Цав — жертвы и посвящение священников, Алекс Бленд
Tsav — les sacrifices et la consécration des prêtres, Alex Blend
markiert Stellen, an denen die deutsche Übersetzung bewusst vom russischen Original abweicht. Antippen oder darüberfahren zeigt den Hinweis.
signale les passages où la traduction française s’écarte délibérément de l’original russe. Toucher ou survoler le signe affiche la remarque.
Zaw ist der Wochenabschnitt über den Dienst der Kohanim, über die Opfer und über die Weihe Aharons und seiner Söhne. Im Stenogramm des Gesprächs von Alex Blend werden die Kapitel 6–8 des Buches Wajikra behandelt: das Feuer des Altars, die Darbringungen und der Beginn des priesterlichen Dienstes. Der biblische Text ist auf Hebräisch wiedergegeben, mit Transliteration, einer ÜbersetzungIm Original heißt es, der Text sei mit einer russischen Übersetzung versehen. Da diese Seite deutsch ist, steht hier neutral „einer Übersetzung“. und dem Kommentar des Autors.
Цав — недельная глава о служении коѓенов, жертвах и посвящении Аарона и его сыновей. В стенограмме беседы Алекса Бленда разбираются главы 6–8 книги Ваикра: огонь жертвенника, приношения и начало священнического служения. Библейский текст приведён на иврите, с транслитерацией, русским переводом и авторским комментарием.
Tsav est la section hebdomadaire sur le service des kohanim, les sacrifices et la consécration d’Aharon et de ses fils. Dans le sténogramme de l’entretien d’Alex Blend, on étudie les chapitres 6–8 du livre de Vayikra : le feu de l’autel, les offrandes et le début du service sacerdotal. Le texte biblique est donné en hébreu, avec la translittération, une traductionL'original dit que le texte biblique est donné avec une traduction russe. Comme cette page est elle-même une traduction, le français dit simplement « une traduction ». et le commentaire de l’auteur.
Für den Dienstgebrauch (6,1–23)
Для служебного пользования (6:1-23)
À usage interne (6,1–23)
Wir beginnen mit Gottes Hilfe, den Wochenabschnitt Zaw zu studieren. Im vorigen Abschnitt haben wir von verschiedenen Arten von Opfern gelesen und von den Fällen, in denen diese Opfer darzubringen sind. In unserem jetzigen Abschnitt werden wir unser Wissen über diese Opfer gewissermaßen systematisieren und ergänzen. Anders als die vorigen Abschnitte richtet sich dieser Abschnitt an die Kohanim. Das heißt, wir werden eine interne Anweisung lesen, die der Höchste denen gibt, die im Tempel arbeiten werden. Fangen wir also an zu lesen, mit Vers 1 von Kapitel 6:
Мы с вами с Божьей помощью начинаем изучать недельную главу Цав. В предыдущей главе мы прочитали о разных видах жертв и о случаях, когда эти жертвы положено приносить. В нынешней нашей главе мы будем некоторым образом систематизировать и дополнять наши знания об этих жертвах. В отличие от предыдущих глав, эта глава обращена к коѓенам. То есть мы будем читать внутреннюю инструкцию, которую Всевышний даёт тем, кто будет работать в Храме. Итак, начнём читать с 1 стиха 6 главы:
Avec l’aide de Dieu, nous commençons, vous et moi, à étudier la section hebdomadaire Tsav. Dans la section précédente, nous avons lu ce qui concerne les différents types de sacrifices et les cas où il convient d’apporter ces sacrifices. Dans notre section actuelle, nous allons d’une certaine manière systématiser et compléter nos connaissances sur ces sacrifices. À la différence des sections précédentes, cette section s’adresse aux kohanim. C’est-à-dire que nous allons lire une instruction interne que le Très-Haut donne à ceux qui vont travailler dans le Temple. Commençons donc à lire à partir du verset 1 du chapitre 6 :
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
1. Und der HERR sprach zu Mosche und sagte:
1. И сказал Господь Моше, говоря:
1. Et le SEIGNEUR parla à Moché, en disant :
צַו אֶת־אַהֲרֹן וְאֶת־בָּנָיו לֵאמֹר זֹאת תּוֹרַת הָעֹלָה הִוא הָעֹלָה עַל מוֹקְדָה עַל־הַמִּזְבֵּחַ כָּל־הַלַּיְלָה עַד־הַבֹּקֶר וְאֵשׁ הַמִּזְבֵּחַ תּוּקַד בּוֹ׃
zaw et-aharón we’et-banáw lemór sot torát ha’olá hi ha’olá al mokedá al-hammisbéach kol-hallájla ad-habbóker we’ésch hammisbéach túkad bo
цав эт-аѓаро́н веэт-бана́в лемо́р зот тора́т ѓаола́ ѓи ѓаола́ аль мокеда́ аль-ѓамизбэ́ях коль-ѓала́йла ад-ѓабо́кер веэ́ш ѓамизбэ́ях ту́кад бо
tsav et-aharón ve’et-banáv lemór zot torát ha’olá hi ha’olá al mokedá al-hammizbéa’h kol-halláyla ad-habbóker ve’éch hammizbéa’h toúkad bo
2. „Gebiete Aharon und seinen Söhnen – dies ist die Lehre vom Ganzopfer: Es (die Darbringung) wird auf dem Feuer verbrannt, auf dem Altar, die ganze Nacht bis zum Morgen, und das Feuer des Altars bleibt so auf dem Altar.
2. «Повели Аѓарону и сыновьям его – вот учение о всесожжении: оно (жертвоприношение) сжигается на огне, на жертвеннике, всю ночь до утра, а огонь жертвенника так и останется на жертвеннике.
2. « Ordonne à Aharon et à ses fils – voici l’enseignement sur l’holocauste : il (le sacrifice) est brûlé sur le feu, sur l’autel, toute la nuit jusqu’au matin, et le feu de l’autel restera ainsi sur l’autel.
Das Wort zaw, von dem auch das allen bekannte Wort mizwá (Gebot) stammt, bedeutet gebiete oder weise an. In der heutigen Sprache bedeutet das Wort zaw Befehl. In diesem Fall hat das Wort die Färbung treib an, dräng sie zur Eile, das heißt, es enthält ein gewisses Element des Anstoßes. Das Wort torát meint in diesem Fall eine systematisierte Lehre, Anweisungen oder Vorgaben. Das abendliche Ganzopfer bleibt also die ganze Nacht bis zum Morgen auf dem Altar und brennt allmählich herunter, das heißt, wir lassen das Opfer über Nacht und gehen schlafen.
Слово цав, от которого происходит и всем известное слово мицва́ (заповедь), означает повели́ или наставь. В сегодняшнем языке слово цав означает приказ. В данном случае слово имеет оттенок подгони́, поторопи их, то есть содержит в себе некоторый элемент толчка. Слово тора́т в данном случае подразумевает систематизированное учение, инструкции или указания. Итак, вечерняя жертва всесожжения остаётся на жертвеннике всю ночь до утра и постепенно догорает, то есть оставляем жертву на ночь и идём спать.
Le mot tsav, dont vient aussi le mot bien connu de tous mitsva (commandement), signifie ordonne ou instruis. Dans la langue d’aujourd’hui, le mot tsav signifie ordre. Dans ce cas, le mot a la nuance de pousse-les, presse-les, c’est-à-dire qu’il contient en lui un certain élément de poussée. Le mot torat désigne ici un enseignement systématisé, des instructions ou des indications. Ainsi, l’holocauste du soir reste sur l’autel toute la nuit jusqu’au matin et achève peu à peu de se consumer, c’est-à-dire que nous laissons le sacrifice pour la nuit et nous allons dormir.
וְלָבַשׁ הַכֹּהֵן מִדּוֹ בַד וּמִכְנְסֵי־בַד יִלְבַּשׁ עַל־בְּשָׂרוֹ וְהֵרִים אֶת־הַדֶּשֶׁן אֲשֶׁר תֹּאכַל הָאֵשׁ אֶת־הָעֹלָה עַל־הַמִּזְבֵּחַ וְשָׂמוֹ אֵצֶל הַמִּזְבֵּחַ׃
welawásch hakkohén middó wad umichnese-wád jilbásch al-bessaró weherím et-haddéschen aschér tochál ha’ésch et-ha’olá al-hammisbéach wessamó ézel hammisbéach
велава́ш ѓакоѓе́н мидо́ вад умихнесе-ва́д йильба́ш аль-бесаро́ веѓери́м эт-ѓадэ́шен аше́р тоха́ль ѓаэ́ш эт-ѓаола́ аль-ѓамизбэ́ях весамо́ э́цель ѓамизбэ́ях
velavách hakkohén middó vad oumikhnesse-vád yilbách al-bessaró veherím et-haddéchen achér tokhál ha’éch et-ha’olá al-hammizbéa’h vessamó étsel hammizbéa’h
3. Und der Kohen soll ein Gewand aus Leinen anziehen, und Hosen aus Leinen soll er an sein Fleisch anziehen, und er soll die Asche aufheben, die das Feuer nach dem Ganzopfer auf dem Altar veraschen (zurücklassen) wird, und sie neben den Altar legen.
3. И наденет коѓен одежду из льна, и штаны из льна наденет на плоть свою, и поднимет пепел, который испепелит (оставит) огонь после жертвы всесожжения на жертвеннике, и положит его рядом с жертвенником.
3. Et le kohen revêtira un vêtement de lin, et il mettra sur sa chair des caleçons de lin, et il lèvera la cendre que le feu aura réduite en cendre (laissée) après l’holocauste sur l’autel, et il la mettra à côté de l’autel.
Das Wort middó kann gelesen werden als seine Uniform, Arbeitskluft (madáw) oder Maß (midató), das heißt Kleidung, die ihm in der Größe passt, Unterkleidung am Leib, um seine Blöße zu bedecken, jene Stellen, die man zu bedecken pflegt.
Слово мидо́ может читаться как его униформу, ро́бу (мада́в) или размер (мидато́), то есть одежду, подходящую ему по размеру, нижнюю нательную одежду, чтобы прикрыть наготу свою, те места, которые принято прикрывать.
Le mot mido peut se lire comme son uniforme, sa tenue de travail (madav) ou taille (midato), c’est-à-dire un vêtement qui lui convient par la taille, un vêtement de dessous porté à même le corps, pour couvrir sa nudité, ces endroits qu’il est d’usage de couvrir.
Wir haben die Frage der Asche schon ein wenig berührt und davon gesprochen, dass es unmöglich ist, das Opfer Ola bis zum Ende zu verbrennen. Das Opfer brennt nicht bis zum Ende herunter, es bleibt immer eine Art fettige Asche zurück. Früh, ganz früh am Morgen, noch vor der Morgendämmerung, muss der Kohen aufstehen und in der Jerusalemer Morgenkühle in seiner untersten Kleidung zum Altar gehen, mit einer besonderen Schaufel die Asche von ihm abnehmen und sie neben den Altar legen. Die Überlieferung sagt, dass ein Teil der Asche von dem Boden aufgenommen wurde, der sich neben dem Altar befand. Was tut der Kohen weiter?
Мы уже немного касались вопроса пепла и говорили о том, что невозможно до конца сжечь жертву ола́. Жертва не догорает до конца, всегда остаётся какой-то жирный пепел. Рано-рано утром, ещё до рассвета, коѓен должен встать и по иерусалимскому холодку в самой нижней своей одежде пройти к жертвеннику, специальной лопатой снять с него пепел и поместить его рядом с жертвенником. Предание говорит, что часть пепла поглощалась той землей, которая рядом с жертвенником находилась. Что делает коѓен дальше?
Nous avons déjà un peu abordé la question de la cendre et nous avons dit qu’il est impossible de brûler jusqu’au bout le sacrifice ola. Le sacrifice ne se consume pas jusqu’au bout, il reste toujours une sorte de cendre grasse. Tôt, tôt le matin, encore avant l’aube, le kohen doit se lever et, dans la fraîcheur de Jérusalem, vêtu du plus intime de ses vêtements, se rendre à l’autel, enlever la cendre de dessus avec une pelle spéciale et la placer à côté de l’autel. La tradition dit qu’une partie de la cendre était absorbée par la terre qui se trouvait à côté de l’autel. Que fait le kohen ensuite ?
וּפָשַׁט אֶת־בְּגָדָיו וְלָבַשׁ בְּגָדִים אֲחֵרִים וְהוֹצִיא אֶת־הַדֶּשֶׁן אֶל־מִחוּץ לַמַּחֲנֶה אֶל־מָקוֹם טָהוֹר׃
ufaschát et-begadáw welawásch begadím acherím wehozí et-haddéschen el-michúz lammachané el-makóm tahór
уфаша́т эт-бегада́в велава́ш бегади́м ахери́м веѓоци́ эт-ѓадэ́шен эль-миху́ц ламаханэ́ эль-мако́м таѓо́р
oufachát et-begadáv velavách begadím a’herím vehotsí et-haddéchen el-mi’hoúts lamma’hané el-makóm tahór
4. Und er zog seine Kleidung aus und zog andere Kleidung an und trug die Asche hinaus, außerhalb des Lagers, an einen reinen Ort.
4. И снял свою одежду, и надел другую одежду, и вынес пепел за пределы лагеря, в чистое место.
4. Et il ôta son vêtement, et il revêtit un autre vêtement, et il emporta la cendre hors des limites du camp, en un lieu pur.
Der Kohen zieht sich um, weil er jetzt aus dem Lager hinausgehen und die Asche auf den Haufen bringen muss, an einen bestimmten, dafür vorgesehenen Ort. Der Kohen muss das jeden Morgen tun. Weil bei Weitem nicht alle von uns gern früh am Morgen aufstehen, auch die Kohanim nicht, deshalb wird Mosche der Auftrag gegeben, Aharon auf besondere Weise zu gebieten, ihn anzutreiben, ihn zu ermuntern, damit er aufsteht, er und seine Söhne. Und die Kohanim standen von Generation zu Generation früh am Morgen auf und gingen, diese Arbeit zu tun. Man kann ein bekanntes Lied umdichten – oh, früh stehen die Arbeiter des Tempels auf.
Коѓен переодевается, потому что теперь ему надо будет выйти за пределы стана и отнести пепел на кучу, в одно конкретное, предназначенное для этого место. Коѓен должен делать это каждое утро. Поскольку вставать рано утром далеко не все мы любим, даже коѓены, потому и даётся наказ Моше повелеть, поторопить, подбодрить Аѓарона специальным образом, чтобы он встал, он и сыновья его. И коѓены из поколения в поколение вставали рано утром и шли делать эту работу. Можно перефразировать известную песню – ох, рано встают работники Храма.
Le kohen change de vêtements, parce que maintenant il va devoir sortir hors des limites du camp et porter la cendre sur le tas, en un endroit précis, destiné à cela. Le kohen doit faire cela chaque matin. Comme nous sommes loin d’aimer tous nous lever tôt le matin, même les kohanim, c’est pour cela que l’ordre est donné à Moché d’ordonner, de presser, d’encourager Aharon de façon particulière, pour qu’il se lève, lui et ses fils. Et les kohanim, de génération en génération, se levaient tôt le matin et allaient faire ce travail. On peut paraphraser une chanson connue – oh, qu’ils se lèvent tôt, les travailleurs du Temple.
וְהָאֵשׁ עַל־הַמִּזְבֵּחַ תּוּקַד־בּוֹ לֹא תִכְבֶּה וּבִעֵר עָלֶיהָ הַכֹּהֵן עֵצִים בַּבֹּקֶר בַּבֹּקֶר וְעָרַךְ עָלֶיהָ הָעֹלָה וְהִקְטִיר עָלֶיהָ חֶלְבֵי הַשְּׁלָמִים׃
weha’ésch al-hammisbéach tukad-bó lo tichbé uwi’ér aléha hakkohén ezím babbóker babbóker we’arách aléha ha’olá wehiktír aléha chelwé haschelamím
веѓаэ́ш аль-ѓамизбэ́ях тукад-бо́ ло тихбэ́ увиэ́р але́ѓа ѓакоѓе́н эци́м бабо́кер бабо́кер веара́х але́ѓа ѓаола́ веѓикти́р але́ѓа хельвэ́ ѓашелами́м
veha’éch al-hammizbéa’h toukad-bó lo tikhbé ouvi’ér aléha hakkohén etsím babbóker babbóker ve’arákh aléha ha’olá vehiktír aléha ‚helvé hachelamím
5. Und das Feuer auf dem Altar wird brennen und nicht erlöschen, und der Kohen entfachte darauf Holz morgens-morgens, und er wird darauf die Stücke des Ganzopfers anordnen, und obendrauf wird er das Fett des Friedensopfers räuchern.
5. А огонь на жертвеннике будет гореть и не погаснет, и разжёг на нём коѓен дрова утром-утром, и расположит на ней куски жертвы всесожжения, а поверх них будет воскурять жир мирной жертвы.
5. Et le feu sur l’autel brûlera et ne s’éteindra pas, et le kohen alluma sur lui du bois matin-matin, et il disposera sur elle les morceaux de l’holocauste, et par-dessus il fera fumer la graisse du sacrifice de paix.
Wann sind wir diesem Ausdruck begegnet – babbóker babbóker (morgens-morgens)? Als wir von den Menschen lasen, die sich vom allerallerfrühesten Morgen an drängten, um ihre Spenden für den Tempel zu bringen. Hier muss man den Kohen antreiben, damit er morgens-morgens geht und Holz in dieses Feuer nachlegt, anfängt, das Feuer auf dem Altar zu entfachen, eben zu entfachen, das heißt zu verstärken.
Когда мы встречали это выражение – бабо́кер бабо́кер (утром-утром)? Когда мы читали про людей, которые с самого-самого утра толпились, чтобы принести свои пожертвования на Храм. Здесь коѓена надо подгонять, чтобы утром-утром он пошёл и подбросил дров в этот огонь, стал разжигать огонь на жертвеннике, именно разжигать, то есть усиливать.
Quand avons-nous rencontré cette expression – baboker baboker (matin-matin) ? Quand nous avons lu au sujet des gens qui, dès le tout, tout début du matin, se pressaient en foule pour apporter leurs dons pour le Temple. Ici, il faut presser le kohen, pour que matin-matin il aille ajouter du bois dans ce feu, qu’il se mette à attiser le feu sur l’autel, justement attiser, c’est-à-dire renforcer.
אֵשׁ תָּמִיד תּוּקַד עַל־הַמִּזְבֵּחַ לֹא תִכְבֶה׃
esch tamíd tukád al-hammisbéach lo tichbé
эш тами́д тука́д аль-ѓамизбэ́ях ло тихбэ́
ech tamíd toukád al-hammizbéa’h lo tikhbé
6. Und das Feuer wird die ganze Zeit auf dem Altar brennen (auf dem Altar des Ganzopfers), und es wird nicht erlöschen.
6. И огонь будет всё время гореть на жертвеннике (на жертвеннике всесожжения), и не будет гаснуть.
6. Et le feu brûlera tout le temps sur l’autel (sur l’autel de l’holocauste), et ne s’éteindra pas.
Dieser Vers ist zu einem Motto geworden. Er ist schon aus seinem Kontext in der Tora herausgelöst und in den Kontext des menschlichen Körpers übertragen worden, in den Kontext unseres inneren Altars. Und die Rabbiner sagen: „Wir müssen ständig brennen!“ Das heißt, wir dürfen nicht denken: „Na ja, ich bin einfach Alex, bin einfach geboren, lebe einfach und lebe, wie alle.“ Nein, ich muss spüren, dass ich für etwas bestimmt bin, und muss in jeder Sekunde, in jedem Moment des Lebens dieses Feuer des Brennens gegenüber dem Höchsten haben. Ich muss ständig auf meinem inneren Altar dieses Feuer entfachen, im Verständnis, dass, wenn ich in dieser Welt lebe, das bedeutet, dass gerade ich in dieser Welt vom Höchsten gebraucht werde, wie jeder von denen, die in dieser Welt leben. Und jede Sekunde werde ich von Ihm gebraucht, und jede Sekunde kann ich Ihm dienen. Das ist ein sehr hohes Ideal, eine sehr hohe Messlatte, die die Lehrer vorschlagen.
Этот стих стал девизом. Он уже оторван от своего контекста в Торе и перенесён в контекст человеческого тела, в контекст нашего внутреннего жертвенника. И раввины говорят: «Мы должны постоянно гореть!» То есть не можем думать: «Вот, я просто Алекс, просто родился, просто живу и живу, как все». Нет, я должен ощущать, что я для чего-то предназначен, и должен в каждую секунду, в каждый момент жизни иметь этот огонь горения по отношению ко Всевышнему. Я должен постоянно на своём внутреннем жертвеннике этот огонь разжигать, понимая, что, если я живу в этом мире, значит, именно я Всевышнему в этом мире нужен, как и каждый из тех, кто живёт в этом мире. И каждую секунду я Ему нужен, и каждую секунду я могу Ему служить. Это очень высокий идеал, очень высокая планка, которую учителя предлагают.
Ce verset est devenu une devise. Il a déjà été arraché à son contexte dans la Torah et transféré dans le contexte du corps humain, dans le contexte de notre autel intérieur. Et les rabbins disent : « Nous devons brûler constamment ! » C’est-à-dire que nous ne pouvons pas penser : « Voilà, je suis simplement Alex, je suis simplement né, je vis simplement, je vis et je vis, comme tout le monde. » Non, je dois ressentir que je suis destiné à quelque chose, et je dois à chaque seconde, à chaque moment de la vie, avoir ce feu ardent envers le Très-Haut. Je dois constamment attiser ce feu sur mon autel intérieur, en comprenant que, si je vis dans ce monde, cela signifie que c’est justement moi dont le Très-Haut a besoin dans ce monde, comme chacun de ceux qui vivent dans ce monde. Et à chaque seconde Il a besoin de moi, et à chaque seconde je peux Le servir. C’est un idéal très élevé, une barre très haute que proposent les maîtres.
וְזֹאת תּוֹרַת הַמִּנְחָה הַקְרֵב אֹתָהּ בְּנֵי־אַהֲרֹן לִפְנֵי יְהוָה אֶל־פְּנֵי הַמִּזְבֵּחַ׃
wesót torát hamminchá hakréw otá bene-aharón lifné adonáj el-pené hammisbéach
везо́т тора́т ѓаминха́ ѓакрэ́в ота́ бене-аѓаро́н лифнэ́ адона́й эль-пенэ́ ѓамизбэ́ях
vezót torát hammin’há hakrév otá bene-aharón lifné adonáy el-pené hammizbéa’h
7. Und dies ist die Lehre von der Gabe des Speiseopfers (von der Mincha), die die Söhne Aharons vor dem HERRN auf dem Altar darbringen werden.
7. А вот учение о даре хлебного приношения (о минхе́), который будут приносить сыновья Аѓарона перед Господом на жертвеннике.
7. Et voici l’enseignement sur le don de l’offrande de céréales (sur la min’ha), que les fils d’Aharon apporteront devant le SEIGNEUR sur l’autel.
וְהֵרִים מִמֶּנּוּ בְּקֻמְצוֹ מִסֹּלֶת הַמִּנְחָה וּמִשַּׁמְנָהּ וְאֵת כָּל־הַלְּבֹנָה אֲשֶׁר עַל־הַמִּנְחָה וְהִקְטִיר הַמִּזְבֵּחַ רֵיחַ נִיחֹחַ אַזְכָּרָתָהּ לַיהוָה׃
weherím mimménnu bekumzó missólet hamminchá umischamná we’ét kol-hallewoná aschér al-hamminchá wehiktír hammisbéach réach nichóach askaratá ladonáj
веѓери́м мимэ́ну бекумцо́ мисо́лет ѓаминха́ умишамна́ веэ́т коль-ѓалевона́ аше́р аль-ѓаминха́ веѓикти́р ѓамизбэ́ях рэ́ях нихо́ах азкарата́ ладона́й
veherím mimménnou bekoumtsó missólet hammin’há oumichamná ve’ét kol-hallevoná achér al-hammin’há vehiktír hammizbéa’h réa’h ni’hóa’h azkaratá ladonáy
8. Und er soll davon mit der Handvoll aufheben, vom Mehl der Darbringung, und vom Öl, und den ganzen Weihrauch, der auf der Gabe ist (wir erinnern uns, dass die Mincha aus Mehl, Öl und Weihrauch besteht), und auf dem Altar räuchern – einen Duft des Wohlgeruchs, ein Gedenken für den HERRN.
8. И поднимет из неё горстью, от муки приношения, и от масла, и весь ладан, который на даре (мы помним, что минха́ состоит из муки, масла и ладана), и воскурит на жертвеннике – запах благоухания, памятование Господу.
8. Et il en lèvera une poignée, de la farine de l’offrande, et de l’huile, et tout l’encens qui est sur le don (nous nous souvenons que la min’ha se compose de farine, d’huile et d’encens), et il fera fumer sur l’autel – odeur de bonne senteur, remémoration pour le SEIGNEUR.
Wir haben schon (2,2) das Wort askaráta (Gedenken) betrachtet und sind bei den Varianten des Verständnisses dieses vieldeutigen Wortes stehen geblieben. Es ist eine Art Symbol dafür, dass wir dem Höchsten ein vollständiges Opfer darbringen. Und wir haben auch die Variante betrachtet, dieses Wort als Souvenir zu verstehen, als etwas, das den Höchsten an das Gute erinnert, das in uns ist, wie David in Tehillim (20,4) sagt: „Iskór kol-minchotécha – Er wird all deiner Darbringungen gedenken“.
Мы рассматривали уже (2:2) слово азкара́та (памятование), останавливались на вариантах понимания этого многозначного слова. Это своеобразный символ того, что мы приносим полную жертву Всевышнему. И также мы рассматривали вариант понимания этого слова как сувенир, как то, что напомнит Всевышнему о том добром, что в нас есть, как Давид говорит в Теѓилим (20:4): «Изко́р коль-минхоте́ха – Вспомнит Он все приношения твои».
Nous avons déjà examiné (2,2) le mot azkarata (remémoration), nous nous sommes arrêtés sur les différentes manières de comprendre ce mot à plusieurs sens. C’est une sorte de symbole du fait que nous apportons un sacrifice complet au Très-Haut. Et nous avons aussi examiné une manière de comprendre ce mot comme souvenir, comme ce qui rappellera au Très-Haut le bien qui est en nous, comme David le dit dans les Téhillim (20,4) : « Izkor kol-min’hotékha – Il se souviendra de toutes tes offrandes ».
וְהַנּוֹתֶרֶת מִמֶּנָּה יֹאכְלוּ אַהֲרֹן וּבָנָיו מַצּוֹת תֵּאָכֵל בְּמָקוֹם קָדֹשׁ בַּחֲצַר אֹהֶל־מוֹעֵד יֹאכְלוּהָ׃
wehannotéret mimménna jochelú aharón uwanáw mazzót te’achél bemakóm kadósch bachazár ohel-mo’éd jochelúha
веѓанотэ́рет мимэ́на ёхелу́ аѓаро́н увана́в мацо́т теахэ́ль бемако́м кадо́ш бахаца́р оѓель-моэ́д ёхелу́ѓа
vehannotéret mimménna yokheloú aharón ouvanáv mattsót te’akhél bemakóm kadóch ba’hatsár ohel-mo’éd yokheloúha
9. Und was von ihr übrig bleibt, sollen Aharon und seine Söhne essen, als ungesäuerte Brote sollen sie es am Heiligen Ort essen, im Hof des Zeltes der Begegnung sollen sie sie essen.
9. А то, что от неё останется, будут есть Аѓарон и сыны его, как опресноки будут есть в Святом месте, во дворе Шатра откровения будут есть её.
9. Et ce qui en restera, Aharon et ses fils le mangeront, comme des pains azymes ils le mangeront dans le Lieu saint, dans le parvis de la Tente d’assignation ils la mangeront.
לֹא תֵאָפֶה חָמֵץ חֶלְקָם נָתַתִּי אֹתָהּ מֵאִשָּׁי קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הִוא כַּחַטָּאת וְכָאָשָׁם׃
lo te’afé chaméz chelkám natátti otá me’ischáj kódesch kadaschím hi kachattát wecha’aschám
ло теафэ́ хамэ́ц хелька́м ната́ти ота́ меиша́й ко́деш кадаши́м ѓи кахата́т вехааша́м
lo te’afé ‚haméts ‚helkám natátti otá me’icháy kódech kadachím hi ka’hattát vekha’achám
10. Sie darf nicht gesäuert gebacken werden, Ich habe sie zu ihrem Teil gegeben (zum Teil der Kohanim), von den heiligen Opfern ist sie, gleich dem Opfer Chatat und gleich dem Opfer Ascham.
10. Не до́лжно выпекать её квасным, Я её дал в их часть (в часть коѓенов), от святых жертв она, подобно жертве хата́т и подобно жертве аша́м.
10. Il ne faut pas la cuire levée, Je l’ai donnée pour leur part (pour la part des kohanim), elle est des sacrifices saints, comme le sacrifice ‚hatat et comme le sacrifice acham.
Das Opfer Mincha muss ungesäuertes Brot sein und bleiben, man muss es als ungesäuertes Brot darbringen und als ungesäuertes Brot essen. Worin gleicht es dem Reinigungsopfer (Chatat) und dem Schuldopfer (Ascham)? Darin, dass die Kohanim es essen dürfen.
Жертва минха́ должна быть и оставаться опресноком, её нужно принести опресноком и съесть опресноком. В чём она подобна жертве очистительной (хата́т) и жертве повинной (аша́м)? В том, что коѓены могут её кушать.
Le sacrifice min’ha doit être et rester un pain azyme, il faut l’apporter en pain azyme et le manger en pain azyme. En quoi est-il semblable au sacrifice de purification (‚hatat) et au sacrifice de culpabilité (acham) ? En ce que les kohanim peuvent le manger.
כָּל־זָכָר בִּבְנֵי אַהֲרֹן יֹאכֲלֶנָּה חָק־עוֹלָם לְדֹרֹתֵיכֶם מֵאִשֵּׁי יְהוָה כֹּל אֲשֶׁר־יִגַּע בָּהֶם יִקְדָּשׁ׃
kol-sachár biwné aharón jochelénna chok-olám ledorotechém me’isché adonáj kol ascher-jiggá bahém jikdásch
коль-заха́р бивнэ́ аѓаро́н ёхеле́на хок-ола́м ледоротехэ́м меише́ адона́й коль ашер-йига́ баѓе́м йикда́ш
kol-zakhár bivné aharón yokhelénna ‚hok-olám ledorotekhém me’iché adonáy kol acher-yiggá bahém yikdách
11. Jeder vom männlichen Geschlecht unter den Söhnen Aharons darf sie essen, ein ewiges Gesetz für eure Generationen, von den Feueropfern für den Höchsten. Alles, was sie berührt, wird geheiligt werden.“
11. Всякий мужского пола из сынов Аѓарона может её кушать, закон вечный в ваши поколения от палимых жертв Всевышнему. Всё, что прикоснётся к ним, освятится».
11. Tout mâle parmi les fils d’Aharon peut la manger, loi éternelle pour vos générations, des sacrifices consumés par le feu pour le Très-Haut. Tout ce qui les touchera sera sanctifié ».
Jedes Werkzeug, jedes Gefäß, das mit dieser Darbringung in Berührung gekommen ist, wird heilig, und man darf es nicht mehr für alltägliche Bedürfnisse benutzen. Und manchmal darf man es überhaupt nicht benutzen.
Любой инструмент, любой сосуд, который соприкоснулся с этим жертвоприношением, становится святым, и им уже нельзя пользоваться для будничных нужд. А иногда и вообще нельзя пользоваться.
Tout instrument, tout récipient qui est entré en contact avec ce sacrifice devient saint, et l’on ne peut plus s’en servir pour les besoins ordinaires. Et parfois on ne peut plus s’en servir du tout.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
12. Und der HERR sprach zu Mosche und sagte:
12. И сказал Господь Моше, говоря:
12. Et le SEIGNEUR parla à Moché, en disant :
זֶה קָרְבַּן אַהֲרֹן וּבָנָיו אֲשֶׁר־יַקְרִיבוּ לַיהוָה בְּיוֹם הִמָּשַׁח אֹתוֹ עֲשִׂירִת הָאֵפָה סֹלֶת מִנְחָה תָּמִיד מַחֲצִיתָהּ בַּבֹּקֶר וּמַחֲצִיתָהּ בָּעָרֶב׃
se korbán aharón uwanáw ascher-jakríwu ladonáj bejom himmaschách otó assirít ha’efá sólet minchá tamíd machazitá babbóker umachazitá ba’árew
зэ корба́н аѓаро́н увана́в ашер-якри́ву ладона́й беём ѓимаша́х ото́ асири́т ѓаэфа́ со́лет минха́ тами́д махацита́ бабо́кер умахацита́ баа́рев
ze korbán aharón ouvanáv acher-yakrívou ladonáy beyom himmachá’h otó assirít ha’efá sólet min’há tamíd ma’hatsitá babbóker ouma’hatsitá ba’árev
13. „Dies ist das Opfer Aharons und seiner Söhne, das sie dem HERRN darbringen werden vom Tag ihrer Salbung an: ein Zehntel Efa Mehl Solet, eine beständige Darbringung, die Hälfte – am Morgen und die Hälfte – am Abend.
13. «Вот жертва Аѓарона и сыновей его, которые будут приносить они Господу со дня помазания их: десятую часть эфы муки со́лет, постоянное приношение, половину – утром и половину – вечером.
13. « Voici le sacrifice d’Aharon et de ses fils, qu’ils apporteront au SEIGNEUR à partir du jour de leur onction : un dixième d’éfa de farine solet, offrande perpétuelle, une moitié – le matin et une moitié – le soir.
עַל־מַחֲבַת בַּשֶּׁמֶן תֵּעָשֶׂה מֻרְבֶּכֶת תְּבִיאֶנָּה תֻּפִינֵי מִנְחַת פִּתִּים תַּקְרִיב רֵיחַ־נִיחֹחַ לַיהוָה׃
al-machawát baschémen te’assé murbéchet tewi’énna tufiné minchát pittím takríw reach-nichóach ladonáj
аль-махава́т баше́мен теасэ́ мурбэ́хет тевиэ́на туфинэ́ минха́т пити́м такри́в реях-нихо́ах ладона́й
al-ma’havát bachémen te’assé mourbékhet tevi’énna toufiné min’hát pittím takrív rea’h-ni’hóa’h ladonáy
14. Auf der Pfanne in Öl sollst du sie machen, bring sie gebrüht in zerbröckelter Form, bring sie dar zum Wohlgeruch für den HERRN.
14. На сковороде в масле сделай её, принеси её заварной в раскрошенном виде, принеси её в благоухание Господу.
14. Sur la poêle, dans l’huile, fais-la, apporte-la échaudée, sous forme émiettée, apporte-la en bonne senteur au SEIGNEUR.
Das heißt, man muss den Teig so kneten, dass das Mehl in das heiße Öl gelangt. Das ähnelt dem Teig für Brandteiggebäck, nur natürlich ohne Wasser: Da es kein Chamez (Gesäuertes) geben darf, wird Öl verwendet.
То есть нужно замесить тесто так, чтобы в горячее масло попала мука. Это похоже на тесто для заварных пирожных только, разумеется, без воды: поскольку не должно быть хамеца́ (квасного), используется масло.
C’est-à-dire qu’il faut pétrir la pâte de façon que la farine tombe dans l’huile chaude. Cela ressemble à la pâte des choux à la crème, seulement, bien sûr, sans eau : comme il ne doit pas y avoir de ‚hamets (levain), on utilise de l’huile.
וְהַכֹּהֵן הַמָּשִׁיחַ תַּחְתָּיו מִבָּנָיו יַעֲשֶׂה אֹתָהּ חָק־עוֹלָם לַיהוָה כָּלִיל תָּקְטָר׃
wehakkohén hammaschíach tachtáw mibbanáw ja’assé otá chok-olám ladonáj kalíl toktár
веѓакоѓе́н ѓамаши́ях тахта́в мибана́в яасэ́ ота́ хок-ола́м ладона́й кали́ль токта́р
vehakkohén hammachía’h ta’htáv mibbanáv ya’assé otá ‚hok-olám ladonáy kalíl toktár
15. Und der Kohen, der nach ihm und seinen Söhnen gesalbt ist, wird sie ebenfalls machen – ein ewiges Gesetz, verbrenne sie ganz für den Höchsten.
15. И коѓен, помазанный после него и сыновей его, тоже будет делать её – вечный закон, всю её сожги для Всевышнего.
15. Et le kohen oint après lui et ses fils la fera aussi – loi éternelle, brûle-la tout entière pour le Très-Haut.
וְכָל־מִנְחַת כֹּהֵן כָּלִיל תִּהְיֶה לֹא תֵאָכֵל׃
wechol-minchát kohén kalíl tihjé lo te’achél
вехоль-минха́т коѓе́н кали́ль тиѓйе́ ло теахэ́ль
vekhol-min’hát kohén kalíl tihyé lo te’akhél
16. Und jede Gabe des Kohen soll vollständig verbrannt werden und nicht gegessen werden.“
16. И всякое подношение коѓена полностью будет сожжено и не будет съедаться».
16. Et toute offrande du kohen sera entièrement brûlée et ne sera pas mangée ».
Das ist ein besonderes Opfer, das die Kohanim täglich, zweimal am Tag, darbringen müssen, damit sie sich nicht über das Volk erheben, nicht stolz sind und nicht sagen: „Seht, wie cool wir sind!“ Deshalb ist ihnen der Befehl gegeben, das einfachste, das ärmlichste Opfer darzubringen, und die Darbringung der Kohanim wird vollständig verbrannt. Und gleich der Darbringung Ola, symbolisiert dieses vollständig verbrannte Opfer die völlige Hingabe des Kohen an seinen Dienst. Wenn man vom Opfer Ola (dem Ganzopfer) sagen kann, dass es (wie ein Stecker in die Steckdose) das Zusammenwirken des Höchsten und des Volkes Israel einschaltet, die Nachbarschaft, die göttliche Gegenwart auf der Erde, dann schaltet die Darbringung der Kohanim die Priesterschaft zu, wie eine Rolltreppe oder einen Aufzug, mit dem wir zum Höchsten aufsteigen können. Denn der Kohen vertritt, wie wir schon gesagt haben, sowohl Gott vor dem Volk Israel als auch das Volk Israel vor dem Höchsten. Es ist unmöglich, ohne Kohen zu Gott zu kommen, und damit der Kohen den Priesterdienst versehen kann, ist auch ihm eine Darbringung gegeben, die er zweimal am Tag darbringen muss. Und sie ist die allerallereinfachste.
Это – особая жертва, которую ежедневно, дважды в день, должны приносить коѓены, чтобы им не превозноситься над народом, не гордиться и не говорить: «Вот какие мы крутые!» Поэтому им дано повеление приносить самую простую, самую бедняцкую жертву, и жертвоприношение коѓенов сжигается полностью. И подобно жертвоприношению ола́, эта полностью сжигаемая жертва символизирует полную отдачу коѓена своему служению. Если про жертву ола́ (жертву всесожжения) можно сказать, что она включает (как вилка в розетку) взаимодействие Всевышнего и народа Израиля, соседство, Божественное присутствие на земле, то жертвоприношение коѓенов подключает Священство, как эскалатор или лифт, по которому мы можем подниматься ко Всевышнему. Ведь коѓен, как мы уже сказали, представляет и Бога перед народом Израиля, и народ Израиля перед Всевышним. Невозможно прийти к Богу без коѓена, а для того, чтобы коѓен мог священствовать, ему тоже дано жертвоприношение, которое он должен приносить дважды в день. И оно самое-самое простое.
C’est un sacrifice particulier que les kohanim doivent apporter chaque jour, deux fois par jour, pour qu’ils ne s’élèvent pas au-dessus du peuple, qu’ils ne s’enorgueillissent pas et ne disent pas : « Voilà comme nous sommes trop forts ! » C’est pourquoi l’ordre leur a été donné d’apporter le sacrifice le plus simple, le plus pauvre, et le sacrifice des kohanim est brûlé entièrement. Et à l’instar du sacrifice ola, ce sacrifice entièrement brûlé symbolise le don total du kohen à son service. Si l’on peut dire du sacrifice ola (l’holocauste) qu’il branche (comme une fiche dans une prise) l’interaction du Très-Haut et du peuple d’Israël, le voisinage, la présence Divine sur la terre, alors le sacrifice des kohanim connecte la Prêtrise, comme un escalator ou un ascenseur par lequel nous pouvons monter vers le Très-Haut. Car le kohen, comme nous l’avons déjà dit, représente à la fois Dieu devant le peuple d’Israël et le peuple d’Israël devant le Très-Haut. Il est impossible de venir à Dieu sans kohen, et pour que le kohen puisse exercer la prêtrise, un sacrifice lui a aussi été donné, qu’il doit apporter deux fois par jour. Et c’est le plus, le plus simple.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
17. Und der HERR sprach zu Mosche und sagte:
17. И сказал Господь Моше, говоря:
17. Et le SEIGNEUR parla à Moché, en disant :
דַּבֵּר אֶל־אַהֲרֹן וְאֶל־בָּנָיו לֵאמֹר זֹאת תּוֹרַת הַחַטָּאת בִּמְקוֹם אֲשֶׁר תִּשָּׁחֵט הָעֹלָה תִּשָּׁחֵט הַחַטָּאת לִפְנֵי יְהוָה קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הִוא׃
dabbér el-aharón we’el-banáw lemór sot torát hachattát bimkóm aschér tischachét ha’olá tischachét hachattát lifné adonáj kódesch kadaschím hi
дабэ́р эль-аѓаро́н веэль-бана́в лемо́р зот тора́т ѓахата́т бимко́м аше́р тишахэ́т ѓаола́ тишахэ́т ѓахата́т лифнэ́ адона́й ко́деш кадаши́м ѓи
dabbér el-aharón ve’el-banáv lemór zot torát ha’hattát bimkóm achér ticha’hét ha’olá ticha’hét ha’hattát lifné adonáy kódech kadachím hi
18. „Sprich zu Aharon und seinen Söhnen und sage: Dies ist die Lehre vom Reinigungsopfer. An dem Ort, an dem das Ganzopfer dargebracht (geschlachtet) wird, dort sollst du auch das Sündopfer schlachten, ein heiliges Heiligtum ist es.
18. «Скажи Аѓарону и сыновьям его, говоря: вот учение об очистительной жертве. На том месте, на котором приносится (забивается) жертва всесожжения, там же забивай жертву за грех, святыня святая она.
18. « Dis à Aharon et à ses fils, en disant : voici l’enseignement sur le sacrifice de purification. À l’endroit où l’on apporte (abat) l’holocauste, là même abats le sacrifice pour le péché, elle est sainteté sainte.
Wir haben schon gesagt, dass der Grund dafür darin liegt, dass der Mensch „nicht auffällt“, um geistliche Paparazzi aller Art zu vermeiden, damit man nicht sagt: „Schau, er ist hingegangen, ein Sündopfer darzubringen. Interessant, womit hat er da wohl gesündigt?“
Мы уже говорили, что причина этого в том, чтобы человек «не светился», чтобы избежать духовных папарацци всех видов, чтобы не говорили: «Вот, он пошёл жертву за грех приносить. Интересно, чем же он там согрешил?»
Nous avons déjà dit que la raison en est que l’homme « ne se fasse pas remarquer », pour éviter les paparazzis spirituels de toutes sortes, pour qu’on ne dise pas : « Voilà, il est allé apporter un sacrifice pour le péché. Je me demande bien en quoi il a péché ? »
הַכֹּהֵן הַמְחַטֵּא אֹתָהּ יֹאכֲלֶנָּה בְּמָקוֹם קָדֹשׁ תֵּאָכֵל בַּחֲצַר אֹהֶל מוֹעֵד׃
hakkohén hamchatté otá jochelénna bemakóm kádosch te’achél bachazár óhel mo’éd
ѓакоѓе́н ѓамхатэ́ ота́ ёхеле́на бемако́м ка́дош теахэ́ль бахаца́р о́ѓель моэ́д
hakkohén ham’hatté otá yokhelénna bemakóm kádoch te’akhél ba’hatsár óhel mo’éd
19. Und der Kohen, der sie darbringt (der die Reinigung vollzieht), soll sie essen, am Heiligen Ort soll er sie verzehren, im Hof des Zeltes der Begegnung.
19. И коѓен, который приносит её (который осуществляет очищение), будет её есть, в Святом месте будет её кушать, во дворе Шатра откровения.
19. Et le kohen qui l’apporte (qui accomplit la purification) le mangera, dans le Lieu saint il le consommera, dans le parvis de la Tente d’assignation.
Worin liegt der Unterschied? Es gibt Opfer, die nicht nur der Kohen selbst essen darf, sondern auch seine Familie, darunter seine Frau. Das sind Opfer, deren Fleisch er nehmen und nach Hause bringen darf, darüber werden wir noch sprechen. Aber dieses Opfer ist ein Reinigungsopfer, und es isst nur der Kohen.
В чём отличие? Есть жертвы, которые может есть не только сам коѓен, но и его семья, в том числе его жена. Это жертвы, мясо которых он может брать, приносить домой, мы об этом ещё будем говорить. Но данная жертва – жертва очистительная, и её ест только коѓен.
Quelle est la différence ? Il y a des sacrifices que peut manger non seulement le kohen lui-même, mais aussi sa famille, y compris sa femme. Ce sont des sacrifices dont il peut prendre la viande, l’apporter à la maison, nous en parlerons encore. Mais ce sacrifice-ci est un sacrifice de purification, et seul le kohen le mange.
כֹּל אֲשֶׁר־יִגַּע בִּבְשָׂרָהּ יִקְדָּשׁ וַאֲשֶׁר יִזֶּה מִדָּמָהּ עַל־הַבֶּגֶד אֲשֶׁר יִזֶּה עָלֶיהָ תְּכַבֵּס בְּמָקוֹם קָדֹשׁ׃
kol ascher-jiggá biwsará jikdásch wa’aschér jissé middamá al-habbéged aschér jissé aléha techabbés bemakóm kadósch
коль ашер-йига́ бивсара́ йикда́ш вааше́р йизэ́ мидама́ аль-ѓабэ́гед аше́р йизэ́ але́ѓа техабэ́с бемако́м кадо́ш
kol acher-yiggá bivsará yikdách va’achér yizzé middamá al-habbéged achér yizzé aléha tekhabbés bemakóm kadóch
20. Alles, was ihr Fleisch berührt, wird geheiligt werden, und wenn ihr Blut auf ein Gewand tropft, soll er das „Bespritzte“ (das, was bespritzt wurde) am Heiligen Ort auswaschen.
20. Всё, что коснётся плоти её, освятится, а если капнет кровь её на одежду, «брызнутое» (то, что брызнуло) отстирает в Святом месте.
20. Tout ce qui touchera sa chair sera sanctifié, et si de son sang goutte sur un vêtement, le « giclé » (ce qui a giclé), il le lavera dans le Lieu saint.
Das heißt, selbst wenn das Blut des Opfers spritzt und das Gewand des Kohen beschmutzt wird, geht er nicht nach Hause, wirft es nicht in die Waschmaschine, sondern auch mit diesem Blut muss er umgehen wie mit einem Heiligtum.
То есть, даже если брызнет кровь жертвы и испачкается одежда коѓена, он не идёт домой, не забрасывает её в стиральную машину, а и к этой крови он должен относиться, как к святыне.
C’est-à-dire que, même si le sang du sacrifice gicle et que le vêtement du kohen se salit, il ne rentre pas à la maison, il ne le jette pas dans la machine à laver, mais ce sang aussi, il doit le traiter comme une chose sainte.
וּכְלִי־חֶרֶשׂ אֲשֶׁר תְּבֻשַּׁל־בּוֹ יִשָּׁבֵר וְאִם־בִּכְלִי נְחֹשֶׁת בֻּשָּׁלָה וּמֹרַק וְשֻׁטַּף בַּמָּיִם׃
uchli-chéres aschér tewuschal-bó jischawér we’im-bichlí nechóschet buschála umorák weschuttáf bammájim
ухли-хэ́рес аше́р тевушаль-бо́ йишавэ́р веим-бихли́ нехо́шет буша́ла умора́к вешута́ф бама́йим
oukhli-‚héres achér tevouchal-bó yichavér ve’im-bikhlí ne’hóchet bouchála oumorák vechouttáf bammáyim
21. Ein Tontopf, in dem sie gekocht wird, soll zerbrochen werden, und wenn sie in einem Kupfergefäß zubereitet wurde, soll es gescheuert, im Wasser gereinigt werden.
21. Глиняный горшок, в котором она варится, будет разбит, а если готовилась в медном сосуде, он будет выдраен, очищен в воде.
21. Le pot de terre dans lequel il cuit sera brisé, et s’il a été préparé dans un récipient de cuivre, celui-ci sera récuré, nettoyé dans l’eau.
Worin liegt der Unterschied? Ein Tongefäß nimmt ein wenig von dem Produkt auf, das darin zubereitet wird, da es innen porös ist und ein Teil des Produkts in seine Poren gelangt. Und deshalb bleibt in ihm, wenn auch in mikroskopischen Mengen, doch ein Teil des Opfers zurück, und er bleibt auch noch für die Zeit, in der man es schon nicht mehr verzehren darf. Auch das Gefäß ist zu einem Opfergefäß geworden, deshalb wird man es zerbrechen müssen.
В чём разница? Глиняный сосуд поглощает немного продукта, который в нём готовится, поскольку он пористый внутри и в его поры попадает часть продукта. И поэтому в нём, хоть и в микроскопических количествах, всё-таки останется часть жертвы, останется и на то время, когда её уже нельзя употреблять. Сосуд тоже стал жертвенным, поэтому его придётся разбить.
Quelle est la différence ? Le récipient de terre absorbe un peu du produit qui y est préparé, parce qu’il est poreux à l’intérieur et qu’une partie du produit pénètre dans ses pores. Et c’est pourquoi en lui, même en quantités microscopiques, il restera tout de même une partie du sacrifice, il en restera aussi pour le moment où l’on ne peut déjà plus le consommer. Le récipient lui aussi est devenu sacrificiel, c’est pourquoi il faudra le briser.
כָּל־זָכָר בַּכֹּהֲנִים יֹאכַל אֹתָהּ קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הִוא׃
kol-sachár bakkohaním jochál otá kódesch kadaschím hi
коль-заха́р бакоѓани́м ёха́ль ота́ ко́деш кадаши́м ѓи
kol-zakhár bakkohaním yokhál otá kódech kadachím hi
22. Jeder vom männlichen Geschlecht soll sie essen, ein heiliges Heiligtum ist sie (auch sie wird am Heiligen Ort verzehrt).
22. Всякий мужского пола будет есть её, святая святыня она (она тоже поедается в Святом месте).
22. Tout mâle le mangera, sainte sainteté il est (lui aussi est mangé dans le Lieu saint).
וְכָל־חַטָּאת אֲשֶׁר יוּבָא מִדָּמָהּ אֶל־אֹהֶל מוֹעֵד לְכַפֵּר בַּקֹּדֶשׁ לֹא תֵאָכֵל בָּאֵשׁ תִּשָּׂרֵף׃
wechol-chattát aschér juwá middamá el-óhel mo’éd lechappér bakkódesch lo te’achél ba’ésch tissaréf
вехоль-хата́т аше́р юва́ мидама́ эль-о́ѓель моэ́д лехапэ́р бако́деш ло теахэ́ль баэ́ш тисарэ́ф
vekhol-‚hattát achér youvá middamá el-óhel mo’éd lekhappér bakkódech lo te’akhél ba’éch tissaréf
23. Jedes Sündopfer, von dessen Blut in das Zelt der Begegnung hineingebracht wird, um im Heiligen zu sühnen, iss es nicht, im Feuer verbrenne es.“
23. Всякая жертва за грех, от крови которой будет внесено в Шатёр откровения, чтобы искупить в Святом, не ешь её, в огне сожги её».
23. Tout sacrifice pour le péché dont on apportera du sang dans la Tente d’assignation pour expier dans le Saint, ne le mange pas, dans le feu brûle-le ».
Worum geht es hier? Wenn ein Mensch zum Kohen gekommen ist und sagt: „Ich habe das und das getan.“ Und der Kohen sagt (oder der Mensch selbst denkt): „O-o-oh! Das ist ja so eine schreckliche Sünde, die kann man nicht einfach so reinigen, da muss man ins Heilige gehen. Lass uns das alles nicht einfach so zum Altar des Ganzopfers bringen, sondern es ins Heilige hineintragen, machen wir so ein Chatát plus, machen wir ein Super-Chatát. Oder wir veranstalten überhaupt so einen Ausverkauf für VIP-Personen, wir machen ihnen ein VIP-Chatát plus, mit Hineintragen ins Heilige.“ Und der Höchste gebietet: „Nein, man darf es nicht essen, sonst wird dieses Opfer überhaupt ungültig, es wird nicht als Sündopfer gelten. Verbrennt es im Feuer, nicht einmal dort, wo die Asche ist, sondern irgendwo. Ich will damit nichts zu tun haben.“
О чём здесь идёт речь? Если пришёл человек к коѓену и говорит: «Я делал то-то и то-то». И коѓен говорит (или сам человек думает): «О-о-о! Вот это – страшный такой грех, так просто его не очистить, тут надо в Святое идти. Давай мы не просто так к жертвеннику всесожжения всё это отнесём, а занесём это в Святое, сделаем такой хата́т плюс, сделаем супер хата́т. Или мы вообще устроим такую распродажу для VIP-персон, мы будем делать им VIP-хата́т плюс, с занесением в Святое». И Всевышний повелевает: «Нет, её нельзя есть, иначе эта жертва будет вообще недействительной, не будет считаться жертвой за грех. Сожгите её на огне, даже не там, где пепел, а где угодно. Я не хочу иметь с этим ничего общего».
De quoi est-il question ici ? Si un homme est venu chez le kohen et dit : « J’ai fait ceci et cela ». Et le kohen dit (ou l’homme lui-même pense) : « Oh-oh-oh ! Voilà – c’est un péché si terrible, on ne peut pas simplement le purifier comme ça, ici il faut aller dans le Saint. Allez, ne portons pas simplement tout cela à l’autel de l’holocauste, mais apportons-le dans le Saint, faisons une sorte de ‚hatat plus, faisons un super ‚hatat. Ou bien organisons carrément des soldes pour les personnes VIP, nous leur ferons un VIP-‚hatat plus, avec apport dans le Saint ». Et le Très-Haut ordonne : « Non, il ne faut pas le manger, sinon ce sacrifice sera tout à fait invalide, il ne sera pas considéré comme un sacrifice pour le péché. Brûlez-le sur le feu, même pas là où est la cendre, mais n’importe où. Je ne veux rien avoir à faire avec cela ».
Anweisungen an das Personal (7,1–38)
Наставления персоналу (7:1-38)
Instructions au personnel (7,1–38)
Mit Gottes Hilfe lesen wir mit euch den Wochenabschnitt Zaw weiter. Ich erinnere daran, dass wir eine interne Anweisung für den Dienstgebrauch lesen, die der Höchste den Kohanim durch Mosche gibt. Wenn wir in den vorigen Abschnitten, die sich an ganz Israel richteten, davon gelesen haben, wann und wer Opfer darbringen muss oder darf, dann lesen wir in diesem Abschnitt Anweisungen an das technische Personal (an diejenigen, die bei der Darbringung der Opfer Mittler sein werden) darüber, wie diese Opfer konkret darzubringen sind.
С Божьей помощью мы с Вами продолжаем читать недельную главу Цав. Напомню, что мы читаем внутреннюю инструкцию для служебного пользования, которую Всевышний даёт для коѓаним через Моше. Если в предыдущих главах, которые обращались ко всему Израилю, мы читали о том, когда и кто должен или может приносить жертвы, то в этой главе мы читаем указания техническому персоналу (тем, кто будет посредником при принесении жертв) о том, как конкретно приносить эти жертвы.
Avec l’aide de Dieu, nous continuons, vous et moi, à lire la section hebdomadaire Tsav. Je rappelle que nous lisons une instruction interne à usage de service, que le Très-Haut donne pour les kohanim par l’intermédiaire de Moché. Si, dans les sections précédentes, qui s’adressaient à tout Israël, nous lisions quand et qui doit ou peut apporter des sacrifices, dans cette section nous lisons les indications au personnel technique (à ceux qui seront intermédiaires lors de l’offrande des sacrifices) sur comment concrètement apporter ces sacrifices.
וְזֹאת תּוֹרַת הָאָשָׁם קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הוּא׃
wesót torát ha’aschám kódesch kadaschím hu
везо́т тора́т ѓааша́м ко́деш кадаши́м ѓу
vezót torát ha’achám kódech kadachím hou
1. Dies ist die Lehre vom Schuldopfer, es gehört zum Heiligtum (heilig für das Heiligtum).
1. Вот учение о жертве повинной, она принадлежит к святыне (святая для святыни).
1. Voici l’enseignement sur le sacrifice de culpabilité, il appartient à la sainteté (saint pour la sainteté).
Das bedeutet, dass die Kohanim es nicht mit nach Hause nehmen können, es nicht mit ihren Frauen, mit ihren Töchtern teilen können, und es muss in Heiligkeit im Hof des Zeltes der Begegnung oder im Hof des Tempels verzehrt werden.
Это значит, что коѓены не могут взять её домой, не могут поделиться ею с жёнами, с дочерями, и она должна поедаться в святости во дворе Шатра откровения или во дворе Храма.
Cela signifie que les kohanim ne peuvent pas l’emporter chez eux, ne peuvent pas le partager avec leurs femmes, avec leurs filles, et il doit être mangé dans la sainteté dans le parvis de la Tente d’assignation ou dans le parvis du Temple.
בִּמְקוֹם אֲשֶׁר יִשְׁחֲטוּ אֶת־הָעֹלָה יִשְׁחֲטוּ אֶת־הָאָשָׁם וְאֶת־דָּמוֹ יִזְרֹק עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
bimkóm aschér jischchatú et-ha’olá jischchatú et-ha’aschám we’et-damó jisrók al-hammisbéach sawíw
бимко́м аше́р йишхату́ эт-ѓаола́ йишхату́ эт-ѓааша́м веэт-дамо́ йизро́к аль-ѓамизбэ́ях сави́в
bimkóm achér yich’hatoú et-ha’olá yich’hatoú et-ha’achám ve’et-damó yizrók al-hammizbéa’h savív
2. An dem Ort, an dem man das Ganzopfer schlachtet, dort wird man auch das Schuldopfer schlachten, und das Blut dieses Opfers wird ringsum an den Altar spritzen.
2. В том месте, в котором забивают жертву всесожжения, там же забьют и жертву повинности, а кровь этой жертвы брызнет на жертвенник вокруг.
2. À l’endroit où l’on abat l’holocauste, là même on abattra aussi le sacrifice de culpabilité, et le sang de ce sacrifice giclera sur l’autel tout autour.
Wir haben schon erklärt, warum das so ist: damit niemand sagen kann, welche Art von Opfer ein Mensch darbringt, damit alle möglichen Journalisten der Boulevardpresse, Paparazzi und einfach neugierige Gaffer nicht darüber grübeln, was dieser Mensch da für eine Sünde hat, weswegen er dieses Opfer gebracht hat.
Мы уже объясняли, почему так: чтобы никто не мог сказать, какого рода жертву человек приносит, чтобы всевозможные журналисты жёлтой прессы, папарацци и просто любопытные зеваки не раздумывали о том, что это там за грех у этого человека, из-за чего он эту жертву понёс.
Nous avons déjà expliqué pourquoi il en est ainsi : pour que personne ne puisse dire quel genre de sacrifice l’homme apporte, pour que toutes sortes de journalistes de la presse à scandale, de paparazzis et de simples badauds curieux ne se demandent pas quel est donc le péché de cet homme, à cause duquel il a porté ce sacrifice.
וְאֵת כָּל־חֶלְבּוֹ יַקְרִיב מִמֶּנּוּ אֵת הָאַלְיָה וְאֶת־הַחֵלֶב הַמְכַסֶּה אֶת־הַקֶּרֶב׃
we’et-kol-chelbó jakríw mimménnu et ha’aljá we’et-hachélew hamchassé et-hakkérew
веэт-коль-хельбо́ якри́в мимэ́ну эт ѓаалья́ веэт-ѓахэ́лев ѓамхаcэ́ эт-ѓакэ́рев
ve’et-kol-‚helbó yakrív mimménnou et ha’alyá ve’et-ha’hélev hamkhassé et-hakkérev
3. Alles Fett soll er davon darbringen, und den Fettschwanz und das Fett, das die Eingeweide bedeckt,
3. Весь жир принесёт от него, и курдюк, и жир, который покрывает внутренности,
3. Toute la graisse, il l’apportera de lui, et la queue grasse, et la graisse qui couvre les entrailles,
וְאֵת שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עֲלֵיהֶן אֲשֶׁר עַל־הַכְּסָלִים וְאֶת־הַיֹּתֶרֶת עַל־הַכָּבֵד עַל־הַכְּלָיֹת יְסִירֶנָּה׃
we’ét scheté hakkelajot we’et-hachélew aschér alehén aschér al-hakkesalím we’et-hajotéret al-hakkawéd al-hakkelajot jesirénna
веэ́т шетэ́ ѓакелаёт веэт-ѓахэ́лев аше́р алеѓе́н аше́р аль-ѓакесали́м веэт-ѓаётэ́рет аль-ѓакавэ́д аль-ѓакелаёт есирэ́на
ve’ét cheté hakkelayot ve’et-ha’hélev achér alehén achér al-hakkessalím ve’et-hayotéret al-hakkavéd al-hakkelayot yessirénna
4. Und die zwei Nieren und das Fett, das an ihnen ist, und das Fett, das auf dem oberen Teil der Schenkel ist, und den geschwänzten Leberlappen – angefangen bei den Nieren soll er diesen Teil abtrennen.
4. И две почки, и жир, который на них, и жир, который на верхней части бёдер, и хвостатую долю печени, начиная с почек отделит эту часть.
4. Et les deux reins, et la graisse qui est sur eux, et la graisse qui est sur la partie supérieure des cuisses, et le lobe caudé du foie, à partir des reins il détachera cette partie.
Der geschwänzte Leberlappen ̶ das klingt seltsam, aber so heißt einer der anatomischen Teile der Leber, eine solche Bezeichnung gibt es. Ähnliche Anweisungen haben wir schon früher gelesen.
Хвостатая доля печени ̶ это звучит странно, но так называется одна из анатомических частей печени, такое название существует. Подобные указания мы читали уже раньше.
Lobe caudé du foie ̶ cela sonne étrangement, mais c’est ainsi que s’appelle l’une des parties anatomiques du foie, un tel nom existe. Des indications semblables, nous en avons déjà lu auparavant.
וְהִקְטִיר אֹתָם הַכֹּהֵן הַמִּזְבֵּחָה אִשֶּׁה לַיהוָה אָשָׁם הוּא׃
wehiktír otám hakkohén hammisbéacha isché ladonáj aschám hu
веѓикти́р ота́м ѓакоѓе́н ѓамизбэ́яха ише́ ладона́й аша́м ѓу
vehiktír otám hakkohén hammizbéa’ha iché ladonáy achám hou
5. Und der Kohen soll sie (das, was er abgetrennt hat) auf dem Altar zum Räuchern darbringen, als Feueropfer für den HERRN, das ist ein Schuldopfer.
5. И принесёт их (то, что отделил) в воскурение коѓен на жертвеннике, в палимую жертву Господу, это – повинная жертва.
5. Et le kohen les apportera (ce qu’il a détaché) en encensement sur l’autel, en sacrifice consumé par le feu pour le SEIGNEUR, c’est – un sacrifice de culpabilité.
כָּל־זָכָר בַּכֹּהֲנִים יֹאכְלֶנּוּ בְּמָקוֹם קָדוֹשׁ יֵאָכֵל קֹדֶשׁ קָדָשִׁים הוּא׃
kol sachár bakkohaním jochelénnu bemakóm kadósch je’achél kódesch kadaschím hu
коль заха́р бакоѓани́м ёхеле́ну бемако́м кадо́ш еахэ́ль ко́деш кадаши́м ѓу
kol zakhár bakkohaním yokhelénnou bemakóm kadóch ye’akhél kódech kadachím hou
6. Jeder vom männlichen Geschlecht unter den Kohanim darf es essen; an einem heiligen Ort muss man es essen, denn es ist heilig für das Heiligtum.
6. Всякий мужского пола среди коѓаним может её есть; в святом месте нужно её есть, потому что она святая для святыни.
6. Tout mâle parmi les kohanim peut le manger ; dans un lieu saint il faut le manger, car il est saint pour la sainteté.
כַּחַטָּאת כָּאָשָׁם תּוֹרָה אַחַת לָהֶם הַכֹּהֵן אֲשֶׁר יְכַפֶּר־בּוֹ לוֹ יִהְיֶה׃
kachattát ka’aschám torá achát lahém hakkohen aschér jechapper-bo lo jihjé
кахата́т кааша́м тора́ аха́т лаѓе́м ѓакоѓен ашэ́р ехапер-бо ло йиѓйе́
ka’hattát ka’achám torá a’hát lahém hakkohen achér yekhapper-bo lo yihyé
7. Wie das Sündopfer, so auch das Schuldopfer ̶ eine Lehre gilt für sie. Der Kohen, der für ihn (den, der das Opfer darbringt) sühnen wird, ihm soll auch das Fleisch gehören.
7. Как жертва за грех, так и жертва повинная ̶ одно учение в отношении их. Коѓен, который будет искупать его (приносящего жертву), ему и будет принадлежать мясо.
7. Comme le sacrifice pour le péché, ainsi le sacrifice de culpabilité ̶ un seul enseignement à leur égard. Le kohen qui fera l’expiation pour lui (pour celui qui apporte le sacrifice), c’est à lui qu’appartiendra la viande.
Die Kohanim haben einen Anteil am Opfer Aschám (der Schuld) und am Opfer Chatát (der Reinigung), und es wird nicht brüderlich unter allen geteilt, wie es in anderen Fällen manchmal geschieht. Sondern der Kohen, der dieses Opfer dargebracht hat, der bekommt es auch.
Коѓены имеют долю в жертве аша́м (повинности) и в жертве хата́т (очистительной), и она не делится на всех по-братски, что происходит иногда в других случаях. Но тот коѓен, который принёс эту жертву, тот её и получает.
Les kohanim ont une part dans le sacrifice acham (de culpabilité) et dans le sacrifice ‚hatat (de purification), et elle n’est pas partagée fraternellement entre tous, ce qui arrive parfois dans d’autres cas. Mais le kohen qui a apporté ce sacrifice, c’est lui qui la reçoit.
וְהַכֹּהֵן הַמַּקְרִיב אֶת־עֹלַת אִישׁ עוֹר הָעֹלָה אֲשֶׁר הִקְרִיב לַכֹּהֵן לוֹ יִהְיֶה׃
wehakkohén hammakríw et-ólat isch or ha’olá aschér hikríw lakkohén lo jihjé
веѓакоѓе́н ѓамакри́в эт-о́лат иш ор ѓаола́ аше́р ѓикри́в лакоѓе́н ло йиѓйе́
vehakkohén hammakrív et-ólat ich or ha’olá achér hikrív lakkohén lo yihyé
8. Und der Kohen, der das Ganzopfer eines Menschen (jemandes Ganzopfer) darbringt – die Haut des Opfertieres soll dem Kohen selbst gehören.
8. А коѓен, приносящий всесожжение человека (чьё-то всесожжение), – шкура жертвенного животного будет принадлежать самому коѓену.
8. Et le kohen qui apporte l’holocauste d’un homme (l’holocauste de quelqu’un), – la peau de l’animal sacrifié appartiendra au kohen lui-même.
Das heißt, wenn das ganze Opfer verbrannt wird und nichts übrig bleibt, bekommt der Kohen für seine Arbeit die Haut des Tieres.
То есть, когда сжигается вся жертва и ничего не остаётся, коѓен за свою работу получает шкуру животного.
C’est-à-dire que, quand tout le sacrifice est brûlé et qu’il ne reste rien, le kohen reçoit pour son travail la peau de l’animal.
וְכָל־מִנְחָה אֲשֶׁר תֵּאָפֶה בַּתַּנּוּר וְכָל־נַעֲשָׂה בַמַּרְחֶשֶׁת וְעַל־מַחֲבַת לַכֹּהֵן הַמַּקְרִיב אֹתָהּ לוֹ תִהְיֶה׃
wechol-minchá aschér te’afé battannúr wechol-na’assá wammarchéschet we’al-machawát lakkohén hammakríw otá lo tihjé
вехоль-минха́ аше́р теафэ́ батану́р вехоль-нааса́ вамархэ́шет вэаль-махава́т лакоѓэ́н ѓамакри́в ота́ ло тиѓйе́
vekhol-min’há achér te’afé battannoúr vekhol-na’assá vammar’héchet ve’al-ma’havát lakkohén hammakrív otá lo tihyé
9. Und jede Gabe, die Minchá (das Speiseopfer), die im Ofen gebacken wird, und alles, was im Topf gemacht wird, und auf der Pfanne, soll dem Kohen gehören, der sie als Opfer darbringt.
9. И всякое подношение минха́ (хлебное подношение), которое будет испечено в печи, и всё, что сделано в горшке, и на сковороде, будет принадлежать тому коѓену, который его приносит в жертву.
9. Et toute offrande min’ha (offrande de céréales) qui sera cuite au four, et tout ce qui est fait dans un pot, et sur la poêle, appartiendra au kohen qui l’apporte en sacrifice.
וְכָל־מִנְחָה בְלוּלָה־בַשֶּׁמֶן וַחֲרֵבָה לְכָל־בְּנֵי אַהֲרֹן תִּהְיֶה אִישׁ כְּאָחִיו׃
wechol-minchá welula-waschémen wacharewá lechol-bené aharón tihjé isch ke’achíw
вехоль-минха́ велула-ваше́мен вахарева́ лехоль-бенэ́ аѓаро́н тиѓйе́ иш кеахи́в
vekhol-min’há veloula-vachémen va’harevá lekhol-bené aharón tihyé ich ke’a’hív
10. Und jede Minchá, die mit Öl ist und die trocken ist, soll allen Söhnen Aharons gehören, jedem wie dem Bruder (brüderlich).
10. А всякая минха́, которая с маслом и которая сухая, будет всем сыновьям Аѓарона, каждому как брату (по-братски).
10. Et toute min’ha, celle qui est avec de l’huile et celle qui est sèche, sera à tous les fils d’Aharon, à chacun comme à un frère (fraternellement).
Das heißt, manche Speiseopfer, trockene zerbröckelte Brotfladen, die in den Tempel gebracht werden, werden gerade brüderlich unter allen Kohanim geteilt und fallen nicht nur dem zu, der das Opfer darbringt.
То есть некоторые хлебные приношения, сухие раскрошенные хлебцы, которые приносятся в Храм, делятся по-братски как раз между всеми коѓенами, а не достаются только тому, кто жертву приносит.
C’est-à-dire que certaines offrandes de céréales, des galettes sèches émiettées qui sont apportées au Temple, sont partagées fraternellement justement entre tous les kohanim, et ne reviennent pas seulement à celui qui apporte le sacrifice.
Es gibt noch ein Opfer, über das wir noch nicht gesprochen haben.
Есть ещё одна жертва, о которой мы ещё не говорили.
Il y a encore un sacrifice dont nous n’avons pas encore parlé.
וְזֹאת תּוֹרַת זֶבַח הַשְּׁלָמִים אֲשֶׁר יַקְרִיב לַיהוָה׃
wesót torát séwach haschelamím aschér jakríw ladonáj
везо́т тора́т зэ́вах ѓашелами́м аше́р якри́в ладона́й
vezót torát zéva’h hachelamím achér yakrív ladonáy
11. Dies ist die Lehre vom Friedensopfer, das er dem HERRN darbringen wird.
11. Вот учение о мирной жертве, которую принесёт он Господу.
11. Voici l’enseignement sur le sacrifice de paix qu’il apportera au SEIGNEUR.
Wie wir schon gesagt haben, gibt es drei Arten von Friedensopfern. Es gibt das Opfer des Dankes (Todá): wenn zum Beispiel meine Frau glücklich entbunden hat, wenn mir irgendein Wunder geschehen ist und ich dem Höchsten dankbar bin. Es gibt das Opfer aus Eifer, nach dem Geheiß des Herzens (Nedawá): Eigentlich habe ich keinen konkreten Grund, dem Höchsten „danke“ zu sagen, aber ich wollte einfach teilen, und ich gebe Ihm. Und die dritte Art von Opfer ist das Opfer nach einem Gelübde (Néder). Wenn ich in einer schweren Lage (oder in irgendeiner anderen Lage) sage: „Wenn mein Kind gesund wird, wenn es mir vergönnt ist, an einen bestimmten Ort zu gelangen, dann werde ich dort ein Opfer darbringen“ – wie zum Beispiel im Fall von Jona. Als die Seeleute sahen, dass ihr Schiff frei geworden war und seine Fahrt fortsetzen konnte und der Sturm aufgehört hatte, da „brachten sie dem HERRN ein Opfer dar und legten Gelübde ab“, wie es heißt. Welche Gelübde legten sie ab? Sie legten Gelübde ab, dass sie, wenn sie an einen bestimmten Ort kommen, Opfer darbringen werden. Ein Teil von ihnen hatte Vieh und konnte das Opfer an Ort und Stelle darbringen, und ein Teil legte Gelübde ab, dass sie ein Opfer darbringen werden.
Как мы уже говорили, есть три вида мирных жертв. Есть жертва благодарности (тода́): когда, например, благополучно родила моя жена, когда со мной случилось какое-то чудо и я благодарен Всевышнему. Есть жертва по усердию, по велению сердца (недава́): вроде бы нет у меня конкретной причины говорить Всевышнему «спасибо», но вот просто захотелось поделиться, и я Ему даю. И третий вид жертвы – это жертва по обету (нэ́дер). Когда в тяжелой ситуации (или в какой-то другой ситуации) я говорю: «Если мой ребенок выздоровеет, если мне случится добраться до какого-то места, то я принесу там жертву» – как, например, в случае с Ионой. Когда моряки увидели, что их корабль освободился и может продолжать путь, а буря прекратилась, они, как сказано, «принесли жертву Господу и дали обеты». Какие они обеты дали? Они дали обеты о том, что, когда они попадут в какое-то место, они принесут жертвы. Часть из них имела скот и могла принести жертву на месте, а часть дали обеты о том, что они принесут жертву.
Comme nous l’avons déjà dit, il y a trois sortes de sacrifices de paix. Il y a le sacrifice de reconnaissance (toda) : quand, par exemple, ma femme a accouché heureusement, quand un miracle m’est arrivé et que je suis reconnaissant au Très-Haut. Il y a le sacrifice par zèle, à l’appel du cœur (nédava) : il semble que je n’aie pas de raison concrète de dire « merci » au Très-Haut, mais voilà, j’ai simplement eu envie de partager, et je Lui donne. Et la troisième sorte de sacrifice, c’est le sacrifice par vœu (néder). Quand, dans une situation difficile (ou dans une autre situation), je dis : « Si mon enfant guérit, s’il m’arrive d’atteindre un certain endroit, alors j’apporterai là un sacrifice » – comme, par exemple, dans le cas de Jonas. Quand les marins virent que leur navire s’était libéré et pouvait continuer sa route, et que la tempête avait cessé, ils, comme il est dit, « offrirent un sacrifice au SEIGNEUR et firent des vœux ». Quels vœux firent-ils ? Ils firent des vœux selon lesquels, quand ils arriveraient en un certain endroit, ils apporteraient des sacrifices. Une partie d’entre eux avait du bétail et pouvait apporter un sacrifice sur place, et une partie fit des vœux d’apporter un sacrifice.
Wie wir gesagt haben, ich erinnere noch einmal daran, ist das Opfer Schelamím – ein Friedensopfer, das heißt, wir laden alle ein, es mit uns zu essen: Die Kohanim essen es, der, der es darbringt, isst es, daran nimmt auch der Höchste teil, wir laden den Höchsten ein, zusammen mit uns zu essen. Man kann und soll alle Freunde, Nachbarn und das ganze Volk Israel einladen, das ist nur willkommen.
Как мы сказали, я напомню ещё раз, жертва шлами́м – это жертва мирная, то есть мы приглашаем всех есть её с нами: её едят коѓены, её ест тот, кто её приносит, в этом участвует и Всевышний, мы приглашаем Всевышнего есть вместе с нами. Можно и нужно позвать всех друзей, соседей и весь народ Израиля, это только приветствуется.
Comme nous l’avons dit, je le rappelle encore une fois, le sacrifice chélamim – c’est un sacrifice de paix, c’est-à-dire que nous invitons tout le monde à le manger avec nous : les kohanim le mangent, celui qui l’apporte le mange, le Très-Haut aussi y participe, nous invitons le Très-Haut à manger avec nous. On peut et on doit appeler tous les amis, les voisins et tout le peuple d’Israël, cela n’est que bienvenu.
אִם עַל־תּוֹדָה יַקְרִיבֶנּוּ וְהִקְרִיב עַל־זֶבַח הַתּוֹדָה חַלּוֹת מַצּוֹת בְּלוּלֹת בַּשֶּׁמֶן וּרְקִיקֵי מַצּוֹת מְשֻׁחִים בַּשָּׁמֶן וְסֹלֶת מֻרְבֶּכֶת חַלֹּת בְּלוּלֹת בַּשָּׁמֶן׃
im al-todá jakriwénnu wehikríw al-séwach hattoda challót mazzót belulót baschémen urkiké mazzót meschuchím baschámen wessólet murbéchet challót belulót baschámen
им аль-тода́ якривэ́ну веѓикри́в аль-зэ́вах ѓатода хало́т мацо́т белуло́т баше́мен уркикэ́ мацо́т мешухи́м баша́мен весо́лет мурбэ́хет хало́т белуло́т баша́мен
im al-todá yakrivénnou vehikrív al-zéva’h hattoda ‚hallót mattsót beloulót bachémen ourkiké mattsót mechou’hím bachámen vessólet mourbékhet ‚hallót beloulót bachámen
12. Wenn er ein Opfer des Dankes darbringt und es als Dankopfer darbringt, dann soll er damit ungesäuerte Brote mit Öl geben, und auch dünne Brote, die mit Öl bestrichen sind, und aus gebrühtem Mehl Solét Brote mit Öl (reichhaltige gesäuerte Brote).
12. Если принесёт жертву благодарности и принесёт её как жертвоприношение благодарности, то с этим он даст пресные хлебы с маслом, и также тонкие хлебы, которые промазаны маслом, и из заварной муки соле́т хлебы с маслом (сдобные кислые хлеба).
12. S’il apporte un sacrifice de reconnaissance et l’apporte comme sacrifice de reconnaissance, alors avec cela il donnera des pains azymes à l’huile, et aussi des pains minces qui sont enduits d’huile, et, de farine échaudée solet, des pains à l’huile (des pains levés briochés).
Manche Kommentatoren sagen, dass die Fladen in der Form eines eckigen Buchstabens Kaf bestrichen wurden, manche sagen, dass sie einfach mit Öl bestrichen wurden. Wie wir wissen, dürfen gesäuerte Brote nicht als Opfer dargebracht werden (gemeint ist, dass sie nicht auf den Altar hinaufgebracht werden), aber als Gaben für die Kohanim können sie gebracht werden. Wer ein Friedensopfer darbringt, bringt auch eine große Menge Brote, bringt einen großen Korb mit Broten, damit die Kohanim nicht nur Fleisch allein essen können. Auf dem Tempelberg, an dem Ort, wo der Tempel war, gab es eine kleine Küche und so eine Ecke, wo der Kohen Gemüse und Kräuter schneiden, Brot brechen und so weiter und ganz menschlich essen konnte. Hauptsache, das Heilige überschneidet sich nicht mit dem Alltäglichen.
Некоторые комментаторы говорят, что лепёшки промазывались подобием угловатой буквы каф, некоторые говорят, что просто промазывались маслом. Как мы знаем, кислые хлебы не могут приноситься в жертву (имеется в виду, что они не поднимаются на жертвенник), но как дары коѓенам они могут быть принесены. Тот, кто приносит мирную жертву, приносит также большое количество хлебов, приносит большую корзину с хлебами, чтобы коѓены могли есть не одно только мясо. На Храмовой горе, на месте, где был Храм, имелась небольшая кухонька и такой закуток, где коѓен мог порезать овощи, зелень, наломать хлеба и так далее и есть вполне по-человечески. Главное, чтобы святое не пересекалось с будничным.
Certains commentateurs disent que les galettes étaient enduites selon la forme de la lettre anguleuse kaf, certains disent qu’elles étaient simplement enduites d’huile. Comme nous le savons, les pains levés ne peuvent pas être apportés en sacrifice (on veut dire qu’ils ne montent pas sur l’autel), mais comme dons aux kohanim ils peuvent être apportés. Celui qui apporte un sacrifice de paix apporte aussi une grande quantité de pains, apporte une grande corbeille de pains, pour que les kohanim puissent manger autre chose que de la viande seule. Sur le mont du Temple, à l’endroit où était le Temple, il y avait une petite cuisine et une sorte de recoin où le kohen pouvait couper des légumes, des herbes, rompre du pain et ainsi de suite et manger tout à fait humainement. L’essentiel, c’est que le saint ne se croise pas avec le quotidien.
Also muss der Mensch viele verschiedene Brote bringen.
Итак, человек должен принести много разных хлебов.
Donc, l’homme doit apporter beaucoup de pains différents.
עַל־חַלֹּת לֶחֶם חָמֵץ יַקְרִיב קָרְבָּנוֹ עַל־זֶבַח תּוֹדַת שְׁלָמָיו׃
al-challót léchem chaméz jakríw korbanó al-séwach todát schelamáw
аль-хало́т ле́хем хамэ́ц якри́в корбано́ аль-зэ́вах тода́т шелама́в
al-‚hallót lé’hem ‚haméts yakrív korbanó al-zéva’h todát chelamáv
13. Mit Challot aus gesäuertem Brot soll er sein Opfer darbringen, zu seinem Friedensopfer des Dankes.
13. С халами из кислого хлеба принесёт он свою жертву, в мирную жертву благодарности его.
13. Avec des ‚hallot de pain levé il apportera son sacrifice, en sacrifice de paix de sa reconnaissance.
וְהִקְרִיב מִמֶּנּוּ אֶחָד מִכָּל־קָרְבָּן תְּרוּמָה לַיהוָה לַכֹּהֵן הַזֹּרֵק אֶת־דַּם הַשְּׁלָמִים לוֹ יִהְיֶה׃
wehikríw mimménnu echád mikkol-korbán terumá ladonáj lakkohén hassorék et-dám haschelamím lo jihjé
веѓикри́в мимэ́ну эха́д миколь-корба́н терума́ ладона́й лакоѓе́н ѓазорэ́к эт-да́м ѓашелами́м ло йиѓйе́
vehikrív mimménnou e’hád mikkol-korbán teroumá ladonáy lakkohén hazzorék et-dám hachelamím lo yihyé
14. Und er soll davon je eines von allen Sorten (drei Arten) Brot als Hebopfer für den Höchsten darbringen. Und dieses Opfer fällt dem Kohen zu, der dieses Friedensopfer darbringt.
14. И принесёт от него по одному из всех сортов (трёх видов) хлеба в жертву возношения Всевышнему. И эта жертва достаётся коѓену, который приносит эту мирную жертву.
14. Et il en apportera un de toutes les sortes (des trois sortes) de pain en offrande d’élévation au Très-Haut. Et ce sacrifice revient au kohen qui apporte ce sacrifice de paix.
וּבְשַׂר זֶבַח תּוֹדַת שְׁלָמָיו בְּיוֹם קָרְבָּנוֹ יֵאָכֵל לֹא־יַנִּיחַ מִמֶּנּוּ עַד־בֹּקֶר׃
uwsár séwach todát schelamáw bejom korbanó je’achél lo-janníach mimménnu ad-bóker
увса́р зэ́вах тода́т шелама́в беём корбано́ еахэ́ль ло-яни́ях мимэ́ну ад-бо́кер
ouvsár zéva’h todát chelamáv beyom korbanó ye’akhél lo-yannía’h mimménnou ad-bóker
15. Und das Fleisch seines Friedensopfers des Dankes soll am Tag seiner Darbringung gegessen werden, und sie werden nichts davon bis zum Morgen übrig lassen.
15. И мясо его мирной жертвы благодарности в день жертвоприношения его будет поедаться, и не оставят от него до утра.
15. Et la viande de son sacrifice de paix de reconnaissance sera mangée le jour de son sacrifice, et on n’en laissera rien jusqu’au matin.
Warum begrenzt die Tora (wir werden das auch weiterhin sehen) die Zeit, in der das Friedensopfer gegessen wird? Weil erstens das Opfer eine bestimmte Heiligkeit besitzt. Wie lange kann ein Mensch die Heiligkeit bewahren? Irgendeine winzigste Ausscheidung, eine Berührung mit etwas, das man nicht berühren darf – und ein unerfahrener Mensch, kein Kohen, der die ganze Zeit der Heiligkeit dient, sondern ein einfacher Mensch, kann etwas Unreines berühren, selbst unrein werden und dadurch auch das Opfer unrein machen. Das ist der erste Grund.
Почему Тора ограничивает (мы это увидим и дальше) время поедания мирной жертвы? Потому что, во-первых, жертва обладает определённой святостью. Долго ли может человек сохранять святость? Какое-то малейшее выделение, прикосновение к тому, к чему прикасаться нельзя – и неопытный человек, не коѓен, который всё время служит святости, а простой человек, может прикоснуться к чему-то нечистому, самому стать нечистым и из-за этого и жертву сделать нечистой. Это первая причина.
Pourquoi la Torah limite-t-elle (nous le verrons aussi plus loin) le temps de consommation du sacrifice de paix ? Parce que, premièrement, le sacrifice possède une certaine sainteté. Combien de temps un homme peut-il conserver la sainteté ? Une moindre sécrétion, un contact avec ce qu’on ne doit pas toucher – et un homme inexpérimenté, pas un kohen qui sert tout le temps la sainteté, mais un homme simple, peut toucher quelque chose d’impur, devenir lui-même impur et, à cause de cela, rendre aussi le sacrifice impur. C’est la première raison.
Der zweite Grund ist, dass der Mensch so viele Leute wie möglich einladen möchte. Wenn ich ein Lamm innerhalb einer Woche essen muss, dann esse ich es vielleicht mit meiner Familie auch selbst auf: Ich lege es in den Kühlschrank, friere es im Gefrierfach ein, wärme es in der Mikrowelle auf und esse lange-lange davon. Aber wenn ich es bis zum Morgen essen muss, dann lade ich so viele Gäste wie möglich ein und teile mit viel mehr Menschen.
Вторая причина в том, чтобы человек захотел пригласить как можно больше людей. Если мне барашка надо съесть за неделю, может быть, я своей семьёй его и съем: положу в холодильник, заморожу в морозильнике, буду разогревать в микроволновке и долго-долго кушать. Но если мне надо его съесть до утра, то я приглашу как можно больше гостей и поделюсь с гораздо большим количеством людей.
La deuxième raison, c’est que l’homme ait envie d’inviter le plus de gens possible. Si je dois manger un agneau en une semaine, peut-être que je le mangerai avec ma famille : je le mettrai au réfrigérateur, je le congèlerai au congélateur, je le réchaufferai au micro-ondes et j’en mangerai longtemps, longtemps. Mais si je dois le manger avant le matin, alors j’inviterai le plus d’invités possible et je partagerai avec un bien plus grand nombre de gens.
Das alles betrifft das Opfer des Dankes (todá) an den Höchsten. Ab Vers 16 werden wir über eine andere Art des Friedensopfers sprechen.
Это всё касается жертвы благодарности (тода́) Всевышнему. С 16 стиха мы будем говорить про другой вид жертвы мирной.
Tout cela concerne le sacrifice de reconnaissance (toda) au Très-Haut. À partir du verset 16, nous parlerons d’une autre sorte de sacrifice de paix.
וְאִם־נֶדֶר אוֹ נְדָבָה זֶבַח קָרְבָּנוֹ בְּיוֹם הַקְרִיבוֹ אֶת־זִבְחוֹ יֵאָכֵל וּמִמָּחֳרָת וְהַנּוֹתָר מִמֶּנּוּ יֵאָכֵל׃
we’im-néder o nedawá séwach korbanó bejom hakriwó et-siwchó je’achél umimmachorát wehannotár mimménnu je’achél
веим-нэ́дер о недава́ зэ́вах корбано́ беём ѓакриво́ эт-зивхо́ еахэ́ль умимахора́т веѓанота́р мимэ́ну еахэ́ль
ve’im-néder o nedavá zéva’h korbanó beyom hakrivó et-ziv’hó ye’akhél oumimma’horát vehannotár mimménnou ye’akhél
16. Wenn aber seine Darbringung aus der Kategorie des Schwurs ist oder aus dem Antrieb der Seele, dann wird er sie an dem Tag, an dem er sein Opfer darbringt, essen, und am folgenden Tag wird er noch davon essen,
16. А если его приношение будет из разряда клятвы или по побуждению души, то в день, когда он приносит свою жертву, будет её есть и назавтра ещё будет есть из неё,
16. Et si son offrande est de la catégorie du serment ou par élan de l’âme, alors le jour où il apporte son sacrifice, il le mangera, et le lendemain encore il en mangera,
Da das Friedensopfer néder (nach einem Gelübde, einem Schwur) und nedawá (aus dem Antrieb der Seele) ein Opfer ist, das größtenteils auf freiwilliger Grundlage gegeben wird, auf der Grundlage irgendeiner persönlichen Beziehung des Menschen zum Höchsten, ist der Mensch nicht verpflichtet, diese Freude mit anderen Menschen zu teilen. Seine Freude ist von etwas anderer Natur, und es gibt keine solche Notwendigkeit, den Menschen dazu anzuhalten, andere einzuladen und dieses Opfer zu teilen.
Поскольку мирная жертва нэ́дер (по обету, клятве) и недава́ (по побуждению души) – это жертва, которая в большинстве даётся на добровольной основе, на основании каких-то личных взаимоотношений человека со Всевышним, человек не обязан делить эту радость с другими людьми. Радость его немного другой природы, и нет такой необходимости, чтобы побуждать человека приглашать других и делиться этой жертвой.
Puisque le sacrifice de paix néder (par vœu, serment) et nédava (par élan de l’âme) – c’est un sacrifice qui, la plupart du temps, est donné sur une base volontaire, sur la base de certaines relations personnelles de l’homme avec le Très-Haut, l’homme n’est pas obligé de partager cette joie avec d’autres gens. Sa joie est d’une nature un peu différente, et il n’y a pas une telle nécessité de pousser l’homme à inviter d’autres et à partager ce sacrifice.
וְהַנּוֹתָר מִבְּשַׂר הַזָּבַח בַּיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי בָּאֵשׁ יִשָּׂרֵף׃
wehannotár mibbessár hassáwach bajom haschelischí ba’ésch jissaréf
веѓанота́р мибеса́р ѓаза́вах баём ѓашелиши́ баэ́ш йисарэ́ф
vehannotár mibbesár hazzáva’h bayom hachelichí ba’éch yissaréf
17. Was aber vom Fleisch des Opfers übrig bleibt, muss man am dritten Tag verbrennen.
17. А то, что останется от мяса жертвы, в третий день надо сжечь.
17. Et ce qui restera de la viande du sacrifice, au troisième jour il faut le brûler.
Das ähnelt dem bekannten Satz hinrichten unmöglich begnadigen. Wo setzt man hier das Komma? Man kann es auf zwei Weisen lesen: Was vom Fleisch am dritten Tag übrig geblieben ist (Komma hier), wird verbrannt, oder was vom Fleisch übrig geblieben ist (Komma hier), wird am dritten Tag verbrannt. Worin liegt der Unterschied? Der Unterschied liegt darin, wie viele Tage man das Fleisch essen darf. Da aber in Vers 16 gesagt wird: heute und morgen essen, ergibt sich, dass man das Fleisch schon in der folgenden Nacht nicht mehr essen darf, das heißt, die Zeit des Essens ist ohnehin kürzer als drei Tage, und gerade das Verbrennen geschieht am dritten Tag. Warum muss man das Fleisch verbrennen, warum es nicht einfach wegwerfen? Weil dieses Fleisch Heiligkeit besitzt. Wir dürfen nicht zulassen, dass es verdirbt oder ranzig wird, dass im heiligen Fleisch Würmer auftauchen, das wäre eine Schändung. Deshalb muss man es verbrennen. Und andererseits können die Leute, die der Mensch nicht eingeladen, nicht gerufen hat, sagen: „Da verbrennt Wassiljitsch Fleisch, und wir laufen hungrig herum.“ Kurz gesagt, darin liegt auch eine gewisse demonstrative, erzieherische Wirkung.
Это похоже на известное предложение казнить нельзя помиловать. Где здесь поставить запятую? Можно прочитать двумя способами: то, что осталось от мяса на третий день (запятая здесь), будет сожжено, или то, что осталось от мяса (запятая здесь), на третий день будет сожжено. В чём разница? Разница в том, сколько дней мясо можно есть. Но поскольку в 16 стихе говорится: есть сегодня и завтра, то получается, что уже в следующую ночь кушать мясо нельзя, то есть время поедания всё равно меньше трёх дней, и именно сжигание происходит на третий день. Почему надо сжигать мясо, почему бы его просто не выкинуть? Потому что мясо это обладает святостью. Мы не можем допустить, чтобы оно протухло или прогоркло, чтобы в святом мясе появились черви, это будет надругательством. Поэтому его надо сжечь. И с другой стороны, люди, которых человек не пригласил, не позвал, могут сказать: «Тут Васильич мясо жжёт, а мы голодные ходим». В общем, есть в этом и какой-то демонстрационный, воспитательный эффект.
Cela ressemble à la phrase connue exécuter impossible gracier. Où faut-il mettre la virgule ici ? On peut lire de deux manières : ce qui est resté de la viande au troisième jour (la virgule ici) sera brûlé, ou ce qui est resté de la viande (la virgule ici), au troisième jour sera brûlé. Quelle est la différence ? La différence est dans le nombre de jours pendant lesquels on peut manger la viande. Mais puisque, au verset 16, il est dit : manger aujourd’hui et demain, il en résulte que, déjà la nuit suivante, on ne peut plus manger la viande, c’est-à-dire que le temps de consommation est de toute façon inférieur à trois jours, et c’est justement l’incinération qui a lieu au troisième jour. Pourquoi faut-il brûler la viande, pourquoi ne pas simplement la jeter ? Parce que cette viande possède une sainteté. Nous ne pouvons pas permettre qu’elle pourrisse ou rancisse, que des vers apparaissent dans la viande sainte, ce serait une profanation. C’est pourquoi il faut la brûler. Et d’un autre côté, les gens que l’homme n’a pas invités, n’a pas appelés, peuvent dire : « Voilà Vassilitch qui brûle de la viande, et nous, on se promène affamés ». En somme, il y a là aussi un certain effet démonstratif, éducatif.
Es gibt sehr viele verschiedene Meinungen, verschiedene Kommentare darüber, was der dritte Tag bedeutet. Der Maschiach ist am dritten Tag auferstanden, die Verwandlung von Wasser in Wein geschieht am dritten Tag… Ich sage immer: Wenn ihr etwas Gemeinsames in der Tora findet, irgendwelche gemeinsamen Stellen, dann sucht auch die Unterschiede, um nicht alles auf einen Haufen zu werfen. Wir können ein kompliziertes mystisches Gebäude errichten und es sogar in irgendein einheitliches, stimmiges System umwandeln. Aber das wird unser System sein, und man muss sich ständig die Frage stellen: Steht das überhaupt in der Schrift – das, worüber wir sprechen? Inwieweit passt das zur Schrift – das, worüber wir sprechen? Deshalb schlage ich vor, sich beim Lesen vor allem auf den Pschat (den einfachen Sinn) zu konzentrieren, nach dem ganz logisch und verständlich ist, warum vom dritten Tag die Rede ist.
Есть очень много разных мнений, разных комментариев по поводу того, что означает третий день. Машиах воскрес на третий день, превращение воды в вино происходит на третий день… Я всегда говорю: если вы находите что-то общее в Торе, какие-то общие места, то ищи́те и отличия, чтобы не сваливать всё в одну кучу. Мы можем сделать сложное мистическое построение и даже преобразовать его в какую-то единую стройную систему. Но это будет наша система, и постоянно нужно задавать себе вопрос: а есть ли это в Писании – то, о чём мы говорим? Насколько это увязывается с Писанием – то, о чём мы говорим? Поэтому я предлагаю при чтении прежде всего сосредотачиваться на пшате (простом смысле), по которому достаточно логично и понятно, почему речь идёт о третьем дне.
Il y a de très nombreuses opinions différentes, différents commentaires sur ce que signifie le troisième jour. Le Machia’h est ressuscité le troisième jour, la transformation de l’eau en vin a lieu le troisième jour… Je dis toujours : si vous trouvez quelque chose de commun dans la Torah, des passages communs, alors cherchez aussi les différences, pour ne pas tout mettre dans le même tas. Nous pouvons faire une construction mystique compliquée et même la transformer en un système unique et harmonieux. Mais ce sera notre système, et il faut constamment se poser la question : est-ce que cela existe dans l’Écriture – ce dont nous parlons ? Dans quelle mesure cela s’accorde-t-il avec l’Écriture – ce dont nous parlons ? C’est pourquoi je propose, lors de la lecture, de se concentrer avant tout sur le pchat (sens simple), selon lequel il est assez logique et compréhensible pourquoi il est question du troisième jour.
In Vers 18 fügt die Tora eine Warnung hinzu:
В 18 стихе Тора добавляет предупреждение:
Au verset 18, la Torah ajoute un avertissement :
וְאִם הֵאָכֹל יֵאָכֵל מִבְּשַׂר־זֶבַח שְׁלָמָיו בַּיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי לֹא יֵרָצֶה הַמַּקְרִיב אֹתוֹ לֹא יֵחָשֵׁב לוֹ פִּגּוּל יִהְיֶה וְהַנֶּפֶשׁ הָאֹכֶלֶת מִמֶּנּוּ עֲוֹנָהּ תִּשָּׂא׃
we’ím he’achól je’achél mibbessar-séwach schelamáw bajom haschelischí lo jerazé hammakríw otó lo jechaschéw lo piggúl jihjé wehannéfesch ha’ochélet mimménnu awoná tissá
веи́м ѓеахо́ль еахэ́ль мибесар-зэ́вах шелама́в баём ѓашелиши́ ло ераце́ ѓамакри́в ото́ ло ехаше́в ло пигу́ль йиѓйе́ веѓанэ́феш ѓаохэ́лет мимэ́ну авона́ тиса́
ve’ím he’akhól ye’akhél mibbesar-zéva’h chelamáv bayom hachelichí lo yeratsé hammakrív otó lo ye’hachév lo piggoúl yihyé vehannéfech ha’okhélet mimménnou avoná tissá
18. Wenn er aber dennoch als Speise vom Fleisch seines Friedensopfers am dritten Tag essen wird, wird dieses Opfer nicht angenommen werden (wird dieses Opfer nicht wohlgefällig angenommen werden), es wird ihm nicht angerechnet werden, und es wird Fäulnis sein, und die Seele, die davon isst, wird ihre Sünde tragen.
18. А если он всё-таки едой будет есть от мяса своей жертвы мирной в третий день, не будет принята эта жертва (не будет эта жертва принята благосклонно), не будет она считаться ему, и будет это тухлостью, и душа, которая ест от него, грех свой понесёт.
18. Et si toutefois il mange en nourriture de la viande de son sacrifice de paix au troisième jour, ce sacrifice ne sera pas accepté (ce sacrifice ne sera pas accepté favorablement), il ne lui sera pas compté, et ce sera une pourriture, et l’âme qui en mange portera son péché.
וְהַבָּשָׂר אֲשֶׁר־יִגַּע בְּכָל־טָמֵא לֹא יֵאָכֵל בָּאֵשׁ יִשָּׂרֵף וְהַבָּשָׂר כָּל־טָהוֹר יֹאכַל בָּשָׂר׃
wehabbassár ascher-jiggá bechol-tamé lo je’achél ba’ésch jissaréf wehabbassár kol-tahór jochál bassár
веѓабаса́р ашер-йига́ бехоль-тамэ́ ло еахэ́ль баэ́ш йисарэ́ф веѓабаса́р коль-таѓо́р ёха́ль баса́р
vehabbassár acher-yiggá bekhol-tamé lo ye’akhél ba’éch yissaréf vehabbassár kol-tahór yokhál bassár
19. Und das Fleisch, das etwas Unreines berührt, wird nicht gegessen werden, es wird im Feuer verbrannt werden; was aber das Fleisch (das reine) betrifft, so darf jeder Reine dieses Fleisch essen.
19. А мясо, которое коснётся чего-то нечистого, не будет съедено, будет сожжено в огне, что же касается мяса (чистого), то всякий чистый может есть это мясо.
19. Et la viande qui touchera quelque chose d’impur ne sera pas mangée, elle sera brûlée dans le feu, quant à la viande (pure), tout homme pur peut manger cette viande.
וְהַנֶּפֶשׁ אֲשֶׁר־תֹּאכַל בָּשָׂר מִזֶּבַח הַשְּׁלָמִים אֲשֶׁר לַיהוָה וְטֻמְאָתוֹ עָלָיו וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מֵעַמֶּיהָ׃
wehannéfesch ascher-tochál bassár misséwach haschelamím aschér ladonáj wetum’ató aláw wenichretá hannéfesch hahí me’amméha
веѓанэ́феш ашер-тоха́ль баса́р мизэ́вах ѓашелами́м аше́р ладона́й ветумъато́ ала́в венихрета́ ѓанэ́феш ѓаѓи́ меамэ́ѓа
vehannéfech acher-tokhál bassár mizzéva’h hachelamím achér ladonáy vetoum’ató aláv venikhretá hannéfech hahí me’amméha
20. Und die Seele, die Fleisch vom Friedensopfer essen wird, das dem HERRN ist, und seine Unreinheit ist auf ihm, – und diese Seele wird von ihrem Volk abgeschnitten werden.
20. A душа, которая будет есть мясо от мирной жертвы, которое Господу, и сквернa его на нём, и отсечётся эта душа от своего народа.
20. Et l’âme qui mangera la viande du sacrifice de paix, qui est au SEIGNEUR, et sa souillure sur lui, et cette âme sera retranchée de son peuple.
Das heißt, der Mensch, der dieses Fleisch im Zustand der Unreinheit essen wird, wird einer Strafe unterworfen. Hier lesen wir von der Strafe namens Karet (Abschneidung). Hinsichtlich der Strafe Karet gibt es keinen Streit, das ist die schwerste Strafe in der Tora. Die einen sagen, dass nichretá (wird abgeschnitten werden) – das Ende des Lebensfadens der Seele ist, dass der Mensch, der getan hat, wovon in diesem Vers gesprochen wird, einfach früh sterben wird, die Strafe dafür ist ein früher Tod. Andere sagen, dass es buchstäblich ein Abschneiden vom Volk ist, dass der Mensch nach dem Tod nicht zu seinen Vätern hinzugefügt wird, aufhört, Teil seines Volkes zu sein, schlicht aufhört, Teil des Volkes Gottes zu sein.
То есть человек, который будет есть это мясо в состоянии нечистоты, подвергнется наказанию. Здесь мы читаем про наказание, которое называется каре́т (отсечение). По отношению к наказанию каре́т спора нет, это самое серьёзное наказание в Торе. Одни говорят, что нихрета́ (будет отсечена) – это прекращение нити жизни души, что человек, который сделал то, о чём говорится в этом стихе, просто рано умрёт, наказание за это – ранняя смерть. Другие говорят, что это буквально отсечение от народа, что по смерти человек не приобщается к своим отцам, перестаёт быть частью своего народа, попросту перестаёт быть частью народа Божьего.
C’est-à-dire que l’homme qui mangera cette viande en état d’impureté subira un châtiment. Ici nous lisons au sujet du châtiment qui s’appelle karet (retranchement). Quant au châtiment karet, il n’y a pas de débat, c’est le châtiment le plus grave de la Torah. Les uns disent que nikhréta (sera retranchée) – c’est l’interruption du fil de la vie de l’âme, que l’homme qui a fait ce dont il est question dans ce verset mourra simplement tôt, le châtiment pour cela est une mort précoce. D’autres disent que c’est littéralement le retranchement du peuple, qu’à sa mort l’homme n’est pas réuni à ses pères, cesse de faire partie de son peuple, cesse tout simplement de faire partie du peuple de Dieu.
In der Tora gibt es 18 Fälle, 18 Vergehen, auf die die Strafe Karet steht. Ein Teil davon ist mit der Heiligkeit einer bestimmten Zeit verbunden. Zum Beispiel: Wenn ein Mensch das Pessachopfer nicht isst, ist seine Strafe Karet. Wenn ein Mensch während Pessach Chamez (Gesäuertes) isst, ist seine Strafe Karet. Wenn ein Mensch den Sabbat bricht, ist seine Strafe ebenfalls Karet. Wenn ein Mensch am Tag des Gerichts, an Jom Kippur, arbeitet oder isst, ist seine Strafe Karet. Das sind Strafen, die mit der Heiligkeit des Tages verbunden sind.
В Торе есть 18 случаев, 18 проступков, за которые существует наказание каре́т. Часть из них связана со святостью определённого времени. Например, если человек не ест пасхальную жертву, его наказание каре́т. Если человек ест хаме́ц (квасное) во время Песаха, его наказание каре́т. Если человек нарушает субботу, его наказание также каре́т. Если человек работает или ест в Судный день, в Йом кипур, его наказание каре́т. Это наказания, которые связаны со святостью дня.
Dans la Torah, il y a 18 cas, 18 fautes pour lesquelles existe le châtiment karet. Une partie d’entre eux est liée à la sainteté d’un temps déterminé. Par exemple, si un homme ne mange pas le sacrifice pascal, son châtiment est karet. Si un homme mange du ‚hamets (levain) pendant Pessa’h, son châtiment est karet. Si un homme viole le sabbat, son châtiment est aussi karet. Si un homme travaille ou mange au Jour du Jugement, à Yom Kippour, son châtiment est karet. Ce sont des châtiments qui sont liés à la sainteté du jour.
Es gibt Strafen, die mit der Heiligkeit irgendeines Materials, irgendeiner Substanz verbunden sind. Zum Beispiel wird die Strafe Karet dem auferlegt, der Blut isst; der chélew (Fett) isst, das für die Darbringung bestimmt ist; der das Rezept nachmacht und Räucherwerk (Ketoret) oder Salböl (schémen hammischchá) herstellt. Der Strafe Karet wird auch unterworfen, wer das Opfer (wie wir hier sehen) nach der festgesetzten Frist isst; wer das Opfer im unreinen Zustand isst; wer den Höchsten verflucht oder offen Sein Gebot übertritt; wer die Beschneidung nicht vollzieht; wer sich nach der Berührung eines Toten nicht reinigt; wer dem Molech dient; wer sich an die Totenbeschwörer wendet; wer heilige Opfer außerhalb des heiligen Ortes darbringt; wer verbotene Opfer darbringt; wer verbotene geschlechtliche Verbindungen eingeht. Anscheinend habe ich mich an alle 18 erinnert, an alle 18 Fälle der Strafe Karet, der schrecklichsten Strafe in der Tora.
Есть наказания, которые связаны со святостью какого-то материала, какой-то субстанции. Например, наказание каре́т налагается на того, кто ест кровь; кто ест хэ́лев (жир), который предназначен для жертвоприношения; кто повторяет рецепт и изготавливает воскурение (кето́рет) или масло помазания (ше́мен ѓамишха́). Наказанию каре́т подвергается также тот, кто ест жертву (как мы видим здесь) после положенного срока; тот, кто ест жертву в нечистом состоянии; тот, кто проклинает Всевышнего или открыто нарушает Его заповедь; тот, кто не совершает обрезания; тот, кто не очищается после прикосновения к мёртвому; тот, кто служит молоху; тот, кто обращается к вызывающим мёртвых; тот, кто приносит святые жертвоприношения за пределами святого места; тот, кто приносит запрещённые жертвоприношения; тот, кто вступает в запрещённые половые связи. Вроде бы все 18 вспомнил, все 18 случаев наказания каре́т, самого страшного наказания в Торе.
Il y a des châtiments qui sont liés à la sainteté d’une certaine matière, d’une certaine substance. Par exemple, le châtiment karet est imposé à celui qui mange du sang ; à celui qui mange le ‚hélev (graisse), qui est destiné au sacrifice ; à celui qui répète la recette et fabrique l‘encens (kétoret) ou l‘huile d’onction (chémen hamich’ha). Subit aussi le châtiment karet celui qui mange le sacrifice (comme nous le voyons ici) après le délai prescrit ; celui qui mange le sacrifice en état impur ; celui qui maudit le Très-Haut ou viole ouvertement Son commandement ; celui qui n’accomplit pas la circoncision ; celui qui ne se purifie pas après avoir touché un mort ; celui qui sert Molekh ; celui qui s’adresse à ceux qui évoquent les morts ; celui qui apporte des sacrifices saints hors du lieu saint ; celui qui apporte des sacrifices interdits ; celui qui entre dans des relations sexuelles interdites. Il me semble que je me suis souvenu de tous les 18, de tous les 18 cas de châtiment karet, le châtiment le plus terrible de la Torah.
וְנֶפֶשׁ כִּי־תִגַּע בְּכָל־טָמֵא בְּטֻמְאַת אָדָם אוֹ בִּבְהֵמָה טְמֵאָה אוֹ בְּכָל־שֶׁקֶץ טָמֵא וְאָכַל מִבְּשַׂר־זֶבַח הַשְּׁלָמִים אֲשֶׁר לַיהוָה וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מֵעַמֶּיהָ׃
wenéfeschDie russische Umschrift beginnt hier mit „wehannéfesch“ (mit Artikel); im hebräischen Vers steht „wenéfesch“ ohne Artikel. Die deutsche Umschrift folgt dem Hebräischen. ki-tiggá bechol-tamé betum’át adám o biwhemá teme’á o bechol-schékez tamé we’achál mibbessar-séwach haschelamím aschér ladonáj wenichretá hannéfesch hahí me’amméha
веѓанэ́феш ки-тига́ бехоль-тамэ́ бетумъа́т ада́м о бивѓема́ темеа́ о бехоль-ше́кец тамэ́ веаха́ль мибесар-зэ́вах ѓашелами́м аше́р ладона́й венихрета́ ѓанэ́феш ѓаѓи́ меамэ́ѓа
vehannéfech ki-tiggá bekhol-tamé betoum’át adám o bivhemá teme’á o bekhol-chékets tamé ve’akhál mibbesar-zéva’h hachelamím achér ladonáy venikhretá hannéfech hahí me’amméha
21. Und die Seele, wenn sie irgendetwas Unreines berührt, von der Unreinheit des Menschen (von menschlicher Unreinheit), oder ein unreines Tier, oder irgendein verunreinigendes Kriechtier, und danach vom Friedensopfer aß, das dem HERRN ist, diese Seele wird vernichtet werden, abgeschnitten von ihrem Volk.
21. И душа, если прикоснётся ко всякому нечистому из нечистоты человека (из человеческой скверны), или к нечистому животному, или ко всякому насекомому оскверняющему, и после этого ел от жертвы мирной, которая Господу, эта душа будет уничтожена, отсечена от своего народа.
21. Et l’âme, si elle touche toute chose impure de l’impureté de l’homme (de la souillure humaine), ou un animal impur, ou tout insecte souillant, et après cela a mangé du sacrifice de paix qui est au SEIGNEUR, cette âme sera anéantie, retranchée de son peuple.
Damit enden im Großen und Ganzen die Anweisungen, die der Höchste durch Mosche Aharon und den Söhnen gibt.
На этом, в общем-то, заканчиваются инструкции, которые Всевышний через Моше даёт Аѓарону и сыновьям.
Là-dessus, somme toute, se terminent les instructions que le Très-Haut, par l’intermédiaire de Moché, donne à Aharon et à ses fils.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
22. Und der HERR sprach zu Mosche und sagte:
22. И сказал Господь Моше, говоря:
22. Et le SEIGNEUR dit à Moché, en disant :
דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר כָּל־חֵלֶב שׁוֹר וְכֶשֶׂב וָעֵז לֹא תֹאכֵלוּ׃
dabbér el-bené jisraél lemór kol-chélew schor wechéssew wa’és lo tochélu
дабэ́р эль-бенэ́ йисраэ́ль лемо́р коль-хэ́лев шор вехэ́сев ваэ́з ло тохэ́лу
dabbér el-bené yisraél lemór kol-‚hélev chor vekhéssev va’éz lo tokhélou
23. „Rede mit allen Söhnen Israels: Alles innere Fett vom Rind, vom Schaf oder von der Ziege sollt ihr nicht essen.
23. «Говори со всеми сынами Израиля: весь внутренний жир от быка, овцы или козы не ешьте.
23. « Parle avec tous les fils d’Israël : toute graisse intérieure de bœuf, de mouton ou de chèvre, ne la mangez pas.
Jetzt wendet sich der Höchste nicht mehr nur an die Kohanim, sondern auch an das ganze Volk, das ist keine interne Anweisung mehr. Alles innere Fett (chélew), von dem wir als von einer besonderen Art von Fett gesprochen haben, vom Rind, vom Schaf oder von der Ziege darf man nicht essen.
Теперь Всевышний обращается уже не только к коѓенам, но и ко всему народу, это уже не внутренняя инструкция. Весь внутренний жир (хэ́лев), о котором мы говорили как об особом виде жира, от быка, овцы или козы есть нельзя.
Maintenant le Très-Haut s’adresse déjà non seulement aux kohanim, mais aussi à tout le peuple, ce n’est déjà plus une instruction interne. Toute la graisse intérieure (‚hélev), dont nous avons parlé comme d’une sorte particulière de graisse, du bœuf, du mouton ou de la chèvre, on ne peut pas la manger.
וְחֵלֶב נְבֵלָה וְחֵלֶב טְרֵפָה יֵעָשֶׂה לְכָל־מְלָאכָה וְאָכֹל לֹא תֹאכְלֻהוּ׃
wechélew newelá wechélew terefá je’assé lechol-melachá we’achól lo tochelúhu
вехэ́лев невела́ вехэ́лев терефа́ еасэ́ лехоль-мелаха́ веахо́ль ло тохелу́ѓу
ve’hélev nevelá ve’hélev terefá ye’assé lekhol-melakhá ve’akhól lo tokheloúhou
24. Und das Fett von Aas und das Fett von einem zerrissenen Tier darf für irgendeine Arbeit verwendet werden, aber essen darf man es nicht (als Speise sollt ihr es nicht essen).
24. И жир от падали, и жир от растерзанного животного может быть использован на какое-то дело, а есть его нельзя (едой не ешьте его).
24. Et la graisse de charogne, et la graisse d’un animal déchiré peut être utilisée pour quelque ouvrage, mais on ne peut pas la manger (en nourriture ne la mangez pas).
Das heißt, man kann es praktisch dafür verwenden, um damit Schuhe, eine Kurbelwelle oder noch etwas Ähnliches zu schmieren.
То есть его можно использовать на практике для того, чтобы смазывать им ботинки, коленвал или ещё для чего-то подобного.
C’est-à-dire qu’on peut l’utiliser en pratique pour en graisser des chaussures, un vilebrequin ou pour quelque chose d’autre de semblable.
כִּי כָּל־אֹכֵל חֵלֶב מִן־הַבְּהֵמָה אֲשֶׁר יַקְרִיב מִמֶּנָּה אִשֶּׁה לַיהוָה וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הָאֹכֶלֶת מֵעַמֶּיהָ׃
ki kol-ochél chélew mín-habbehemá aschér jakríw mimménna isché ladonáj wenichretá hannéfesch ha’ochélet me’amméha
ки коль-охэ́ль хэ́лев ми́н-ѓабеѓема́ аше́р якри́в мимэ́на ише́ ладона́й венихрета́ ѓанэ́феш ѓаохэ́лет меамэ́ѓа
ki kol-okhél ‚hélev mín-habbehemá achér yakrív mimménna iché ladonáy venikhretá hannéfech ha’okhélet me’amméha
25. Denn jeder, der Fett vom Vieh essen wird, von dem ein Opfer dargebracht wurde, ein Feueropfer für den HERRN, – die essende Seele wird von ihrem Volk abgeschnitten werden.
25. Ибо всякий, кто будет есть жир от скотины, от которой принесена жертва, палимая Господу, душа поедающая будет отсечена от своего народа.
25. Car quiconque mangera de la graisse du bétail dont on a apporté un sacrifice consumé par le feu au SEIGNEUR, l’âme qui mange sera retranchée de son peuple.
וְכָל־דָּם לֹא תֹאכְלוּ בְּכֹל מוֹשְׁבֹתֵיכֶם לָעוֹף וְלַבְּהֵמָה׃
wechol-dám lo tochelú bechól moschewotechém la’óf welabbehemá
вехоль-да́м ло тохелу́ бехо́ль мошевотехэ́м лао́ф велабеѓема́
vekhol-dám lo tokheloú bekhól mochevotekhém la’óf velabbehemá
26. Und keinerlei Blut sollt ihr essen an all eurem (jedem) Wohnort, weder vom Geflügel noch vom Vieh.
26. И всякой крови не ешьте во всём (любом) своём поселении, от птицы, и от скотины.
26. Et ne mangez aucun sang dans tout (n’importe quel) lieu où vous êtes établis, ni de l’oiseau, ni du bétail.
Das bedeutet, dass man Fischblut essen darf. Man darf eigentlich auch menschliches Blut essen: Wenn ihr etwas auf der Reibe reibt und ein bisschen Blut hineingeraten ist, darf man es essen, obwohl es natürlich am besten ist, es zu entfernen.
Это значит, что рыбью кровь кушать можно. Можно кушать, на самом деле, и человеческую кровь: если вы натираете что-то на тёрке, и туда попало немножко крови, её можно кушать, хотя лучше всего её, конечно, убрать.
Cela signifie qu’on peut manger le sang de poisson. On peut, en réalité, manger aussi le sang humain : si vous râpez quelque chose sur une râpe et qu’un peu de sang y est tombé, on peut le manger, bien que le mieux, bien sûr, soit de l’enlever.
כָּל־נֶפֶשׁ אֲשֶׁר־תֹּאכַל כָּל־דָּם וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מֵעַמֶּיהָ׃
kol-néfesch ascher-tochál kol-dám wenichretá hannéfesch hahi me’amméha
коль-нэ́феш ашер-тоха́ль коль-да́м венихрета́ ѓанэ́феш ѓаѓи меамэ́ѓа
kol-néfech acher-tokhál kol-dám venikhretá hannéfech hahi me’amméha
27. Jede Seele, die irgendwelches Blut isst, diese Seele wird vom Volk Israel abgeschnitten werden.“
27. Всякая душа, которая ест всякую кровь, будет отсечена эта душа от народа Израиля».
27. Toute âme qui mange tout sang, cette âme sera retranchée du peuple d’Israël ».
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
28. Und der HERR redete zu Mosche und sagte:
28. И говорил Господь Моше, говоря:
28. Et le SEIGNEUR parla à Moché, en disant :
דַּבֵּר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר הַמַּקְרִיב אֶת־זֶבַח שְׁלָמָיו לַיהוָה יָבִיא אֶת־קָרְבָּנוֹ לַיהוָה מִזֶּבַח שְׁלָמָיו׃
dabbér el-bené jisraél lemór hammakríw et-séwach schelamáw ladonáj jawí et-korbanó ladonáj misséwach schelamáw
дабэ́р эль-бенэ́ йисраэ́ль лемо́р ѓамакри́в эт-зэ́вах шелама́в ладона́й яви́ эт-корбано́ ладона́й мизэ́вах шелама́в
dabbér el-bené yisraél lemór hammakrív et-zéva’h chelamáv ladonáy yaví et-korbanó ladonáy mizzéva’h chelamáv
29. „Sage den Söhnen Israels und sprich: Wer dem HERRN ein Friedensopfer darbringt, wird dieses Opfer dem HERRN aus jenen Arten von Vieh bringen, die für die Darbringung des Friedensopfers für den HERRN vorgesehen sind.
29. «Скажи сыновьям Израиля, говоря: тот, кто приносит жертву мирную Господу, принесёт эту жертву Господу из тех видов скота, которые полагаются для принесения мирной жертвы Господу.
29. « Dis aux fils d’Israël, en disant : celui qui apporte un sacrifice de paix au SEIGNEUR apportera ce sacrifice au SEIGNEUR parmi les sortes de bétail qui sont prescrites pour l’offrande du sacrifice de paix au SEIGNEUR.
יָדָיו תְּבִיאֶינָה אֵת אִשֵּׁי יְהוָה אֶת־הַחֵלֶב עַל־הֶחָזֶה יְבִיאֶנּוּ אֵת הֶחָזֶה לְהָנִיף אֹתוֹ תְּנוּפָה לִפְנֵי יְהוָה׃
jadáw tewi’éna et isché adonáj et-hachélew al-hechasé jewi’énnu et hechasé lehaníf otó tenufá lifné adonáj
яда́в тевиэ́на эт ише́ адона́й эт-ѓахэ́лев аль-ѓехазэ́ евиэ́ну эт ѓехазэ́ леѓани́ф ото́ тенуфа́ лифнэ́ адона́й
yadáv tevi’éna et iché adonáy et-ha’hélev al-he’hazé yevi’énnou et he’hazé lehaníf otó tenoufá lifné adonáy
30. Mit seiner eigenen Hand wird er das Feueropfer für den HERRN bringen. Und das Fett auf dem Bruststück wird er bringen, das Bruststück – um es dem Höchsten als Erhebung zu erheben.
30. Своею рукою принесёт он жертву, палимую Господу. И жир на грудинке принесёт он, грудинку – для того, чтобы возносить её в возношение Всевышнему.
30. De sa propre main il apportera le sacrifice consumé par le feu pour le SEIGNEUR. Et la graisse sur la poitrine, il l’apportera, la poitrine – pour l’élever en offrande d’élévation au Très-Haut.
Worum geht es hier? Der Mensch soll dem Kohen dieses Opfer nicht einfach übergeben und sagen: „Geh, zerleg es.“ Sondern nachdem alles zerlegt ist, nimmt der Kohen das Bruststück als den Teil, der dem Kohen zukommt, und das Fett, das auf den Altar kommen wird, auf seine Hand, und obendrauf legt derjenige, der dieses Opfer bringt, seine Hand. Wir haben gesagt, dass das eine Art Pas ist, den der Mensch vollführt, wenn er mit dem Höchsten tanzt. Hier verschmilzt der Mensch mit dem Kohen zu einer Einheit, und gemeinsam vollführen sie dieses Schwingen des Opfers, wie wir schon gesagt haben, eine Art Tanzbewegung mit dem Höchsten. Derjenige, der dieses Opfer bringt, nimmt unbedingt an diesem gemeinsamen Tanz mit dem Kohen und Gott teil.
О чём здесь идёт речь? Человек должен не просто отдать коѓену эту жертву и сказать: «Иди, разделывай её». Но после того, как всё разделано, грудинку как часть, которая достаётся коѓену, и жир, который будет идти на жертвенник, коѓен берёт на свою руку и сверху кладёт руку тот, кто приносит эту жертву. Мы говорили, что это своеобразное па, которое человек совершает, танцуя со Всевышним. Здесь человек сливается с коѓеном в единое целое, и вместе они совершают это размахивание жертвой, как мы уже сказали, некое танцевальное движение со Всевышним. Тот, кто приносит эту жертву, обязательно участвует в этом совместном танце с коѓеном и Богом.
De quoi est-il question ici ? L’homme ne doit pas simplement remettre ce sacrifice au kohen et dire : « Va, découpe-le ». Mais après que tout a été découpé, la poitrine, comme la part qui revient au kohen, et la graisse, qui ira sur l’autel, le kohen les prend sur sa main, et par-dessus pose la main celui qui apporte ce sacrifice. Nous avons dit que c’est une sorte de pas que l’homme accomplit en dansant avec le Très-Haut. Ici l’homme se fond avec le kohen en un tout unique, et ensemble ils accomplissent ce balancement du sacrifice, comme nous l’avons déjà dit, un certain mouvement de danse avec le Très-Haut. Celui qui apporte ce sacrifice participe obligatoirement à cette danse commune avec le kohen et Dieu.
וְהִקְטִיר הַכֹּהֵן אֶת־הַחֵלֶב הַמִּזְבֵּחָה וְהָיָה הֶחָזֶה לְאַהֲרֹן וּלְבָנָיו׃
wehiktír hakkohén et-hachélew hammisbécha wehajá hechasé le’aharón ulwanáw
веѓикти́р ѓакоѓе́н этѓахэ́лев ѓамизбэ́ха веѓая́ ѓехазэ́ леаѓаро́н ульвана́в
vehiktír hakkohén et-ha’hélev hammizbé’ha vehayá he’hazé le’aharón oulvanáv
31. Und dann nimmt der Kohen das Fett und bringt es auf den Altar, und das Bruststück fällt Aharon und seinen Söhnen zu (das heißt in diesem Fall dem Kohen selbst).
31. А затем коѓен берёт жир и приносит его на жертвенник, а грудинка достаётся Аѓарону и его сыновьям (то есть в данном случае самому коѓену).
31. Puis le kohen prend la graisse et l’apporte sur l’autel, et la poitrine revient à Aharon et à ses fils (c’est-à-dire, dans ce cas, au kohen lui-même).
וְאֵת שׁוֹק הַיָּמִין תִּתְּנוּ תְרוּמָה לַכֹּהֵן מִזִּבְחֵי שַׁלְמֵיכֶם׃
we’ét schok hajamín tittenú terumá lakkohén missiwché schalmechém
веэ́т шок ѓаями́н титену́ терума́ лакоѓе́н мизивхэ́ шальмехэ́м
ve’ét chok hayamín tittenoú teroumá lakkohén mizziv’hé chalmekhém
32. Und den rechten Unterschenkel (Schenkel, Bein) gebt als Erhebung dem Kohen von euren Friedensopfern.
32. И правую голень (бедро, ногу) дайте в возношение коѓену от жертв мирных ваших.
32. Et le jarret droit (la cuisse, la jambe), donnez-le en offrande d’élévation au kohen, de vos sacrifices de paix.
Das heißt, nachdem ihr gemeinsam den Tanz mit dem Bruststück und dem Fett vollführt habt, gibst du ihm auch noch das rechte Bein. Das rechte Vorderbein ist gewöhnlich mit dem Bruststück verbunden, und das bringt als Erhebung dar. Den übrigen Teil, das, was übrig bleibt (den größeren Teil), bekommt derjenige, der das Opfer gebracht hat, und er darf ihn zusammen mit seiner Familie, zusammen mit allen, in Reinheit essen.
То есть после того, как вы вместе совершили танец с грудинкой и жиром, ты ещё и правую ногу ему даёшь. Правая передняя нога обычно соединена с грудинкой, и её принесите в вознесение. Остальную часть, то, что остаётся (бо́льшую часть), получает тот, кто принёс жертву, и он вместе со своей семьёй, вместе со всеми, в чистоте может её кушать.
C’est-à-dire qu’après que vous avez accompli ensemble la danse avec la poitrine et la graisse, tu lui donnes encore la jambe droite. La jambe avant droite est habituellement reliée à la poitrine, et elle, apportez-la en élévation. Le reste, ce qui reste (la plus grande partie), c’est celui qui a apporté le sacrifice qui le reçoit, et lui, avec sa famille, avec tous, dans la pureté, peut le manger.
הַמַּקְרִיב אֶת־דַּם הַשְּׁלָמִים וְאֶת־הַחֵלֶב מִבְּנֵי אַהֲרֹן לוֹ תִהְיֶה שׁוֹק הַיָּמִין לְמָנָה׃
hammakríw et-dám haschelamím we’et-hachélewIn der russischen Umschrift beginnt dieses Wort mit B statt mit W. Im hebräischen Text steht „we'et“ (und); dem folgt die deutsche Umschrift. mibbené aharón lo tihjé schok hajamín lemaná
ѓамакри́в эт-да́м ѓашелами́м беэт-ѓахэ́лев мибенэ́ аѓаро́н ло тиѓйе́ шок ѓаями́н лемана́
hammakrív et-dám hachelamím ve’et-ha’hélevLa translittération russe écrit ici « be'et » avec un b ; l'hébreu porte « ve'et » (et), que suit la translittération française. mibbené aharón lo tihyé chok hayamín lemaná
33. Derjenige, der das Blut des Friedensopfers und das Fett darbringt, von den Söhnen Aharons, dem soll als Anteil (Portion) das rechte Bein gehören.
33. Тот, кто приносит кровь мирной жертвы и жир, из сыновей Аѓарона, ему и будет в долю (порцию) правая нога.
33. Celui qui apporte le sang du sacrifice de paix et la graisse, parmi les fils d’Aharon, c’est à lui que reviendra en part (en portion) la jambe droite.
כִּי אֶת־חֲזֵה הַתְּנוּפָה וְאֵת שׁוֹק הַתְּרוּמָה לָקַחְתִּי מֵאֵת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵל מִזִּבְחֵי שַׁלְמֵיהֶם וָאֶתֵּן אֹתָם לְאַהֲרֹן הַכֹּהֵן וּלְבָנָיו לְחָק־עוֹלָם מֵאֵת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃
ki et-chasé hattenufá we’ét schok hatterumá lakáchti me’ét bene-jisraél missiwché schalmehém wa’ettén otám le’aharón hakkohén ulwanáw lechok-olám me’ét bené jisraél
ки эт-хазэ́ ѓатенуфа́ веэ́т шок ѓатерума́ лака́хти меэ́т бене-йисраэ́ль мизивхэ́ шальмеѓе́м ваэтэ́н ота́м леаѓаро́н ѓакоѓе́н ульвана́в лехок-ола́м меэ́т бенэ́ йисраэ́ль
ki et-‚hazé hattenoufá ve’ét chok hatteroumá laká’hti me’ét bene-yisraél mizziv’hé chalmehém va’ettén otám le’aharón hakkohén oulvanáv le’hok-olám me’ét bené yisraél
34. Denn das Bruststück, das geschwungen wird, und das Bein (den Schenkel) der Erhebung habe Ich von den Söhnen Israels genommen, von ihren Friedensopfern, und Ich werde sie Aharon, dem Kohen, und seinen Söhnen geben als ewiges Gesetz von den Söhnen Israels.
34. Потому что грудинку, которой размахивают, и ногу (бедро) возношения взял Я у сынов Израиля, от их мирных жертв, и дам Я их Аѓарону, коѓену, и сыновьям его в вечный закон от сынов Израилевых.
34. Car la poitrine que l’on balance et la jambe (la cuisse) d’élévation, Je les ai prises aux fils d’Israël, de leurs sacrifices de paix, et Je les donnerai à Aharon, le kohen, et à ses fils, en loi éternelle de la part des fils d’Israël.
זֹאת מִשְׁחַת אַהֲרֹן וּמִשְׁחַת בָּנָיו מֵאִשֵּׁי יְהוָה בְּיוֹם הִקְרִיב אֹתָם לְכַהֵן לַיהוָה׃
sot mischchát aharón umischchát banáw me’isché adonáj bejom hikríw otám lechahén laadonáj
зот мишха́т аѓаро́н умишха́т бана́в меише́ адона́й беём ѓикри́в ота́м лехаѓе́н лаадона́й
zot mich’hát aharón oumich’hát banáv me’iché adonáy beyom hikrív otám lekhahén laadonáy
35. Dieser Anteil Aharons und seiner Söhne ist ihnen durch die Salbung bestimmt, von den Feueropfern für den Höchsten, von dem Moment an, da sie zum Dienst der Kohanim eingesetzt wurden,
35. Эта доля Аѓарона и сыновей его предназначена им по помазанию от палимых жертв Всевышнему с того момента, как они были поставлены на коѓенское служение,
35. Cette part d’Aharon et de ses fils leur est destinée par l’onction, des sacrifices consumés par le feu pour le Très-Haut, depuis le moment où ils ont été établis dans le service de kohen,
אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה לָתֵת לָהֶם בְּיוֹם מָשְׁחוֹ אֹתָם מֵאֵת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל חֻקַּת עוֹלָם לְדֹרֹתָם׃
aschér ziwwá adonáj latét lahém bejom moschchó otám me’ét bené jisraél chukkát olám ledorotám
аше́р цива́ адона́й латэ́т лаѓе́м беём мошхо́ ота́м меэ́т бенэ́ йисраэ́ль хука́т ола́м ледорота́м
achér tsivvá adonáy latét lahém beyom moch’hó otám me’ét bené yisraél ‚houkkát olám ledorotám
36. Der Anteil, den der HERR ihnen zu geben geboten hat an dem Tag, als Er sie salbte, von den Söhnen Israels – das ist ein ewiges Gesetz für ihre Generationen.
36. Доля, которую Господь повелел давать им в день, когда Он их помазал, от сынов Израиля – это вечный закон в роды их.
36. La part que le SEIGNEUR a ordonné de leur donner le jour où Il les a oints, de la part des fils d’Israël – c’est une loi éternelle pour leurs générations.
Zum Abschluss des Gesprächs über die Opfer und nachdem vollständige Anweisungen zu jedem von ihnen gegeben sind, sagt der Höchste zusammenfassend:
Заканчивая разговор о жертвоприношениях и дав полные инструкции в отношении каждого из них, Всевышний, подводя итог, говорит:
En achevant l’entretien sur les sacrifices et après avoir donné des instructions complètes au sujet de chacun d’eux, le Très-Haut, en faisant le bilan, dit :
זֹאת הַתּוֹרָה לָעֹלָה לַמִּנְחָה וְלַחַטָּאת וְלָאָשָׁם וְלַמִּלּוּאִים וּלְזֶבַח הַשְּׁלָמִים׃
sot hattorá la’olá lamminchá welachattát wela’aschám welammillu’ím ulséwach haschelamím
зот ѓатора́ лаола́ ламинха́ велахата́т велааша́м веламилуи́м ульзэ́вах ѓашелами́м
zot hattorá la’olá lammin’há vela’hattát vela’achám velammillou’ím oulzéva’h hachelamím
37. Dies ist die Lehre vom Ganzopfer, von der Speisegabe, und vom Reinigungsopfer, und vom Schuldopfer, und bei der Einsetzung der Kohanim, und zum Friedensopfer,
37. Вот это учение о жертве всесожжения, о хлебном даре, и о жертве очистительной, и о жертве повинной, и при назначении коѓенов, и в жертвоприношение мирное,
37. Voici l’enseignement sur l’holocauste, sur le don de céréales, et sur le sacrifice de purification, et sur le sacrifice de culpabilité, et lors de l’installation des kohanim, et pour le sacrifice de paix,
אֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה בְּהַר סִינָי בְּיוֹם צַוֹּתוֹ אֶת־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לְהַקְרִיב אֶת־קָרְבְּנֵיהֶם לַיהוָה בְּמִדְבַּר סִינָי׃
aschér ziwwá adonáj et-mosché behár sináj bejom zawwotó et-bené jisraél lehakríw et-korbenehém ladonáj bemidbár sináj
аше́р цива́ адона́й эт-моше́ беѓа́р сина́й беём цавото́ эт-бенэ́ йисраэ́ль леѓакри́в эт-корбенеѓе́м ладона́й бемидба́р сина́й
achér tsivvá adonáy et-moché behár sináy beyom tsavvotó et-bené yisraél lehakrív et-korbenehém ladonáy bemidbár sináy
38. Die der HERR Mosche auf dem Berg Sinai geboten hat, als Er dem Volk Israel die Darbringung ihrer Opfer für den HERRN gebot, in der Wüste Sinai.
38. Которое заповедал Господь Моше на горе Синай, когда Он заповедовал народу Израиля о приношении их жертв Господу в пустыне Синай.
38. Que le SEIGNEUR a prescrit à Moché sur le mont Sinaï, quand Il a prescrit au peuple d’Israël l’offrande de leurs sacrifices au SEIGNEUR dans le désert du Sinaï.
Priester in Quarantäne (8,1–36)
Священники на карантине (8:1-36)
Les prêtres en quarantaine (8,1–36)
Mit Gottes Hilfe schließen wir heute gemeinsam das Studium des Wochenabschnitts Zaw ab und werden Kapitel 8 des Buches lesen, ab Vers 1.
С Божьей помощью мы с вами сегодня заканчиваем изучение недельной главы Цав и будем читать 8 главу книги, с 1 стиха.
Avec l’aide de Dieu, nous terminons aujourd’hui, vous et moi, l’étude de la section hebdomadaire Tsav et nous allons lire le chapitre 8 du livre, à partir du verset 1.
Alles ist für das Fest bereit, die feierliche Veranstaltung kann beginnen.
Всё готово к празднику, можно начинать торжественное мероприятие.
Tout est prêt pour la fête, on peut commencer la cérémonie solennelle.
וַיְדַבֵּר יְהוָה אֶל־מֹשֶׁה לֵּאמֹר׃
wajdabbér adonáj el-mosché lemór
вайдабэ́р адона́й эль-моше́ лемо́р
vaydabbér adonáy el-moché lemór
1. Und der Höchste sprach zu Mosche und sagte:
1. И говорил Всевышний Моше, говоря:
1. Et le Très-Haut parla à Moché, en disant :
קַח אֶת־אַהֲרֹן וְאֶת־בָּנָיו אִתּוֹ וְאֵת הַבְּגָדִים וְאֵת שֶׁמֶן הַמִּשְׁחָה וְאֵת פַּר הַחַטָּאת וְאֵת שְׁנֵי הָאֵילִים וְאֵת סַל הַמַּצּוֹת׃
kach et-aharón we’et-banáw ittó we’ét habbegadím we’ét schémen hammischchá we’ét par hachattát we’ét schené ha’elím we’ét sal hammazzót
ках эт-аѓаро́н веэт-бана́в ито́ веэ́т ѓабегади́м веэ́т ше́мен ѓамишха́ веэ́т пар ѓахата́т веэ́т шенэ́ ѓаэли́м веэ́т саль ѓамацо́т
ka’h et-aharón ve’et-banáv ittó ve’ét habbegadím ve’ét chémen hammich’há ve’ét par ha’hattát ve’ét chené ha’elím ve’ét sal hammattsót
2. „Nimm Aharon, und seine Söhne mit ihm, und die Kleidung, und das Salböl, und das Reinigungsopfer, und zwei Lämmer, und den Korb mit ungesäuerten Broten.
2. «Возьми Аѓарона, и сыновей его с ним, и одежду, и масло помазания, и очистительную жертву, и два агнца, и корзину пресных хлебов.
2. « Prends Aharon, et ses fils avec lui, et les vêtements, et l’huile d’onction, et le sacrifice de purification, et les deux agneaux, et la corbeille de pains azymes.
Eines der Lämmer geht als Ganzopfer, und das andere Lamm wird Teil der Heiligung der Kohanim sein. Sie werden sieben Tage lang täglich dargebracht werden. Wie man das macht, haben wir im Buch Schemot gelesen. Und dort gebot der Höchste, dass zu diesem Opfer nur ungesäuerte Brote gehören sollten, anders als beim Dankopfer, bei dem man für die Kohanim gesäuerte Brote hinzufügen darf. Hier gibt es nur ungesäuerte Brote.
Один из агнцев идёт в жертву всесожжения, а другой агнец будет частью освящения коѓенов. Их будут в течение семи дней приносить ежедневно. О том, как это делать, мы читали в книге Шмот. И там Всевышний повелел, чтобы к этой жертве были только пресные хлебы, в отличие от жертвы благодарности, когда можно добавлять для коѓенов хлебы квасные. Здесь хлебы только пресные.
L’un des agneaux va en holocauste, et l’autre agneau fera partie de la consécration des kohanim. On les apportera chaque jour pendant sept jours. Comment le faire, nous l’avons lu dans le livre de Chémot. Et là, le Très-Haut a ordonné que pour ce sacrifice il n’y ait que des pains azymes, à la différence du sacrifice de reconnaissance, quand on peut ajouter pour les kohanim des pains levés. Ici, les pains sont seulement azymes.
וְאֵת כָּל־הָעֵדָה הַקְהֵל אֶל־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד׃
we’ét kol-ha’edá hakhél el-pétach óhel mo’éd
веэ́т коль-ѓаэда́ ѓакѓе́ль эль-пэ́тах о́ѓель моэ́д
ve’ét kol-ha’edá hakhél el-péta’h óhel mo’éd
3. Und die ganze Gemeinde ‚dräng zusammen‘ am Eingang zum Zelt der Begegnung.“
3. А всю общину «столпи» у входа в Шатёр откровения».
3. Et toute la communauté, “attroupe-la” à l’entrée de la Tente d’assignation ».
וַיַּעַשׂ מֹשֶׁה כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֹתוֹ וַתִּקָּהֵל הָעֵדָה אֶל־פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד׃
wajás mosché ka’aschér ziwwá adonáj otó wattikkahél ha’edá el-pétach óhel mo’éd
вая́с моше́ кааше́р цива́ адона́й ото́ ватикаѓе́ль ѓаэда́ эль-пэ́тах о́ѓель моэ́д
vayá’s moché ka’achér tsivvá adonáy otó vattikkahél ha’edá el-péta’h óhel mo’éd
4. Und Mosche tat, wie der HERR ihm geboten hatte, und er versammelte die ganze Gemeinde am Eingang zum Zelt der Begegnung.
4. И сделал Моше, как заповедовал ему Господь, и собрал он всю общину у входа в Шатёр откровения.
4. Et Moché fit comme le SEIGNEUR le lui avait ordonné, et il rassembla toute la communauté à l’entrée de la Tente d’assignation.
Bei diesem feierlichen Ereignis wird ganz Israel anwesend sein, das ganze Volk Israel. Es ist wichtig, dass dieses Ereignis vor versammeltem Volk geschieht. Und auch wir sind eingeladen und können auch dabei sein.
При этом торжественном событии будет присутствовать весь Израиль, весь народ Израиля. Важно, чтобы это событие произошло при всём честном народе. И мы с вами тоже приглашены и тоже можем присутствовать.
Lors de cet événement solennel, tout Israël sera présent, tout le peuple d’Israël. Il est important que cet événement ait lieu au vu et au su de tout le peuple. Et nous aussi, vous et moi, nous sommes invités et pouvons aussi être présents.
וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֶל־הָעֵדָה זֶה הַדָּבָר אֲשֶׁר־צִוָּה יְהוָה לַעֲשׂוֹת׃
wajomer mosché el-ha’edá se haddawár ascher-ziwwá adonáj la’asót
ваёмер моше́ эль-ѓаэда́ зэ ѓадава́р ашер-цива́ адона́й лаасо́т
vayomer moché el-ha’edá ze haddavár acher-tsivvá adonáy la’asót
5. Und Mosche sagte zur Gemeinde: „Dies ist die Sache, die der HERR zu tun geboten hat.“
5. И сказал Моше общине: «Это дело, которое Господь повелел делать».
5. Et Moché dit à la communauté : « Voici la chose que le SEIGNEUR a ordonné de faire ».
וַיַּקְרֵב מֹשֶׁה אֶת־אַהֲרֹן וְאֶת־בָּנָיו וַיִּרְחַץ אֹתָם בַּמָּיִם׃
wajakréw mosché et-aharón we’et-banáw wajircház otám bammájim
ваякрэ́в моше́ эт-аѓаро́н веэт-бана́в вайирха́ц ота́м бама́йим
vayakrév moché et-aharón ve’et-banáv vayir’háts otám bammáyim
6. Und Mosche ließ Aharon und seine Söhne herantreten und wusch sie mit Wasser.
6. И приблизил Моше Аѓарона и сыновей его, и омыл их водой.
6. Et Moché fit approcher Aharon et ses fils, et les lava avec de l’eau.
Selbstverständlich führte er sie nicht ins Badehaus und schrubbte sie nicht vor dem ganzen Volk mit einem Waschlappen ab, sondern er wusch ihnen die Hände und Füße. Die Waschung der Hände und Füße gehörte zur Heiligung der Kohanim. Sieben Tage lang musste Mosche das tun. Mosche − nassí (Präsident, Leiter des Volkes, Oberhaupt der Nation), er ist zugleich auch König, er ist zugleich der Gesandte des Höchsten – wäscht vor dem ganzen Volk den Kohanim die Füße. Das ist ein Vorausbild dessen, was der König Maschiach an seinen Jüngern tun wird.
Разумеется, он не повёл их в баню и не тёр их при всём народе мочалкой, а омыл им руки и ноги. Омовение рук и ног входило в освящение коѓенов. В течение семи дней Моше должен был это делать. Моше − наси́ (президент, руководитель народа, глава нации), он же и царь, он же посланник Всевышнего – перед всем народом омывает ноги коѓенам. Это прообраз того, что сделает царь Машиах своим ученикам.
Bien sûr, il ne les a pas emmenés aux bains et ne les a pas frottés devant tout le peuple avec un gant de crin, mais il leur a lavé les mains et les pieds. Le lavage des mains et des pieds faisait partie de la consécration des kohanim. Pendant sept jours, Moché devait le faire. Moché − nassi (président, dirigeant du peuple, chef de la nation), il est aussi le roi, il est aussi l’envoyé du Très-Haut – devant tout le peuple lave les pieds des kohanim. C’est la préfiguration de ce que fera le roi Machia’h à ses disciples.
In Vers 7 geht es nicht mehr um Aharon und die Söhne, sondern nur um Aharon.
В 7 стихе речь идёт уже не об Аѓароне и сыновьях, а только об Аѓароне.
Au verset 7, il n’est déjà plus question d’Aharon et de ses fils, mais seulement d’Aharon.
וַיִּתֵּן עָלָיו אֶת־הַכֻּתֹּנֶת וַיַּחְגֹּר אֹתוֹ בָּאַבְנֵט וַיַּלְבֵּשׁ אֹתוֹ אֶת־הַמְּעִיל וַיִּתֵּן עָלָיו אֶת־הָאֵפֹד וַיַּחְגֹּר אֹתוֹ בְּחֵשֶׁב הָאֵפֹד וַיֶּאְפֹּד לוֹ בּוֹ׃
wajittén aláw et-hakkuttónet wajachgór otó ba’awnét wajalbésch oto et-hamme’íl wajittén aláw et-ha’efód wajachgór otó bechéschew ha’efód waje’pód lo bo
вайитэ́н ала́в эт-ѓакуто́нет ваяхго́р ото́ баавнэ́т ваяльбэ́ш ото эт-ѓамеи́ль вайитэ́н ала́в эт-ѓаэфо́д ваяхго́р ото́ бехэ́шев ѓаэфо́д вае’по́д ло бо
vayittén aláv et-hakkouttónet vaya’hgór otó ba’avnét vayalbéch oto et-hamme’íl vayittén aláv et-ha’efód vaya’hgór otó be’héchev ha’efód vaye’pód lo bo
7. Und er legte ihm die kuttónet (das Unterhemd) an, und legte ihm den Gürtel an (wie einen Riemen), und legte ihm den me’íl (den Mantel, das Obergewand) an, und legte ihm den Efod (die Weste) an, und band ihn mit den Bändern des Efod, und befestigte ihn an ihm.
7. И надел на него куто́нет (нижнюю рубаху), и надел ему кушак (как ремень), и надел на него меи́ль (плащ, верхнюю одежду), и надел на него эфод (жилет), и завязал его завязками эфода, и укрепил его на нём.
7. Et il mit sur lui la koutonet (la tunique de dessous), et il lui mit la ceinture (comme une courroie), et il mit sur lui le mé’il (le manteau, le vêtement de dessus), et il mit sur lui l’éfod (le gilet), et il l’attacha avec les attaches de l’éfod, et le fixa sur lui.
Kuttónet (Unterhemd) – das ist ein Kleidungsstück für alle, solche Kleidung trugen sowohl Jungen als auch Mädchen. Selbstverständlich unterschied es sich durch Stickerei, Bearbeitung, Verarbeitung. Bei Aharon ist das Hemd auf bestimmte Weise genäht, mit Zellen, das heißt, der Stoff ist auf besondere Weise gerafft, bei seinen Söhnen ist das Hemd gewöhnlich. Wir wissen aus dem Tanach, dass die Königstöchter gefärbte Hemden mit langen Ärmeln trugen, und die Würdenträger trugen Gewänder, Hemden, die ihnen ihre Vorgesetzten schenkten.
Куто́нет (нижняя рубаха) – это одежда для всех, такую одежду носили и мальчики, и девочки. Разумеется, она отличалась вышивкой, обработкой, выделкой. У Аѓарона рубашка сшита определенным образом, с ячейками, то есть ткань собрана по-особому, у его сыновей рубашка обычная. Мы знаем из Танаха, что царские дочери носили крашеные рубашки с длинными рукавами, а вельможи носили одежды, рубашки, которые дарили им их начальники.
La koutonet (tunique de dessous) – c’est un vêtement pour tous, un tel vêtement, les garçons comme les filles le portaient. Bien sûr, elle se distinguait par la broderie, la façon, la confection. Chez Aharon, la chemise est cousue d’une certaine manière, avec des alvéoles, c’est-à-dire que le tissu est assemblé d’une façon particulière, chez ses fils la chemise est ordinaire. Nous savons par le Tanakh que les filles du roi portaient des chemises teintes à manches longues, et que les dignitaires portaient des vêtements, des chemises, que leur offraient leurs supérieurs.
Mosche wäscht Aharon nicht nur, sondern kleidet ihn auch an, das heißt, er erfüllt die Aufgaben der Dienerschaft. Es war üblich, einen reichen Menschen anzukleiden, besonders eine Frau. Ich erwähne oft, dass der Verschluss an der Frauenkleidung auf der anderen Seite ist, weil eine reiche Frau, deren Kleidung Verschlüsse hatte, von der Dienerschaft angekleidet wurde, es war unbequem, sie selbst zu schließen. Und die Frau, die keine Dienerschaft hat, die hat auch Kleidung ohne Verschlüsse, sie braucht sich um nichts zu sorgen.
Моше не только омывает, но и одевает Аѓарона, то есть выполняет функции прислуги. Богатого человека было принято одевать, особенно женщину. Я часто упоминаю, что застёжка на женской одежде в другую сторону, потому что богатую женщину, у которой одежда с застёжками, одевала прислуга, неудобно было самой её застёгивать. А у той женщины, у которой прислуги нет, у неё и одежда без застёжек, ей и волноваться не о чем.
Moché non seulement lave, mais aussi habille Aharon, c’est-à-dire qu’il remplit les fonctions d’un domestique. Il était d’usage d’habiller une personne riche, surtout une femme. Je mentionne souvent que la fermeture des vêtements de femme est de l’autre côté, parce que la femme riche, dont le vêtement avait des fermetures, était habillée par les domestiques, il n’était pas commode de le fermer elle-même. Et la femme qui n’a pas de domestiques, elle a aussi un vêtement sans fermetures, elle n’a pas de quoi s’inquiéter.
Mosche übernimmt hier also die Rolle der Dienerschaft, und das nicht ohne Grund. Das ganze Volk sieht, dass Mosche bereit ist, den Kohanim zu dienen, und selbst ihren Status bestätigt.
Итак, Моше выполняет здесь роль прислуги, и это не просто так. Всему народу видно, что Моше готов служить коѓенам и сам подтверждает их статус.
Donc, Moché remplit ici le rôle d’un domestique, et ce n’est pas pour rien. Tout le peuple voit que Moché est prêt à servir les kohanim et confirme lui-même leur statut.
וַיָּשֶׂם עָלָיו אֶת־הַחֹשֶׁן וַיִּתֵּן אֶל־הַחֹשֶׁן אֶת־הָאוּרִים וְאֶת־הַתֻּמִּים׃
wajásem aláw et-hachóschen wajittén el-hachóschen et-haurím we’et-hattummím
вая́сем ала́в эт-ѓахо́шен вайитэ́н эль-ѓахо́шен эт-ѓаури́м веэт-ѓатуми́м
vayássem aláv et-ha’hóchen vayittén el-ha’hóchen et-haourím ve’et-hattoummím
8. Und er legte ihm (obendrauf) den Brustschild an, und gab in den Brustschild die Urím und Tummím.
8. И надел на него (сверху) нагрудник, и дал на нагрудник ури́м и туми́м.
8. Et il mit sur lui (par-dessus) le pectoral, et il donna sur le pectoral les Ourim et Toummim.
Sehr oft wird gefragt, das ist eine der häufigsten Fragen, die das Publikum stellt: „Was sind Urím und Tummím?“ Und die Antwort auf diese Frage − niemand weiß, was Urím und Tummím sind. Es gibt Kommentatoren, die sagen, dass das das HeiligendeIm Russischen steht hier „das Heiligende“. Vom Wortsinn von Urím (Lichter) her könnte auch „das Erleuchtende“ gemeint sein, denn die beiden russischen Wörter unterscheiden sich nur in einem Buchstaben; übersetzt ist wörtlich. und das Erklärende bedeutet, dass die Urím und Tummím Buchstaben durch ihre Steine zeigten, aufleuchten ließen und es ermöglichten, mit dem Höchsten zu kommunizieren, von Ihm Antworten zu bekommen, als eine Art Orakel. Vom Standpunkt der Sprache und vom Standpunkt des gesunden Menschenverstands ist die passendste Auslegung von Urím weTummím – das Segnende und das Verfluchende. Das heißt, es ist irgendein Teil der Kleidung, der die Vollmacht des Kohen symbolisiert, zu segnen und zu verfluchen, zu binden und zu lösen.
Очень часто спрашивают, это один из самых распространённых вопросов, который задаёт публика: «Что такое ури́м и туми́м?» И ответ на этот вопрос − никто не знает, что такое ури́м и туми́м. Есть комментаторы, которые говорят, что это означает освящающее и поясняющее, что ури́м и туми́м показывали, высвечивали буквы через свои камни и позволяли общаться со Всевышним, получать от Него ответы, как своего рода оракул. С точки зрения языка и с точки зрения здравого смысла, наиболее подходящее толкование ури́м ветуми́м – благословляющее и проклинающее. То есть это какая-то часть одежды, которая символизирует полномочия коѓена благословлять и проклинать, связывать и развязывать.
Très souvent on demande, c’est l’une des questions les plus répandues que pose le public : « Qu’est-ce que les Ourim et Toummim ? » Et la réponse à cette question − personne ne sait ce que sont les Ourim et Toummim. Il y a des commentateurs qui disent que cela signifie sanctifiant et expliquantLe russe dit ici « sanctifiant » ; ce mot ne diffère que d'une lettre de « éclairant », qui conviendrait au sens de ourim (lumières). Nous traduisons littéralement., que les Ourim et Toummim montraient, faisaient briller des lettres à travers leurs pierres et permettaient de communiquer avec le Très-Haut, de recevoir de Lui des réponses, comme une sorte d’oracle. Du point de vue de la langue et du point de vue du bon sens, l’interprétation la plus appropriée des Ourim véToummim est – bénissant et maudissant. C’est-à-dire que c’est une certaine partie du vêtement qui symbolise le pouvoir du kohen de bénir et de maudire, de lier et de délier.
וַיָּשֶׂם אֶת־הַמִּצְנֶפֶת עַל־רֹאשׁוֹ וַיָּשֶׂם עַל־הַמִּצְנֶפֶת אֶל־מוּל פָּנָיו אֵת צִיץ הַזָּהָב נֵזֶר הַקֹּדֶשׁ כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃
wajásem et-hammiznéfet al-roschó wajásem al-hammiznéfet el-múl panáw et ziz hassaháw néser hakkódesch ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché
вая́сем эт-ѓамицнэ́фет аль-рошо́ вая́сем аль-ѓамицнэ́фет эль-му́ль пана́в эт циц ѓазaѓа́в нэ́зер ѓако́дeш кааше́р цива́ адона́й эт-моше́
vayássem et-hammitsnéfet al-rochó vayássem al-hammitsnéfet el-moúl panáv et tsits hazzaháv nézer hakkódech ka’achér tsivvá adonáy et-moché
9. Und er setzte den Turban auf seinen Kopf, und über den Turban, gegenüber dem Gesicht des Kohen, legte er das goldene Plättchen, als heilige Krone, wie der HERR Mosche geboten hatte.
9. И надел тюрбан на его голову, и через тюрбан, напротив лица коѓена, положил золотую табличку, как святой венец, как заповедовал Господь Моше.
9. Et il mit le turban sur sa tête, et par-dessus le turban, face au visage du kohen, il posa la plaque d’or, comme une sainte couronne, comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
Wir erinnern uns, dass der HERR Mosche geboten hat, Aharon ein goldenes Plättchen (ziz) auf die Stirn zu legen, auf dem geschrieben sein wird: „Heiliges für den HERRN“.
Мы помним, что Господь заповедовал Моше положить Аѓарону на лоб золотую табличку (циц), на которой будет написано: «Святыня Господу».
Nous nous souvenons que le SEIGNEUR a ordonné à Moché de poser sur le front d’Aharon une plaque d’or (tsits), sur laquelle sera écrit : « Sainteté au SEIGNEUR ».
וַיִּקַּח מֹשֶׁה אֶת־שֶׁמֶן הַמִּשְׁחָ וַיִּמְשַׁח אֶת־הַמִּשְׁכָּן וְאֶת־כָּל־אֲשֶׁר־בּוֹ וַיְקַדֵּשׁ אֹתָם׃
wajikkách mosché et-schémen hammischchá wajimschách et-hammischkán we’et-kol-ascher-bóDie russische Umschrift hat hier „wa'et“; im hebräischen Text steht „we'et“ (und). Die deutsche Umschrift folgt dem Hebräischen. wajkaddésch otám
вайика́х моше́ эт-ше́мен ѓамишха́ вайимша́х эт-ѓамишка́н ваэт-коль-ашер-бо́ вайкадэ́ш ота́м
vayikká’h moché et-chémen hammich’há vayimchá’h et-hammichkán ve’et-kol-acher-bóLa translittération russe écrit ici « va'et » ; l'hébreu porte « ve'et » (et), que suit la translittération française. vaykaddéch otám
10. Und Mosche nahm das Salböl und salbte den Mischkan (besprengte ihn reichlich) und alles, was darin ist, und heiligte sie.
10. И взял Моше масло помазания, и помазал Мишкан (обильно брызгал) и всё, что в нём, и освятил их.
10. Et Moché prit l’huile d’onction, et oignit le Michkan (aspergea abondamment) et tout ce qui s’y trouve, et les sanctifia.
וַיַּז מִמֶּנּוּ עַל־הַמִּזְבֵּחַ שֶׁבַע פְּעָמִים וַיִּמְשַׁח אֶת־הַמִּזְבֵּחַ וְאֶת־כָּל־כֵּלָיו וְאֶת־הַכִּיֹּר וְאֶת־כַּנּוֹ לְקַדְּשָׁם׃
wajás mimménnu al-hammisbéach schéwa pe’amím wajimschách et-hammisbéach we’et-kol-keláw we’ét-hakkijor we’et-kannó lekaddeschám
вая́з мимэ́ну аль-ѓамизбэ́ях ше́ва пеами́м вайимша́х эт-ѓамизбэ́ях веэт-коль-кела́в веэ́т-ѓакиёр веэт-кано́ лекадеша́м
vayáz mimménnou al-hammizbéya’h chéva pe’amím vayimchá’h et-hammizbéya’h ve’et-kol-keláv ve’ét-hakkiyor ve’et-kannó lekaddechám
11. Und er sprengte davon siebenmal auf den Altar, und salbte den Altar und all seine Geräte, und das Waschbecken, und das Gestell des Waschbeckens zur Heiligkeit.
11. И брызнул от него на жертвенник семь раз, и помазал жертвенник, и все его принадлежности, и умывальник, и основание умывальника в святость.
11. Et il en aspergea l’autel sept fois, et oignit l’autel, et tous ses ustensiles, et la cuve, et le socle de la cuve, en sainteté.
Siebenmal – das ist so eine bekannte Handlung des Kohen, das ist eine Zahl, die eine gewisse Ganzheit und Vollendung symbolisiert. Sieben Tage der Woche, wir wissen, damit begann die Schöpfung.
Семь раз – это такое известное действие коѓена, это число, символизирующее некую целостность и законченность. Семь дней недели, мы знаем, с этого началось творение.
Sept fois – c’est une action bien connue du kohen, c’est un nombre qui symbolise une certaine plénitude et un achèvement. Les sept jours de la semaine, nous le savons, c’est par cela qu’a commencé la création.
Nachdem Mosche den Mischkan und den Altar gesalbt hatte, lesen wir:
После того как Моше помазал Мишкан и жертвенник, мы читаем:
Après que Moché a oint le Michkan et l’autel, nous lisons :
וַיִּצֹק מִשֶּׁמֶן הַמִּשְׁחָה עַל רֹאשׁ אַהֲרֹן וַיִּמְשַׁח אֹתוֹ לְקַדְּשׁוֹ׃
wajizók mischémen hammischchá al rosch aharón wajimschách otó lekaddeschó
вайицо́к мише́мен ѓамишха́ аль рош аѓаро́н вайимша́х ото́ лекадешо́
vayitsók michémen hammich’há al roch aharón vayimchá’h otó lekaddechó
12. Und er spritzte (goss) das Öl der Salbung auf den Kopf Aharons und salbte ihn, um ihn zu heiligen.
12. И брызнул (полил) масло помазания на голову Аѓарона, и помазал его, чтобы освятить его.
12. Et il fit jaillir (versa) l’huile d’onction sur la tête d’Aharon, et il l’oignit, pour le sanctifier.
Das Wort jizók (vom Verb lazéket, eingießen; mazéket – Schöpflöffel, Kelle) bedeutet, dass man Aharon nicht bloß ein bisschen mit diesem Öl bestrichen hat: Mosche hat Salböl auf den Kopf Aharons „geschöpft“ – so, dass es zu spüren war, dass man es sogar am Bart Aharons merkte, das heißt, man hat Aharon so richtig reichlich mit Öl bedacht.
Слово йицо́к (от глагола лаце́кет, вливать; маце́кет – разливательная ложка, поварёшка) означает, что не просто чуть-чуть мазнули по Аѓарону этим маслом: Моше «черпанул» маслом помазания на голову Аѓарона – так, чтобы оно почувствовалось, позналось аж на бороде Аѓарона, то есть обильно так сдобрили Аѓарона маслом.
Le mot yitsok (du verbe latséket, verser dedans ; matséket – cuillère à verser, louche) signifie qu’on n’a pas simplement enduit un tout petit peu Aharon de cette huile : Moché a « puisé » de l’huile d’onction sur la tête d’Aharon – de sorte qu’on la sente, qu’on la reconnaisse jusque sur la barbe d’Aharon, c’est-à-dire qu’on a bien abondamment assaisonné Aharon d’huile.
Bei Öl, wenn man es irgendwohin gießt oder hinzufügt, und überhaupt, wenn man irgendwohin etwas gießt, sagt man auf Hebräisch lehozík; mazéket – Kelle, Eingießer. Wenn ihr euch erinnert (und ihr erinnert euch bestimmt), gibt es so ein Lied (Tehillim 133): „Wie gut und angenehm ist es, wenn Brüder sich zusammen versammeln.“ Womit wird diese Zuneigung verglichen, diese Freude, die die Menschen erfüllt, wenn sie zusammenkommen? Mit zwei Dingen: Das Erste ist das Salböl, das auf den Bart Aharons herabfließt, das ist unser Fall; das Zweite ist der Tau, der auf dem Berg Chermon von oben bis unten herabfließt.
К маслу, когда его куда-то наливают или добавляют, и вообще, когда куда-то что-то наливают на иврите говорят леѓоцик; маце́кет – поварёшка, наливалка. Если вы помните (а вы наверняка помните), есть такая песня (Теѓилим 133) «Как хорошо и приятно братьям собраться вместе». С чем сравнивается эта приязнь, эта радость, которая наполняет людей, когда они собираются вместе? С двумя вещами: первая – это елей, стекающий на бороду Аѓарона, это наш случай; вторая – роса, которая стекает на горе Хермон сверху донизу.
Pour l’huile, quand on la verse ou qu’on l’ajoute quelque part, et en général, quand on verse quelque chose quelque part, en hébreu on dit léhotsik ; matséket – louche, verseuse. Si vous vous en souvenez (et vous vous en souvenez sûrement), il y a un tel chant (Téhillim 133) : « Qu’il est bon et agréable pour des frères de se réunir ensemble ». À quoi est comparée cette affection, cette joie qui remplit les gens quand ils se réunissent ensemble ? À deux choses : la première, c’est l’huile qui coule sur la barbe d’Aharon, c’est notre cas ; la seconde, c’est la rosée qui coule sur le mont ‚Hermon de haut en bas.
Die Zusammensetzung des besonderen Salböls wird im Buch Schemot wiedergegeben, und außerdem heißt es dort, dass diese Zusammensetzung heilig ist, und wenn irgendein einfacher Mann aus dem Volk ihre Herstellung in Gang bringt oder es auch nur ein einziges Mal herstellt, dann wird es ihm sehr, sehr übel ergehen.
Состав специального масла для помазания пересказывается в книге Шмот, и, кроме того, там говорится, что этот состав святой, и если какой-то простолюдин наладит его изготовление или изготовит хотя бы раз, то ему очень сильно не поздоровится.
La composition de l’huile spéciale pour l’onction est rapportée dans le livre de Chémot, et, en outre, il y est dit que cette composition est sainte, et que si quelque homme du commun en met en place la fabrication ou en fabrique ne serait-ce qu’une fois, il lui en cuira très sérieusement.
Wir lesen, dass nur Aharon gesalbt wird, seine Söhne brauchen keine Salbung. Deshalb heißt Aharon kohen maschíach – der gesalbte Kohen. Und künftig wird der Hohepriester in jeder Generation der gesalbte Kohen heißen, obwohl man sie faktisch nicht mehr salbt (wenn die Tradition nicht verloren ist).
Мы читаем, что только Аѓарон помазывается, его сыновья в помазании не нуждаются. Поэтому Аѓарон называется коѓен маши́ах – коѓен помазанный. И в дальнейшем первосвященник в любом поколении будет называться коѓен помазанный, хотя их фактически уже не помазывают (если традиция не потеряна).
Nous lisons que seul Aharon est oint, ses fils n’ont pas besoin d’onction. C’est pourquoi Aharon est appelé kohen machia’h – kohen oint. Et par la suite, le grand prêtre de chaque génération sera appelé kohen oint, bien qu’en fait on ne les oigne déjà plus (si la tradition n’est pas perdue).
וַיַּקְרֵב מֹשֶׁה אֶת־בְּנֵי אַהֲרֹן וַיַּלְבִּשֵׁם כֻּתֳּנֹת וַיַּחְגֹּר אֹתָם אַבְנֵט וַיַּחֲבֹשׁ לָהֶם מִגְבָּעוֹת כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃
wajakréw mosché et-bené aharón wajalbischém kuttonót wajachgór otám awnét wajachawósch lahém migba’ót ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché
вaякрэ́в моше́ эт-бенэ́ аѓаро́н ваяльбише́м кутоно́т ваяхго́р ота́м авнэ́т ваяхаво́ш лаѓе́м мигбао́т кааше́р цива́ адона́й эт-моше́
vayakrév moché et-bené aharón vayalbichém kouttonót vaya’hgór otám avnét vaya’havóch lahém migbaót ka’achér tsivvá adonáy et-moché
13. Und Mosche brachte die Söhne Aharons heran (führte sie hin) (zum Eingang des Zeltes), und kleidete sie in Hemden, und legte ihnen Gürtel und Migba’ót an, wie der HERR Mosche geboten hatte.
13. И приблизил (подвёл) Моше (ко входу в Шатёр) сыновей Аѓарона, и одел их в рубашки, и надел на них кушаки и мигбао́т, как заповедовал Господь Моше.
13. Et Moché fit approcher (amena) (à l’entrée de la Tente) les fils d’Aharon, et il les revêtit de chemises, et leur mit des ceintures et des migbaot, comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
Migba’ót – die einfachen Kopfbedeckungen der gewöhnlichen Kohanim, eine hohe Mütze, die einem Zylinder ähnelt.
Мигбао́т – простые головные уборы рядовых коѓенов, высокая шапка, похожая на цилиндр.
Migbaot – les simples couvre-chefs des kohanim ordinaires, un haut bonnet qui ressemble à un haut-de-forme.
Warum sagt die Tora hier nicht: wie der HERR ihm geboten hatte? Weil sich eine solche sprachliche Formel schon im ganzen Buch Wajikra gefestigt hat: wie der HERR Mosche geboten hatte.
Почему Тора здесь не говорит: как заповедовал ему Господь? Потому что такая языковая формула уже укрепилась по всей книге Ваикра: как заповедовал Господь Моше.
Pourquoi la Torah ne dit-elle pas ici : comme le SEIGNEUR lui avait ordonné ? Parce qu’une telle formule de langage s’est déjà affermie dans tout le livre de Vayikra : comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
וַיַּגֵּשׁ אֵת פַּר הַחַטָּאת וַיִּסְמֹךְ אַהֲרֹן וּבָנָיו אֶת־יְדֵיהֶם עַל־רֹאשׁ פַּר הַחַטָּאת׃
wajaggésch et par hachattát wajismóch aharón uwanáw et-jedehém al-rósch par hachattát
ваягэ́ш эт пар ѓахата́т вайисмо́х аѓаро́н увана́в эт-едеѓе́м аль-ро́ш пар ѓахата́т
vayaggéch et par ha’hattát vayismókh aharón ouvanáv et-yedehém al-róch par ha’hattát
14. Und er führte den Stier des Reinigungsopfers zu ihnen heran, und Aharon und seine Söhne legten ihre Hände auf den Kopf des Stiers des Reinigungsopfers,
14. И подвёл к ним быка очистительной жертвы, и возложил Аѓарон и сыновья его руки свои на голову быка очистительной жертвы,
14. Et il amena vers eux le taureau du sacrifice de purification, et Aharon et ses fils posèrent leurs mains sur la tête du taureau du sacrifice de purification,
Das erste Opfer, das die Kohanim darbringen, ist das Reinigungsopfer für sich selbst. Wir haben schon gesagt, dass die Reinigung nicht so sehr für eine Sünde geschieht, nicht so sehr aufgrund einer Anklage wegen irgendeiner konkreten Sünde, sondern aus einem Schuldgefühl heraus. Was tun, wenn ein Mensch in ein Amt eingesetzt wird, und zwar nicht in ein einfaches Amt, sondern in ein so ernstes Amt wie das des Hohepriesters oder eines Kohen in Israel? Der Mensch denkt: „Ich bin unwürdig, und doch werde ich dienen müssen. Wie soll ich das denn machen?“ Damit der Kohen vom Schuldgefühl frei wird, sagt der Höchste: „Wenn du ein Reinigungsopfer darbringst, wird das Reinigungsopfer dich von der Schuld befreien.“
Первая жертва, которую приносят коѓены, – это очистительная жертва за себя. Мы уже говорили, что очищение происходит не столько за грех, не столько по обвинению в каком-то конкретном грехе, а по чувству вины. Как быть, если человека назначают на должность, причём не на простую должность, а на такую серьёзную должность, как первосвященник или коѓен в Израиле? Человек думает: «Я недостоин, а мне придётся служить. Как же я буду это делать?» Чтобы коѓен освободился от чувства вины, Всевышний говорит: «Если ты принесёшь очистительную жертву, очистительная жертва освободит тебя от вины».
Le premier sacrifice qu’apportent les kohanim, c’est le sacrifice de purification pour eux-mêmes. Nous avons déjà dit que la purification se fait non pas tant pour un péché, non pas tant sur l’accusation d’un péché concret, que pour un sentiment de culpabilité. Que faire si un homme est nommé à une fonction, et pas à une simple fonction, mais à une fonction aussi sérieuse que celle de grand prêtre ou de kohen en Israël ? L’homme pense : « Je suis indigne, et je vais devoir servir. Comment vais-je donc le faire ? » Pour que le kohen soit libéré du sentiment de culpabilité, le Très-Haut dit : « Si tu apportes un sacrifice de purification, le sacrifice de purification te libérera de la culpabilité ».
Das Auflegen der Hände geschieht bei jedem Opfer. Dadurch entstehen, kann man sagen, kommunizierende Gefäße: Die eigene Unreinheit, die eigene Schuldigkeit wird auf dieses Opfer übertragen, diesem Opfer zugewiesen, und so wird allen gezeigt, dass das Opfer symbolisch diese Unreinheit, diese Schuld auf sich nimmt.
Возложение рук делается с любой жертвой. Тем самым, можно сказать, создаются сообщающиеся сосуды: своя нечистота, своя повинность перекладывается на эту жертву, назначается этой жертве, показывая всем, что жертва символически принимает эту нечистоту, эту вину.
L’imposition des mains se fait avec tout sacrifice. Par là, peut-on dire, on crée des vases communicants : sa propre impureté, sa propre culpabilité est transférée sur ce sacrifice, est assignée à ce sacrifice, ce qui montre à tous que le sacrifice prend symboliquement sur lui cette impureté, cette faute.
וַיִּשְׁחָט וַיִּקַּח מֹשֶׁה אֶת־הַדָּם וַיִּתֵּן עַל־קַרְנוֹת הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב בְּאֶצְבָּעוֹ וַיְחַטֵּא אֶת־הַמִּזְבֵּחַ וְאֶת־הַדָּם יָצַק אֶל־יְסוֹד הַמִּזְבֵּחַ וַיְקַדְּשֵׁהוּ לְכַפֵּר עָלָיו׃
wajischchát wajikkách mosché et-haddám wajittén al-karnót hammisbéach sawíw be’ezba’ó wajchatté et-hammisbéach we’et-haddám jazák el-jesódDie russische Umschrift schreibt hier „esód“ ohne J am Anfang; das hebräische Wort lautet „jesód“ (Fundament, Sockel). Die deutsche Umschrift folgt dem Hebräischen. hammisbéach wajkaddeschéhu lechappér aláw
вайишха́т вайика́х моше́ эт-ѓада́м вайитэ́н аль-карно́т ѓамизбэ́ях сави́в беэцбао́ вайхатэ́ эт-ѓамизбэ́ях веэт-ѓада́м яца́к эль-эсо́д ѓамизбэ́ях вайкадеше́ѓу лехапэ́р ала́в
vayich’hát vayikká’h moché et-haddám vayittén al-karnót hammizbéa’h savív be’etsbaó vay’hatté et-hammizbéa’h ve’et-haddám yatsák el-yesódLa translittération russe écrit ici « esod » sans le y initial ; la translittération française suit l'hébreu (yesod, « base »). hammizbéa’h vaykaddechéhou lekhappér aláv
15. Und er schlachtete, und Mosche nahm das Blut und gab es auf die Hörner des Altars, ringsum am Altar sprengte er es mit seinem Finger, und reinigte (sterilisierte) den Altar, und den Rest des Blutes goss er an den Fuß des Altars und heiligte ihn zur Sühne auf ihm.
15. И забил, и взял Моше кровь, и дал её на рога жертвенника, пальцем своим вокруг жертвенника побрызгал, и очистил (стерилизовал) жертвенник, а остаток крови вылил в основание жертвенника и освятил его для искупления на нём.
15. Et il égorgea, et Moché prit le sang, et le mit sur les cornes de l’autel, de son doigt il aspergea autour de l’autel, et purifia (stérilisa) l’autel, et le reste du sang il le versa à la base de l’autel, et il le sanctifia pour faire l’expiation sur lui.
In diesem Fall tut Mosche, der selbst kein Kohen ist, eine Arbeit, die später gerade die Kohanim tun werden. Hier bedient Mosche die Kohanim und zeigt damit dem Volk, dass der Dienst der Kohanim wichtiger sein wird, möglicherweise, als der königliche Dienst, den er jetzt hat, der König verrichtet ihre Arbeit wie ein Bediensteter.
В данном случае Мoше, который сам не является коѓеном, делает работу, которую впоследствии будут делать именно коѓены. Здесь Моше прислуживает коѓенам, показывая тем самым народу, что коѓенское служение будет важнее, возможно, царского служения, которое есть сейчас у него, царь выполняет их работу как прислуга.
Dans ce cas, Moché, qui n’est pas lui-même kohen, fait le travail que feront par la suite justement les kohanim. Ici Moché sert les kohanim, montrant par là au peuple que le service des kohanim sera plus important, peut-être, que le service royal qu’il a maintenant : le roi fait leur travail comme un domestique.
Hier sehen wir, dass das Wort chatát als Opfer nicht Sündopfer bedeutet, nicht von dem Wort chet (Sünde) stammt, sondern von dem Wort lechatté (wajchatte – reinigte, säuberte, sterilisierte). Mit dem Opfer chatát, mit dem Opfer der Reinigung, hat er den Altar gereinigt.
Здесь мы видим, что слово хата́т как жертва означает не жертва за грех, происходит не от слова хет (грех), а от слова лехате́ (вайхатэ – очистил, почистил, стерилизовал). Жертвой хата́т, жертвой очищения, он очистил жертвенник.
Ici nous voyons que le mot ‚hatat en tant que sacrifice ne signifie pas sacrifice pour le péché, ne vient pas du mot ‚het (péché), mais du mot lé’hatté (vay’hatté – purifia, nettoya, stérilisa). Par le sacrifice ‚hatat, le sacrifice de purification, il purifia l’autel.
וַיִּקַּח אֶת־כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב וְאֵת יֹתֶרֶת הַכָּבֵד וְאֶת־שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־חֶלְבְּהֶן וַיַּקְטֵר מֹשֶׁה הַמִּזְבֵּחָה׃
wajikkách et-kol-hachélew aschér al-hakkérew we’ét jotéret hakkawéd we’et-scheté hakkelajot we’et-chelbehén wajaktér mosché hammisbécha
вайика́х эт-коль-ѓахэ́лев аше́р аль-ѓакэ́рев веэ́т ётэ́рет ѓакавэ́д веэт-шетэ́ ѓакелаёт веэт-хельбеѓе́н ваяктэ́р моше́ ѓамизбэ́ха
vayikká’h et-kol-ha’hélev achér al-hakkérev ve’ét yotéret hakkavéd ve’et-cheté hakkelayot ve’et-‚helbehén vayaktér moché hammizbé’ha
16. Und er nahm all das Fett, das an den Eingeweiden ist, und den Schwanzlappen der Leber, und die zwei Nieren, und ihr Fett, und Mosche räucherte sie auf dem Altar.
16. И взял он весь жир, который на внутренностях, и хвостатую долю печени, и две почки, и жир их, и воскурил их Моше на жертвеннике.
16. Et il prit toute la graisse qui est sur les entrailles, et le lobe caudé du foie, et les deux reins, et leur graisse, et Moché les fit fumer sur l’autel.
וְאֶת־הַפָּר וְאֶת־עֹרוֹ וְאֶת־בְּשָׂרוֹ וְאֶת־פִּרְשׁוֹ שָׂרַף בָּאֵשׁ מִחוּץ לַמַּחֲנֶה כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃
we’et-happár we’et-oró we’et-bessaró we’et-pirschó saráf ba’ésch michúz lammachané ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché
веэт-ѓапа́р веэт-оро́ веэт-бесаро́ веэт-пиршо́ сара́ф баэ́ш миху́ц ламаханэ́ кааше́р цива́ адона́й эт-моше́
ve’et-happár ve’et-oró ve’et-bessaró ve’et-pirchó saráf ba’éch mi’hoúts lamma’hané ka’achér tsivvá adonáy et-moché
17. Den Stier aber, und seine Haut, und sein Fleisch (Leib), und seinen Mist verbrannte er auf einem Feuer außerhalb des Lagers, wie der HERR Mosche geboten hatte.
17. А быка, и его кожу, и его мясо (плоть), и навоз его сжёг на костре вне лагеря, как заповедовал Господь Моше.
17. Et le taureau, et sa peau, et sa viande (chair), et son fumier, il les brûla sur un bûcher hors du camp, comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
Wir erinnern uns, dass das Blut des Opfers chatát, das für den Kohen haMaschiach dargebracht wird, ins Heilige hineingebracht wird. Aber hier hat Mosche das nicht getan. Warum? Weil die Kohanim selbst noch nicht ins Priestertum eingetreten waren und noch keine Gelegenheit hatten, im Heiligen Unfug anzustellen. Und der zweite Grund – damit dies vor dem ganzen Volk geschah.
Мы помним, что кровь жертвы хата́т, которая приносится за коѓена ѓамашиаха, вносится в Святое. Но здесь Моше этого не сделал. Почему? Потому что сами коѓены ещё не вошли в священство и не успели набедокурить в Святом. И вторая причина – чтобы это совершалось перед всем народом.
Nous nous souvenons que le sang du sacrifice ‚hatat, qui est apporté pour le kohen hamachia’h, est introduit dans le Saint. Mais ici Moché ne l’a pas fait. Pourquoi ? Parce que les kohanim eux-mêmes ne sont pas encore entrés dans la prêtrise et n’ont pas encore eu le temps de faire des bêtises dans le Saint. Et la deuxième raison, c’est que cela devait s’accomplir devant tout le peuple.
וַיַּקְרֵב אֵת אֵיל הָעֹלָה וַיִּסְמְכוּ אַהֲרֹן וּבָנָיו אֶת־יְדֵיהֶם עַל־רֹאשׁ הָאָיִל׃
wajakréw et el ha’olá wajismechú aharón uwanáw et-jedehém al-rósch ha’ájil
ваякрэ́в эт эль ѓаола́ вайисмеху́ аѓаро́н увана́в эт-едеѓе́м аль-ро́ш ѓаа́йиль
vayakrév et el ha’olá vayismekhoú aharón ouvanáv et-yedehém al-róch ha’áyil
18. Und er brachte das Lamm des Ganzopfers heran, und Aharon und seine Söhne legten ihre Hände auf den Kopf des Lammes.
18. И приблизил агнца всесожжения, и возложили Аѓарон и сыновья его руки свои на голову агнца.
18. Et il fit approcher l’agneau de l’holocauste, et Aharon et ses fils posèrent leurs mains sur la tête de l’agneau.
Das ist das erste der Lämmer. Wir haben gesagt, eines geht ins Ganzopfer, das zweite geht in die millu’ím, in die Prozedur der Weihe.
Это первый из агнцев. Мы сказали, один идёт на всесожжение, второй идёт на милуи́м, на процедуру посвящения.
C’est le premier des agneaux. Nous l’avons dit, l’un va à l’holocauste, le second va aux milouïm, à la procédure de consécration.
וַיִּשְׁחָט וַיִּזְרֹק מֹשֶׁה אֶת־הַדָּם עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
wajischchát wajisrók mosché et-haddám al-hammisbéach sawíw
вайишха́т вайизро́к моше́ эт-ѓада́м аль-ѓамизбэ́ях сави́в
vayich’hát vayizrók moché et-haddám al-hammizbéa’h savív
19. Und er schlachtete es, und Mosche verstreute das Blut rings um den Altar,
19. И забил его, и разбросал Моше кровь вокруг жертвенника,
19. Et il l’égorgea, et Moché répandit le sang autour de l’autel,
וְאֶת־הָאַיִל נִתַּח לִנְתָחָיו וַיַּקְטֵר מֹשֶׁה אֶת־הָרֹאשׁ וְאֶת־הַנְּתָחִים וְאֶת־הַפָּדֶר׃
we’et-ha’ájil nittách lintacháw wajaktér mosché et-harósch we’et-hannetachím we’et-happáder
веэт-ѓаа́йиль нита́х линтаха́в ваяктэ́р моше́ эт-ѓаро́ш веэт-ѓанетахи́м веэт-ѓапа́дер
ve’et-ha’áyil nittá’h linta’háv vayaktér moché et-haróch ve’et-hanneta’hím ve’et-happáder
20. Das Lamm aber zerschnitt er in Stücke, und Mosche räucherte den Kopf, und die Stücke, und das Fett (páder – eine besondere Art von Fett).
20. А агнца разрезал на куски, и воскурил Моше голову, и куски, и жир (па́дер – особый вид жира).
20. Et il découpa l’agneau en morceaux, et Moché fit fumer la tête, et les morceaux, et la graisse (pader – une sorte particulière de graisse).
וְאֶת־הַקֶּרֶב וְאֶת־הַכְּרָעַיִם רָחַץ בַּמָּיִם וַיַּקְטֵר מֹשֶׁה אֶת־כָּל־הָאַיִל הַמִּזְבֵּחָה עֹלָה הוּא לְרֵיחַ־נִיחֹחַ אִשֶּׁה הוּא לַיהוָה כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃
we’et-hakkérew we’et-hakkera’ájim racház bammájim wajaktér mosché et-kol-ha’ájil hammisbécha olá hu lerejach-nichóach isché hu ladonáj ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché
веэт-ѓакэ́рэв веэт-ѓакераа́йим раха́ц бама́йим ваякте́р моше́ эт-коль-ѓаа́йиль ѓамизбэ́ха ола́ ѓу лереях-нихо́ах ише́ ѓу ладона́й кааше́р цива́ адона́й эт-моше́
ve’et-hakkérev ve’et-hakkera’áyim ra’háts bammáyim vayaktér moché et-kol-ha’áyil hammizbé’ha olá hou lereya’h-ni’hóa’h iché hou ladonáy ka’achér tsivvá adonáy et-moché
21. Die Eingeweide (das Innere) aber wusch er im Wasser, und Mosche räucherte das ganze Lamm auf dem Altar des Ganzopfers zum Duft des Wohlgefallens. Das ist ein Feueropfer für den HERRN, wie der HERR Mosche geboten hatte.
21. A потроха (внутренности) омыл в воде, и воскурил Моше всего агнца на жертвеннике всесожжения для запаха наслаждения. Это жертва, палимая Господу, как заповедовал Господь Моше.
21. Et les abats (les entrailles), il les lava dans l’eau, et Moché fit fumer tout l’agneau sur l’autel de l’holocauste pour une odeur de délectation. C’est un sacrifice consumé par le feu au SEIGNEUR, comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
Das heißt, wie wird das Ganzopfer dargebracht? Hier sehen wir, dass seine Darbringung gleichsam in zwei Etappen geteilt ist, Mosche bringt dieses Lamm des Ganzopfers gleichsam in zwei Etappen dar. Zuerst bringt er den Kopf, die Stücke und das Fett dar, und danach bringt er auch die Eingeweide dar. Warum so? Oder ist das die Sprache der Tora? In Kapitel 9 kommen wir noch darauf zurück und sprechen ausführlicher darüber.
То есть, как приносится жертва всесожжения? Здесь мы видим, что её приношение как бы разделено на два этапа, Моше как бы в два этапа приносит этого агнца всесожжения. Сначала он приносит голову, куски, и жир, а затем он приносит и внутренности. Почему так? Или это язык Торы? В 9 главе мы к этому ещё вернёмся и поговорим об этом подробнее.
C’est-à-dire, comment est apporté le sacrifice d’holocauste ? Ici nous voyons que son offrande est comme divisée en deux étapes, Moché apporte comme en deux étapes cet agneau de l’holocauste. D’abord il apporte la tête, les morceaux, et la graisse, et ensuite il apporte aussi les entrailles. Pourquoi ainsi ? Ou est-ce le langage de la Torah ? Au chapitre 9, nous y reviendrons encore et nous en parlerons plus en détail.
In Vers 22 lesen wir von dem zweiten Lamm, das als Opfer dargebracht werden muss. Dieses Lamm ist eines von sieben, das jeden Tag dargebracht werden wird, solange die Kohanim die Prozedur der Weihe durchlaufen. All diese Handlungen mit dem Öl, den Waschungen und den Opfern werden sieben Tage dauern, das ist für die Kohanim eine Art Grundausbildung für Rekruten.
В 22 стихе мы читаем про второго агнца, которого надо принести в жертву. Этот агнец – один из семи, который будет приноситься каждый день, пока коѓены проходят процедуру посвящения. Все эти действия с маслом, омовениями и жертвами будут продолжаться семь дней, это для коѓенов своеобразный курс молодого бойца.
Au verset 22, nous lisons au sujet du second agneau qu’il faut offrir en sacrifice. Cet agneau est l’un des sept, qui sera offert chaque jour tant que les kohanim passent par la procédure de consécration. Toutes ces actions avec l’huile, les ablutions et les sacrifices dureront sept jours, c’est pour les kohanim une sorte de formation de jeune recrue.
וַיַּקְרֵב אֶת־הָאַיִל הַשֵּׁנִי אֵיל הַמִּלֻּאִים וַיִּסְמְכוּ אַהֲרֹן וּבָנָיו אֶת־יְדֵיהֶם עַל־רֹאשׁ הָאָיִל׃
wajakréw et-ha’ájil haschení el hammillu‘ím wajismechú aharón uwanáw et-jedehém al-rósch ha’ájil
ваякрэ́в эт-ѓаа́йиль ѓашени́ эль ѓамилуи́м вайисмеху́ аѓаро́н увана́в эт-едеѓе́м аль-ро́ш ѓаа́йиль
vayakrév et-ha’áyil hachení el hammillou‘ím vayismekhoú aharón ouvanáv et-yedehém al-róch ha’áyil
22. Und er brachte das zweite Lamm heran, das Lamm der Weihe, und Aharon und die Söhne legten ihre Hände auf den Kopf dieses Lammes,
22. И приблизил второго агнца, агнца посвящения, и возложили Аѓарон и сыновья руки свои на голову этого агнца,
22. Et il fit approcher le second agneau, l’agneau de la consécration, et Aharon et ses fils posèrent leurs mains sur la tête de cet agneau,
יִּשְׁחָט וַיִּקַּח מֹשֶׁה מִדָּמוֹ וַיִּתֵּן עַל־תְּנוּךְ אֹזֶן־אַהֲרֹן הַיְמָנִית וְעַל־בֹּהֶן יָדוֹ הַיְמָנִית וְעַל־בֹּהֶן רַגְלוֹ הַיְמָנִית׃
wajischchát wajikkách mosché middamó wajittén al-tenúch osen-aharónIn der russischen Umschrift steht hier „oseh“ statt „osen“ (Ohr). Die deutsche Umschrift folgt dem Hebräischen. hajmanít we’al-bóhen jadó hajmanít we’al-bóhen ragló hajmanít
вайишха́т вайика́х моше́ мидамо́ вайитэ́н аль-тену́х озеѓ-аѓаро́н ѓаймани́т веаль-бо́ѓен ядо́ ѓаймани́т веаль-бо́ѓен рагло́ ѓаймани́т
vayich’hát vayikká’h moché middamó vayittén al-tenoúkh ozen-aharónLa translittération russe écrit ici « ozeh » au lieu de « ozen » (oreille) ; la translittération française suit l'hébreu. haymanít ve’al-bóhen yadó haymanít ve’al-bóhen ragló haymanít
23. Und er schlachtete es, und Mosche nahm von seinem Blut und gab es auf das rechte Ohrläppchen Aharons, und auf den Daumen der rechten Hand, und auf die große Zehe des rechten Fußes.
23. И забил его, и взял Моше от крови его, и дал на правую мочку уха Аѓарона, и на большой палец правой руки, и на большой палец правой ноги.
23. Et il l’égorgea, et Moché prit de son sang, et le mit sur le lobe de l’oreille droite d’Aharon, et sur le pouce de la main droite, et sur le gros orteil du pied droit.
Wir haben im Buch Schemot den Midrasch von Rabbi Asulaj erwähnt, in dem gesagt wird, dass dies eines der Zeichen war, die Rachel seinerzeit Jaakow übergeben hat. Die Hand ist mit den Handlungen verbunden, der Fuß – mit dem Plan, das Ohr – mit der Wahrnehmung der Welt, und so werden alle Verbindungskanäle gleichsam gereinigt. Dazu gibt es viele verschiedene Auslegungen.
Мы упоминали в книге Шмот мидраш раби Азулая, где говорится, что таким было одно из знамений, которое Рахель передала в своё время Яакову. Рука связана с действиями, нога – с планом, ухо – с мировосприятием, и таким образом все каналы связи как бы очищаются. Есть на это много разных толкований.
Nous avons mentionné, dans le livre de Chémot, le midrach de Rabbi Azoulaï, où il est dit que tel était l’un des signes que Ra’hel avait transmis en son temps à Yaakov. La main est liée aux actions, le pied au plan, l’oreille à la perception du monde, et ainsi tous les canaux de communication sont comme purifiés. Il y a à ce sujet beaucoup d’interprétations différentes.
וַיַּקְרֵב אֶת־בְּנֵי אַהֲרֹן וַיִּתֵּן מֹשֶׁה מִן־הַדָּם עַל־תְּנוּךְ אָזְנָם הַיְמָנִית וְעַל־בֹּהֶן יָדָם הַיְמָנִית וְעַל־בֹּהֶן רַגְלָם הַיְמָנִית וַיִּזְרֹק מֹשֶׁה אֶת־הַדָּם עַל־הַמִּזְבֵּחַ סָבִיב׃
wajakréw et-bené aharón wajittén mosché min-haddám al-tenúch osnám hajmanít we’al-bóhen jadám hajmanít we’al-bóhen raglám hajmanít wajisrók mosché et-haddám al-hammisbéach sawíw
ваякрэ́в эт-бенэ́ аѓаро́н вайитэ́н моше́ мин-ѓада́м аль-тену́х озна́м ѓаймани́т веаль-бо́ѓен яда́м ѓаймани́т веаль-бо́ѓен рагла́м ѓаймани́т вайизро́к моше́ эт-ѓада́м аль-ѓамизбэ́ах сави́в
vayakrév et-bené aharón vayittén moché min-haddám al-tenoúkh oznám haymanít ve’al-bóhen yadám haymanít ve’al-bóhen raglám haymanít vayizrók moché et-haddám al-hammizbéa’h savív
24. Und er brachte die Söhne Aharons heran, und Mosche gab von dem Blut auf das Ohrläppchen ihrer rechten Ohren, und auf die Daumen ihrer rechten Hände, und auf die großen Zehen ihrer rechten Füße, und verstreute das Blut rings um den Altar.
24. И приблизил сыновей Аѓарона, и дал Моше от крови на мочку их правых ушей, и на большие пальцы их правых рук, и на большие пальцы их правых ног, и разбросал кровь вокруг жертвенника.
24. Et il fit approcher les fils d’Aharon, et Moché mit du sang sur le lobe de leurs oreilles droites, et sur les pouces de leurs mains droites, et sur les gros orteils de leurs pieds droits, et il répandit le sang autour de l’autel.
Durch diese Verbindung, wenn das Blut sowohl rings um den Altar als auch auf den zu Reinigenden, auf den zu Weihenden verstreut wird, entsteht eine Blutsverwandtschaft, der Kohen wird gleichsam eines Blutes mit dem Höchsten. Und von diesem Moment an, vom Moment seiner Weihe an, kann er den Höchsten vor dem Volk vertreten. Einerseits vertritt der Kohen Gott vor dem Volk, andererseits das Volk vor Gott, so eine Art „vergöttlichter“ Mensch. Ein Mensch, durch den sich Gott offenbart und durch den sich das Volk für den Höchsten öffnet. Darin liegt das Wesen der Salbung und der Reinigung der Kohanim. Ein sehr wichtiges Ereignis, obwohl, so scheint es, irgendwelche seltsamen Handlungen vollzogen werden, die manchem barbarisch oder magisch erscheinen mögen.
Через это соединение, когда кровь разбрасывается и вокруг жертвенника, и на очищаемого, на посвящаемого, рождается единокровное родство, коѓен словно становится одной крови со Всевышним. И с этого момента, с момента посвящения своего, он может представлять Всевышнего перед народом. С одной стороны, коѓен представляет Бога народу, с другой стороны, народ – Богу, такой своего рода «обо́женный» человек. Человек, через которого раскрывается Бог и через которого народ раскрывается для Всевышнего. В этом суть помазания и очищения коѓенов. Очень важное событие, хотя, казалось бы, какие-то странные действия совершаются, которые кому-то могут показаться варварскими или магическими.
Par cette union, quand le sang est répandu à la fois autour de l’autel et sur celui qu’on purifie, sur celui qu’on consacre, naît une parenté de sang, le kohen devient comme d’un même sang avec le Très-Haut. Et à partir de ce moment, à partir du moment de sa consécration, il peut représenter le Très-Haut devant le peuple. D’un côté, le kohen représente Dieu auprès du peuple, de l’autre côté, le peuple auprès de Dieu, une sorte d’homme « divinisé ». Un homme à travers lequel Dieu se révèle et à travers lequel le peuple se révèle pour le Très-Haut. C’est là l’essence de l’onction et de la purification des kohanim. Un événement très important, bien que, semble-t-il, ce soient d’étranges actions qui s’accomplissent, qui peuvent paraître à certains barbares ou magiques.
וַיִּקַּח אֶת־הַחֵלֶב וְאֶת־הָאַלְיָה וְאֶת־כָּל־הַחֵלֶב אֲשֶׁר עַל־הַקֶּרֶב וְאֵת יֹתֶרֶת הַכָּבֵד וְאֶת־שְׁתֵּי הַכְּלָיֹת וְאֶת־חֶלְבְּהֶן וְאֵת שׁוֹק הַיָּמִין׃
wajikkách et-hachélew we’et-ha’aljá we’et-kol-hachélew aschér al-hakkérew we’ét jotéret hakkawéd we’et-scheté hakkelajot we’et-chelbehén we’ét schok hajamín
вайика́х эт-ѓахэ́лев веэт-ѓаалья́ веэт-коль-ѓахэ́лев аше́р аль-ѓакэ́рев веэ́т ётэ́рет ѓакавэ́д веэт-шетэ́ ѓакелаёт веэт-хельбеѓе́н веэ́т шок ѓаями́н
vayikká’h et-ha’hélev ve’et-ha’alyá ve’et-kol-ha’hélev achér al-hakkérev ve’ét yotéret hakkavéd ve’et-cheté hakkelayot ve’et-‚helbehén ve’ét chok hayamín
25. Und er nahm das innere Fett, und den Fettschwanz, und all das Fett, das an den Eingeweiden ist, und den Schwanzteil der Leber, und die zwei Nieren, und ihr Fett, und den rechten Schenkel (Unterschenkel).
25. И взял жир внутренний, и курдюк, и весь жир, который на внутренностях, и хвостатый раздел печени, и две почки, и жир их, и правое бедро (голень).
25. Et il prit la graisse intérieure, et la queue grasse, et toute la graisse qui est sur les entrailles, et la partie caudée du foie, et les deux reins, et leur graisse, et la cuisse droite (la jambe).
Das heißt, Mosche nahm jetzt den Teil, der dem Altar gehört, und den Teil, der Aharon und den Söhnen als Teilnehmern dieser Darbringung gehören soll. Gewöhnlich werden dem Kohen das Bruststück und das Bein zufallen, aber hier hat auch Mosche einen Anteil, deshalb wird alles anders geteilt: Mosche nimmt sowohl den Anteil der Kohanim als auch den Anteil des Altars.
То есть Моше взял сейчас ту часть, которая принадлежит жертвеннику и ту часть, которая должна принадлежать Аѓарону и сыновьям как участникам этого приношения. Обычно коѓену будет отходить грудинка и нога, но здесь Моше тоже имеет часть, поэтому всё делится иначе: Моше берёт и долю коѓенов, и долю жертвенника.
C’est-à-dire que Moché a pris maintenant la part qui appartient à l’autel et la part qui doit appartenir à Aharon et à ses fils en tant que participants à cette offrande. Habituellement, au kohen reviendront la poitrine et la cuisse, mais ici Moché aussi a une part, c’est pourquoi tout est partagé autrement : Moché prend à la fois la part des kohanim et la part de l’autel.
וּמִסַּל הַמַּצּוֹת אֲשֶׁר לִפְנֵי יְהוָה לָקַח חַלַּת מַצָּה אַחַת וְחַלַּת לֶחֶם שֶׁמֶן אַחַת וְרָקִיק אֶחָד וַיָּשֶׂם עַל־הַחֲלָבִים וְעַל שׁוֹק הַיָּמִין׃
umissál hammazzót aschér lifné adonáj lakách challát mazzá achát wechallát léchem schémen achát werakík echád wajássem al-hachalawím we’ál schok hajamín
умиса́ль ѓамацо́т аше́р лифнэ́ адона́й лака́х хала́т маца́ аха́т вехала́т ле́хем ше́мен аха́т вераки́к эха́д вая́сем аль-ѓахалави́м веа́ль шок ѓаями́н
oumissál hammattsót achér lifné adonáy laká’h ‚hallát mattsá a’hát ve’hallát lé’hem chémen a’hát verakík e’hád vayássem al-ha’halavím ve’ál chok hayamín
26. Und aus dem Korb der ungesäuerten Brote, die vor dem HERRN sind, nahm er ein ungesäuertes Brot, und ein Brot (einen Fladen) mit Öl, und ein flaches Brötchen, und legte sie auf das Fett und auf den rechten Schenkel.
26. И из корзины опресноков, которые перед Господом, взял один пресный хлеб, и один хлеб (лепёшку) на масле, и один плоский хлебец, и возложил их на жир и на правое бедро.
26. Et de la corbeille des pains azymes qui sont devant le SEIGNEUR, il prit un pain sans levain, et un pain (une galette) à l’huile, et un petit pain plat, et il les posa sur la graisse et sur la cuisse droite.
Das heißt, aus den ungesäuerten Broten, die man ebenfalls dem HERRN als Gabe gebracht hatte, machte Mosche so ein Sandwich mit rohem Fleisch. Ich erinnere daran, dass Backwaren von drei Arten als Gabe dargebracht werden und der Kohen je einen Fladen jeder Art bekommt. Genau das hat Mosche hier genommen.
То есть из опресноков, которые тоже принесли в дар Господу, Моше сделал такой сэндвич с сырым мясом. Напомню, что приносятся в дар хлебные изделия трёх видов и коѓен получает по одной лепёшке каждого вида. Именно это Моше здесь и взял.
C’est-à-dire que, des pains azymes qui avaient eux aussi été apportés en don au SEIGNEUR, Moché a fait une sorte de sandwich avec de la viande crue. Je rappelle que sont apportés en don des produits de pain de trois sortes et que le kohen reçoit une galette de chaque sorte. C’est justement cela que Moché a pris ici.
וַיִּתֵּן אֶת־הַכֹּל עַל כַּפֵּי אַהֲרֹן וְעַל כַּפֵּי בָנָיו וַיָּנֶף אֹתָם תְּנוּפָה לִפְנֵי יְהוָה׃
wajittén et-hakkól al kappé aharón we’ál kappé wanáw wajánef otám tenufá lifné adonáj
вайитэ́н эт-ѓако́ль аль капэ́ аѓаро́н веа́ль капэ́ вана́в вая́неф ота́м тенуфа́ лифнэ́ адона́й
vayittén et-hakkól al kappé aharón ve’ál kappé vanáv vayánef otám tenoufá lifné adonáy
27. Und er gab das alles auf die Hände Aharons und auf die Hände seiner Söhne, und sie schwangen es vor dem HERRN.
27. И дал это всё на руки Аѓарону, и на руки сыновьям его, и взмахнули они этим перед Господом.
27. Et il mit tout cela dans les mains d’Aharon, et dans les mains de ses fils, et ils l’agitèrent devant le SEIGNEUR.
Dieses ganze Sandwich aus Brot und Fleisch legte Mosche Aharon und den Söhnen auf die Hände, und sie tanzten gleichsam ihre Pas vor dem Höchsten, vollführten mit dem Höchsten einen Tanz.
Весь этот сэндвич из хлеба и мяса Моше возложил Аѓарону и сыновьям на руки, и они как бы станцевали свои па перед Всевышним, совершили со Всевышним танец.
Tout ce sandwich de pain et de viande, Moché l’a posé sur les mains d’Aharon et de ses fils, et ils ont comme dansé leurs pas devant le Très-Haut, ils ont exécuté une danse avec le Très-Haut.
וַיִּקַּח מֹשֶׁה אֹתָם מֵעַל כַּפֵּיהֶם וַיַּקְטֵר הַמִּזְבֵּחָה עַל־הָעֹלָה מִלֻּאִים הֵם לְרֵיחַ נִיחֹחַ אִשֶּׁה הוּא לַיהוָה׃
wajikkách mosché otám me’ál kappehém wajaktér hammisbécha al-ha’olá millu’ím hem leréjach nichóach isché huDie russische Umschrift hat hier nur „u“; im Hebräischen steht „hu“ (es ist), wie auch in Vers 21. Die deutsche Umschrift folgt dem Hebräischen. ladonáj
вайика́х моше́ ота́м меа́ль капеѓе́м ваяктэ́р ѓамизбэ́ха аль-ѓаола́ милуи́м ѓем лерэ́ях нихо́ах ише́ у ладона́й
vayikká’h moché otám me’ál kappehém vayaktér hammizbé’ha al-ha’olá millou’ím hem leréya’h ni’hóa’h iché houLa translittération russe écrit ici « ou » au lieu de « hou » (il, c'est) ; la translittération française suit l'hébreu. ladonáy
28. Und Mosche nahm diese ganze Konstruktion aus ihren Händen und räucherte sie auf dem Altar des Ganzopfers. Das ist das Lamm der Weihe zum Duft des Wohlgefallens, ein Feueropfer für den HERRN.
28. И взял Моше у них из рук всю эту конструкцию, и воскурил её на жертвеннике всесожжения. Это – агнец посвящения для запаха наслаждения, палимая жертва Господу.
28. Et Moché prit de leurs mains toute cette construction, et la fit fumer sur l’autel de l’holocauste. C’est l’agneau de la consécration pour une odeur de délectation, un sacrifice consumé par le feu au SEIGNEUR.
וַיִּקַּח מֹשֶׁה אֶת־הֶחָזֶה וַיְנִיפֵהוּ תְנוּפָה לִפְנֵי יְהוָה מֵאֵיל הַמִּלֻּאִים לְמֹשֶׁה הָיָה לְמָנָה כַּאֲשֶׁר צִוָּה יְהוָה אֶת־מֹשֶׁה׃
wajikkách mosché et-hechasé wajniféhu tenufá lifné adonáj me’él hammillu’ím lemosché hajá lemaná ka’aschér ziwwá adonáj et-mosché
вайика́х моше́ эт-ѓехазэ́ вайнифэ́ѓу тенуфа́ лифнэ́ адона́й меэ́ль ѓамилуи́м лемоше́ ѓая́ лемана́ кааше́р цива́ адона́й эт-моше́
vayikká’h moché et-he’hazé vayniféhou tenoufá lifné adonáy me’él hammillou’ím lemoché hayá lemaná ka’achér tsivvá adonáy et-moché
29. Mosche selbst aber nahm die Brust und schwang sie mit einem Schwingen vor dem Höchsten, vom Lamm der Weihe. Dieser Teil war der Anteil Mosches, wie der HERR Mosche geboten hatte.
29. А сам Моше взял грудинку и махал ею размахиванием перед Всевышним от агнца посвящения. Эта часть была долей Моше, как заповедовал Господь Моше.
29. Et Moché lui-même prit la poitrine et l’agita d’un balancement devant le Très-Haut, de l’agneau de consécration. Cette part fut la portion de Moché, comme le SEIGNEUR l’avait ordonné à Moché.
Auch Mosche tanzte mit dem Höchsten seinen Part. Der Kohen erhält gewöhnlich die Brust und das rechte Bein. Hier geschah eine Teilung: Auch Mosche als Bediensteter der Kohanim erhielt sein Stückchen, seinen Anteil.
Моше тоже станцевал со Всевышним свою партию. Коѓен обычно получает грудинку и правую ногу. Здесь произошло разделение: и Моше как прислуга коѓенов получил свой кусочек, свою долю.
Moché aussi a dansé sa partie avec le Très-Haut. Le kohen reçoit habituellement la poitrine et la jambe droite. Ici, il s’est produit un partage : Moché aussi, comme domestique des kohanim, a reçu son petit morceau, sa part.
וַיִּקַּח מֹשֶׁה מִשֶּׁמֶן הַמִּשְׁחָה וּמִן־הַדָּם אֲשֶׁר עַל־הַמִּזְבֵּחַ וַיַּז עַל־אַהֲרֹן עַל־בְּגָדָיו וְעַל־בָּנָיו וְעַל־בִּגְדֵי בָנָיו אִתּוֹ וַיְקַדֵּשׁ אֶת־אַהֲרֹן אֶת־בְּגָדָיו וְאֶת־בָּנָיו וְאֶת־בִּגְדֵי בָנָיו אִתּוֹ׃
wajikkách mosché mischémen hammischchá umin-haddám aschér al-hammisbéach wajás al-aharón al-begadáw we’al-banáw we’al-bigdé wanáw ittó wajkaddésch et-aharón et-begadáw we’et-banáw we’et-bigdé wanáw ittó
вайика́х моше́ мише́мен ѓамишха́ умин-ѓада́м аше́р аль-ѓамизбэ́ях вая́з аль-аѓаро́н аль-бегада́в веаль-бана́в веаль-бигдэ́ вана́в ито́ вайкадэ́ш эт-аѓаро́н эт-бегада́в веэт-бана́в веэт-бигдэ́ вана́в ито́
vayikká’h moché michémen hammich’há oumin-haddám achér al-hammizbéya’h vayáz al-aharón al-begadáv ve’al-banáv ve’al-bigdé vanáv ittó vaykaddéch et-aharón et-begadáv ve’et-banáv ve’et-bigdé vanáv ittó
30. Und Mosche nahm vom Salböl und vom Blut, das auf dem Altar ist, und sprengte es auf Aharon und auf seine Kleider und auf seine Söhne und auf die Kleider seiner Söhne mit ihm. Und er heiligte Aharon und seine Kleider und seine Söhne und die Kleider seiner Söhne mit ihm.
30. И взял Моше от масла помазания и от крови, которая на жертвеннике, и побрызгал на Аѓарона, и на одежды его, и на сынов его, и на одежды сынов его вместе с ним. И освятил он Аѓарона, и одежды его, и сыновей его, и одежды сыновей его с ним.
30. Et Moché prit de l’huile d’onction et du sang qui est sur l’autel, et en aspergea Aharon, et ses vêtements, et ses fils, et les vêtements de ses fils avec lui. Et il sanctifia Aharon, et ses vêtements, et ses fils, et les vêtements de ses fils avec lui.
Die Weihe geschieht, ebenso wie die Reinigung, durch Blut. Die durchtränkten Kleider selbst, die das Blut des Opfers erfahren haben, werden geheiligt und heiligen die Kohanim. Das ist gleichsam eine weitere Etappe der Vorbereitung auf das Priestertum – ihr Durchtränken mit Heiligkeit.
Посвящение, так же как и очищение, происходит через кровь. Сами пропитанныеодежды, познавшие кровь жертвы, освящаются и освящают коѓенов. Это как ещё один этап подготовки к священству − пропитывание их святостью.
La consécration, tout comme la purification, se fait par le sang. Les vêtements imprégnés eux-mêmes, qui ont connu le sang du sacrifice, sont sanctifiés et sanctifient les kohanim. C’est comme encore une étape de la préparation à la prêtrise − leur imprégnation de sainteté.
וַיֹּאמֶר מֹשֶׁה אֶל־אַהֲרֹן וְאֶל־בָּנָיו בַּשְּׁלוּ אֶת־הַבָּשָׂר פֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד וְשָׁם תֹּאכְלוּ אֹתוֹ וְאֶת־הַלֶּחֶם אֲשֶׁר בְּסַל הַמִּלֻּאִים כַּאֲשֶׁר צִוֵּיתִי לֵאמֹר אַהֲרֹן וּבָנָיו יֹאכְלֻהוּ׃
wajomer mosché el-aharón we’el-banáw baschelú et-habbassár pétach óhel mo’éd weschám tochelú otó we’et-halléchem aschér bessál hammillu’ím ka’aschér ziwwéti lemór aharón uwanáw jochelúhu
ваёмер моше́ эль-аѓаро́н веэль-бана́в башелу́ эт-ѓабаса́р пэ́тах о́ѓель моэ́д веша́м тохелу́ ото́ веэт-ѓале́хем аше́р беса́ль ѓамилуи́м кааше́р цивэ́ти лемо́р аѓаро́н увана́в ёхелу́ѓу
vayomer moché el-aharón ve’el-banáv bacheloú et-habbassár péta’h óhel mo’éd vechám tokheloú otó ve’et-hallé’hem achér bessál hammillou’ím ka’achér tsivvéti lemór aharón ouvanáv yokheloúhou
31. Und Mosche sprach zu Aharon und zu seinen Söhnen: „Kocht dieses Fleisch vor dem Eingang zum Zelt der Begegnung, und dort sollt ihr es essen, und das Brot, das im Korb für die Brote der Weihe ist, wie mir geboten wurde: Aharon und seine Söhne sollen es essen.
31. И сказал Моше Аѓарону и сыновьям его: «Варите это мясо перед входом в Шатёр откровения, и там будете его есть, и хлеб, который в корзине для хлебов посвящения, как заповедано было мне: Аѓарон и сыновья его будут кушать его.
31. Et Moché dit à Aharon et à ses fils : « Faites cuire cette viande devant l’entrée de la Tente d’assignation, et là vous la mangerez, ainsi que le pain qui est dans la corbeille des pains de consécration, comme il m’a été ordonné : Aharon et ses fils le mangeront.
וְהַנּוֹתָר בַּבָּשָׂר וּבַלָּחֶם בָּאֵשׁ תִּשְׂרֹפוּ׃
wehannotár babbassár uwalláchem ba’ésch tisrófu
веѓанота́р бабаса́р увала́хем баэ́ш тисро́фу
vehannotár babbassár ouvallá’hem ba’éch tisrófou
32. Was aber vom Fleisch und vom Brot übrig bleibt, sollt ihr im Feuer verbrennen.
32. А то, что останется от мяса и от хлеба, сожжёте на огне.
32. Et ce qui restera de la viande et du pain, vous le brûlerez au feu.
וּמִפֶּתַח אֹהֶל מוֹעֵד לֹא תֵצְאוּ שִׁבְעַת יָמִים עַד יוֹם מְלֹאת יְמֵי מִלֻּאֵיכֶם כִּי שִׁבְעַת יָמִים יְמַלֵּא אֶת־יֶדְכֶם׃
umippétach óhel mo’éd lo teze’ú schiw’át jamím ad jom melót jemé millu’echém ki schiw’át jamím jemallé et-jedchém
умипэ́тах о́ѓель моэ́д ло тецеу́ шивъа́т ями́м ад ём мело́т емэ́ милуэхэ́м ки шивъа́т ями́м емале́ эт-едхэ́м
oumippéta’h óhel mo’éd lo tetse’oú chiv’át yamím ad yom melót yemé millou’ekhém ki chiv’át yamím yemallé et-yedkhém
33. Und vom Eingang zum Zelt der Begegnung weicht nicht sieben Tage lang, bis die Tage eurer Weihe erfüllt sind, denn sieben Tage lang werdet ihr gefüllt werden,
33. И от входа в Шатёр откровения не отходите семь дней, пока не исполнятся дни посвящения вашего, потому что в течение семи дней вы будете наполняться,
33. Et de l’entrée de la Tente d’assignation ne vous éloignez pas pendant sept jours, jusqu’à ce que s’accomplissent les jours de votre consécration, car pendant sept jours vous serez remplis,
Das heißt, eure Hände werden gefüllt werden, ihr werdet Vollmachten erhalten. Der ganze Vorgang der Übergabe der Macht der Kohanim, der Kraft der Kohanim wird sieben Tage dauern.
То есть ваши руки будут наполняться, вы будете получать полномочия. На весь процесс передачи коѓенской власти, коѓенской силы уйдёт семь дней.
C’est-à-dire que vos mains seront remplies, vous recevrez les pouvoirs. Tout le processus de transmission de l’autorité de kohen, de la force de kohen prendra sept jours.
כַּאֲשֶׁר עָשָׂה בַּיּוֹם הַזֶּה צִוָּה יְהוָה לַעֲשֹׂת לְכַפֵּר עֲלֵיכֶם׃
ka’aschér assá bajom hassé ziwwá adonáj la’assót lechappér alechém
кааше́р аса́ баём ѓазэ́ цива́ адона́й лаасо́т лехапэ́р алехэ́м
ka’achér assá bayom hazzé tsivvá adonáy la’assót lekhappér alekhém
34. So wie wir an diesem Tag gehandelt haben – so hat der HERR gesagt, um euch zu sühnen.
34. Так же, как мы поступили в этот день – так сказал Господь, чтобы искупить вас.
34. De même que nous avons agi en ce jour – ainsi a dit le SEIGNEUR, afin de faire l’expiation pour vous.
Das heißt, sieben Tage lang werden wir genau dieselbe Prozedur wiederholen, um euch zu sühnen, zu reinigen, mit Heiligkeit zu durchtränken und auf den Dienst der Kohanim vorzubereiten. Ihr seid in einer einwöchigen Quarantäne der Heiligkeit.
То есть в течение семи дней мы будем повторять эту же самую процедуру, чтобы вас искупить, очистить, пропитать святостью и подготовить к коѓенскому служению. Вы − на недельном карантине святости.
C’est-à-dire que pendant sept jours nous répéterons exactement la même procédure, afin de faire l’expiation pour vous, de vous purifier, de vous imprégner de sainteté et de vous préparer au service de kohen. Vous − vous êtes en quarantaine de sainteté pour une semaine.
וּפֶתַח אֹהֶל מוֹעֵד תֵּשְׁבוּ יוֹמָם וָלַיְלָה שִׁבְעַת יָמִים וּשְׁמַרְתֶּם אֶת־מִשְׁמֶרֶת יְהוָה וְלֹא תָמוּתוּ כִּי־כֵן צֻוֵּיתִי׃
ufétach óhel mo’éd teschewú jomám walájla schiw’át jamím uschmartém et-mischméret adonáj weló tamútu ki-chén zuwwéti
уфэ́тах о́ѓель моэ́д тешеву́ ёма́м вала́йла шивъа́т ями́м ушмартэ́м эт-мишмэ́рет адона́й вело́ таму́ту ки-хэ́н цувэ́ти
ouféta’h óhel mo’éd techevoú yomám valáyla chiv’át yamím ouchmartém et-michméret adonáy veló tamoútou ki-khén tsouvvéti
35. Und am Eingang zum Zelt der Begegnung sitzt Tag und Nacht, sieben Tage lang. Und hütet (haltet ein), was der Höchste uns einzuhalten befohlen hat (hütet die Hut des Höchsten, wenn man wörtlich übersetzt). Und ihr werdet nicht sterben, denn so wurde mir geboten.“
35. И у входа в Шатёр откровения сидите день и ночь семь дней. И храните (соблюдайте), что Всевышний повелел нам соблюдать (храните хранение Всевышнего, если перевести дословно). И не умрёте, ибо так было мне заповедано».
35. Et à l’entrée de la Tente d’assignation restez assis jour et nuit, sept jours. Et gardez (observez) ce que le Très-Haut nous a commandé d’observer (gardez la garde du Très-Haut, si l’on traduit littéralement). Et vous ne mourrez pas, car c’est ainsi qu’il m’a été ordonné ».
Das heißt, fürchtet euch nicht, euch in dieser Heiligkeit aufzuhalten, ihr werdet nicht sterben, wenn ihr in ihr verweilt. Das ist beängstigend für die Kohanim, für jeden ist es beängstigend – sich an einem heiligen Ort aufzuhalten. Aber Mosche sagt hier: Fürchtet euch nicht, denn so ist mir geboten.
То есть не бойтесь находиться в этой святости, вы не умрёте, если пребудете в ней. Это страшно для коѓенов, для кого угодно страшно − пребывать в святом месте. Но Моше говорит здесь: не бойтесь, потому что так мне заповедано.
C’est-à-dire, n’ayez pas peur de vous trouver dans cette sainteté, vous ne mourrez pas si vous y demeurez. C’est effrayant pour les kohanim, pour n’importe qui c’est effrayant − de demeurer dans un lieu saint. Mais Moché dit ici : n’ayez pas peur, car c’est ainsi qu’il m’a été ordonné.
וַיַּעַשׂ אַהֲרֹן וּבָנָיו אֵת כָּל־הַדְּבָרִים אֲשֶׁר־צִוָּה יְהוָה בְּיַד־מֹשֶׁה׃
wajá’as aharón uwanáw et kol-haddewarím ascher-ziwwá adonáj bejad-mosché
вая́ас аѓаро́н увана́в эт коль-ѓадевари́м ашер-цива́ адона́й беяд-моше́
vayá’as aharón ouvanáv et kol-haddevarím acher-tsivvá adonáy beyad-moché
36. Und Aharon und seine Söhne taten all die Dinge, die der HERR durch Mosche geboten hatte.
36. И сделал Аѓарон и сыновья его все те вещи, которые заповедовал Господь через Моше.
36. Et Aharon et ses fils firent toutes les choses que le SEIGNEUR avait ordonnées par Moché.
Wir sehen, dass in dieser Prozedur der Weihe der Kohanim einerseits Mosche große Demut zeigt und den Kohanim dient und sie wäscht, wie der HERR geboten hat. Andererseits wird auch von den Kohanim selbst Opferbereitschaft verlangt, im Sinne der Überwindung ihrer Angst, sich an einem heiligen Ort aufzuhalten. Sie sind die Ersten, die Wegbereiter, diejenigen, die sieben Tage in der Quarantäne der Heiligkeit verbringen mussten, sieben Tage und sieben Nächte sich an einem heiligen Ort aufhalten. Bei Mosche geschah das auf dem Berg Sinai, ihnen fiel es zu, das auf der Erde zu tun. Und zugleich wird von Aharon und den Söhnen ein gewisses Maß an Demut verlangt, um das Dienen Mosches als selbstverständlich anzunehmen: Wenn Aharon wenigstens der ältere Bruder ist, so sind seine Söhne Neffen Mosches, und es steht ihnen dem Rang nach nicht ganz zu, dass ihr Onkel sie wäscht. Das Aufbringen gewisser geistlicher Anstrengungen wird von allen Beteiligten am Vorgang der Weihe verlangt.
Мы видим, что в этой процедуре посвящения коѓенов, с одной стороны, Моше проявляет большое смирение, и прислуживает коѓенам, и омывает их, как повелел Господь. С другой стороны, и от самих коѓенов требуется жертвенность в плане преодоления своего страха пребывания в святом месте. Они – первые, первопроходцы, те, кому пришлось проводить семь дней на карантине святости, семь дней и семь ночей пребывать в святом месте. С Моше это происходило на горе Синай, им выпало делать это на земле. И в то же время от Аѓарона и сыновей требуется определённая доля смирения, чтобы принимать прислуживание Моше как должное: если Аѓарон хотя бы старший брат, то сыновья его − племянники Моше, и не совсем по ранжиру им, чтобы дядя их умывал. Приложение определённых духовных усилий требуется от всех участников процесса посвящения.
Nous voyons que dans cette procédure de consécration des kohanim, d’une part, Moché fait preuve d’une grande humilité, et il sert les kohanim, et il les lave, comme l’a commandé le SEIGNEUR. D’autre part, des kohanim eux-mêmes aussi est exigé un esprit de sacrifice pour surmonter leur peur de demeurer dans un lieu saint. Ils sont – les premiers, des pionniers, ceux qui ont dû passer sept jours en quarantaine de sainteté, demeurer sept jours et sept nuits dans un lieu saint. Pour Moché, cela s’était passé sur le mont Sinaï, à eux il est échu de le faire sur la terre. Et en même temps, d’Aharon et de ses fils est exigée une certaine part d’humilité, pour accepter le service de Moché comme allant de soi : si Aharon est au moins le frère aîné, ses fils − sont les neveux de Moché, et il ne convient pas tout à fait à leur rang que leur oncle les lave. Un certain effort spirituel est exigé de tous les participants au processus de consécration.
Die Tora in 5 Minuten
Тора за 5 минут
La Torah en 5 minutes
Unser Wochenabschnitt erzählt von einem erstaunlichen Opfer. Wir lesen miteinander die Verse 12–13 und 15 von Kapitel 6.
Наша недельная глава рассказывает об одном удивительном жертвоприношении. Мы с вами почитаем 12-13 и 15 стихи 6 главы.
Notre section hebdomadaire raconte un sacrifice étonnant. Nous allons lire, vous et moi, les versets 12–13 et 15 du chapitre 6.
12-13. Und der HERR sprach zu Mosche und sagte: „Dies ist das Opfer Aharons und seiner Söhne, das sie dem HERRN am Tag ihrer Salbung darbringen sollen: ein Zehntel Efa feines Weizenmehl als beständiges Opfer, die Hälfte davon für den Morgen, die Hälfte für den Abend.
12-13. И сказал Господь Моше, говоря: «Вот жертва Аѓарона и сынов его, которую они должны приносить Господу в день своего помазания: десятая часть эфы тонкой пшеничной муки в жертву постоянную, половина её для утра, половина для вечера.
12–13. Et le SEIGNEUR parla à Moché, en disant : « Voici le sacrifice d’Aharon et de ses fils, qu’ils doivent apporter au SEIGNEUR le jour de leur onction : un dixième d’épha de fine farine de froment en sacrifice perpétuel, la moitié pour le matin, la moitié pour le soir.
15. Und der Kohen, der an seiner Stelle aus seinen Söhnen gesalbt ist, soll dies tun, das ist eine Satzung auf ewig – dem HERRN ganz, sie soll geräuchert werden.
15. И коѓен, помазанный на место его из сынов его, должен совершать сие, это постановление вовеки – Господу целиком, да будет она воскурена.
15. Et le kohen oint à sa place parmi ses fils doit accomplir ceci, c’est une ordonnance pour toujours – au SEIGNEUR entièrement, qu’elle soit offerte en encensement.
Was ist das für ein Opfer, von dem die Tora hier spricht? Jeder Kohen bringt, sobald er seinen Dienst beginnt, sobald er seine Arbeit im Tempel beginnt, das Opfer dar, um das es hier geht, das allererste Opfer. Er bringt dieses Opfer, ein Zehntel Efa feines Weizenmehl, am Tag seiner Salbung dar und nur einmal im Leben. Wahrscheinlich erinnert sich jeder Mensch in jedem Beruf an seinen ersten Arbeitstag, an sein erstes Mal. Ein Zahnarzt erinnert sich sicher an seinen ersten Kunden. Und ein Taxifahrer erinnert sich wahrscheinlich, wie sich zum ersten Mal jemand zu ihm ins Auto gesetzt hat. Jeder Mensch, unabhängig vom Beruf, hat eine Erinnerung, ein aufregendes Erlebnis, das mit diesem ersten Mal verbunden ist. Für den Kohen, für jeden Kohen, ist das erste Mal eben dieses Opfer, um das es hier geht. Es hat auch einen solchen Namen bekommen – korbán chinúch (Opfer der Weihe).
Что это за жертва, о которой говорит здесь Тора? Любой коѓен, как только он начинает своё служение, как только он начинает свою работу в Храме, приносит жертву, о которой здесь идёт речь, самую первую жертву. Он приносит эту жертву, десятую часть эфы тонкой пшеничной муки, в день своего помазания и только один раз в жизни. Наверное, каждый человек любой профессии помнит свой первый день работы, свой первый раз. Зубной врач наверняка помнит своего первого клиента. И таксист, наверное, помнит, как первый раз кто-то сел к нему в машину. Любой человек, независимо от профессии, имеет воспоминание, волнительное переживание, связанное с этим первым разом. Для коѓена, для любого коѓена, первый раз – это вот эта самая жертва, о которой здесь идёт речь. Она и название такое получила – корба́н хину́х (жертва посвящения).
Quel est ce sacrifice dont parle ici la Torah ? Tout kohen, dès qu’il commence son service, dès qu’il commence son travail au Temple, apporte le sacrifice dont il est question ici, le tout premier sacrifice. Il apporte ce sacrifice, un dixième d’épha de fine farine de froment, le jour de son onction et une seule fois dans sa vie. Sans doute, toute personne de n’importe quelle profession se souvient de son premier jour de travail, de sa première fois. Le dentiste se souvient sûrement de son premier client. Et le chauffeur de taxi, sans doute, se souvient de la première fois où quelqu’un est monté dans sa voiture. Toute personne, quelle que soit sa profession, a un souvenir, une émotion vive, liée à cette première fois. Pour le kohen, pour tout kohen, la première fois – c’est justement ce sacrifice dont il est question ici. Il a même reçu un tel nom – korban ‚hinoukh (sacrifice de consécration).
Also, jeder Kohen kann dieses Opfer nur einmal im Leben darbringen, das erste Mal gibt es nur einmal. Aber zugleich lesen wir hier, dass es ein beständiges Opfer für den Höchsten sein soll: die Hälfte davon für den Morgen, die Hälfte – für den Abend. Der gesalbte Kohen (kohén hammaschíach) soll diese Satzung auf ewig tun. Wie kann das sein? Tatsächlich bringt ein gewöhnlicher Kohen, der den Dienst im Tempel begonnen hat, dieses Opfer nur einmal dar. Im Unterschied zu ihm muss der Hohepriester (kohen hammaschíach, kohen gadól), der Oberste von allen Kohanim, dieses Opfer morgens und abends darbringen. Morgens und abends bringt er das Opfer des ersten Mals dar – das Opfer der Weihe. Täglich, zweimal am Tag, muss er zu dienen beginnen wie beim ersten Mal, zur ersten Liebe zum Höchsten zurückkehren, zur ersten Aufregung, zu eben jenem Beben dieses ersten Mals. Er muss beständig seine Beziehung zum Höchsten wiederbeleben, die zur Routine werden und sich in Alltäglichkeit verwandeln, sich abnutzen kann. Gerade beim Hohepriester besteht eine so große Gefahr, deshalb ist gerade ihm befohlen, ein solches Opfer zweimal am Tag darzubringen, um sich an die Reinheit der Beziehung zum Höchsten zu erinnern.
Итак, любой коѓен может принести эту жертву только один раз в жизни, первый раз бывает только один раз. Но вместе с тем мы читаем здесь, что это должна быть жертва постоянная для Всевышнего: половина её для утра, половина – для вечера. Коѓен помазанный (коѓе́н ѓамаши́ях) должен совершать сие постановление вовеки. Как же так? Действительно, рядовой коѓен, который начал служение в Храме, приносит эту жертву только один раз. В отличие от него первосвященник (коѓен ѓамаши́ях, коѓен гадо́ль), самый главный из всех коѓенов, должен приносить эту жертву утром и вечером. Утром и вечером он приносит жертву первого раза – жертву посвящения. Ежедневно два раза в день он должен начинать служить, как в первый раз, возвращаться к первоначальной любви ко Всевышнему, к первоначальному волнению, к тому самому трепету этого первого раза. Должен постоянно воскрешать свои отношения со Всевышним, которые могут войти в рутину и превратиться в обыденность, затереться. Именно у первосвященника существует такая большая опасность, поэтому именно ему велено приносить такую жертву дважды в день, чтобы помнить чистоту отношений со Всевышним.
Ainsi donc, tout kohen ne peut apporter ce sacrifice qu’une seule fois dans sa vie, la première fois n’arrive qu’une seule fois. Mais en même temps nous lisons ici que ce doit être un sacrifice perpétuel pour le Très-Haut : la moitié pour le matin, la moitié – pour le soir. Le kohen oint (kohen hamachia’h) doit accomplir cette ordonnance pour toujours. Comment est-ce possible ? En effet, le kohen ordinaire, qui a commencé le service au Temple, n’apporte ce sacrifice qu’une seule fois. À la différence de lui, le grand prêtre (kohen hamachia’h, kohen gadol), le plus important de tous les kohanim, doit apporter ce sacrifice le matin et le soir. Le matin et le soir, il apporte le sacrifice de la première fois – le sacrifice de consécration. Chaque jour, deux fois par jour, il doit commencer à servir comme la première fois, revenir à l’amour premier pour le Très-Haut, à l’émotion première, à ce frisson même de cette première fois. Il doit constamment raviver ses relations avec le Très-Haut, qui peuvent tomber dans la routine et se transformer en banalité, s’user. C’est précisément chez le grand prêtre qu’existe un si grand danger, c’est pourquoi c’est précisément à lui qu’il est ordonné d’apporter un tel sacrifice deux fois par jour, pour se souvenir de la pureté des relations avec le Très-Haut.
Ein guter Bekannter von mir, der einen sehr hohen politischen Posten innehatte, musste sich einmal einer Operation unterziehen, und man bot ihm an, dass ihn irgendein Minister oder irgendein Akademiemitglied operiert. Aber er sagte darauf: „Nein, ich will nicht, dass mich Minister und Akademiemitglieder operieren. Diese Minister und Akademiemitglieder haben schon viele Jahre kein Messer mehr in der Hand gehalten. Ich will, dass mich ein einfacher Chirurg operiert, der jeden Tag solche Operationen durchführt, er wird die Operation machen können, wie es sich gehört. Und diese Minister und Akademiemitglieder haben schon vergessen, wie man operiert, weil sie sich zu lange mit Theorie beschäftigen.“
Мой хороший знакомый, занимавший очень высокий политический пост, должен был однажды пройти операцию, и ему предложили, чтобы его оперировал какой-то министр или какой-то академик. Но он сказал на это: «Нет, я не хочу, чтобы меня оперировали министры и академики. Эти министры и академики уже много лет не держали в руке нож. Я хочу, чтобы меня оперировал простой хирург, который каждый день проводит такие операции, он сможет сделать операцию, как надо. А эти министры и академики уже забыли, как оперировать, из-за того, что слишком долго занимаются теорией».
Un bon ami à moi, qui occupait un très haut poste politique, devait un jour subir une opération, et on lui a proposé qu’il soit opéré par un ministre quelconque ou par un académicien quelconque. Mais il a répondu à cela : « Non, je ne veux pas être opéré par des ministres et des académiciens. Ces ministres et académiciens n’ont pas tenu de couteau en main depuis de nombreuses années. Je veux être opéré par un simple chirurgien, qui fait de telles opérations chaque jour, il saura faire l’opération comme il faut. Et ces ministres et académiciens ont déjà oublié comment opérer, parce qu’ils s’occupent trop longtemps de théorie ».
Der Höchste hat dafür gesorgt, dass der Hohepriester beständig in Form ist, beständig zurückkehrt und seine Beziehung zu Gott erneuert, damit er im Bereich der Erfahrung des Umgangs wie der Jüngste ist, wie einer, der gerade erst angefangen hat, wie einer, der noch eine frische und heiße Beziehung zum Höchsten hat. So bleibt der Hohepriester die ganze Zeit jung. Dieses Gebot betrifft auch uns. Wir haben die Möglichkeit, jeden Tag, wofür wir uns auch halten mögen, als was man uns auch verehren mag (als Pastor, Rabbiner, Diener oder Apostel), jeden Tag morgens und abends ein solches Opfer darzubringen. Das muss man lernen.
Всевышний позаботился о том, чтобы первосвященник постоянно находился в форме, постоянно возвращался и обновлял свои отношения с Богом, чтобы в области опыта общения он был как самый молодой, как тот, кто только начал, как тот, у кого ещё свежие и горячие отношения со Всевышним. Так первосвященник всё время остаётся молодым. Эта заповедь также относится и к нам. Мы имеем возможность каждый день, кем бы мы себя не считали, кем бы нас не почитали (пастором, раввином, служителем или апостолом), каждый день утром и вечером приносить такую жертву. Этому нужно научиться.
Le Très-Haut a veillé à ce que le grand prêtre soit constamment en forme, revienne constamment à ses relations avec Dieu et les renouvelle, afin que, dans le domaine de l’expérience de la communion, il soit comme le plus jeune, comme celui qui vient seulement de commencer, comme celui qui a encore des relations fraîches et ardentes avec le Très-Haut. Ainsi, le grand prêtre reste tout le temps jeune. Ce commandement nous concerne aussi. Nous avons la possibilité chaque jour, pour qui que nous nous prenions, quel que soit le titre sous lequel on nous honore (pasteur, rabbin, serviteur ou apôtre), chaque jour, matin et soir, d’apporter un tel sacrifice. Il faut apprendre cela.
Zaw: das Studium fortsetzen
Цав: продолжить изучение
Tsav : poursuivre l’étude
Verwandte Materialien: Stenogramm des Wochenabschnitts Wajikra, die Kleidung des Priesters, Gespräch über die Salbung und alle Wochenabschnitte der Tora.
Связанные материалы: стенограмма главы Ваикра, одежды священника, беседа о помазании и все недельные главы Торы.
Ressources associées : sténogramme de la section Vayikra, les vêtements du prêtre, entretien sur l’onction et toutes les sections hebdomadaires de la Torah.
Russisches Original:Оригинал:Original russe : alexblend.com
Diese Übersetzung wurde mit Unterstützung von KI erstellt und bedarf einer weiteren sprachlichen Bearbeitung und Korrektur durch Muttersprachler.
Schreibe einen Kommentar