse jusqu’à ce que meure le grand prêtre. C’est précisément ainsi qu’on peut relier et comprendre pourquoi, premièrement, les villes de refuge sont liées aux lévites et pourquoi, deuxièmement, cela est lié au grand prêtre.

וְהָיוּ אֵלֶּה לָכֶם לְחֻקַּת מִשְׁפָּט לְדֹרֹתֵיכֶם בְּכֹל מוֹשְׁבֹתֵיכֶם׃

wehajú élle lachém lechukkát mischpát ledorotechém bechól moschewotechém

веѓаю́ э́ле лахэ́м лехука́т мишпа́т ледоротехэ́м бехо́ль мошевотехэ́м

vehayoú élle lakhém le’houkkát michpát ledorotekhém bekhól mochevotekhém

29. Und diese Gesetze sollen euch ein Gesetz des Gerichts sein für eure Generationen, an allen euren Wohnorten.

29. И будут эти законы вам законом суда в поколения ваши, во всех местах жительства вашего.

29. Et ces lois seront pour vous une loi de jugement dans vos générations, dans tous vos lieux d’habitation.

כָּל־מַכֵּה־נֶפֶשׁ לְפִי עֵדִים יִרְצַח אֶת־הָרֹצֵחַ וְעֵד אֶחָד לֹא־יַעֲנֶה בְנֶפֶשׁ לָמוּת׃

kol-makke-néfesch lefí edím jirzách et-harozéach we’éd echád lo-ja’ané wenéfesch lamút

коль-маке-нэ́феш лефи́ эди́м йирца́х эт-ѓароцэ́ях веэ́д эха́д ло-яанэ́ венэ́феш ламу́т

kol-makke-néfech lefí edím yirtsá’h et-harotséa’h ve’éd e’hád lo-ya’ané venéfech lamoút

30. Jeder, der getötet hat – auf Grund der Aussagen von Zeugen soll der Mörder getötet werden; und ein einziger Zeuge wird nicht genügen, um einen Menschen zum Tod zu verurteilen.

30. Всякий убивший – на основании показаний свидетелей будет умерщвлён убийца; и одного свидетеля не будет достаточно, для того чтобы приговорить человека к смерти.

30. Quiconque a tué – sur la base des dépositions de témoins le meurtrier sera mis à mort ; et un seul témoin ne suffira pas pour condamner un homme à mort.

וְלֹא־תִקְחוּ כֹפֶר לְנֶפֶשׁ רֹצֵחַ אֲשֶׁר־הוּא רָשָׁע לָמוּת כִּי־מוֹת יוּמָת׃

welo-tikchú chófer lenéfesch rozéach ascher-hú raschá lamút ki-mót jumát

вело-тикху́ хо́фер ленэ́феш роцэ́ях ашер-ѓу́ раша́ ламу́т ки-мо́т юма́т

velo-tik’hoú khófer lenéfech rotséa’h acher-hoú rachá lamoút ki-mót youmát

31. Und nehmt kein Lösegeld für die Seele des Mörders, der ein Frevler ist, der die Todesstrafe verdient, und er soll des Todes sterben.

31. И не берите выкуп за душу убийцы, который злодей, заслуживающий смертного наказания, и пусть он смертью умрёт.

31. Et ne prenez pas de rançon pour l’âme du meurtrier, qui est un scélérat méritant la peine de mort, et qu’il meure de mort.

Das heißt, ein zum Tod verurteilter Mensch kann kein Lösegeld für seine Seele geben. In welchen Fällen durfte man Lösegeld nehmen? Es gibt Situationen, von denen die Tora spricht (Schemot 21,28–30): „Wenn ein Stier einen Mann oder eine Frau stößt und sie sterben, dann soll der Stier gesteinigt werden, und sein Fleisch soll man nicht essen, der Besitzer des Stiers aber ist nicht schuldig. Wenn aber der Stier stößig war, schon gestern und vorgestern, und sein Besitzer gewarnt worden war, er ihn aber nicht bewachte, und er (der Stier) einen Mann oder eine Frau tötet, dann soll der Stier gesteinigt und sein Besitzer getötet werden. Wenn ihm aber ein Lösegeld auferlegt wird, dann soll er ein Lösegeld für seine Seele geben, so wie es ihm auferlegt wird.“ Es gibt eine Situation, in der der Besitzer für das Verbrechen seines Tieres, seines Stiers, verantwortlich ist, und er muss getötet werden. Aber da dieser Mensch, der Besitzer, nicht selbst getötet hat, sondern sein Eigentum den Mord begangen hat, also der Stier, geht es auch hier um eine fahrlässige Tötung. Und in einem solchen Fall kann er für sich ein Lösegeld zahlen, und dann tötet man ihn nicht.

То есть человек, приговорённый к смерти, не может дать выкуп за свою душу. В каких случаях можно было брать выкуп? Бывают ситуации, о которых говорит Тора (Шмот 21:28-30): «Если забодает бык мужчину или женщину и они умрут, то бык да будет побит камнями, а мясо его не есть, а хозяин быка не виноват. Но если бык бодлив был и вчерашнего, и третьего дня и предостерегаем был хозяин его, но он не стерёг его, и убьёт он (бык) мужчину или женщину, то да будет бык побит камнями, и хозяин его предан смерти. Но если выкуп возложен будет на него, то пусть он даст выкуп за душу свою, какой наложен будет на него». Есть ситуация, когда хозяин отвечает за преступление своего животного, своего быка, и он должен быть предан смерти. Но так как этот человек, хозяин, не он сам убил, а убийство совершило его имущество, то есть бык, то здесь тоже речь идёт об убийстве по неосторожности. И в таком случае он может заплатить за себя выкуп, и тогда его не убьют.

C’est-à-dire qu’un homme condamné à mort ne peut pas donner de rançon pour son âme. Dans quels cas pouvait-on prendre une rançon ? Il y a des situations dont parle la Torah (Chémot 21,28–30) : « Si un bœuf encorne un homme ou une femme et qu’ils meurent, alors le bœuf sera lapidé, et l’on ne mangera pas sa viande, et le propriétaire du bœuf n’est pas coupable. Mais si le bœuf était porté à encorner déjà hier et avant-hier, et que son propriétaire avait été averti, mais qu’il ne l’a pas gardé, et qu’il (le bœuf) tue un homme ou une femme, alors le bœuf sera lapidé, et son propriétaire sera mis à mort. Mais si une rançon lui est imposée, qu’il donne une rançon pour son âme, celle qui lui sera imposée ». Il existe une situation où le propriétaire répond du crime de son animal, de son bœuf, et il doit être mis à mort. Mais comme cet homme, le propriétaire, n’a pas tué lui-même, mais que le meurtre a été commis par son bien, c’est-à-dire le bœuf, ici aussi il s’agit d’un meurtre par imprudence. Et dans ce cas, il peut payer une rançon pour lui-même, et alors on ne le tuera pas.

Aber die Tora sagt uns: nur nicht in dem Fall, von dem wir gerade in Vers 31 gelesen haben. Wenn ein Mensch einen vorsätzlichen Mord begangen hat, dann kann er sich nicht von der Todesstrafe freikaufen. Und nicht in dem Fall, von dem wir weiter lesen werden.

Но Тора говорит нам, что только не в том случае, о котором мы только что прочитали в 31 стихе. Если человек совершил преднамеренное убийство, то он не может откупиться от смертной казни. И не в том случае, о котором мы прочитаем дальше.

Mais la Torah nous dit que cela ne vaut pas dans le cas dont nous venons de lire au verset 31. Si un homme a commis un meurtre prémédité, il ne peut pas se racheter de la peine de mort. Et cela ne vaut pas non plus dans le cas dont nous lirons plus loin.

וְלֹא־תִקְחוּ כֹפֶר לָנוּס אֶל־עִיר מִקְלָטוֹ לָשׁוּב לָשֶׁבֶת בָּאָרֶץ עַד־מוֹת הַכֹּהֵן׃

welo-tikchú chófer lanús el-ír miklató laschúw laschéwet ba’árez ad-mót hakkohén

вело-тикху́ хо́фер лану́с эль-и́р миклато́ лашу́в лаше́вет баа́рец ад-мо́т ѓакоѓе́н

velo-tik’hoú khófer lanoús el-ír miklató lachoúv lachévet ba’árets ad-mót hakkohén

32. Und nehmt kein Lösegeld von dem, der in die Zufluchtsstadt fliehen muss, damit er zurückkehren und in seinem Land wohnen kann, bevor der Hohepriester gestorben ist.

32. И не берите выкупа с того, кто должен бежать в город-убежище, чтобы ему вернуться и жить в своей стране до того, как умер первосвященник.

32. Et ne prenez pas de rançon de celui qui doit s’enfuir dans la ville de refuge, pour qu’il retourne et vive dans son pays avant que le grand prêtre soit mort.

Das heißt, es wird nicht so sein, dass ein Mensch sagt: „Ich habe fahrlässig getötet, ich wollte niemanden töten, lasst mich euch bezahlen, damit ich nicht in die Zufluchtsstadt fliehen muss.“ Nein, man darf in diesem Fall kein Lösegeld von dem Menschen nehmen. Und warum? Worin liegt der Unterschied? Worin liegt der Unterschied zwischen der Situation mit einem Menschen, der ein Fass hochhob und es fallen ließ und dabei jemanden tötete, der hinter ihm die Treppe hinaufstieg, und der Situation mit dem Besitzer des tötenden Stiers? Obwohl man den Besitzer gewarnt hatte, er solle etwas mit seinem Stier tun, tat er nichts, und sein Stier tötete einen Menschen. Der Unterschied ist, dass in unserem Fall nicht der Stier der Tötende ist, sondern der Mensch selbst, durch ihn selbst hat sich dieser Mord vollzogen, und das verändert seine Natur.

То есть не будет так, что человек скажет: «Я убил по неосторожности, я не хотел никого убивать, давайте я вам заплачу, чтобы мне не бежать в город-убежище». Нет, нельзя в этом случае брать выкуп с человека. А почему? В чём разница? В чём разница между ситуацией с человеком, который поднимал бочку и уронил её, убив кого-то, кто поднимался за ним по лестнице, и ситуацией с хозяином быка-убийцы? Хотя хозяина предупреждали, чтобы он сделал что-то со своим быком, но тот ничего не сделал, и его бык человека убил. Разница в том, что в нашем случае убийца не бык, а сам человек, через него самого совершилось это убийство, и это изменяет его природу.

C’est-à-dire qu’il n’en sera pas ainsi qu’un homme dise : « J’ai tué par imprudence, je ne voulais tuer personne, laissez-moi vous payer, pour que je n’aie pas à m’enfuir dans la ville de refuge ». Non, on ne peut pas dans ce cas prendre une rançon de l’homme. Et pourquoi ? Quelle est la différence ? Quelle est la différence entre la situation de l’homme qui soulevait un tonneau et l’a laissé tomber, tuant quelqu’un qui montait derrière lui par l’escalier, et la situation du propriétaire du bœuf meurtrier ? Bien que l’on ait averti le propriétaire de faire quelque chose avec son bœuf, celui-ci n’a rien fait, et son bœuf a tué un homme. La différence est que, dans notre cas, le meurtrier n’est pas un bœuf, mais l’homme lui-même, c’est à travers lui-même que ce meurtre s’est accompli, et cela change sa nature.

Deshalb darf man kein Lösegeld von einem Menschen nehmen, der fahrlässig getötet hat, damit er, wie hier geschrieben steht, einfach zurückkehren und in seinem Land wohnen kann, noch vor dem Tod des Hohepriesters. Vielleicht sagt ein Mensch: „Ich habe hier schon fünf Jahre gelebt, lasst mich hier vorzeitig auf Bewährung raus, gegen Geld.“ Nein, so darf man es auch nicht machen.

Поэтому нельзя взять выкуп с человека, который убил по неосторожности, чтобы он мог, как здесь написано, просто вернуться и жить в своей стране ещё до смерти первосвященника. Может быть, человек скажет: «Я уже здесь пять лет пожил, дайте мне выйти отсюда условно-досрочно, за деньги». Нет, так тоже нельзя делать.

C’est pourquoi on ne peut pas prendre de rançon de l’homme qui a tué par imprudence, pour qu’il puisse, comme il est écrit ici, simplement retourner et vivre dans son pays encore avant la mort du grand prêtre. Peut-être l’homme dira-t-il : « J’ai déjà vécu ici cinq ans, laissez-moi sortir d’ici en libération conditionnelle anticipée, contre de l’argent ». Non, cela non plus, on ne peut pas le faire.

וְלֹא־תַחֲנִיפוּ אֶת־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם בָּהּ כִּי הַדָּם הוּא יַחֲנִיף אֶת־הָאָרֶץ וְלָאָרֶץ לֹא־יְכֻפַּר לַדָּם אֲשֶׁר שֻׁפַּךְ־בָּהּ כִּי־אִם בְּדַם שֹׁפְכוֹ׃

welo-tachanífu et-ha’árez aschér attém ba ki haddám hu jachaníf et-ha’árez wela’árez lo-jechuppár laddám aschér schuppach-bá ki-ím bedám schofechó

вело-тахани́фу эт-ѓаа́рец аше́р атэ́м ба ки ѓада́м ѓу яхани́ф эт-ѓаа́рец велаа́рец ло-ехупа́р лада́м аше́р шупах-ба́ ки-и́м беда́м шофехо́

velo-ta’hanífou et-ha’árets achér attém ba ki haddám hou ya’haníf et-ha’árets vela’árets lo-yekhouppár laddám achér chouppakh-bá ki-ím bedám chofekhó

33. Und bedeckt das Land, in dem ihr lebt, nicht mit Schande, denn Blut wird das Land entweihen (wird die Erde unrein machen), und man kann das Blut, das auf die Erde vergossen wurde, nicht sühnen außer durch das Blut dessen, der es vergossen hat.

33. И не покрывайте позором страну, в которой вы живёте, потому что кровь осквернит страну (сделает землю нечистой), и невозможно искупить кровь, пролитую на землю, кроме как кровью пролившего её.

33. Et ne couvrez pas de honte le pays dans lequel vous vivez, car le sang souillera le pays (rendra la terre impure), et il est impossible d’expier le sang versé sur la terre, sinon par le sang de celui qui l’a versé.

Nicht jeder Mord ist mit Blutvergießen verbunden: Man kann einen Menschen natürlich so töten, dass kein Blut vergossen wird. Aber jeder Mord gilt als Blutvergießen. Und jeder Mord entweiht das Land, als ob Blut darauf vergossen worden wäre. Wer behebt die Entweihung? Die Leviten, die Kohanim, die Hohepriester. Sie sind verantwortlich für die Behebung, für die Entfernung der Unreinheit. Aber man kann die Unreinheit nicht mit Geld loskaufen. Und die Gerechtigkeit in der Gesellschaft gebietet, dass der Mörder bestraft wird, und wenn er ein vorsätzlicher Mörder ist, dann bestraft durch das Vergießen seines Blutes.

Не всякое убийство связанно с кровопролитием: можно, конечно, убить человека так, что кровь не прольётся. Но всякое убийство считается кровопролитием. И всякое убийство оскверняет землю, как будто на неё пролилась кровь.Кто исправляет осквернение? Левиты, коѓены, первосвященники. Они ответственны за исправление, за удаление нечистоты. Но нельзя выкупить нечистоту деньгами. И справедливость в обществе повелевает, чтобы убийца был наказан, и если он намеренный убийца, то наказан пролитием его крови.

Tout meurtre n’est pas lié à une effusion de sang : on peut, bien sûr, tuer un homme de telle sorte que le sang ne soit pas versé. Mais tout meurtre est considéré comme une effusion de sang. Et tout meurtre souille la terre, comme si du sang s’était répandu sur elle. Qui répare la souillure ? Les lévites, les kohanim, les grands prêtres. Ils sont responsables de la réparation, de l’élimination de l’impureté. Mais on ne peut pas racheter l’impureté avec de l’argent. Et la justice dans la société ordonne que le meurtrier soit puni, et s’il est un meurtrier intentionnel, qu’il soit puni par l’effusion de son sang.

Und zum Abschluss des Kapitels zieht die Tora Bilanz.

И, заканчивая главу, Тора подводит итог.

Et, en terminant le chapitre, la Torah fait le bilan.

וְלֹא תְטַמֵּא אֶת־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַתֶּם יֹשְׁבִים בָּהּ אֲשֶׁר אֲנִי שֹׁכֵן בְּתוֹכָהּ כִּי אֲנִי יְהוָה שֹׁכֵן בְּתוֹךְ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

weló tetammé et-ha’árez aschér attém joschewím ba aschér aní schochén betochá ki aní adonáj schochén betóch bené jisraél

вело́ тетамэ́ эт-ѓаа́рец аше́р атэ́м ёшеви́м ба аше́р ани́ шохэ́н бетоха́ ки ани́ адона́й шохэ́н бето́х бенэ́ йисраэ́ль

veló tetammé et-ha’árets achér attém yochevím ba achér aní chokhén betokhá ki aní adonáy chokhén betókh bené yisraél

34. Entweiht das Land nicht, in dem ihr lebt, denn Ich wohne darin, denn Ich, der HERR, wohne inmitten der Söhne Israels.“

34. Не оскверняйте страны, в которой вы живёте,потому что Я живу в ней, потому что Я, Господь, живу среди сыновей Израиля».

34. Ne souillez pas le pays dans lequel vous vivez, car J’habite en lui, car Moi, le SEIGNEUR, J’habite au milieu des fils d’Israël ».

Lasst uns noch einmal den Abschnitt aus dem Buch Wajikra (16,16) lesen: „Und (der Hohepriester) wird das Heiligtum entsühnen von der Unreinheit der Söhne Israels und von ihren Übertretungen in all ihren Sünden; dasselbe soll er auch am Zelt der Begegnung tun, das sich bei ihnen inmitten ihrer Unreinheit befindet.“ Inmitten der Unreinheit gibt es Inseln: das Zelt der Begegnung und die Städte der Leviten. Und zur Sühne verschwindet der Mensch gleichsam vom Angesicht der Erde und siedelt (bis zum Tod des Hohepriesters) in eine Zufluchtsstadt über. Und nach dem Tod des Hohepriesters, der für Israel einsteht, wenn ein Mensch durch einen anderen ersetzt wird, kann man die Zufluchtsstadt verlassen und in die Freiheit gehen. Es gibt viele Midraschim, viele Überlieferungen, die damit verbunden sind. Zum Beispiel wird erzählt, dass die Mutter (oder die Frau) des Hohepriesters die Bewohner der Zufluchtsstädte verpflegte, damit die Leute nicht um den Tod des Hohepriesters beteten. Ein Mensch sitzt in der Stadt und denkt: „Solange jener nicht stirbt, komme ich nicht frei“, und beginnt, Gott bewahre, dafür zu beten, dass der Hohepriester stirbt. Es gab also die Sorge darum, dass die Leute nicht ein solches Gebet beteten.

Давайте снова прочитаем отрывок из книги Ваикра (16:16): «И искупит (первосвященник) Святилище от нечистоты сынов Израиля и от преступлений их во всех грехах их; то же должен он совершить и над Шатром откровения, находящимся у них среди нечистоты их». Среди нечистоты есть островки: Шатёр откровения и города левитов. И для искупления человек как бы исчезает с лица земли и переселяется (до смерти первосвященника) в город-убежище. А после смерти первосвященника, предстоящего за Израиль, когда один человек заменяется другим, из города-убежища можно выйти на свободу. Есть много мидрашей, много преданий, связанных с этим. Например, рассказывается о том, что мать (или жена) первосвященника кормила живущих в городах-убежищах для того, чтобы люди не молились о смерти первосвященника. Человек сидит в городе и думает: «Пока тот не умрёт, я не выйду на свободу», и начинает, упаси Бог, молиться о том, чтобы первосвященник умер. Была, таким образом, забота о том, чтобы люди не молились подобной молитвой.

Relisons un passage du livre de Vayikra (16,16) : « Et (le grand prêtre) expiera le Sanctuaire de l’impureté des fils d’Israël et de leurs transgressions dans tous leurs péchés ; la même chose, il doit l’accomplir aussi sur la Tente d’assignation, qui se trouve chez eux au milieu de leur impureté ». Au milieu de l’impureté, il y a des îlots : la Tente d’assignation et les villes des lévites. Et pour l’expiation, l’homme disparaît comme de la face de la terre et s’installe (jusqu’à la mort du grand prêtre) dans la ville de refuge. Et après la mort du grand prêtre, qui intercède pour Israël, quand un homme est remplacé par un autre, on peut sortir de la ville de refuge en liberté. Il y a beaucoup de midrachim, beaucoup de traditions liées à cela. Par exemple, on raconte que la mère (ou l’épouse) du grand prêtre nourrissait ceux qui vivaient dans les villes de refuge, pour que les gens ne prient pas pour la mort du grand prêtre. L’homme est assis dans la ville et pense : « Tant que celui-là ne meurt pas, je ne sortirai pas en liberté », et il commence, Dieu nous en garde, à prier pour que le grand prêtre meure. Il y avait ainsi un souci que les gens ne prient pas d’une telle prière.

Eine solche ungewöhnliche Fürsorge erweist der Höchste dem Menschen, der unabsichtlich getötet hat. Er siedelt ihn auf Sein Gebiet um, siedelt ihn in die levitischen Städte um, zu Sich nach Hause, in Seine Botschaft auf der Erde, denn der Höchste ist der Erbteil der Leviten. Der Höchste kümmert sich um den Menschen, der ohne offensichtliche Schuld zum Verbrecher geworden ist, der ein schweres Verbrechen begangen hat und der damit vielleicht noch lange wird leben müssen.

Вот такое необычное попечение Всевышний проявляет о человеке, ненамеренно убившем. Он переселяет его на Свою территорию, переселяет его в левитские города, к Себе домой, в Своё посольство на земле, ведь Всевышний – надел левитов. Всевышний проявляет заботу о человеке, который оказался преступником без явной вины, который совершил тяжёлое преступление и которому, возможно, с этим ещё долго придётся жить.

Voilà quelle sollicitude inhabituelle le Très-Haut manifeste envers l’homme qui a tué sans le vouloir. Il le transfère sur Son territoire, le transfère dans les villes lévitiques, chez Lui, à la maison, dans Son ambassade sur la terre, car le Très-Haut est la part d’héritage des lévites. Le Très-Haut prend soin de l’homme qui s’est retrouvé criminel sans faute manifeste, qui a commis un crime grave et qui, peut-être, devra encore longtemps vivre avec cela.

Wie man das Erbe bewahrt (36,1–13)

Как сохранить наследие (36:1-13)

Comment préserver l’héritage (36,1–13)

Mit Gottes Hilfe werden wir Kapitel 36 lesen, mit dem auch das ganze Buch Bemidbar endet.

С Божьей помощью мы будем читать 36 главу, которой и заканчивается вся книга Бемидбар.

Avec l’aide de Dieu, nous allons lire le chapitre 36, par lequel se termine tout le livre de Bémidbar.

וַיִּקְרְבוּ רָאשֵׁי הָאָבוֹת לְמִשְׁפַּחַת בְּנֵי־גִלְעָד בֶּן־מָכִיר בֶּן־מְנַשֶּׁה מִמִּשְׁפְּחֹת בְּנֵי יוֹסֵף וַיְדַבְּרוּ לִפְנֵי מֹשֶׁה וְלִפְנֵי הַנְּשִׂאִים רָאשֵׁי אָבוֹת לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל׃

wajikrewú rasché ha’awót lemischpáchat bene-gil’ád ben-machír ben-menasché mimmischpechót bené josséf wajdabberú lifné mosché welifné hannessiím rasché awót liwné jisraél

вайикреву́ раше́ ѓааво́т лемишпа́хат бене-гилъа́д бен-махи́р бен-менаше́ мимишпехо́т бенэ́ ёсэ́ф вайдаберу́ лифнэ́ моше́ велифнэ́ ѓанесии́м раше́ аво́т ливнэ́ йисраэ́ль

vayikrevoú raché ha’avót lemichpá’hat bene-gil’ád ben-makhír ben-menaché mimmichpe’hót bené yosséf vaydabberoú lifné moché velifné hannessi’ím raché avót livné yisraél

1. Und es traten herzu die Obersten der Stämme (die Häupter der Geschlechter) nach Familien von den Söhnen Gil’ads ben Machir, ben Menasche, aus der Familie der Söhne Josefs, und sie redeten vor Mosche und vor den Obersten der Stämme (den Häuptern der Geschlechter) der Söhne Israels.

1. И приблизились начальники колен (главы родов) по семьям из сыновей Гилъада бен Махира, бен Менаше, из семьи сыновей Йосефа, и говорили они перед Моше и перед начальниками колен (главами родов) сынов Израиля.

1. Et s’approchèrent les chefs des tribus (les têtes des clans) selon les familles, des fils de Guil’ad ben Makhir, ben Ménaché, de la famille des fils de Yossef, et ils parlèrent devant Moché et devant les chefs des tribus (les têtes des clans) des fils d’Israël.

Hier gibt es ein interessantes Detail, solche kleinen Details gehen in der Übersetzung wegen der Besonderheiten der Sprache verloren. Am Anfang des Verses steht geschrieben rasché haawót (die Obersten der Geschlechter), und dieses ha vor dem Wort awot ist der bestimmte Artikel, das heißt, es ist irgendein bestimmtes Geschlecht, das sich nach dem Plan der Tora hervorhebt und Sorge für sich selbst trägt, was nicht schlecht ist. Sie aber sprechen, reden mit den rasché awót, hier gibt es keinen bestimmten Artikel, das sind einfach die Väter der Geschlechter Israels. Es geht also sowohl um die Bedürfnisse eines konkreten Geschlechts, die Aufgaben eines konkreten Geschlechts, als auch um die Aufgaben ganz Israels.

Здесь есть интересная деталь, такие маленькие детали пропадают в переводе из-за особенностей языка. Вначале стиха написано раше́ ѓааво́т (начальники родов), и вот это ѓа перед словом авот – это определённый артикль, то есть это какой-то определённый род, который по замыслу Торы выделяет себя и проявляет заботу о себе, что неплохо. А говорят, разговаривают они с раше́ аво́т, здесь определённого артикля нет, это просто отцы родов Израиля. То есть речь идёт и о нуждах конкретного рода, задачах конкретного рода и о задачах всего Израиля.

Il y a ici un détail intéressant, de tels petits détails se perdent dans la traduction à cause des particularités de la langue. Au début du verset, il est écrit raché haavót (les chefs des clans), et ce ha devant le mot avot – c’est l’article défini, c’est-à-dire qu’il s’agit d’un certain clan déterminé, qui, selon le dessein de la Torah, se distingue et prend soin de lui-même, ce qui n’est pas mal. Et ils parlent, ils s’entretiennent avec les raché avót, ici il n’y a pas d’article défini, ce sont simplement les pères des clans d’Israël. C’est-à-dire qu’il est question à la fois des besoins d’un clan concret, des tâches d’un clan concret, et des tâches de tout Israël.

וַיֹּאמְרוּ אֶת־אֲדֹנִי צִוָּה יְהוָה לָתֵת אֶת־הָאָרֶץ בְּנַחֲלָה בְּגוֹרָל לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וַאדֹנִי צֻוָּה בַיהוָה לָתֵת אֶת־נַחֲלַת צְלָפְחָד אָחִינוּ לִבְנֹתָיו׃

wajomerú et-adoní ziwwá adonáj latét et-ha’árez benachalá begorál liwné jisraél wadoní zuwwá wadonáj latét et-nachalát zelofchád achínu liwnotáw

ваёмеру́ эт-адони́ цива́ адона́й латэ́т эт-ѓаа́рец бенахала́ бегора́ль ливнэ́ йисраэ́ль вадони́ цува́ вадона́й латэ́т эт-нахала́т целофха́д ахи́ну ливнота́в

vayomeroú et-adoní tsivvá adonáy latét et-ha’árets bena’halá begorál livné yisraél vadoní tsouvvá vadonáy latét et-na’halát tselof’hád a’hínou livnotáv

2. Und sie sagten: „Unserem Herrn (das heißt Mosche) hat der HERR geboten, dieses Land als Erbe durch das Los den Söhnen Israels zu geben, und unserem Herrn wurde vom HERRN geboten, das Erbe Zelofchads seinen Töchtern zu geben.

2. И сказали: «Господину нашему (то есть Моше) заповедал Господь дать эту страну в наследие по жребию сынам Израиля, и нашему господину Господом было заповедано отдать наследие Цлофхада его дочерям.

2. Et ils dirent : « À notre seigneur (c’est-à-dire Moché) le SEIGNEUR a ordonné de donner ce pays en héritage par le sort aux fils d’Israël, et à notre seigneur il a été ordonné par le SEIGNEUR de donner l’héritage de Tsélof’had à ses filles.

Diese Geschichte haben wir in Kapitel 27 unseres Buches gelesen, als die Frage entschieden wurde, wer den Erbteil erbt, wenn es keine Söhne, keine Brüder oder Schwiegersöhne gibt. Damals wurde entschieden, dass, wenn es keine Erben gibt, die Tochter (oder die Töchter) das Land des Geschlechts erbt. Und jetzt sind die Söhne Gil’ads, die Nachkommen Josefs, mit einer Frage zu Mosche gekommen. Was kann jetzt, in diesem Zusammenhang, geschehen, was fürchten sie?

Эту историю мы читали в 27 главе нашей книги, когда решался вопрос о том, кто унаследует надел, если нет сыновей, нет братьев или зятьёв. Тогда было решено, что если нет наследников, то родовую землю унаследует дочь (или дочери). И вот теперь сыновья Гилъада, потомки Йосефа, пришли с вопросом к Моше. Что теперь, в связи с этим, может случится, чего они боятся?

Cette histoire, nous l’avons lue au chapitre 27 de notre livre, quand se décidait la question de savoir qui hériterait de la part d’héritage s’il n’y a pas de fils, pas de frères ou de gendres. Alors il fut décidé que, s’il n’y a pas d’héritiers, c’est la fille (ou les filles) qui héritera de la terre du clan. Et voici que maintenant les fils de Guil’ad, descendants de Yossef, sont venus vers Moché avec une question. Que peut-il maintenant arriver, en lien avec cela, de quoi ont-ils peur ?

וְהָיוּ לְאֶחָד מִבְּנֵי שִׁבְטֵי בְנֵי־יִשְׂרָאֵל לְנָשִׁים וְנִגְרְעָה נַחֲלָתָן מִנַּחֲלַת אֲבֹתֵינוּ וְנוֹסַף עַל נַחֲלַת הַמַּטֶּה אֲשֶׁר תִּהְיֶינָה לָהֶם וּמִגֹּרַל נַחֲלָתֵנוּ יִגָּרֵעַ׃

wehajú le’echád mibbené schiwté wene-jisraél lenaschím wenigre’á nachalatán minnachalát awoténu wenossáf al nachalát hammatté aschér tihjéna lahém umiggorál nachalaténu jiggaréja

веѓаю́ леэха́д мибенэ́ шивтэ́ вене-йисраэ́ль ленаши́м венигреа́ нахалата́н минахала́т авотэ́ну веноса́ф аль нахала́т ѓаматэ́ аше́р тиѓйе́на лаѓе́м умигора́ль нахалатэ́ну йигарэ́я

vehayoú le’e’hád mibbené chivté vene-yisraél lenachím venigre’á na’halatán minna’halát avoténou venossáf al na’halát hammatté achér tihyéna lahém oumiggorál na’halaténou yiggaréya

3. Wenn sie Frauen von einem aus den Söhnen Israels aus anderen Stämmen werden, dann wird es so sein, dass ihr Erbteil (genau der Erbteil, den sie geerbt haben) von unserem Erbe weggenommen wird und zum Erbteil des Stammes ihrer Männer hinzukommt, von unserem Anteil durch das Los aber wird er abgetrennt werden.

3. Если они станут жёнами одного из сынов Израиля из других колен, тогда получится, что их надел (тот самый надел, который они унаследовали) будет забран от нашего наследия и прибавится к наделу колена их мужей, а от удела нашего по жребию отторгнут будет.

3. Si elles deviennent les femmes de l’un des fils d’Israël d’autres tribus, alors il se trouvera que leur part d’héritage (cette même part d’héritage dont elles ont hérité) sera retirée de notre héritage et s’ajoutera à la part d’héritage de la tribu de leurs maris, et de notre part par le sort elle sera retranchée.

Es ergibt sich also, dass, wenn ein Mann, sagen wir, aus dem Stamm Dan oder aus dem Stamm Re’uwen eines von diesen unseren Mädchen heiratet, dann unser Land an seinen Stamm übergeht. Er behält seinen Erbteil, bekommt noch dazu unseren Erbteil, und wir bleiben hier ohne Erbteil.

То есть получается, что если человек, скажем, из колена Дана или из колена Реувена женится на ком-то из этих наших девочек, то к его колену отойдёт наша земля. Он сохранит свой надел, получит ещё и наш надел, а мы останемся тут без надела.

C’est-à-dire qu’il se trouve que si un homme, disons, de la tribu de Dan ou de la tribu de Réouven épouse l’une de ces filles à nous, alors notre terre passera à sa tribu. Il gardera sa part d’héritage, recevra en plus notre part d’héritage, et nous, nous resterons là sans part d’héritage.

וְאִם־יִהְיֶה הַיֹּבֵל לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וְנוֹסְפָה נַחֲלָתָן עַל נַחֲלַת הַמַּטֶּה אֲשֶׁר תִּהְיֶינָה לָהֶם וּמִנַּחֲלַת מַטֵּה אֲבֹתֵינוּ יִגָּרַע נַחֲלָתָן׃

we’im-jihjé hajowél liwné jisraél wenossefá nachalatán al nachalát hammatté aschér tihjéna lahém uminnachalát matté awoténu jiggará nachalatán

веим-йиѓйе́ ѓаёве́ль ливнэ́ йисраэ́ль веносефа́ нахалата́н аль нахала́т ѓаматэ́ аше́р тиѓйе́на лаѓе́м уминахала́т матэ́ авотэ́ну йигара́ нахалата́н

ve’im-yihyé hayovél livné yisraél venossefá na’halatán al na’halát hammatté achér tihyéna lahém ouminna’halát matté avoténou yiggará na’halatán

4. Und es wird sein, wenn das Jobeljahr kommt, dann wird ihr Erbteil endgültig an den Stamm übergehen, zu dem sie übergegangen sind, und wir werden das Gebiet unserer Väter verlieren.“

4. И будет, когда наступит юбилейный год, тогда окончательным образом их надел отойдёт к тому колену, в которое они перешли, а мы потеряем территорию отцов наших».

4. Et il arrivera, quand viendra l’année du jubilé, qu’alors, de manière définitive, leur part d’héritage passera à la tribu dans laquelle elles sont passées, et nous perdrons le territoire de nos pères ».

Das heißt: Hier haben wir fünf Mädchen. Was wird sein, wenn sie alle Jungen aus anderen Stämmen heiraten? Wir werden den Besitz unseres Stammes verlieren, unsere Gebiete, weil sie an andere übergehen, eure Jungen werden auf diese Weise ihre Gebiete erweitern. Und wenn eure Jungen Mädchen aus anderen Stämmen heiraten, dann werden sie ebenso erwerben, das Gebiet erweitern. Wie sollen wir denn unser Erbe bewahren, das wir bekommen haben? Wie verlieren wir das Land nicht dadurch, dass die Frauen heiraten und den Erbteil mitnehmen? Der Stamm wird verarmen, denn das Land ist der Hauptbesitz. Lasst uns dafür sorgen, die Bewahrung des Erbes zu sichern, irgendwie die Sicherheit der Stämme zu gewährleisten.

То есть: вот у нас есть пять девочек. Что будет, если они все выйдут замуж за мальчиков из других колен? Мы потеряем имущество нашего колена, наши территории, потому что они отойдут к другим, ваши мальчики свои территории таким образом расширят. И когда ваши мальчики будут жениться на девочках из других колен, то они так же будут приобретать, расширять территорию. Как же мы будем сохранять наше наследие, которое мы получили? Как не потерять землю из-за того, что женщины будут выходить замуж и забирать надел с собой? Колено будет нищать, ведь земля – это основное имущество. Давайте позаботимся о том, чтобы обеспечить сохранность наследия, обеспечить как-то безопасность колен.

C’est-à-dire : voilà, nous avons cinq filles. Qu’arrivera-t-il si elles se marient toutes avec des garçons d’autres tribus ? Nous perdrons les biens de notre tribu, nos territoires, parce qu’ils passeront à d’autres, vos garçons élargiront ainsi leurs territoires. Et quand vos garçons épouseront des filles d’autres tribus, eux aussi, de la même manière, acquerront, élargiront le territoire. Comment donc allons-nous préserver notre héritage, celui que nous avons reçu ? Comment ne pas perdre la terre du fait que les femmes se marieront et emporteront la part d’héritage avec elles ? La tribu s’appauvrira, car la terre, c’est le bien principal. Prenons soin d’assurer la préservation de l’héritage, d’assurer d’une manière ou d’une autre la sécurité des tribus.

וַיְצַו מֹשֶׁה אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל עַל־פִּי יְהוָה לֵאמֹר כֵּן מַטֵּה בְנֵי־יוֹסֵף דֹּבְרִים׃

wajzáw mosché et-bené jisraél al-pí adonáj lemór ken matté wene-josséf dowerím

вайца́в моше́ эт-бенэ́ йисраэ́ль аль-пи́ адона́й лемо́р кэн матэ́ вене-ёсэ́ф довери́м

vaytsáv moché et-bené yisraél al-pí adonáy lemór ken matté vene-yosséf doverím

5. Und Mosche gebot den Söhnen Israels nach dem Wort des HERRN (oder das Wort des HERRN auslegend): „Richtig reden die Leute des Stammes Josef.“

5. И заповедовал Моше сынам Израиля по слову Господа (или толкуя слово Господа): «Правильно говорят люди колена Йосефа».

5. Et Moché ordonna aux fils d’Israël selon la parole du SEIGNEUR (ou en interprétant la parole du SEIGNEUR) : « Les gens de la tribu de Yossef disent juste ».

זֶה הַדָּבָר אֲשֶׁר־צִוָּה יְהוָה לִבְנוֹת צְלָפְחָד לֵאמֹר לַטּוֹב בְּעֵינֵיהֶם תִּהְיֶינָה לְנָשִׁים אַךְ לְמִשְׁפַּחַת מַטֵּה אֲבִיהֶם תִּהְיֶינָה לְנָשִׁים׃

se haddawár ascher-ziwwá adonáj liwnót zelofchád lemór lattów be’enehém tihjéna lenaschím ach lemischpáchat matté awihém tihjéna lenaschím

зэ ѓадава́р ашер-цива́ адона́й ливно́т целофха́д лемо́р лато́в беэнеѓе́м тиѓйе́на ленаши́м ах лемишпа́хат матэ́ авиѓе́м тиѓйе́на ленаши́м

ze haddavár acher-tsivvá adonáy livnót tselof’hád lemór lattóv be’enehém tihyéna lenachím akh lemichpá’hat matté avihém tihyéna lenachím

6. Dies ist das Wort, das der HERR den Töchtern Zelofchads gebietet, mit den Worten: „Dem, der gut ist in ihren Augen, sollen sie Frauen werden, aber sie dürfen nur aus dem Stamm ihrer Väter wählen.

6. Вот слово, которое заповедует Господь дочерям Цлофхада, говоря: «Пусть тому, кто хорош в их глазах, они станут жёнами, но они могут выбирать только из колена отцов их.

6. Voici la parole que le SEIGNEUR ordonne aux filles de Tsélof’had, en disant : « Qu’elles deviennent les femmes de celui qui est bon à leurs yeux, mais elles ne peuvent choisir que dans la tribu de leurs pères.

Das heißt, wählt irgendeinen Jungen, welchen ihr wollt, aber nur in eurem Stamm. Welche Prinzipien der Wahl eines Bräutigams gibt es überhaupt? In der materiellen Welt gibt es den Begriff Schönheit (einen Schönen wählen), es gibt den Begriff Geld (einen Reichen wählen), es gibt den Begriff vornehme Herkunft (einen mit Beziehungen wählen). Man kann also einen Schönling heiraten, man kann einen Millionär heiraten, man kann den Sohn eines Staatsanwalts heiraten. Das sind Prinzipien der Wahl, sozusagen weltliche, körperliche. In der geistlichen Welt kann man nur einen Würdigen wählen, das heißt einen solchen, mit dem es für dich gemeinsam richtiger sein wird, treuer sein wird, dem Höchsten zu dienen, weil ihr nicht nur aufeinander schauen werdet, aufeinander – das natürlich schon. Aber man muss einen solchen Menschen wählen, mit dem es gut ist, sich an der Hand zu halten und gemeinsam auf den Höchsten zu schauen. Welche diese tow be’enehém (gut in ihren Augen) sind – das wählt jeder selbst nach einem beliebigen der aufgezählten Kriterien, aber nur aus dem eigenen Stamm, damit das Land nicht weggeht.

То есть выбирайте какого угодно мальчика, но только в своём колене. Какие вообще есть принципы выбора жениха? В мире материальном есть понятие красота (выбирать красивого), есть понятие деньги (выбирать богатого), есть понятие родовитость (выбирать со связями). То есть можно выйти за красавчика, можно выйти за миллионера, можно выйти за сына прокурора. Это принципы выбора, так сказать, светского, телесного. В мире духовном можно выбрать только достойного, то есть такого, с которым тебе вместе будет правильнее, будет вернее служить Всевышнему, потому что смотреть вы будете не только друг на друга, друг на друга – это, конечно, да. Но надо выбирать такого человека, с которым хорошо держаться за руку и вместе смотреть на Всевышнего. Какие это тов беэнеѓе́м (хорошие в глазах их) – это каждый выбирает сам по любому из перечисленных критериев, но только из своего колена, чтобы земля не ушла.

C’est-à-dire : choisissez n’importe quel garçon, mais seulement dans votre tribu. Quels sont, en général, les principes du choix d’un fiancé ? Dans le monde matériel, il y a la notion de beauté (choisir quelqu’un de beau), il y a la notion d‘argent (choisir quelqu’un de riche), il y a la notion de noblesse de naissance (choisir quelqu’un qui a des relations). C’est-à-dire qu’on peut épouser un beau gosse, on peut épouser un millionnaire, on peut épouser le fils d’un procureur. Ce sont des principes de choix, pour ainsi dire, séculiers, corporels. Dans le monde spirituel, on ne peut choisir que quelqu’un de digne, c’est-à-dire quelqu’un avec qui il sera plus juste pour toi, il sera plus sûr de servir ensemble le Très-Haut, parce que vous ne regarderez pas seulement l’un vers l’autre ; l’un vers l’autre, cela, bien sûr, oui. Mais il faut choisir un homme avec qui il est bon de se tenir par la main et de regarder ensemble vers le Très-Haut. Quels sont ces tov be’enehém (bons à leurs yeux) – chacun le choisit lui-même selon n’importe lequel des critères énumérés, mais seulement dans sa propre tribu, pour que la terre ne s’en aille pas.

וְלֹא־תִסֹּב נַחֲלָה לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל מִמַּטֶּה אֶל־מַטֶּה כִּי אִישׁ בְּנַחֲלַת מַטֵּה אֲבֹתָיו יִדְבְּקוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

welo-tissów nachalá liwné jisraél mimmatté el-matté ki isch benachalát matté awotáw jidbekú bené jisraél

вело-тисо́в нахала́ ливнэ́ йисраэ́ль миматэ́ эль-матэ́ ки иш бенахала́т матэ́ авота́в йидбеку́ бенэ́ йисраэ́ль

velo-tissóv na’halá livné yisraél mimmatté el-matté ki ich bena’halát matté avotáv yidbekoú bené yisraél

7. Und dann werden die Ländereien, das Erbe der Söhne Israels, nicht von Stamm zu Stamm übergehen, denn jeder von den Söhnen Israels wird an den Anteil des Stammes seiner Väter geheftet sein.

7. И тогда земли, наследие сынов Израиля, не будут переходить от колена к колену, потому что каждый из сынов Израиля будет прилеплен к уделу колена отцов своих.

7. Et alors les terres, l’héritage des fils d’Israël, ne passeront pas de tribu en tribu, car chacun des fils d’Israël sera attaché à la part de la tribu de ses pères.

Und diese Regel gilt nicht nur für die Mädchen Zelofchads, sondern auch für die Mädchen aller Stämme Israels.

И это правило не только для девочек Цлофхада, но и для девочек всех колен Израиля.

Et cette règle n’est pas seulement pour les filles de Tsélof’had, mais aussi pour les filles de toutes les tribus d’Israël.

וְכָל־בַּת יֹרֶשֶׁת נַחֲלָה מִמַּטּוֹת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לְאֶחָד מִמִּשְׁפַּחַת מַטֵּה אָבִיהָ תִּהְיֶה לְאִשָּׁה לְמַעַן יִירְשׁוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אִישׁ נַחֲלַת אֲבֹתָיו׃

wechol-bát joréschet nachalá mimmattót bené jisraél le’echád mimmischpáchat matté awíha tihjé le’ischá lemá’an jireschú bené jisraél isch nachalát awotáw

вехоль-ба́т ёрэ́шет нахала́ мимато́т бенэ́ йисраэ́ль леэха́д мимишпа́хат матэ́ ави́ѓа тиѓйе́ леиша́ лема́ан йирешу́ бенэ́ йисраэ́ль иш нахала́т авота́в

vekhol-bát yoréchet na’halá mimmattót bené yisraél le’e’hád mimmichpá’hat matté avíha tihyé le’ichá lemá’an yirechoú bené yisraél ich na’halát avotáv

8. Und jede Tochter, die von den Söhnen Israels Land als Erbe erhält, kann einem aus dem Geschlecht ihres Vaters Frau werden, damit die Söhne Israels jeder das Land seiner Väter erben.

8. И всякая дочь, которая получит в наследие землю от сынов Израиля, может стать женой одному из рода своего отца, чтобы сыновья Израиля наследовали каждый землю отцов своих.

8. Et toute fille qui recevra en héritage une terre de la part des fils d’Israël peut devenir la femme de l’un du clan de son père, afin que les fils d’Israël héritent chacun de la terre de ses pères.

וְלֹא־תִסֹּב נַחֲלָה מִמַּטֶּה לְמַטֶּה אַחֵר כִּי־אִישׁ בְּנַחֲלָתוֹ יִדְבְּקוּ מַטּוֹת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

welo-tissów nachalá mimmatté lematté achér ki-ísch benachalató jidbekú mattót bené jisraél

вело-тисо́в нахала́ миматэ́ лематэ́ ахэ́р ки-и́ш бенахалато́ йидбеку́ мато́т бенэ́ йисраэ́ль

velo-tissóv na’halá mimmatté lematté a’hér ki-ích bena’halató yidbekoú mattót bené yisraél

9. Und damit das Land nicht von Lager zu Lager (von Stamm zu Stamm) durch das Erbe des Mannes übergeht, denn jeder wird sich an sein Lager unter den Söhnen Israels heften.“

9. И чтобы не переходила земля из лагеря в лагерь (из колена в колено) по наследию мужа, потому что каждый прилепится к своему лагерю среди сынов Израиля».

9. Et afin que la terre ne passe pas de camp en camp (de tribu en tribu) par l’héritage du mari, car chacun s’attachera à son camp parmi les fils d’Israël ».

Das heißt, hier spricht Mosche die richtige Entscheidung aus: Man muss die Unversehrtheit des Gebiets des eigenen Geschlechts bewahren.

То есть здесь Моше говорит правильное решение: нужно охранять целостность территории своего рода.

C’est-à-dire qu’ici Moché dit la juste décision : il faut garder l’intégrité du territoire de son clan.

כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה כֵּן עָשׂוּ בְּנוֹת צְלָפְחָד׃

ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché ken asú benót zelofchád

кааше́р цива́ адона́й эт-моше́ кэн асу́ бено́т целофха́д

ka’achér tsivvá adonáy et-moché ken asoú benót tselof’hád

10. Und wie der HERR Mosche geboten hatte, so taten die Töchter Zelofchads.

10. И как заповедовал Господь Моше, так поступили дочери Цлофхада.

10. Et comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché, ainsi firent les filles de Tsélof’had.

וַתִּהְיֶינָה מַחְלָה תִרְצָה וְחָגְלָה וּמִלְכָּה וְנֹעָה בְּנוֹת צְלָפְחָד לִבְנֵי דֹדֵיהֶן לְנָשִׁים׃

wattihjéna machlá tirzá wechoglá umilká weno’á benót zelofchád liwné dodehén lenaschím

ватиѓйе́на махла́ тирца́ вехогла́ умилька́ веноа́ бено́т целофха́д ливнэ́ додеѓе́н ленаши́м

vattihyéna ma’hlá tirtsá ve’hoglá oumilká veno’á benót tselof’hád livné dodehén lenachím

11. Und Machla, Tirza, und Chogla, und Milka, und Noa, die fünf Töchter Zelofchads, wurden Frauen der Söhne ihrer Onkel.

11. И стали Махла, Тирца, и Хогла, и Милька, и Ноа, пять дочерей Цлофхада, жёнами сынов дядей своих.

11. Et Ma’hla, Tirtsa, et ‚Hogla, et Milka, et Noa, les cinq filles de Tsélof’had, devinrent les femmes des fils de leurs oncles.

מִמִּשְׁפְּחֹת בְּנֵי־מְנַשֶּׁה בֶן־יוֹסֵף הָיוּ לְנָשִׁים וַתְּהִי נַחֲלָתָן עַל־מַטֵּה מִשְׁפַּחַת אֲבִיהֶן׃

mimmischpechót bene-menasché wen-josséf hajú lenaschím wattehí nachalatán al-matté mischpáchat awihén

мимишпехо́т бене-менаше́ вен-ёсэ́ф ѓаю́ ленаши́м ватеѓи́ нахалата́н аль-матэ́ мишпа́хат авиѓе́н

mimmichpe’hót bene-menaché ven-yosséf hayoú lenachím vattehí na’halatán al-matté michpá’hat avihén

12. Den Söhnen aus der Familie Menasches ben Josef wurden sie Frauen, und ihr Erbe (ihr Erbteil) blieb bei der Familie ihres Vaters.

12. Сыновьям из семьи Менаше бен Йосефа стали они жёнами, и осталось наследие (надел) их у семьи отца их.

12. Aux fils de la famille de Ménaché ben Yossef elles devinrent femmes, et leur héritage (leur part d’héritage) resta chez la famille de leur père.

אֵלֶּה הַמִּצְוֹת וְהַמִּשְׁפָּטִים אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה בְּיַד־מֹשֶׁה אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל בְּעַרְבֹת מוֹאָב עַל יַרְדֵּן יְרֵחוֹ׃

élle hammizwót wehammischpatím aschér ziwwá adonáj bejad-mosché el-bené jisraél be’arwót mo’áw al jardén jerechó

э́ле ѓамицво́т веѓамишпати́м аше́р цива́ адона́й беяд-моше́ эль-бенэ́ йисраэ́ль беарво́т моа́в аль ярдэ́н ерехо́

élle hammitsvót vehammichpatím achér tsivvá adonáy beyad-moché el-bené yisraél be’arvót mo’áv al yardén yere’hó

13. Das sind die Gebote und Gesetze, die der HERR durch die Hand Mosches den Söhnen Israels geboten hat in den Steppen Moaws, am Jordan, gegenüber Jericho.

13. Это заповеди и законы, которые заповедал Господь рукой Моше сыновьям Израиля в степях Моава, у Иордана, напротив Иерихона.

13. Ce sont là les commandements et les lois que le SEIGNEUR a ordonnés par la main de Moché aux fils d’Israël dans les steppes de Moav, près du Jourdain, en face de Jéricho.

Das ist der letzte Vers des letzten Kapitels des Buches Bemidbar. Und auf den ersten Blick ist völlig unverständlich, warum die Tora mit einer solchen, wie es scheint, na ja, nicht sehr wichtigen juristischen Kleinigkeit endet, die Mosche entscheidet. Warum endet ein ganzes Buch Bemidbar, voll von verschiedenen Ereignissen, sowohl gewaltigen als auch weniger gewaltigen, voll von verschiedenen Geschichten und Gesetzen, gerade so?

Это последний стих последней главы книги Бемидбар. И совершенно непонятно, на первый взгляд, почему Тора заканчивается такой, казалось бы, ну не очень важной юридической мелочью, которую решает Моше. Почему целая книга Бемидбар, полная разных событий, как грандиозных, так и менее грандиозных, полная разных историй и законов, заканчивается именно так?

C’est le dernier verset du dernier chapitre du livre de Bémidbar. Et il est tout à fait incompréhensible, à première vue, pourquoi la Torah se termine par un tel détail juridique, semble-t-il, eh bien, pas très important, que tranche Moché. Pourquoi tout un livre de Bémidbar, plein de différents événements, aussi bien grandioses que moins grandioses, plein de différentes histoires et lois, se termine-t-il précisément ainsi ?

All das, um uns zu zeigen, dass die Tora dem Menschen zum Hineinwachsen gegeben ist und auf die Bedürfnisse der Menschen eingeht. Es entsteht irgendeine Anfrage, es entsteht irgendein Bedürfnis: Eine neue Generation ist gekommen, oder irgendein einzelner Stamm, oder alle Leute, und haben irgendein Bedürfnis benannt. Und Mosche gibt die Antwort der Tora auf ihr Bedürfnis, er ignoriert es nicht, er sagt nicht: „Entschuldigt, ich kann euch in nichts helfen“, sondern er sucht beim Höchsten eine Möglichkeit, auf ihre Anfrage zu antworten. Dieser Epilog ist eine Weisung an alle Diener, an alle Menschen, an die man sich um Rat wendet. Und als Kraft des Gesetzes, als wahrer Ausdruck der Gerechtigkeit gilt, dass der Lehrer eine Antwort auf die Anfrage des Menschen sucht und versucht (wenn das möglich ist, wenn das gesetzlich ist), ihm das zu erlauben, worum er bittet, sein Problem nicht zu ignorieren, auf seinen Schmerz zu antworten, auf seine irgendwelchen Aufgaben und so weiter. Und ich denke, dass genau deshalb das Buch so endet.

Всё это для того, чтобы показать нам, что Тора дана человеку на вырост и реагирует на нужды людей. Возникает какой-то запрос, возникает какая-то нужда: пришло новое поколение, или одно какое-то колено, или все люди, и обозначили какую-то нужду. И Моше даёт ответ Торы на их нужду, не игнорирует её, не говорит: «Извините, ничем не могу вам помочь», а ищет у Всевышнего возможность ответить на их запрос. Этот эпилог – повеление ко всем служителям, ко всем людям, к которым обращаются за консультацией. И силой закона, истинным проявлением праведности считается то, что учитель ищет ответ на запрос человека, пытаясь (если это возможно, если это законно) разрешить ему то, что он просит, не проигнорировать его проблему, ответить на его боль, на его какие-то задачи, и так далее. И я думаю, что именно поэтому книга заканчивается так.

Tout cela pour nous montrer que la Torah est donnée à l’homme pour qu’il y grandisse et qu’elle répond aux besoins des gens. Une demande surgit, un besoin surgit : une nouvelle génération est venue, ou bien une certaine tribu, ou bien tout le monde, et ils ont exprimé un besoin. Et Moché donne la réponse de la Torah à leur besoin, il ne l’ignore pas, il ne dit pas : « Excusez-moi, je ne peux rien faire pour vous », mais il cherche auprès du Très-Haut la possibilité de répondre à leur demande. Cet épilogue est une injonction adressée à tous les serviteurs, à toutes les personnes auxquelles on s’adresse pour une consultation. Et ce qui est considéré comme la force de la loi, comme la véritable manifestation de la droiture, c’est que le maître cherche une réponse à la demande de l’homme, en essayant (si c’est possible, si c’est légal) de lui permettre ce qu’il demande, de ne pas ignorer son problème, de répondre à sa douleur, à ses tâches quelles qu’elles soient, et ainsi de suite. Et je pense que c’est précisément pour cela que le livre se termine ainsi.

Außerdem wird im letzten Kapitel des Buches Bemidbar zum letzten Mal ein Dialog zwischen Mosche und dem Höchsten beschrieben. Das nächste Buch, das Buch Dewarim (Reden), wird nur die Reden Mosches beschreiben. Mosche wird die Tora nacherzählen, die Tora seinem Volk wiederholen, deshalb ist einer der Namen des Buches Dewarim auf Hebräisch Mischne Tora (Wiederholung der Tora), oder Deuteronomium (Wiederholung des Gesetzes) in der russischen Übersetzung. Und wir werden im Buch Dewarim nicht die Worte sehen: „Und der HERR redete zu Mosche“, dort wird es nur die Reden Mosches selbst geben. Und deshalb endet unser Buch Bemidbar mit dem Gedanken, dass die Tora sich entwickelt, die Tora dem Menschen zum Hineinwachsen gegeben ist und die Lehrer dazu eingesetzt sind, dass der Mensch mit der Tora wachsen kann.

Кроме того, в последней главе книги Бемидбар в последний раз описывается диалог Моше и Всевышнего. Следующая книга, книга Дварим (Речи), будет описывать только речи Моше. Моше будет пересказывать Тору, повторять Тору своему народу, поэтому одно из названий книги Дварим на иврите – Мишне Тора (повторение Торы), или Второзаконие (повторение закона) в русском переводе. И мы не увидим в книге Дварим слова: «И говорил Господь Моше», там будут только речи самого Моше. И поэтому наша книга Бемидбар заканчивается мыслью о том, что Тора развивается, Тора дана человеку на вырост и учителя поставлены на то, чтобы человек мог расти вместе с Торой.

En outre, dans le dernier chapitre du livre de Bémidbar est décrit pour la dernière fois le dialogue de Moché et du Très-Haut. Le livre suivant, le livre de Dévarim (Discours), ne décrira que les discours de Moché. Moché va redire la Torah, répéter la Torah à son peuple, c’est pourquoi l’un des noms du livre de Dévarim en hébreu est Michné Torah (répétition de la Torah), ou le Deutéronome (répétition de la loi) dans la traduction russe. Et nous ne verrons pas dans le livre de Dévarim les mots : « Et le SEIGNEUR parla à Moché », il n’y aura là que les discours de Moché lui-même. Et c’est pourquoi notre livre de Bémidbar se termine par la pensée que la Torah se développe, que la Torah est donnée à l’homme pour qu’il y grandisse et que les maîtres sont établis pour que l’homme puisse grandir avec la Torah.

Tora in 5 Minuten

Тора за 5 минут

La Torah en 5 minutes

Lasst uns an die Geschichte von den Töchtern Zelofchads erinnern, die wir am Anfang von Kapitel 27 unseres Buches Bemidbar gelesen haben.

Давайте вспомним историю о дочерях Цлофха́да, которую мы прочитали в начале 27 главы нашей книги Бемидбар.

Rappelons-nous l’histoire des filles de Tsélof’had, que nous avons lue au début du chapitre 27 de notre livre de Bémidbar.

Fünf Töchter eines Mannes namens Zelofchad, der gestorben war und der keine Söhne hatte, traten zu Mosche und sagten: „Unser Vater ist gestorben, Söhne hat er keine, aber wir als Töchter wollen ihn dennoch beerben, wollen dennoch einen Erbteil unter den Brüdern in unserem Stamm erhalten, im Heiligen Land.“ Mosche wandte sich an den Höchsten, und der Höchste sagte ihm Folgendes: „Recht reden die Töchter Zelofchads. Wirklich, wenn ein Mensch stirbt und ihm keine Söhne bleiben, muss man besondere Fürsorge zeigen. Sollen die Töchter einen solchen Menschen beerben.“

Пять дочерей человека по имени Цлофха́д, который умер и у которого не было сыновей, подошли к Моше и сказали: «Наш отец умер, сыновей у него нет, но мы как дочери всё же хотим его наследовать, всё же хотим получить надел среди братьев в нашем колене, в Святой Земле». Моше обратился ко Всевышнему, и Всевышний сказал ему так: «Верно говорят дочери Цлофха́да. Действительно, если человек умирает и у него не остается сыновей, нужно проявить особую заботу. Пусть наследуют такого человека дочери».

Cinq filles d’un homme nommé Tsélof’had, qui était mort et qui n’avait pas de fils, s’approchèrent de Moché et dirent : « Notre père est mort, il n’a pas de fils, mais nous, en tant que filles, nous voulons tout de même hériter de lui, nous voulons tout de même recevoir une part d’héritage parmi nos frères dans notre tribu, en Terre Sainte ». Moché s’adressa au Très-Haut, et le Très-Haut lui dit ainsi : « Les filles de Tsélof’had disent vrai. En effet, si un homme meurt et qu’il ne lui reste pas de fils, il faut faire preuve d’une sollicitude particulière. Que les filles héritent d’un tel homme ».

In unserem Wochenabschnitt Masse lesen wir eine unerwartete Fortsetzung dieser Geschichte, in Kapitel 36: „Und es traten die Häupter der Väterhäuser der Familie der Söhne Gil’ads heran, des Sohnes Machirs, des Sohnes Menasches, aus den Familien der Söhne Josefs, und redeten vor Mosche und vor den Fürsten, den Häuptern der Familien der Söhne Israels. Und sie sagten: ‚Unserem Herrn hat der HERR geboten, den Söhnen Israels das Land durch das Los als Erbteil zu geben, und unserem Herrn wurde vom HERRN geboten, den Erbteil Zelofchads, unseres Bruders, seinen Töchtern zu geben. Wenn sie aber Frauen von Söhnen irgendeines der anderen Stämme der Söhne Israels werden, dann wird ihr Erbteil vom Erbteil unserer Väter weggenommen und zum Erbteil jenes Stammes hinzugefügt werden, in dem sie Frauen sein werden, und von unserem Erbteil, dem durch das Los zugefallenen, wird er weggenommen werden. Und wenn das Jobeljahr sein wird, wird ihr Erbteil endgültig dem Erbteil jenes Stammes angeschlossen werden, in dem sie sein werden, und von unserem Stamm wird ihr Erbteil weggenommen werden.‘“

В нашей недельной главе Масъей мы читаем неожиданное продолжение этой истории, в 36 главе: «И подошли главы родов по семейству сынов Гильада, сына Махира, сына Менаше из семей сынов Йосефа, и говорили пред Моше и пред князьями, главами семей сынов Израиля. И сказали: «Господину нашему повелел Господь дать землю в надел сынам Израиля по жребию, и Господину нашему было повелено Господом отдать надел Цлофха́да, брата нашего, дочерям его. Если же они будут жёнами сыновей кого-либо из других колен сынов Израиля, то отнимется надел их от надела отцов наших и прибавится к наделу того колена, в котором они будут жёнами, а от надела нашего, по жребию, отнимется он. И когда будет юбилейный год, окончательно присоединится надел их к наделу того колена, в котором они будут, и от нашего колена отнимется надел их».

Dans notre section hebdomadaire Masseï, nous lisons une suite inattendue de cette histoire, au chapitre 36 : « Et s’approchèrent les chefs des clans selon la famille des fils de Guil’ad, fils de Makhir, fils de Ménaché, des familles des fils de Yossef, et ils parlèrent devant Moché et devant les princes, les chefs des familles des fils d’Israël. Et ils dirent : “À notre Seigneur le SEIGNEUR a ordonné de donner la terre en part d’héritage aux fils d’Israël par le sort, et à notre Seigneur il a été ordonné par le SEIGNEUR de donner la part d’héritage de Tsélof’had, notre frère, à ses filles. Mais si elles deviennent les femmes des fils de quelqu’un des autres tribus des fils d’Israël, alors leur part d’héritage sera retirée de la part d’héritage de nos pères et s’ajoutera à la part d’héritage de la tribu dans laquelle elles seront femmes, et de notre part d’héritage, par le sort, elle sera retirée. Et quand viendra l’année du jubilé, leur part d’héritage se joindra définitivement à la part d’héritage de la tribu dans laquelle elles seront, et de notre tribu leur part d’héritage sera retirée” ».

Der Höchste zeigte Fürsorge für die Töchter, die in eine ungewöhnliche Situation geraten waren, aber es entsteht noch ein weiteres Problem, das in diesen Versen beschrieben wird. Und außer der Fürsorge für den Einzelfall, außer der Wichtigkeit der Fürsorge für irgendwelche konkreten Menschen ist die Fürsorge für die Gesellschaft wichtig.

Всевышний проявил заботу о дочерях, которые оказались в нестандартной ситуации, но возникает ещё одна проблема, описанная в этих стихах. И кроме заботы о частном случае, кроме важности заботы о конкретных каких-то людях, важна забота об обществе.

Le Très-Haut a fait preuve de sollicitude envers les filles qui se sont trouvées dans une situation hors norme, mais surgit encore un autre problème, décrit dans ces versets. Et outre la sollicitude pour le cas particulier, outre l’importance de la sollicitude pour certaines personnes concrètes, la sollicitude pour la société est importante.

Der Stamm Menasche, alle seine Sippen stellen ebenfalls einen Wert dar. Heute ist es oft so, dass die Mehrheit der Minderheit nachgibt, auf irgendwelche ihrer Werte verzichtet, auf irgendwelche ihrer Prinzipien verzichtet – Hauptsache, man kränkt die Minderheit nicht, man bereitet ihr kein Unbehagen. Die Tora sagt uns hier Folgendes: „Ja, wirklich, es ist wichtig, sich um irgendwelche konkreten, einfachen Menschen zu kümmern, die in eine ungewöhnliche Situation geraten sind, aber das ist die eine Seite. Wichtig ist, dass die Gesellschaft erhalten bleibt.“ Wichtig ist nicht nur, dass die Töchter Zelofchads Land als Erbteil erhalten, sondern dass auch die Werte des Stammes Menasche erhalten bleiben, dass sein Land erhalten bleibt.

Колено Менаше, все его родовые семейства тоже представляют собой ценность. Сегодня часто так бывает, что большинство уступает меньшинству, отказывается от каких-то своих ценностей, отказывается от каких-то своих принципов – главное не обидеть, не причинить какого-то дискомфорта меньшинству. Тора нам здесь говорит так: «Да, действительно, важно заботиться о каких-то конкретных, простых людях, которые оказались в нестандартной ситуации, но это одна сторона. Важно, чтобы сохранялось общество». Важно не только, чтобы дочери Цлофхада получили в надел землю, но чтобы сохранились и ценности колена Менаше, чтобы сохранилась его земля.

La tribu de Ménaché, tous ses clans familiaux représentent eux aussi une valeur. Aujourd’hui, il arrive souvent que la majorité cède à la minorité, renonce à certaines de ses valeurs, renonce à certains de ses principes – l’essentiel est de ne pas offenser, de ne pas causer un quelconque inconfort à la minorité. La Torah nous dit ici ainsi : « Oui, en effet, il est important de prendre soin de certaines personnes concrètes, simples, qui se sont trouvées dans une situation hors norme, mais ce n’est qu’un côté. Il est important que la société soit préservée ». Il est important non seulement que les filles de Tsélof’had reçoivent la terre en part d’héritage, mais que soient préservées aussi les valeurs de la tribu de Ménaché, que sa terre soit préservée.

Deshalb lesen wir in Vers 5 von Kapitel 36: „Und Mosche gebot den Söhnen Israels nach dem Wort des HERRN und sagte: ‚Gerecht reden die Söhne des Stammes Josef.‘“ So wie die Fürsorge für das Einzelne gerecht ist, so ist auch die Fürsorge für das Allgemeine gerecht. So wie die Fürsorge für die Minderheit gerecht ist, so ist auch die Fürsorge für die Mehrheit gerecht.

Поэтому мы читаем в 5 стихе 36 главы: «И заповедал Моше сынам Израиля по слову Господнему, говоря: «Справедливо говорят сыновья колена Йосефа». Как справедлива забота о частном, так справедлива и забота об общем. Как справедлива забота о меньшинстве, так справедлива и забота о большинстве.

C’est pourquoi nous lisons au verset 5 du chapitre 36 : « Et Moché ordonna aux fils d’Israël selon la parole du SEIGNEUR, en disant : “Les fils de la tribu de Yossef disent juste” ». De même qu’est juste la sollicitude pour le particulier, de même est juste aussi la sollicitude pour le général. De même qu’est juste la sollicitude pour la minorité, de même est juste aussi la sollicitude pour la majorité.

Deshalb hat der HERR so geboten (36,6–7): „Den, der gut ist in ihren Augen, dürfen sie (die Töchter Zelofchads) heiraten, aber nur in der Familie des Stammes ihres Vaters sollen sie Frauen sein. Damit bei den Söhnen Israels der Erbteil nicht von Stamm zu Stamm übergeht, denn jeder von den Söhnen Israels muss an den Erbteil des Stammes seiner Väter gebunden sein.“

Поэтому так заповедовал Господь (36:6-7): «За хорошего в их глазах могут они (дочери Цлофхада) выйти замуж, но только в семействе колена отца своего быть им жёнами. Чтобы не переходил надел сынов у Израиля из колена в колено, ибо каждый из сынов Израиля к наделу колена отцов своих быть должен привязан».

C’est pourquoi le SEIGNEUR a ordonné ainsi (36,6–7) : « Celui qui est bon à leurs yeux, elles (les filles de Tsélof’had) peuvent l’épouser, mais elles ne doivent être femmes que dans la famille de la tribu de leur père. Afin que la part d’héritage des fils d’Israël ne passe pas de tribu en tribu, car chacun des fils d’Israël doit être attaché à la part d’héritage de la tribu de ses pères ».

Ja, wirklich, es war wichtig, sich um die Töchter Zelofchads zu kümmern, damit sie Land unter ihren Brüdern erhielten. Aber jetzt müssen auch sie sich um ihre Brüder kümmern. Ja, das schränkt ihre Wahlfreiheit ein: Sie können sich keinen Bräutigam aus dem Stamm Dan, Gad oder Re’uwen wählen, sie können einen Bräutigam nur aus ihrem eigenen Stamm wählen. Aber diese Einschränkung der Freiheit ist wichtig, damit der größere Wert die Oberhand gewinnt – die Ganzheit der Sippe, die Ganzheit des Stammes, die Ganzheit des Erbteils, der dem Stamm durch das Los zugefallen ist.

Да, действительно, было важно позаботиться о дочерях Цлофхада, чтобы они получили землю среди своих братьев. Но теперь и они должны позаботиться о своих братьях. Да, это ограничивает их свободу выбора: они не могут выбрать себе жениха из колена Дана, Гада или Реувена, они могут выбрать жениха только из своего колена. Но это ограничение свободы важно для того, чтобы восторжествовала бо́льшая ценность – целостность рода, целостность колена, целостность надела, выпавшего колену по жребию.

Oui, en effet, il était important de prendre soin des filles de Tsélof’had, pour qu’elles reçoivent la terre parmi leurs frères. Mais maintenant, elles aussi doivent prendre soin de leurs frères. Oui, cela limite leur liberté de choix : elles ne peuvent pas se choisir un fiancé de la tribu de Dan, de Gad ou de Réouven, elles ne peuvent choisir un fiancé que dans leur propre tribu. Mais cette limitation de la liberté est importante pour que triomphe une valeur plus grande – l’intégrité du clan, l’intégrité de la tribu, l’intégrité de la part d’héritage échue à la tribu par le sort.

Sowohl das Einzelne ist wichtig, richtig reden die Töchter Zelofchads, als auch das Allgemeine ist wichtig, richtig reden die Söhne Josefs. Und nur so soll es sein: Diese zwei Teile, diese zwei Bestandteile müssen miteinander in Harmonie sein. Das ist es, was uns die Tora lehrt.

И частное важно, правильно говорят дочери Цлофхада, и общее важно, правильно говорят сыны Йосе́фа. И только так должно быть: эти две части, эти две составляющих должны находиться в гармонии одна с другой. Это то, чему учит нас Тора.

Et le particulier est important, les filles de Tsélof’had disent juste, et le général est important, les fils de Yossef disent juste. Et il ne doit en être qu’ainsi : ces deux parties, ces deux composantes doivent se trouver en harmonie l’une avec l’autre. C’est ce que nous enseigne la Torah.

Masse: weiterlesen

Масей: продолжить чтение

Masseï : poursuivre la lecture

Lest auch den Wochenabschnitt Matot, den Wochenabschnitt Pinchas, den Wochenabschnitt Behar über das Land und die Auslösung und die Wochenabschnitte der Tora.

Читайте также главу Матот, главу Пинхас, главу Беѓар о земле и выкупе и недельные главы Торы.

Lisez aussi la section Matot, la section Pin’has, la section Béhar sur la terre et le rachat et les sections hebdomadaires de la Torah.

Russisches Original:Оригинал:Original russe : alexblend.com
Diese Übersetzung wurde mit Unterstützung von KI erstellt und bedarf einer weiteren sprachlichen Bearbeitung und Korrektur durch Muttersprachler.

Cette traduction a été réalisée avec l’aide de l’IA et nécessite encore une révision linguistique et une correction par des locuteurs natifs.

← Alle Stenogramme

Kommentare

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert